Donderdagavond....

En vandaag was ik een hele lange dag bij Yarden, gewoon simpelweg een mooie lange dag...de hele week voelt als druk, als intensief en heftig...morgenmiddag nog even naar Yarden voor een aantal uren en dan is de week alweer voorbij! Vandaag kwam de grootste baas van Yarden bij mij, bij ons in Haarlem op bezoek. En zomaar is dat leuk...een aardig mens, en voor het team, voor ons gewoonweg goed....goed om die aandacht te krijgen als onderdeel van een organisatie. Omdat we met elkaar steeds weer bezig zijn naar nieuwe mijlpalen. En geloof me...dat lukt! Dit jaar gaat een geweldig jaar worden...het was alweer druk vanavond. De telefoon bleef maar gaan...
Toen ik thuis kwam, heb ik lekker gegeten. Annemarie had op mij gewacht en nu eventjes mijn weblog bijwerken. Er is niet zoveel te melden nu. Mijn vader heeft ontdekt dat hij mij kan bellen en vanmorgen hadden we een zogenaamde hotline...ik denk dat hij wel 8 keer gebeld heeft...en eigenlijk ben ik dan als een klein meisje zo blij om hem te horen. Wat is dit toch intens, dit contact...
De tuin ligt vol met blad van de Catalpa...zaterdag lekker vegen...heerlijk, hoe simpel kan het leven zijn. Fijne avond...liefs van mij, Aniet

De liefde....

En vandaag, juist vandaag wil ik schrijven over de liefde...omdat een weekje samen mij weer eens heeft doen realiseren, hoe mooi de liefde is en zijn kan! Omdat de liefde om mij heen lijkt te zinderen bijna...en terwijl ik hier heel vroeg op mijn eigen kleine kantoortje zit, zie ik een paar prachtige boekjes en een boekje is van Elly de Waard en heet 'de zon is vrouwelijk'....alleen dat al, is zo heerlijk, zeker na mijn vorige stukje over vrouwen toch?
Een ander prachtig boekje van Paulo Coelho heet ook 'liefde'en een paar teksten hieruit :
'Meestal gebeurt dit soort ontmoetingen wanneer we een grens bereiken, wanneer we de behoefte voelen om in emotioneel opzicht te sterven en opnieuw geboren te worden. Die ontmoetingen zijn al geregeld'.
of deze :
'De liefde is geen gewoonte, geen afspraak of schuldgevoel. De liefde is. Zonder verdere bepaling. Heb lief en stel niet te veel vragen. Heb slechts lief.'
Voor alle mensen die liefhebben, die liefde tegenkomen en ervan genieten, en vooral voor mijn lief, voor Annemarie...
Heb een prachtige dag, liefs, Anita

Een tekst voor alle vrouwen....(en mannen volgens mij)

Ik kreeg dit bericht van iemand doorgestuurd, van een hele leuke vrouw, Ria, wiens 25-jarige huwelijksfeestje wij gisteren hebben gevierd (dank je wel lieve Ria!!) en vond het mooi en toepasselijk. Juist omdat het gaat over vrouwen. En ik een mens ben, die vrouwen ongelooflijk mooi, boeiend en bijzonder vind, maar eigenlijk vind ik mensen zo bijzonder....dus voor al die mooie mensen, die houden van mooie gedachten, zinnen en woorden....het raakt me...liefs, Anita

OM BIJ STIL TE STAAN

Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in
het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt.

De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter:
"Vergeet je zusters niet.
Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt. Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de
kinderen die je misschien zult krijgen zult houden,
je zult altijd je zusters nodig hebben.
Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en
dingen met ze te doen.
En onthoud dat "zusters" alle vrouwen betekent
Je vriendinnen, je dochters, je collega's en al je vrouwelijke familieleden.
Je hebt vrouwen nodig.
Zo is het met vrouwen."

Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw.
Ik ben een pasgetrouwde vrouw.
Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles
zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken.

Toch luisterde ze naar haar moeder.
Ze hield contact met haar zusters
en maakte ieder jaar meer vriendinnen.
Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist
waar ze het over had.
Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn "zusters" de steunpilaren in haar leven.

De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat

Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen

Maar..., zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.
Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt.

En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan,
zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen,
voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeiden te komen
en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je.
Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters,
schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes,
nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven.
De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen
vrouwen.

Toen we dit "avontuur", genaamd vrouw-zijn begonnen,
hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet
dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds
nodig hebben.

Stuur dit aan alle vrouwen die je leven betekenis geven.
Ik heb dit zojuist gedaan.

Thuis....

Goedemorgen. Het is nog lekker vroeg, iedereen slaapt nog...en dit zijn momenten voor een kopje nespresso en de krant. Straks weer snel op weg, naar mijn vader toe...wat kun je iemand missen...
Terugdenkend aan La Belle Coulette, is mij de rust, de stilte bijgebleven...soms liepen wij door een dorpje, en vroegen wij ons af of er mensen woonden en zoja, waar ze dan waren...de prachtige vergezichten, de mooie natuur, in de verte de besneeuwde bergtoppen...de wandeling naar de bakker, langs twee ezeltjes...ach wat heerlijk!
En als je thuis komt, dan komt de stevigheid van het leven weer direct bij je binnen. Dan ligt de agenda op tafel en worden er afspraken gemaakt...dan worden mails weer een onderdeel van je dagelijkse zijn. Maar nu nog even niet...want de momenten bij mijn vader, samen aan een glaasje appelsap, zijn ook van die momenten, waarop de rust je tegemoet komt. Waar ik intens van kan genieten...en vanavond samen met mijn broertje naar een feestje! Leuk...ik ben wel blij met al die kleine stukjes familiegeluk. Een beetje een tutje ben ik geloof ik, op dat gebied...voor nu, de krant en eventjes tijd voor mijzelf...geniet allemaal van het weekend. De catalpa verliest zijn blad en dat betekent dat de tuin vol ligt, Reynaud had alles opgeruimd...maar gisteren lag er weer veel...wel een bijzondere tijd die nu weer voor ons ligt, de kachel aan...liefs, Anita

La belle Coulette....

En zomaar waren wij een weekje samen weg. Naar La Belle Coulette, het huis van Carine en Eveline. Een prachtige oude wijnboerderij, omgetoverd tot een heerlijk vakantiehuis. Een omgeving die eruit ziet, alsof de tijd heeft stil gestaan. Veel geslapen, wel veel gebeld met Yarden, want oh wat was het druk en spannend, met al die uitslagen van mijn collega's....veel gewandeld, rondgereden, van god verlaten dorpjes gezien en genoten van elkaar. Nu weer thuis, moe, van een lange reis, 950 km....maar wij gaan weer. Wat een heerlijke omgeving, wat een lekker huis...ziehier wat foto's om jullie wat indrukken te geven.
Zo dadelijk komen de meisjes weer, en dan stappen we met een grote stap zo weer terug in ons gewone leven. Morgen naar mijn vader, Sophie die jarig is zondag, een feest omdat Hans en Ria, wiens getuige ik ooit mocht zijn, 25 jaar getrouwd zijn en Nathalie die 40 wordt...dus het leven wacht weer op ons...en dan weer aan de slag...Yarden, en nog wat spannende dingen...morgen meer en langer, of zondag...
Oh ja, het huis ligt in de Auvergne, Puy de Dome (met een dakje op de o....). Prachtig....kijk eens naar die koe dan...liefs, Anita

Kanker en meer van die rotzooi.....

En zomaar opeens is die rotkanker weer heel dichtbij...Joke, mijn collega, heeft hoogstwaarschijnlijk, voor 80% zeker, borstkanker...sowieso opereren! En de echtgenoot van een andere collega is ook 'gepakt' door deze ziekte...en dan natuurlijk Jan mijn 'broer' daar op Flakkee..en vandaag was Irene hier. Vorige week is haar man Fer, op 45-jarige leeftijd overleden...potverdomme...wat een gedoe...en eigenlijk vind ik het allemaal heel erg eng...het lijkt wel alsof het om me heen cirkelt...
Vandaag was ik met Yarden in Zeewolde, een sessie over kwaliteit...over de verbinding tussen jouzelf, het team, het proces en de klant...mooi met als model het lemniscaat...de dag was in handen van Frank. Een trainer, een entertainer pur sang...een man, met wie ik al direct sinds ik hem mocht ontmoeten een bijzonder contact heb...onze achtergrond, beiden kanker gehad, en daarna een bewustwordingsproces...waardoor keuzes in een ander perspectief komen te staan. Kwaliteit dat ben ik...was het thema van vandaag. Een thema wat ik natuurlijk onderschrijf, als dienstbaar leider. Want de subtitle 'van moeten naar willen naar kiezen', vind ik ook zeer aansprekend. Want iedere keuze in je leven maak je zelf...alleen is er volgens mij een onderwerp, en dat is je gezondheid waar je niet zoveel in te kiezen hebt. Maar wel over de manier waarop je ermee omgaat. van reactief naar creatief, zou Frank zeggen...wat een inspirerende dag...ik heb genoten!
En nu, een mooi glas wijn, zomaar eventjes samenzijn, in nachtkleding, want ik ben moe...duik zo het bed in...
Liefs, en ik duim voor Joke, voor Anita's man, voor Jan, voor Thea, voor al die mensen dat uitkomsten anders mogen zijn, dan ze nu lijken...voor herstel, voor het geloof erin...en soms maakt het me zomaar verdrietig...en dus sta ik zomaar eventjes stil bij Fer, hij heeft deze strijd niet mogen winnen...45 jaar, zo jong nog...zijn weduwe, zijn vrouw Irene..ach wat een verdriet...
Slaap lekker voor straks...Anita

Foto's

En hier dan wat foto's van Schoonhoven...met dat mooie bijzondere licht...