Leven en dood, het ligt zo dicht bij elkaar....

Dit weekend was een bijzonder weekend, intens, mooi en zo contrasterend. Rob, die ons ontvallen is, een hele zaterdag bij mijn vader, die in- en in verdrietig was. Hij huilde bijna de hele tijd, en terwijl ik naast hem zat, legde hij steeds snikkend zijn hoofd tegen me aan...omdat hij zich realiseerde dat dit het is, niet meer en niet minder. Ook vertelde ik hem over Rob, en dat hij pas 55 jaar jong is...en ook daarom huilde hij. De tranen zaten in mijn keel, en af en toe liepen ze over mijn wangen. Mijn collega's hielden zich kranig in een ongelooflijk druk weekend, hield een ieder zich op de been...en hielp men elkaar waar mogelijk. Prachtig, collegialiteit ten voeten uit...en gisterenavond waren wij bij Lenneke, een vriendin van Annemarie die 50 is geworden...dus je leeft het leven, en je staat stil bij het afscheid van Rob, en al die emoties lopen door elkaar heen...
Vandaag een dag waarin, tussen de mails en telefoontjes door, wij opruimen samen, het huis op orde brengen...dingen uitzoeken, en straks met de meisjes naar Reynaud, om weer een moment te vieren met elkaar, zijn verjaardag...met symbolische kadootjes...
En terwijl ik dit schrijf voel ik de intensiteit van het leven meer dan ooit...
Anita

Eerbetoon aan Rob, onze collega....

En vanmorgen is Rob overleden, een van mijn huidige collega's bij Yarden, slechts 55 jaar, hij begon als drager, maar werd door zijn inzet en onze persoonlijke band, steeds meer ingezet, zo stond hij er om condoleances te begeleiden, zo hielp hij in de huishoudelijke dienst, zo reed hij glimmend en plechtig de rouwauto's...Rob, als hij er was, bracht hij me koffie, omdat hij voor me wilde zorgen...zijn hoop was Yarden aan de Zijlweg, na een lang verdrietig leven..zijn vriendin was bij me, zijn fotoboek over vroeger ligt nog op mijn kamer, hij nam me mee zijn hele leven door...omdat hij gelukkig was en me vertrouwde. Samen hadden wij een plannetje om op 13 november ons totale personeel te verrassen..hij en ik, we hadden een onderonsje en het was goed. Hij had zoveel verdriet wat hij met zich meedroeg...en nu, nu is Rob niet meer hier...en zit ik stil en verdrietig hier en heb ik zo contact met Johan,de collega die de uitvaart van Rob zal verzorgen, zal leiden, om te kijken hoe ik Johan kan ondersteunen bij dit grote verdriet...dag lieve Rob, wij zullen je missen, en ik zeker...
Anita

Duizend wegen naar evenwicht...

En vanmorgen kreeg ik zomaar een cadeautje van een externe uitvaartondernemer, die bij ons Opbaarkamers huurt...zo lief, een boekje 'duizend wegen naar evenwicht' met daarin geschreven 'Lieve Anita jij brengt levensvreugde bij Yarden en heel veel evenwicht en harmonie....' wat mooi he...
Een mooie spreuk 'levenskunst is weten vast te houden en los te laten'....een mooi weekend gewenst. Morgen ga ik samen met Annemarie naar mijn lieve vader...liefs, Anita

Een gekke dag....

En zomaar had ik wat leuks geschreven, over deze dag, een dag die soms wel en soms helemaal niet leuk was. Ik ergerde me aan het verleden, aan fouten die gemaakt zijn en effect hebben op mijn begroting voor 2011. Fouten die door voorgangers, of anderen gemaakt zijn, dus ging het eigenlijk over niet de regie hebben...niet in control zijn...ofzo...en deze dag eindigde met een prachtig coachgesprek in IJsselstein. Zomaar heel mooi...en op weg naar huis een uur lang telefoneren met Els. Over mijn vader, voor wie Annemarie een prachtige set weer heeft gekocht, mooi paars, een trui met overhemd en in gedachten zie ik hem al voor me...mijn lieve vader met zijn grijze haren, weer mooi aangekleed en ondanks zijn handicap nog zo leuk...maar hij eet niet zo goed...als hij niet beter gaat eten, krijg hij een maagsonde...maar ach, wat zeur ik. Iemand in onze nabijheid heeft deze week afscheid genomen van haar vader. Een vrouw hier uit het dorp heeft al na een half jaar weer opnieuw kanker gekregen, mijn ex-collega is vorige week begraven. Dus ik, ik zeur niet, ik geniet, ik ben zo'n mazzelaar. Ik heb mooi werk, mooie collega's, en ik ben gezond. En bovenal, heb ik hier in de kamer, drie prachtige vrouwen, mijn eigen vrouw en zomaar twee 'bonusmeiden' dus ik ga gauw, naar hen toe! Een fijne avond nog, en liefs, Aniet

Zou ik zomaar houden van het woord 'prachtig'???

Mondelinge examens afnemen bij de STOAS Hogeschool in Den Bosch!!!

Wat heb ik toch een prachtig leven! Mag ik zomaar tussendoor bij vier jonge mensen een mondeling examen afnemen, mensen die aan de vooravond staan om aan het werk te gaan als docent voor MBO-studenten! En vandaag ging het over visie, over jouzelf, over normen en waarden en jouw verbinding met de maatschappij. Een prachtige dag, ik mocht samenwerken met zomaar weer een prachtige vrouw. Vanmorgen waren wij nog vreemden voor elkaar en na vier kandidaten was er een prachtig contact! Veel gedeeld, veel geleerd, en geloof me, ook dit zal weer een vervolg krijgen. Ondertussen een aantal prachtige mails in mijn mailbox, mails die gaan over de waarde van vriendschap, over de dingen die mensen met mij en ik met mensen doe! En lieve mensen, wat is het leven dan toch interessant en meer dan dat, intens en mooi!
Nu zit ik op kantoor, bel ik wat, en heb ik ook zomaar eens even tijd om met een vriendin straks van gedachten te wisselen! Geweldig...Aniet geniet! En tussen de bedrijven door, maak ik afspraken voor mijn vader, om voor controle nog een keer een scan te laten maken. En ook voor mijzelf maak ik afspraken, met het LUMC voor mijn jaarlijkse controle. Gek eigenlijk, hoe ver mijn ziek zijn alweer achter me ligt...mijn 'nieuwe' collega's lezen mijn boek...en de reacties zijn warm en waardevol. En vanavond ben ik lekker thuis bij Annemarie, lekker eventjes niks...op tijd naar bed....samen een glas wijn drinken...genieten dus!
'mooi zijn de stromen die komen uit de bron van het hart' dag! Anita

Een mooie zaterdag....

Vandaag was ik met Jannie samen bij mijn vader...en eigenlijk is dat heel erg leuk, om samen met je beste vriendinnetje, bij je vader te zijn. Mijn vader kent Jannie al sinds 1976....toen ik op kamers ging wonen in Den Haag. En met elkaar hebben we veel gedeeld in ons leven, lief en leed...en ook vandaag weer was hij blij, om haar te zien. En Jannie als verpleegster, maar ook als mens, schrok van mijn vader. Het beeld om hem te zien in een rolstoel, mager, met ingevallen wangen en diep liggende ogen...maar ook genoot ze van mijn vader, met af en toe zijn ondeugende blik, zijn lieve emotievolle ogen. En hoe hij zijn hand op haar been legde en met haar aan het praten was over de 'duw' zoals hij zijn infarct noemt. En dan nog uitgesproken op zijn mooie flakkeese manier! Daarna nog even ontspannen bij tante Anita en oom De, met een mooi glas wijn, en allerlei lekkers...wat heerlijk toch, om even te ontladen, zo om de hoek van de Samaritaan...en nu weer thuis. Een glas wijn met Annemarie gedronken in de Voorstraat, bij het Wapen van Voorschoten...en ondertussen lees ik deze spreuk voor jullie : Stilte daar gaat het om. De stilte die nodig is om alle bijzaken te vergeten en je te kunnen richten op een ander.....mooi he...
En weet je, vanavond kwam ik thuis en stonden er prachtige bloemen, bezorgd door Jeannette, een buurvrouw met wie ik sinds mijn ziekzijn een mooie vriendschap heb, gebaseerd op medeleven en stilte, gebaseerd op elkaar steunen in moeilijke tijden...zij was er zomaar, uit het niets, toen ik ziek was. En toen haar man overleed, was ik er zomaar, met mijn kaartjes, mijn bloemen, en weet je dit is waar het om gaat in het leven, aandacht voor de ander, aandacht voor elkaar....en vandaag was weer zo'n dag, met aandacht voor mijn vader, een dag met een gouden randje. Met mooie gesprekjes met medebewoners in de Samaritaan...ik kreeg bloemen van Bep, een bewoonster van het tehuis van mijn vader...gewoon, zo zei ze...omdat ze zich verbonden voelt met mij. Lief he...het leven is zo de moeite waard...morgen mooie oldtimers bekijken in de Voorstraat, ik heb er nu al zin in....
Dag, Anita