Hoezo Polen? Het is Tholen....

Welnu...en dan praat je over Polen en dan is het Tholen. Wel een beetje ver weg, maar voor iemand van Flakkee toch ook weer heel dichtbij. Wel een leuke opdracht, niet zo ingewikkeld, maar wel goed! Heb er zomaar zin in...coachend leidinggeven, situationeel leidinggeven, coachen, kunnen en durven delegeren...daar kan Anita wel wat mee!
Lekker even op kantoor en in de ruimte hier naast me wordt weer een prachtig schilderij gemaakt. Steeds weer ben ik apetrots op mijn Annemarie en op alles wat ze doet...geweldig!
Een dag bij Yarden doorgebracht, en dat was gewoon weer heel erg fijn! En nu bezig met van alles, morgen het grote interview voor Haagse Zaken Vrouwen, samen met Annemarie...spannend. Een prachtig blad, er wordt een foto gemaakt van ons beiden...leuk zeg!Ik hou jullie op de hoogte...morgenmiddag naar Amsterdam, het leven is druk en veelzijdig...
Liefs, Anita

Snelle update....

Gisteren was mijn vader enorm verdrietig, huilen, huilen en nog meer huilen. Hij had gedroomd dat hij alleen op de keukenvloer lag, hij kon mij niet bereiken, hij kon Els niet bereiken en hij ging dood....ach zo verdrietig. Hij wist niet zo goed meer waar hij was en wat er gebeurd was. En terwijl Annemarie en ik bij hem zaten en ik hem alles uitlegde kwam de zuster. En fysiek gaat het redelijk met hem. Dus mag hij naar huis. Vandaag of morgen,naar huis ik bedoel naar de Samaritaan. Hij mist nu zelfs de Samaritaan, kun je nagaan hoe hij zich voelt...
Dus heb ik de rolstoelbus geregeld. Eerst halen zij zijn rolstoel op en zij zijn vanmorgen om 10 uur in het Ziekenhuis en wij vertrekken er zo naar toe, om Pa te begeleiden. Ik ga mee in de rolstoelbus en Annemarie rijdt achter ons aan, of andersom dat zien we wel..
Wij zijn moe, maar slapen doen we later wel...nu richting Rotterdam.
Zo is iedereen weer bij.
Liefs, Anita en een fijne zondag!!!

Een momentje voor jezelf....met nespresso natuurlijk...

En dan is het zomaar zaterdagochtend...wakker worden zo rond half tien, het bed uit...een krantje, een kopje nespresso..en zomaar eens even niets. Ach wat een droom...wat een waardevol moment. Mijn leven de afgelopen week leek een soort race tegen de klok, een strijd die ging over het leven, het leven van mijn vader. Redt hij het wel...of niet. En een aantal mensen om mij heen, hebben aan hetzelfde euvel hun vader verloren, dus weer voel ik mij die mazzelaar...en terwijl ik dat voel, vraag ik mij ook wel af, of dit eerlijk is. Dit gevoel...want ook weet ik nu, dat ik besloten heb over te gaan tot deze operatie en dat mijn vader heel ongelukkig is als verlamde man...en ook zijn verpleeghuisarts vertelde mij gisteren aan de telefoon, dat dit door zijn hoofd speelt en dat hij hier graag nog eens met me over van gedachten wil wisselen....Tja...wat een dilemma...
Zaterdagochtend, terwijl ik mooie rustige muziek draai, van een cd die 'afscheid' heet, vol met prachtige liedjes die horen bij loslaten...vanmorgen hebben Annemarie en ik, ter voorbereiding op ons interview volgende week voor het blad "Haagse Zakenvrouwen" een vragenlijst ingevuld. Leuk was dat...een van de vragen ging over ambitie en dromen. En als ik mijn ambitie en droom probeer te combineren, dan denk ik dat ik het liefst een huisje zou hebben op Lefkas, of daar een eilandje in de buurt, met een terrasje aan het water, een bootje erin en daar mijn werk zou doen, met een schilderende Annemarie op de veranda of in de tuin...en deze droom zal ik pas realiseren als mijn vader er niet meer is...of misschien wel nooit. Een andere ambitie die ik nog heb is om ooit ambtenaar van de burgerlijke stand te worden...lijkt me geweldig. In de voetsporen van mijn moeder...mooie taak lijkt me dat! Wellicht is deze droom dichterbij...dus wie helpt mij ooit op het juiste spoor. Ooit heb ik gesolliciteerd bij de Gemeente Wassenaar en Voorschoten. Van Wassenaar keurig bericht gehad, het kon niet, omdat ik niet woonachtig ben in Wassenaar. Van de gemeente Voorschoten nooit enige vorm van reactie mogen ontvangen...toch nog eens achteraan gaan...
Nu rust, eventjes niks, straks naar het ziekenhuis in Rotterdam, samen met Annemarie, en morgen weer...als het goed gaat mag Pa maandag alweer terug naar de Samaritaan...wat een bijzondere man!! Hoe sterk kun je aan het leven hangen, wat dat betreft lijkt het wel een herhaling, als ik kijk hoe mijn moeder gevochten heeft om bij ons te blijven, nu zie ik hetzelfde bij mijn vader...
Verder ga ik koken vanavond, en drinken we misschien zomaar een glaasje champagne...omdat...ja omdat we samen zijn, van elkaar houden, en dagelijks weer ervaren hoeveel warmte ons omringt, hoe mooi ons leven in elkaar steekt..en dank ik jullie allemaal weer voor jullie steun en liefdevolle aandacht de afgelopen week. Het was zo waardevol...
Oh ja...nog even iets leuks...maandag heb ik een gesprek over een module Coachend Leidinggeven voor een bedrijf in Polen of een Pools bedrijf in Nederland...ik snap er niks van, maar ik vind het superleuk...wordt vervolgd!
Anita, en ik wens jullie een prachtig weekend toe...

Anorisma's van 7 cm en nachtelijke operaties!!!

Tsjonge jonge...wat een nacht! En dan niet een nacht die je alleen in films ziet, maar een bloedspannende nacht in het Zuider Ziekenhuis in Rotterdam! Maar de uitkomst is goed, vannacht om 1 uur is mijn vader de OK op gereden, na uitgebreid en intensief onderzoek daaraan voorafgaand, en om kwart over vier vannacht kwam hij, nog in een slapende situatie weer terug de IC op...en haalden Arie en ik opgelucht adem. Hij was geopereerd, in een eigenlijk heel spannende situatie, want zijn anorisma (verwijding van de aorta) was groter dan 7 cm en daarop zat al een soort puist als het ware, wat erop leek dat er scheurtjes gingen ontstaan. Dus werkelijk een spannende race, want als deze zou zijn gescheurd, dan zou hij binnen 3 minuten zijn overleden...en wat doet de heer van Loon, die overleeft, ondanks eerdere negatieve berichten deze operatie...dus ik, die ongeveer liep te tollen door de gangen van het ziekenhuis van vermoeidheid, haalde opgelucht adem. En naast mij, Arie. Want gebroederlijk, gezusterlijk zijn wij vanaf het moment dat ik in Haarlem, gisteren om kwart voor zes een telefoontje kreeg met de vraag of ik direct de beslissing wilde nemen of hij wel/niet geopereerd ging worden, tot vanmorgen half vijf waren wij samen. En dat was meer dan goed!! Pa onderging allerlei onderzoeken, schreeuwde af en toe het hele ziekenhuis bij elkaar omdat hij pijn had, zodanig dat de anesthesist tegen ons zei 'wat een vent zeg, ik ben benieuwd hoe hij zijn nagels knipt' en wij met elkaar moesten lachen. En zo rond half een op de IC, ter voorbereiding op de operatie, toen Pa een lichtgevend iets aan zijn vinger had voor het zuurstof, toen stak hij opeens zijn vinger boven de dekens uit en zei 'dit is de vuurtoren van Ouddorp' welnu, dus tussen alles door, hebben we ook gelachen. En vanmorgen om vijf uur kwam ik thuis. Bekaf...en om zes uur hebben we 'lang zal die leven'gezongen want Roos is vandaag echt 13 jaar geworden. En toen ben ik weer in mijn bed gerold tot net...nu snel onder de douche en naar Amsterdam.
Net gebeld met het ziekenhuis, Pa gaat straks van de IC af, richting Vaatchirurgie.
Hij ligt in het Zuider Ziekenhuis/Maasstad Ziekenhuis, Groene Hilledijk 315, 3075 EA Rotterdam. Een paar dagen en dan gaat hij weer terug naar Flakkee...
wordt vervolgd. Liefs, Anita

Verwachtingen....en mooie momenten...

Soms verwacht je iets...en dan valt het zomaar mee, of tegen. Vandaag was een dag waarop uiteindelijk alles weer meeviel, en meeviel omdat mijn vader zo blij was dat hij me zag. Zo blij dat hij vond dat ik altijd maar midden in de week ook een hele middag met hem samen moest zijn. En het viel mee, omdat zomaar opeens in het ziekenhuis ik omhelst werd door mijn jeugdvriendinnetje Matthie...geweldig, een gekke samenloop van omstandigheden. Want op Flakkee kom ik steeds weer mensen tegen, Ko, een jeugdvriendje, en eigenlijk merk ik hoe fijn dat toch steeds weer is. En soms vallen dingen ook tegen, dan verwacht je iets van iemand, en wordt dit niet waargemaakt. Zo is er op kantoor, iemand die wisselend gedrag vertoont, die dingen beloofd en niet opvolgt...en dan valt dat weer een beetje tegen. En op zo'n moment heb je als leider nog wat te doen...:)
Mijn vader, met de rolstoelbus naar het ziekenhuis, een ervaring op zich...en zomaar opeens vroeg hij, hoeveel km deze mercedes bus op de teller had staan. Zo'n typische vraag voor mijn vader...en in het ziekenhuis zag ik zomaar zijn ogen oplichten, toen hij Matthie zag en zag hoe Matthie en ik moesten lachen samen. En het leuke is ook hoe hij de hand van Els pakt...eigenlijk heel intens...hoe mooi kan samenzijn soms zijn...
De uitslag komt vrijdag. Ik laat het jullie weten...en ik ben zo blij, dat ik mijn vader heb gezien. Hij viel me eigenlijk mee, na alle berichten, hij was opgewekt en ondeugend...er was een mevrouw en zij liet aan haar zus haar benen met lange laarzen tot boven de knie zien...en toen pa dit zag, vroeg hij 'laat het nog eens zien...' en lachte zo'n beetje schuin erbij...en weet je dit zijn van die mooie meevallers in het leven, waarbij ik zo intens kan genieten van mijn vader...dus, deze dag viel misschien wel mee.....nu een glas wijn met Annemarie, morgen begroten in Almere...
Liefs, Aniet

Zorgen om mijn vader.....

En vandaag kwam ik eigenlijk met een klap terug in de realiteit. Ik was al heel vroeg bij Yarden omdat we nieuwe kostuums gingen passen, van een prachtig merk, wordt vervolgd! Schitterende maatwerkkostuums, om trots op te zijn, net dat stuk wat Yarden zo uniek maakt...let maar op, ik hou jullie op de hoogte. En ergens rond half elf werd ik gebeld door mijn vader, maar toen hij belde, viel hij gelijk weg. Zijn telefoon is leeg. Ik via de centrale hem teruggebeld. En hij was zo verdrietig. Want hij heeft zo'n buikpijnt en de dokter was geweest...hij zei ook 'niet schrikken mijn kind' en toen begon hij te huilen, heel erg hard te huilen. Ondertussen kreeg ik een zuster aan de telefoon en vroeg wat er aan de hand was. Zij gaf aan dat de dokter mij zou terugbellen...en ik kreeg mijn vader weer terug. Ik legde hem uit dat het goed was, en dat ik de dokter zou bellen. En dat ik ervoor zou zorgen dat zijn telefoon opgeladen zou worden...want ook daar had hij zorgen over. Ondertussen moest ik weg, voor een intervisie van Coachboulevard, in Soesterberg. Eenmaal daar aangekomen de telefoon op stil gezet. En om vier uur weer aan. En toen stond daar de dokter op de voicemail...ik weer terugbellen (mijn telefoon leeg, hoe leuk kan het zijn :)). En morgen om vijf voor een ben ik met mijn vader bij de Samaritaan, om samen met hem (en Els want we ontmoeten haar daar) naar het ziekenhuis te gaan voor een scan. Het lijkt erop dat zijn aorta ernstig verwijd (schrijf ik dit zo goed??) is en dit, zo zegt mijn vriendinnetje Jannie, is ernstig, een lopende tijdbom. Maar meer zorgen heb ik nog omdat hij zo mager is, en niet meer wil eten...dus wat er ook uit gaat komen, het zal niet goed zijn. En mijn vader opereren is niet meer te doen, dat overleeft hij sowieso niet zegt de dokter...dus zomaar opeens is zijn situatie een heel stuk verslechterd. En morgen rijd ik naar Flakkee om bij hem te zijn. Want dit zijn de momenten dat ik bij hem wil en moet zijn, ongeacht wat er in mijn agenda staat...en vanavond toen ik thuis kwam, moest ik zomaar huilen...omdat ik zo bang ben hem te verliezen en eigenlijk ook zo goed weet dat dit moment heel nabij is...mijn lieve vadertje....jeetje wat hou ik van die man! Wordt vervolgd, morgen meld ik mij weer....Het enige mooie is, dat hij en Els een geweldig weekend hebben gehad in Zorghotel Veghel. Vanavond heb ik dit hotel gebeld om iedereen te bedanken voor de geweldige zorg. En heb ik de factuur betaald...hij was hier zo gelukkig samen met zijn Els!!!
Liefs, Anita

citaat...

En deze kreeg ik afgelopen zaterdag van Berty 'de mooiste ontdekking die echte vrienden kunnen doen is dat ze elk apart kunnen groeien zonder uit elkaar te groeien'door E.Foley....
en vorige week kreeg ik deze van Manou 'The challenges in life are there not to break you, but to create you' door Norman Vincent Pale....
en zojuist zei iemand tegen me na een coachtraject 'ik heb veel aan je gehad...'en weet je hiermee kan deze week zomaar weer heel mooi beginnen! Halve bomen afgebroken, de wind die dingen kapot maakt, maar mensen maken alles weer heel...en dat is vooral wat me bijblijft, telkens weer!
Een fijne maandag, Anita