Jarig zijn....

Wat een intense week...en op dit moment betaal ik hiervoor een klein beetje de tol. Ik stond vanmorgen letterlijk te draaien op mijn benen en heb ervoor gekozen om terug naar bed te gaan. En dit in tegenstelling tot 'een echte van Loon geeft nooit op...' maar vandaag toch maar even wel. Ik zou vanochtend nog even naar Yarden gaan en heb vanmiddag waarschijnlijk nog een gesprek. De week was vol, intens door de gladheid, het glijden en glibberen op 's lands wegen....naar Wageningen, drie uur erover gedaan, eerst heen, later weer terug. Naar Haarlem, lange, intens lange dagen om vroege uitvaarten voor te zijn. Om mensen te kunnen ontvangen...een afsluiting van het boekjaar bij ons in Haarlem, bij Yarden Kennemerland...met een kerstdiner, en toen gisteren de grote dag...Annemarie die 48 werd. De hele dag bezig, met hapjes, boodschappen, en het huis was gezellig. Ontbijt op bed met de meisjes...(die foto mag niet op de site is mij nadrukkelijk aangeraden)rode rozen, een kerstboeket gebracht door Suzie Fleurs al heel vroeg. En al om vier uur kwamen de gasten, en was het weer ouderwets vol en gezellig...Annemarie genoot en was echt jarig...dankzij Marlies werd de satesaus gemaakt. Florine die geweldig goed heeft geholpen met iedereen van drankjes voorzien. En Rosanne die fungeerde als portier, samen met Sophie...en tussen dit alles door, was mijn grootste zorg, het 'ontzorgen' van mijn liefste. Zodat zij prachtig jarig kon zijn...en echt geloof me, dat was ze...de rode wijn (met als goed doel hieraan verbonden het Ronald Mc Donald huis) was goddelijk lekker. De witte als altijd mijn sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland natuurlijk ook! De kip met satesaus en de ballen gingen goed. De zalm een succesnummer...oh wat lekker...leuk hoe Phil en Frans er waren, en hoe oude en nieuwe vrienden door elkaar heen mengen en het met elkaar prima hebben. Dank jullie wel voor jullie komst...
Gisteren belden Pa en Els nog terug om Annemarie te feliciteren. Mijn lieve vader is met zijn vriendin Els lekker in het Zorghotel in Veghel...hij geniet daar, en wordt daar heerlijk verwend. Hij dineert en luncht, hij drinkt een glas wijn...alsof er niet zoveel aan de hand is. Ach kon hij maar altijd zo leven nu...maar Veghel is wel ver weg...voor hem, voor iedereen...en zo'n soort ambiance kennen wij niet op Flakkee...nog niet. En of die anderhalf jaar, die we nog wachten moeten, realistisch en haalbaar is, is maar de vraag! Morgen gaan wij, samen met Arie en Noor, naar hen toe om kerst te vieren. Heerlijk....ik heb er zin in!
Maar ook heb ik zin in een dag als vandaag, om zomaar hier te zijn...want ik ben moe. Moe omdat 2010 een prachtig jaar is, is geweest en nog is, maar ook een jaar waarin ik als kleine ZZP'er gigantisch hard heb gewerkt. Moe omdat ik machtig mooie meters heb gemaakt...moe omdat ik echt veel zorgen heb gehad, over mijn vader. De intensiteit van zijn ziek zijn is enorm. De continue zorg, het regelen van allerlei dingen en uiteindelijk ook de constatering, dat dit het zo ongeveer is voor hem. Dat hij wel anders wil leven en wonen, maar dat de mogelijkheden tot zelfstandigheid voor hem klein zijn. In ieder geval op Flakkee...en mijn vader is bijna Flakkee. Hij wil niet van het eiland af. Anders was hij al hier in de buurt geloof me...en weet je, toen mijn moeder ziek werd en haar laatste levensdagen ingegaan waren. Toen heb ik haar beloofd dat ik voor haar zou zorgen. En dat heb ik gedaan, met al die lieve mensen om me heen. En toen zij overleden was, en ik samen met mijn vader in de serre zat, toen heb ik hem beloofd om ook voor hem te zorgen als zijn einde zou naderen. En nog steeds wil ik dit...en doe ik dit met alles wat in me zit. Alleen de afstand breekt me soms op, en de tijd om meer met hem te zijn...
Dus 2011 wordt voor mij, voor ons. Meer rust en balans. Meer tijd met mijn geliefde Annemarie en haar meisjes. Meer tijd voor mijn eigen familie...van vaders en moeders kant. Meer tijd ook zomaar om even niets te hoeven...zoals vandaag.
Ik zie er naar uit. Dank iedereen voor dit prachtige jaar. Dank dat jullie allemaal aan Annemarie gedacht hebben. Ook die lieve berichtjes vanuit het Yarden team. Ach wat ben ik trots op jullie...tot maandag, dan gaan we er weer voor. En al die lieverds die dienst hebben dit weekend. Succes. Ik denk aan jullie...en al die anderen die dit lezen...een prachtige kerst gewenst!!!
Anita

Mercedes....of BMW....

Tja wat een gek begin. Maar kwam ik met mijn mooie BMWtje vrijdag werkelijk glijdend naar huis...zo stapten wij gisteren in de ML 320 van Annemarie en parkeerden wij daar waar anderen niet meer wegkwamen. Waar wij een auto moesten duwen omdat deze bleef slippen, daar kroop die tank zomaar uit een berg sneeuw...en dus is wederom mijn gevoel voor veiligheid, mijn gevoel voor het merk, gewoon zomaar weer bevestigd. De mercedes die glijdt niet, die rijdt...en met die Mercedes gaan wij zo naar mijn broertje, die een nieuw huis heeft. En daarna gaat Annemarie terug met de trein, zodat zij als de meisjes wakker worden, er weer is...en ik, ik ga ermee naar Pa, een paar uurtjes maar, maar toch..omdat hij anders zo alleen is. Arie komt dit weekend niet, door zijn verhuizing...ik ben gisteren niet geweest. En Els zit als het goed is bij haar dochter in Utrecht (ik hoop dat zij Utrecht heeft kunnen bereiken vrijdag...). En toen ik Pa gisteren aan de telefoon had zei hij, want humor houdt hij, 'ik breek geen been hoor'. Ja want over breken van gewrichten. Nichtje Noor heeft haar pols gebroken...en dat doet verdomde zeer hoor. Uitgegleden...dus lieve mensen, als je niet de deur uit hoeft, blijf vooral binnen...de wereld is een spiegel...de wegen en stoepen zijn spekglad...maar oh wat is de wereld mooi. Wat ziet die er fantastisch uit...overal zie je sneeuwpoppen, maar ook ploeterende mensen, ouderen met rollators, die door een laag sneeuw heen moeten...Nederland weet niet zo goed hoe met deze sneeuw om te gaan. Ik ook niet merk ik...want het liefst blijf ik gewoon lekker onder het dekbed...en doe ik niks...welnu, dat kan even niet he...gewoon nog een weekje werken....en dan nog een weekje, wel aangepast enzo...maar toch! Een mooie witte zondag gewenst...ik kom weer bij jullie terug. En iedereen die moet werken, hier, daar en bij Yarden, take care....doe voorzichtig...we hebben elkaar meer dan nodig! Een mooie zondag, Anita

Sneeuwbuien, glijdende auto's...en elkaar helpen...

Jeetje wat een mooie witte wereld. Maar wel ingewikkeld om dan op tijd te rijden, om op tijd en veilig bij een begraafplaats te arriveren. Het is heftig weer, een sneeuwballengevecht hoorde er ook bij...een kleintje dan! En ondertussen is onze nieuwe kleding nog niet gekomen...de wegen rondom Haarlem staan volledig vast...onze Lincoln is weggezakt in de sneeuw en wordt er vanavond uitgetakeld. Al met al een enerverende dag! Ondertussen graven we auto's uit en hebben we vanavond een begeleide condoleance. Het zal zeker niet druk worden. Ik hoop dat iedereen veilig thuis gaat komen. Ik ga straks de barre tocht richting Voorschoten maken. Maar voorlopig blijf ik nog eventjes hier. Want het is te druk op de randweg en is de Lincoln nog niet terug.
Dag, allemaal...hier een foto van een witte wereld.
Anita

De familie .... Sinterklaas

Uitleg bij de foto's....

Sinterklaas...de Tomos die Reynaud gemaakt heeft voor Sophie...en dan zomaar een griekse rouwauto...en een bijzondere foto van onze keuken! Dag! Aniet

Vergaderen en mooie berichten....

Eindelijk weer zomaar een keertje tijd om mijn weblog bij te werken. Lekker in de stoel...de tv op de achtergrond aan. De kerstboom zomaar schitterend verlicht, Annemarie heeft het huis in een mooie sfeer gebracht. Gisteren is de wijn voor Annemarie's verjaardag gebracht, een deel van de opbrengst van deze wijn gaat naar het Ronald McDonald huis. Want je, een glas wijn drinken is een, maar als je dit genot kunt verbinden aan een goed doel...wat wil je dan nog meer!!! De afgelopen week was wel heel mooi....een nieuw coachtraject binnengehaald. Nu weer een nieuwe aanvraag, een opdracht afgerond. Lekker zomaar bij mijn vader geweest midden in de week. Kerstkaarten geschreven voor hem...en hij heeft zelf met een bibberende hand zijn naam geschreven en zei daarbij 'ik kan niet meer schrijven mijn lieve kind...en ik had toch altijd zo'n mooi handschrift...'. Als ik dan zo naast hem zit,dan krijg ik wel een brok in mijn keel..het is zo intens om dit soort dingen samen te constateren...
Vanmorgen vroeg op weg naar Almere...een hele volle dag Yarden. Een dag vergaderen...een taai en moeizaam proces vind ik dat steeds maar weer. Gelukkig is dit een proces met mooie mensen en dit maakt het draagbaar. Daarna weer in gesprek met mijn rozenveredelaars...een geweldig stel mannen, met wie ik goed uit de voeten kan. Een pilot binnen Yarden...wordt vervolgd. En toen ik thuiskwam een volle en bijzondere mailbox. Met prachtige berichten, van onbekenden...hoe bijzonder kan mijn leven zijn. Mensen die ik niet ken en mij bereiken via Hyves...ik ben er blij mee. Want het geeft eens te meer aan, hoe bijzonder de verbinding is, die je zomaar kunt voelen. En dus zit ik hier een beetje te genieten, zomaar thuis...ik ga de open haard aansteken...en geniet met een mooi glas witte wijn! Een fijne avond, liefs, Anita oh ja nog wat verschillende foto's van Sint enzo...

Een mooi begin...

Vanmorgen kwam Sil hier even langs. Een mooie jonge kerel, die ik ooit mocht coachen. Een man die midden in het leven staat, ergens zo rond de 27 jaar...mooi gekleed en met van die mooie schoenen. Ik vind dat mannen toch maar mazzel hebben met van die mooie schoenen. Vrouwen, die moeten altijd de hoogte in, en het is allemaal zo smal..maar Sil, hij heeft mooie schoenen! Hij kwam koffie bij me drinken en dat is waar ik zo van hou. Als er mensen zomaar nog even voorbij komen, voor een kop koffie, een gesprek, een boek, een woord...heerlijk! En dus begint je dag zomaar mooi...zo dadelijk een nieuwe coachee. Een nieuw gesprek, een kennismaking en dan naar Yarden. Yarden, wat zomaar mijn club is geworden. Gisteren zei een medewerker de legendarische woorden 'Anita je bent een prachtmens, maar je bent soms ook heel streng, net zo'n sergeant-majoor' en dat klopt, want volgens mij is dat leiderschap, zoals meneer Covey het ooit bedacht heeft, leiderschap met een verbinding tussen hoofd, hart en ziel, maar ook leiderschap wat kaders aangeeft, en een duidelijke structuur neerlegt. En dat zien ze geleidelijk aan ontstaan bij Yarden. Die twee kanten van mij, mensgericht maar zeker ook resultaatgericht...want alleen maar een leuke leidinggevende zijn, volgens mij werkt dat niet...
Vanavond rond ik weer een module af in Amsterdam. Dat zijn altijd mooie momenten...en ik heb nog een prachtige tekst om vandaag mee af te sluiten :
'Een gesprek met een wijs mens, kan leerzamer zijn dan jaren van studie' en terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan het boekje 'mijn dinsdagen met Morrie' echt een aanrader. Prachtig!
Groet, Anita