Een hele luie lome zaterdag....en nog een heleboel kleine dingetjes....

Vandaag was zo'n luxe luie zaterdag...er hoefde niets. De auto van mijn vader verkocht, over 2 weken wordt deze gehaald...ach weer zo'n hoofdstuk afsluiten. Een auto die al sinds 2000 in onze familie was, destijds mijn leaseauto bij ADP, zelf gekocht en mijn vader heeft hier tot en met 21 maar jl. in gereden...en daarna ik weer een beetje. Afgewisseld met mijn eigen mercedes 300 CE. En nu tot februari een BMW1, een klein kittig autootje..helemaal niet mijn ding. Maar auto's heeft voor nu een andere prioriteit in mijn leven...wel gek, om de knoop door te hakken. Na overleg met Pa en Arie, want Arie krijgt de opbrengst van de auto om bij te leggen bij zijn eigen auto. Kadootje van Pa van Loon goed he...
Vandaag niet zoveel gedaan, mooie bloemen uitgezocht voor Fer...witte rozen. Hij wordt in besloten kring gecremeerd, alleen zijn familie...ook wel heel mooi, heel klein..een kaart, waarop hij als het ware van je wegloopt met een prachtig gedicht...wat is afscheid nemen toch ingewikkeld....
Vandaag boodschapjes gedaan met Annemarie, en samen naar de voetbal, leuk kijken hoe Roos als linksvoor en linksachter functioneert. Leuk, goed om ook dat soort dingen te mogen doen...er is zoveel meer dan werken. Maar mijn leven bestaat nu een beetje uit werken, diverse opdrachtgevers, veel uren Yarden, veel andere dingen tussendoor, zo heb ik maandag weer een dagje met Pa, al heel vroeg naar hem toe...samen met de bus naar Rotterdam. En dan een scan...eens kijken hoe het met hem is...of alles goed gaat met hem...en alle dagen daarna hard werken, een MT dag op de hei voor Yarden...
Vandaag was ook van dat heerlijke weer, op de fiets door het dorp, een praatje maken hier en daar...en daarna lekker liggen op de bank in de zon...goddelijk! Samen met Roosje gekookt, zodat Annemarie eventjes lui mag zijn..weet je het leven is gewoon heel lekker.
Ik kreeg van Jolanda deze mooie uitspraak nog toegestuurd :
“ Ergens voor kiezen is de enige manier om in beweging te blijven en bewegen is de enige manier om verder te komen”
Ik laat nog even een prachtige foto zien van Schoonhoven....zomaar, omdat ik ook zo trots ben op die plek en daar zoveel bij voel...dus wil je een weekendje weg, laat het me weten....er is daar veel te genieten! Het huis is te huur en meestal in de tijd totdat de verhuur een feit is, gebruiken we het zelf ook en wellicht wil iemand er eventjes uit, welnu dat kan....
Anita

Afscheid nemen.....

Soms lijkt het wel alsof het leven een groot afscheid is....zo is deze week Fer overleden...ongekend, hoe ingrijpend het is, als kanker je leven binnenwandelt...zo jong nog, zo pril het geluk van dit mooie stel...en ook al ben je op afstand, het dendert zo je leven weer binnen...en het verdriet voor dit gezin, deze mensen is immens groot...en niet te bevatten! En dan lees je in de krant, over een jong mens, Antonie Kamerling die ervoor gekozen heeft zijn leven hier te laten stoppen...vreselijk...en weer terwijl ik hier zit, realiseer ik me hoeveel geluk mij ten deel is gevallen. Maar ook realiseer ik me, dat je het leven gewoon heel simpel iedere dag moet leven, er alles uit moet halen wat erin zit...denk aan Rob, denk aan Fer, denk aan al die mensen, die zomaar weg zijn....lieve lieve mensen, veel sterkte en kracht....
Hierboven een paar prachtige foto's van mijn vader en ik...vorige week, hoe intens kun je van iemand houden....
Deze week kreeg ik zomaar een liefdevol compliment van een man van een collega, die me vertelde dat zijn vrouw weer met plezier naar het werk ging...dank je wel, dank je wel lieve collega's...voor het prachtige kado wat ik van jullie mocht ontvangen...
Anita

Motoren...lesgeven en ZIJ aan ZIJ

Wat een titel! Volgende week is er een uitvaart met 100 motoren, vertrekkend vanaf mijn Uitvaartcentrum...een enorm spektakel! Straks weer een avond college in Amsterdam...te veel, te vaak lijkt het nu wel....maar hierna wordt het leven leuker. Want morgenavond is de presentatie van 'Haagse Zaken Vrouwen' een prachtig glossy magazine, waar Annemarie en ondergetekende twee pagina's redactionele aandacht krijgen. Met een geweldige foto erbij! TOP! En zojuist smste Annemarie me, dat zij een pagina redactionele aandacht krijgt als kunstenaar in het blad ZIJ aan ZIJ, met een oplage van 30.000 stuks. Geweldig toch...dus het leven is verre van saai! De dag vandaag was druk en veelomvattend....enerverend ook! En ik ben zo enorm dankbaar dat dit leven mij op deze manier weer gegeven is...ik kreeg vandaag schitterende bloemen in een mooi vaasje, omdat ik deel uit ben gaan maken van het team Yarden Kennemerland. En van Ans, kreeg ik een logboekje...heel schattig! Dank jullie wel...liefs, Anita

Een mooi citaat...

En lieve mensen, in ons gezin is nog iemand die bijna speelt met taal, en dat is Rosanne...zo zei ze laatst 'mama de mooiste omgeving voor de mens is de medemens'....prachtig toch he...
Veel gebeurd intussen, een geweldig hoogtepunt was het afgelopen weekend, waar wij met Emmy en Reynaud mijn vader bezochten. De zon scheen, de wereld leek weer een beetje te lachen en in de tuin, bij de vijver hebben wij met elkaar een fles witte wijn soldaat gemaakt. En ook mijn vader deed vrolijk mee....het was zomaar heel gezellig! En eigenlijk een afsluiting van een mooi weekend, en moe maar voldaan vielen wij die avond in slaap. Deze week is ingewikkeld en vol. Vol omdat er een aantal dagen/lessen verplaatst moeten worden in verband met ons voorgenomen weekje Frankrijk. Een weekje wat al eerder verplaatst was/werd, omdat het met mijn vader niet zo goed ging toen....dus hopen wij, in alle rust een weekje te kunnen genieten samen in het huis van Carine en Eveline...in de Auvergne. En ik stel mij die week zo voor : uitslapen, lekkere wandelschoenen aan en te voet naar het dorp, om bij de bakker wat croissants te halen. Een heerlijk kopje koffie en een boek....af en toe een wandeling, een tochtje, en vooral heel veel tijd voor elkaar. Tijd voor de mooiste vrouw van de wereld, die het wel erg zwaar heeft met mij....met al mijn verplichtingen en met de zorg daarnaast voor mijn vader. En gelukkig wordt die zorg gedeeld door Els, mijn tante Anita, mijn broer Arie en zijn dochter Noor...en natuurlijk al die lieve vrienden van hem, denk eens aan oom Koos...maar iedereen gaat hier op zijn of haar manier mee om. En ik merk, en die emotie mocht er zomaar zijn dit weekend, dat ik het emotioneel vooral zwaar vind....om mijn vader zo te zien. Gisteren was ik weer bij hem. En toen was hij niet zo happy, maar geleidelijk aan werd dit beter. Altijd heb ik gezegd 'mijn beste vriend is mijn vader' en dat voel ik echt zo...en ik wil hem los kunnen laten...maar dat doet zoveel zeer...
Voor nu, zomaar liefs, Annemarie heeft schitterende foto's van vader en dochter...die plaats ik binnenkort. Nu even werken weer...in Amsterdam.
In Aristo...een module Leiderschap! Anita

Auto's...mercedes of BMW....

En deze week is het zomaar gebeurd...ik rijd sinds kort in een kleine BMW1 een scheurijzertje, een jonge auto, slechts 60.000 km. Ik rijd hierin tot ca. februari en dan stap ik waarschijnlijk over op een hele kekke zwarte Mini, met mooie brede banden enzo...netjes, en beter passend bij de rollen die ik momenteel mag vertegenwoordigen. Die oude mercedessen, daar hou ik wel enorm van, maar dat roept toch wel wat vragen op, zo hier en daar...maar die authenticiteit, dat eigenzinnige hoort ook bij mij....dus wie weet koop ik later als ik groot ben, die ene mooie oude cabrio...die ene mercedes waar ik echt van hou. Tja...maar als rechtgeaarde mercedesrijder in een BMW rijden is wel gek. De auto voelt en rijdt agressief, en mijn vriendinnen waarschuwen me al, dat ik vooral geen BMW-rijstijl moet gaan hanteren...dit past me niet...leuk he...
De afgelopen week was druk, hectisch, vol met opdrachten, mooie ontmoetingen..gisteren waren Ciska en Linda bij me, de partner van Rob en zijn zus...met een prachtige bedankkaart (twee eigenlijk) voor het hele team van Yarden Kennemerland! Weet je, ons vak is zo intens, zo integer ook vaak, en als mensen je bedanken voor een prachtige uitvaart, voor een mooi afscheid, dan geef je inhoud aan je vak, dan doe je waar je voor bent - ontzorgen en nabestaanden die aandacht geven, die nodig is...
Daarna kwam Ton, de directeur HRM van Yarden, een heel mooi mens, met wie ik een klik voel...we hebben bijna vier uur met elkaar gesproken. Geweldig...en zomaar was ik op tijd thuis, want mijn late afspraak bij een andere opdrachtgever ging door mijn toedoen (ik was te laat, doordat ik zo lang met Ton in gesprek zat) niet door. En dus kon ik gezellig mee-eten met het gezin...Gisterenavond mocht ik als bonusmama even meefietsen met Roos, naar een vriendin toe en later heb ik haar weer opgehaald. Heerlijk om zomaar dit soort dingetjes te kunnen doen. En ook zo heerlijk om zomaar thuis te zijn...dit weekend is ons uitgestelde weekend met Emmy en Reynaud. Heerlijk, ik heb weer een leuke trip bedacht...vol kleine verrassingen, morgenmiddag naar mijn vader...en maandag eigenlijk weer...de komende weken staan ook in het teken van mijn vader, door mijn opdrachtje in Tholen...kan ik dit steeds combineren met een extra bezoekje aan hem. En weet je, soms is dit het enige wat ik kan...want uiteindelijk lijkt het alsof hij het geleidelijk aan steeds moeilijker krijgt. Het eten, het drinken, het gaat allemaal niet zoals het moet gaan...en in gedachten komen scenario's langs, over afscheid nemen en loslaten...maar hij bepaalt uiteindelijk zelf zijn weg....dag, een mooi weekend gewenst...de kinderen zijn hier, het is gezellig met Roos die lekker muziek opzet...Floor die lekker aan het rondhollen is, Hugo die net de spullen kwam halen...eigenlijk gaat het zomaar heel erg goed....Anita

Herfstachtig weer...

En als het weer is zoals vandaag, staat heel Nederland gelijk weer stil...files, aanrijdingen en dus zit je in de auto, langer dan je lief is...de eerste werkdag van de maand! Nu lekker thuis, een trui aan en zomaar even samen zijn. Lekker eten met elkaar, heerlijk! Er loopt een hele leuke kerel hier door het huis, die de keukenkraan heeft vastgezet en die de kraan in de badkamer aan het maken is. En ondertussen hou ik jullie eventjes op de hoogte van alles wat er gaande is. Vandaag heeft mijn vader met Els en de rolstoelbus een rondje gereden, langs zijn boerderij. Zijn reactie was mat en eenmaal terug in de Samaritaan, moest hij huilen...wat een tranen, wat een verdriet. Heftig he...verder, geen nieuws, een dagje lekker gewerkt. Morgenochtend controle in het LUMC, lang geleden alweer, dat ik daar was...gek gevoel. Terwijl om mij heen, zoveel mensen zijn, die kanker hebben of krijgen, of bezig zijn met chemo's...en ik, ik mazzelaar, moet alleen maar voor controle...
Ik hou jullie op de hoogte. Liefs, Anita

Weekend....

Lieve mensen, de afgelopen week, met het afscheid van onze Rob, was intensief, mooi en vooral ook ingewikkeld. Want met elkaar liepen we af en toe op eieren en dat kwam er ook wel een beetje uit...emoties en vooral vermoeidheid. Dit weekend was dan ook voor velen hard nodig, om weer een beetje bij te komen. En zeker voor mijzelf, want ik merk, dat het 'veel en zwaar'is. Mijn maatje Rob, die ik gewoon in mijn hart draag..en wiens foto we een prachtige plek gaan geven in ons uitvaartcentrum. Daarbij mijn vader, en alle zorg voor hem...gisteren was ik weer bij hem. Een mooie, emotievolle dag, veel tranen van zijn kant, maar ook van geluk denk ik wel...Arie en Noor die even bij hem kwamen, fijn om eventjes met zijn viertjes te zijn. Tante Anita en oom De, die ik ook eventjes heb bezocht, kortom...dat bijzondere familiegevoel was er zomaar eventjes...mijn vader wil weg, maar hij weet ook en dit werd gisteren weer bevestigd door de arts, dat hij niet 'goed' genoeg is om weg te kunnen, om elders te kunnen gaan wonen...en goede alternatieven voor de Samaritaan zijn er niet op Flakkee...dus, zoek je naar mogelijkheden om zijn leven te veraangenamen. Een weekendje weg, extra bezoekjes, leuke dingetjes...samen met hem doen. En wat lastig is, dat de hele wereld er zich tegen aan bemoeit...en dat doet me eigenlijk meer dan verdriet. Want geloof me, dat Arie en ik, en met ons de hele familie niets liever wil dan dat mijn vader gelukkig is. We zorgen ervoor dat hij er prachtig uitziet, dat hij mooie truien en overhemden heeft, Annemarie kun je natuurlijk met een gerust hart hierop zetten, hij heeft er nog nooit zo leuk en fris uitgezien wat kleding betreft dan nu het geval is. En voor het overige hebben we te accepteren dat hij is, wie hij nu is, een man die twee CVA's heeft gehad, die wisselend goed en minder goed is. Die nog steeds ondeugend is en kijkt naar vrouwelijk schoon...maar ook een man, die aan zijn laatste ingewikkelde levensfase is begonnen. En als wij met elkaar hem liefde, en aandacht geven. Vriendschappen als die van oom Koos, van zijn Els, van al die lieve mensen om hem heen, maken dat wij het met elkaar volhouden...ondanks het feit, dat de Samaritaan niet de meest optimale woonvorm is. Maar op Flakkee is momenteel geen alternatief voor hem...hoe graag ik hem ook naar Vroonlande zou willen hebben...dat is een brug te ver. En hij realiseert zich dit ook...en mijn verzoek is, of wij allemaal het hierbij willen laten...dan wordt hij hier ook rustiger onder zelf...dank jullie wel! Want hij begint over Vroonlande, als wij erover beginnen en als wij zeggen, net als gisteren de arts dit deed, dat dit een brug te ver is, dat hij nog 'beter' moet worden, dan realiseert hij zich dit...
Mijn lieve vader...gisteren was eigenlijk wel een bijzondere dag, we ontmoeten allerlei mensen die op bezoek waren, mensen van Rumpstad, mensen van Flakkee, die ik vaag kende, hij voelde aan een dikke buik van een meneer en moest lachen...hij zag leuke dames voorbij komen en lachte weer, en hij was zo blij met ons samenzijn...en ik dus ook. Liefs, de zondag is mooi en rustig begonnen...de koffie is heerlijk! We gaan ontbijten...
Anita