Een paar foto's....

Een keer op zondag naar mijn vader....

En vandaag heb ik zomaar geruild met mijn broer. Want ik wil ook wel eens een zaterdag slenteren door het dorp, een kop koffie drinken in de kroeg, een boeket bloemen voor mijn Annemarie zelf kopen in plaats van digitaal te bestellen.....En dus ga ik morgen samen met Annemarie naar mijn vader en ben ik zomaar lekker thuis...de krant, een kopje nespresso, een bruine boterham van Albert Heijn met fricandeau en zeezout...ach wat kan het leven toch goed zijn!
En vanavond ga ik koken voor ons tweeen...heerlijk! Even voelen dat het huis ook mijn huis is....ik heb soms het gevoel dat ik hier slaap...en ja, ik weet het, ik doe het allemaal zelf. Ik werk zo hard...en alles wat daarbij komt kijken houdt me meer dan bezig.....dus hoe het te veranderen is zo eenvoudig nog niet!
De agenda is nog goed gevuld tot begin december, er is nog veel te doen...en de zorg rondom mijn vader lijkt alleen wat groter/steviger te worden geleidelijk aan. En dat geeft niet, want dit is het enige wat ik nu nog kan doen voor hem....
Gisteren op mijn werk een mooie middag gehad met het team. Geholpen bij de verzorging van overledenen, nou ja geholpen, meer gekeken en vragen gesteld...en het is zo bijzonder, want steeds weer zie ik mijn overleden moeder voor me, die kleur, dat lichaam....
Lieve mensen...straks ga ik lekker naar Albert Heijn, dat vind ik alleen al een feestje...om daar zomaar rond te lopen, te kijken naar dat immense aanbod van voedsel...wat een luxe, dat realiseer ik me steeds weer...gek he..en dan een keuze maken, dat is moeilijk!
Morgen is Florine jarig...zij wordt alweer 16 jaar. Maar zij viert dit bij haar vader en pas later hier. En op dit soort momenten is dat wel ingewikkeld, ook voor Annemarie...de moeder. Want zij ziet haar eigen dochter niet op de verjaardag zelf...en andersom komt dit natuurlijk ook wel eens voor.
Ik hoop dat jullie net zo genieten als ik, van dit weekend...en dat er ergens een rustmomentje is, ook voor die collega's die dit weekend dienst hebben...en als ik dan terugdenk aan de afgelopen weken, dan vraag ik me af, of die rust er ook zijn zal...succes allemaal! Liefs, Anita

Moe....

En zomaar ben ik moe. Moe van alles. Het liefst zou ik zomaar eventjes onder de wol kruipen, even niks doen...en ik denk en hoop dat ik dit gewoon ga doen. Ik ga nu eventjes nog naar Yarden en dan trek ik de stekker er even voor mijzelf uit. Lijkt me heerlijk en voelt ook heerlijk....ik wens jullie een mooie dag!
Liefs, Anita

Donderdagavond....

En vandaag was ik een hele lange dag bij Yarden, gewoon simpelweg een mooie lange dag...de hele week voelt als druk, als intensief en heftig...morgenmiddag nog even naar Yarden voor een aantal uren en dan is de week alweer voorbij! Vandaag kwam de grootste baas van Yarden bij mij, bij ons in Haarlem op bezoek. En zomaar is dat leuk...een aardig mens, en voor het team, voor ons gewoonweg goed....goed om die aandacht te krijgen als onderdeel van een organisatie. Omdat we met elkaar steeds weer bezig zijn naar nieuwe mijlpalen. En geloof me...dat lukt! Dit jaar gaat een geweldig jaar worden...het was alweer druk vanavond. De telefoon bleef maar gaan...
Toen ik thuis kwam, heb ik lekker gegeten. Annemarie had op mij gewacht en nu eventjes mijn weblog bijwerken. Er is niet zoveel te melden nu. Mijn vader heeft ontdekt dat hij mij kan bellen en vanmorgen hadden we een zogenaamde hotline...ik denk dat hij wel 8 keer gebeld heeft...en eigenlijk ben ik dan als een klein meisje zo blij om hem te horen. Wat is dit toch intens, dit contact...
De tuin ligt vol met blad van de Catalpa...zaterdag lekker vegen...heerlijk, hoe simpel kan het leven zijn. Fijne avond...liefs van mij, Aniet

De liefde....

En vandaag, juist vandaag wil ik schrijven over de liefde...omdat een weekje samen mij weer eens heeft doen realiseren, hoe mooi de liefde is en zijn kan! Omdat de liefde om mij heen lijkt te zinderen bijna...en terwijl ik hier heel vroeg op mijn eigen kleine kantoortje zit, zie ik een paar prachtige boekjes en een boekje is van Elly de Waard en heet 'de zon is vrouwelijk'....alleen dat al, is zo heerlijk, zeker na mijn vorige stukje over vrouwen toch?
Een ander prachtig boekje van Paulo Coelho heet ook 'liefde'en een paar teksten hieruit :
'Meestal gebeurt dit soort ontmoetingen wanneer we een grens bereiken, wanneer we de behoefte voelen om in emotioneel opzicht te sterven en opnieuw geboren te worden. Die ontmoetingen zijn al geregeld'.
of deze :
'De liefde is geen gewoonte, geen afspraak of schuldgevoel. De liefde is. Zonder verdere bepaling. Heb lief en stel niet te veel vragen. Heb slechts lief.'
Voor alle mensen die liefhebben, die liefde tegenkomen en ervan genieten, en vooral voor mijn lief, voor Annemarie...
Heb een prachtige dag, liefs, Anita

Een tekst voor alle vrouwen....(en mannen volgens mij)

Ik kreeg dit bericht van iemand doorgestuurd, van een hele leuke vrouw, Ria, wiens 25-jarige huwelijksfeestje wij gisteren hebben gevierd (dank je wel lieve Ria!!) en vond het mooi en toepasselijk. Juist omdat het gaat over vrouwen. En ik een mens ben, die vrouwen ongelooflijk mooi, boeiend en bijzonder vind, maar eigenlijk vind ik mensen zo bijzonder....dus voor al die mooie mensen, die houden van mooie gedachten, zinnen en woorden....het raakt me...liefs, Anita

OM BIJ STIL TE STAAN

Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in
het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt.

De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter:
"Vergeet je zusters niet.
Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt. Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de
kinderen die je misschien zult krijgen zult houden,
je zult altijd je zusters nodig hebben.
Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en
dingen met ze te doen.
En onthoud dat "zusters" alle vrouwen betekent
Je vriendinnen, je dochters, je collega's en al je vrouwelijke familieleden.
Je hebt vrouwen nodig.
Zo is het met vrouwen."

Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw.
Ik ben een pasgetrouwde vrouw.
Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles
zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken.

Toch luisterde ze naar haar moeder.
Ze hield contact met haar zusters
en maakte ieder jaar meer vriendinnen.
Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist
waar ze het over had.
Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn "zusters" de steunpilaren in haar leven.

De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat

Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen

Maar..., zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.
Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt.

En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan,
zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen,
voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeiden te komen
en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je.
Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters,
schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes,
nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven.
De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen
vrouwen.

Toen we dit "avontuur", genaamd vrouw-zijn begonnen,
hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet
dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds
nodig hebben.

Stuur dit aan alle vrouwen die je leven betekenis geven.
Ik heb dit zojuist gedaan.

Thuis....

Goedemorgen. Het is nog lekker vroeg, iedereen slaapt nog...en dit zijn momenten voor een kopje nespresso en de krant. Straks weer snel op weg, naar mijn vader toe...wat kun je iemand missen...
Terugdenkend aan La Belle Coulette, is mij de rust, de stilte bijgebleven...soms liepen wij door een dorpje, en vroegen wij ons af of er mensen woonden en zoja, waar ze dan waren...de prachtige vergezichten, de mooie natuur, in de verte de besneeuwde bergtoppen...de wandeling naar de bakker, langs twee ezeltjes...ach wat heerlijk!
En als je thuis komt, dan komt de stevigheid van het leven weer direct bij je binnen. Dan ligt de agenda op tafel en worden er afspraken gemaakt...dan worden mails weer een onderdeel van je dagelijkse zijn. Maar nu nog even niet...want de momenten bij mijn vader, samen aan een glaasje appelsap, zijn ook van die momenten, waarop de rust je tegemoet komt. Waar ik intens van kan genieten...en vanavond samen met mijn broertje naar een feestje! Leuk...ik ben wel blij met al die kleine stukjes familiegeluk. Een beetje een tutje ben ik geloof ik, op dat gebied...voor nu, de krant en eventjes tijd voor mijzelf...geniet allemaal van het weekend. De catalpa verliest zijn blad en dat betekent dat de tuin vol ligt, Reynaud had alles opgeruimd...maar gisteren lag er weer veel...wel een bijzondere tijd die nu weer voor ons ligt, de kachel aan...liefs, Anita