Zomaar wat mooie beelden....

Sneeuw en niet naar Pa....

Goedemorgen, vanmorgen vroeg was ik al op pad...ik gleed alle kanten op met mijn BMWtje...roetsend en glibberend. Dus ben ik met eierkoeken en lekkere bonbons voor mijn vader, gewoon weer teruggekomen naar huis. En toen heb ik hem gebeld. Dat ik vandaag niet kom. En zijn reactie is zo simpel 'geeft niet hoor mijn kind. Hou je spatborden maar heel...' En vervolgens vraagt hij of alles goed is en moet ik vooral Annemarie groeten van hem....ach, ik vind het wel jammer. Want ik heb altijd zin om hem weer te zien. Maandag ga ik weer naar hem toe, in aansluiting op Tholen, met de tank van Annemarie, dan kom ik overal doorheen!
De tuin is prachtig, het beeld is fantastisch mooi...een heel dik pak sneeuw ligt op de stoelen, de tafel...en de poes heeft het gevoel dat het leven een grote glijbaan is. Vandaag lekker samen met Annemarie en de meisjes, voorbereiden voor de Sinterklaas....even lekker naar Albert Heijn.
Een hele fijne avond...niet uitglijden en liefs Anita

Sneeuw, weeralarm...en eventjes rust....

Lieve allemaal....je zal Sinterklaas maar zijn. En met dit weer het dak op moeten, ik ben altijd weer blij dat ik maar een gewone burger ben. Maar wel een burger, die gewoon heel veel mazzel heeft. Die zomaar uitgenodigd wordt voor een reisje naar Duitsland, naar Mercedes Benz....om te zien hoe een verlengde mercedes volgauto wordt gemaakt. Maar ook een manager die zich mag bezighouden met nieuwe kleding van Oger, met kerstkadootjes en een burger, die nu vlak voor Sinterklaas, toch wel een beetje zenuwachtig gaat worden. Zenuwachtig, omdat ik ook wel wil dat ik naar mijn vader toe kan morgen. En mijn werk, met al het rijden erbij, kan blijven doen. En Sinterklaas, ik wens je veel sterkte dit weekend. Want u krijgt het druk geloof ik....
Liefs, Anita

Netwerken, boeken en landelijke pers....

Lieve mensen...een beetje in afwachten van veel sneeuw, zit ik zomaar thuis, samen met Annemarie, een glas sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland en dan komt er een telefoontje...er volgt landelijke publiciteit...wordt vervolgd, 't komt via mijn netwerk. En trots en blij ben ik op voorhand al...en mijn Annemarie heeft een publicatie, een presentatie in een prachtig boek 'Amateurkunst in beeld - kunstenaars met gouden randje'met ISBN-nummer 978-90-70655-730. Dus op de een of andere manier lijkt er een flow te onstaan, die waarachtig en mooi is. En ik, ik zou zomaar willen dat mijn surprise net zo in de flow zat, als de rest van mijn bestaan...maar helaas, dat lukt dus niet. Het is simpelweg knippen, plakken en daar blijft het bij...het hele kado lag onder mijn bed, en of het nu kwam door de kou...alles had losgelaten, wat een gedoe...ik hoop maar dat de ontvanger a.s. zaterdag mij wil vergeven, of eigenlijk zich realiseert, dat de intentie erachter echt gemeend is. En nu, vanavond, een beetje glimmend van trots...ga ik zo naar bed. De wekker heel vroeg, een overleg bij Yarden, wat gesprekken...een ontmoeting met iemand uit een ver verleden en een bezichtiging voor mijn huis...wow wat kan er veel gebeuren..en nu maar hopen dat de sneeuw niet al te gekke dingen met zich mee kan brengen. Morgen heel vroeg de weg op..richting Yarden. Een prachtig filmpje bekijken over uitvaarten met fakkels in de avonduren, publiciteit voor de website...ik laat het jullie nog zien. Voor nu, slaap zacht, Anita

Een lange dag...en een hele lange file....

Gisteren begon met een prachtige ochtend bij Yarden. Een gesprek met Sabrina, de directeur..en dit is zo inspirerend. Leuk! Daarna eventjes lang mijn eigen kantoor, en toen een ontmoeting bij OCW, met Marike...bijzonder, want onze levens raken elkaar steeds....zo was bij een weekend, als vrijwilligster voor Kinderen achter de regenboog. En daar was ook Bart, een van mijn medewerkers van Yarden....en daarna schoof ik in een hele lange file richting Rotterdam, ruim twee uur, over ca. 20 km...stapvoets rijdend, soms wat glibberig...maar ik was op tijd...en pas om 23.00 uur weer thuis...de straat is wit, prachtig die sfeer. Maar vanmorgen worden alle afspraken die ik had staan gecanceld. En dus zit ik nog eventjes thuis...aan de koffie en de krant, voordat ik de reis ga beginnen richting Yarden...een reis die weer spectaculair zal zijn. En dat is het enige minpuntje aan de winter, die gladheid, het feit dat je dagelijks de weg op moet...een eind moet rijden...maar verder, prachtig...ik hoop dat iedereeen geniet van de sneeuw...van de mooie vergezichten. Doe een dikke jas aan, en geniet...
Anita

Weekend vieren....en mijn nieuwe bril

Na een intensieve week, met een afsluiting die klonk als een klok, de dames van Authentiek Vrouwelijk Leiderschap hebben Yarden Kennemerland bezocht vrijdagmiddag. En na een prachtige uitleg door onze benjamin, Florian, en aansluitend door Erika...werd het een geweldige ervaring. Indrukwekkend om te zien, met welk een bezieling de mensen van Yarden vertellen over hun werk. Eindigend bij Sanz in Heemstede, absoluut de moeite waard, voor een lekker 'snoeperij diner' met daarbij natuurlijk een glas Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland...en op weg terug naar huis, nog heerlijk nagenieten en napraten met mijn vriendinnetje en dorspgenoot Carine...zomaar een feestje, een feestje wat we over twee maanden weer gaan herhalen...
En zaterdagochtend bleven Annemarie en ik wat langer in bed, heerlijk...en na wat boodschapjes, vertrok ik naar mijn papa...en Annemarie bleef hier, voor Rosanne, omdat het soms zomaar belangrijk is dat een moeder in de buurt is...en wij ontmoeten elkaar gisterenavond in Amsterdam, waar wij met onze vrienden Arie en Fransje lekker gingen eten. Heerlijk gewoon, deze mensen ken ik al zo lang...en wij hebben al zoveel met elkaar gedeeld, en nog steeds is het heerlijk samenzijn. Wandelend door de stad Rotterdam, waar zij werkelijk in het hartje wonen, en genieten van elkaar en alle geneugten die daarbij horen. Vanmorgen gewoon in bed gebleven, want als je je voet buiten het dekbed steekt, voel je dat het buiten vriest...dat het koud is, dat de winter is begonnen. De maand december staat voor de deur...een maand die bol staat van de feesten en het samenzijn.
Gisterenmiddag was ik weer bij mijn vader...en ons samenzijn, is altijd weer bijzonder. Het heeft een intensiteit, die prachtig is...laatst zei hij'er zijn niet veel vaders die zo met hun dochter omgaan' vaak zitten we hand in hand. Of legt hij zijn hoofd tegen mijn schouder...want dat voelt hij zich veilig, zo geeft hij aan...ach, wat voor woorden wil ik hier nog aan toevoegen...het beeld zegt genoeg toch?
En nu tijd voor de surprise...brrrr...ik ben daar niet zo van. Het gedicht gaat meestal wel beter en weet je wat zo frustrerend is, in mijn hoofd wordt mijn surprise altijd prachtig en in de werkelijkheid is het vaak een slap aftreksel van mijn idee...knippen, plakken, frutselen...het is geloof ik niet zo mijn ding...maar wie weet...
En terwijl ik dit alles schrijf, luister ik naar de cd Hold on tight van Solomon Burke en de Dijk..prachtig...My Rose saved from te street....heerlijk, beetje jazzy, beetje swingen...een fijne zondag!
Liefs, Anita

Zomaar....een rustige avond voor de boeg....

En vandaag kregen Annemarie en ik een boekje, wat ik al twee keer heb mogen ontvangen...de eerste keer kreeg ik dit boekje van Neelie Kroes, de tweede keer van Nicolien uit Amerika (de zus van Els) toen ik ziek was, en nu vandaag kregen wij dit boekje van onze lieve buurvrouw Jeannette...en iedere keer krijg ik dit boekje, wat echt een prachtig boekje is, met een speciale boodschap...en weet je, dit boekje wil ik wel honderd keer krijgen...want het is zo prachtig 'mijn dinsdagen met Morrie' van Mitch Albom. Dus wil je ooit iemand iets heel bijzonders geven...koop dan dit boekje, het is zo prachtig...zo intens, zo vol wijsheid, zo'n mooi bijna spiritueel boekje...en alleen al door het ontvangen van zo'n boekje, voel je de rijkdom die het leven je te bieden heeft....
Deze buurvrouw heeft het afgelopen jaar haar geliefde, haar man, haar grote liefde verloren...en af en toe ontmoeten wij elkaar, een gesprek in de straat, een kaartje over en weer, af en toe breng ik haar een roos...en deze mevrouw was het ook, die zomaar stopte toen ik in 2007, of 2008 met mijn kale koppie op het bankje voor het huis zat en een praatje met me maakte...ik kende haar als die mevrouw met dat hondje...meer niet. En zo kan een simpel woord, een gebaar, je zoveel brengen...gewoonweg door er voor elkaar te zijn!
Vandaag moest ik ook nog even denken aan mijn moeder - oordeelloos aanschouwen - of nog mooier, 'oordeel niet verwonder je...' en ik dacht aan haar, omdat wij mensen zo ontzettend in staat zijn om de andere neer te sabelen met oordelen, met onze mening, met...terwijl ik mijzelf alleen maar afvraag 'als een mens van een mens houdt...is dat toch gewoon goed'....tja, maar het wordt wel ingewikkeld als het twee vrouwen zijn...want daar vinden we nogal vaak iets van. En dat is eigenlijk een beetje jammer toch...en ja, ik begrijp dat het wennen is, ik begrijp dat het ingewikkeld is, zeker als er kinderen bij zijn, maar liefde mag er toch gewoonweg zijn....
Wat een mooie dag...ik was bij mijn meneer in Tholen en daarna bij mijn liefste meneer op Flakkee, mijn vader....fijne avond...
Iedereen is weg, voetballen, turnen, kijken en ik geniet van muziek en de Libelle...wat een rijkdom!
Anita