De kerst voorbij.....

En zomaar is de kerst van 2010 voorbij...een mooi samenzijn, met een gezellig spel, en lekkere wijnen...en vanmorgen vroeg alweer op pad richting Yarden. Het donkere gebouw...en een drukte van jewelste...we doen het goed hier in Kennemerland. Er gebeuren goede dingen....oh ja...ik heb de nieuwe cd van James Blunt gekregen...heerlijk!Dus zomaar nog eventjes gedanst met Annemarie gisterenavond. Ik vind dansen zo ongekend lekker. Als het ware terug in de tijd...en dat vind ik ook zo van de Top 2000. Ik geniet van de radio aan in de auto...veel nummers van vroeger, nummers die mij doen herinneren aan mijn tijd op kamers in Den Haag. Het loskomen van mijn jaren op Flakkee...het onderzoeken van mijn geaardheid. Een wereld die ik vroeger wel heel spannend vond. Een cafe waar bijna mannelijke vrouwen zaten en waarvan ik dacht 'goh waar zijn die dames nu...'maar ook een sfeer, een tijd, waarin we vreselijk de beest uit hebben gehangen. Een tijd waarin we genoten van alles, waarin we deelden wat we hadden, waarin feesten ook al een onderdeel van mijn leven was. En weet je zomaar ruim 30 jaar later, is dat allemaal nog niet veranderd. Graag deel ik wat ik heb...en graag feest ik met mooie mensen. En vrouwen, ja mijn leven is vol prachtige mensen, en ja, daar zitten hele mooie vrouwen bij...geweldig! Ik voel me gelukkig...liefs, Anita

2e kerstdag...

Onze kersttafel is mooi gedekt, voorbereidingen zijn getroffen. Ons kerstdiner is altijd een samenspel tussen Annemarie en mijzelf. Gaat heel goed samen...en meestal maken we er iets bijzonders van...het lijkt alsof de dooi heeft ingezet. We hebben de stoep schoongeschept..pfffttt wat een klus. Merk ik zomaar dat mijn rug niet zo sterk is en dat ik gewoon lekker 51 ben. Dus soms zomaar 'hoog middelbaar bejaard' zoals Florine het zou noemen...en dat geeft gewoon helemaal niks. Menukaarten gemaakt...mooi, gewoon ook heel leuk. Allemaal glaswerk op tafel, nee het wordt geen drinkfestijn, maar meer een mooie combinatie van wijn en spijs. Maar vooral van gezellig samen zijn, want het is een klein clubje dit jaar. Zonder mijn familie, zonder Ruud en Anke, dus met Pa en Ma Smitshuysen, met Reynaud, en nicht Sophie...want ook de meisjes zijn er helaas niet bij....
Morgen weer naar Yarden...een bijzondere week. De financiele jaarafsluiting..spannend wel. Want hoe staan we er voor bij Yarden Kennemerland...wat hebben we gerealiseerd dit jaar? En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat er gewoon mensen zijn die nu werken, die nu besprekingen voeren, overledenen verzorgen, de telefoon aannemen. Die condoleances begeleiden...Lieve collega's dank jullie wel voor jullie inspanningen.En voor al die andere lieve mensen, bekend, onbekend, die kerst vieren zonder hun grote liefde, omdat hij of zij ergens anders is, met iemand anders is, of niet meer hier bij ons op aarde is, sterkte, kracht en liefde...ik brand een kaarsje voor je...simpelweg omdat ik aan je denk!
Anita

Nog meer plaatjes...

Kerstdiner in Veghel

En zomaar hadden wij een heel genoeglijke kerst met elkaar in Veghel...kijk maar naar de plaatjes...die spreken denk ik voor zich! Voor jullie een mooie tweede kerstdag....gisteren reden wij terug door een pak sneeuw, via Dordrecht om Arie en Noor thuis te brengen, naar Voorschoten...en oh wat hebben we lekker geslapen! Een zalig kerstfeest...liefs, Anita

Kerstmis 2010

Allereerst wens ik een ieder een prachtige kerst toe! Een kerst met diegenen die je dierbaar zijn, in hun nabijheid zijn, of vanuit je hart met hen verbonden. En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan mijn moeder. Want kerstfeest is altijd een beetje haar feest, een samenzijn met haar. Nu al 8 jaar geleden hebben wij voor het laatst met mijn moeder in ons midden kerst gevierd...en at zij voor het laatst een hapje garnalencocktail, of een bonbon...en even later gaf zij alles weer terug, ze was zo ziek...Toen ik vanmorgen op bed lag, dacht ik aan haar en wilde ik mijn blog aan haar wijden, aan mijn moeder. Ik vertelde de afgelopen week aan Erika, op mijn werk, dat mijn moeder veel teksten en bundels had van Huub Oosterhuis. En dat ik er nu dus een paar heb, erfstukken van mijn moeder, die ik koester...en hierbij heb ik een mooi stukje tekst uit een lezing van Huub Oosterhuis voor jullie. Een stuk tekst wat mooi zou hebben gepast in mijn kersttoespraak afgelopen woensdag aldaar :

'Beschaving is dat wij andere mensen, van waar ook ter wereld, welkom heten en proberen te ontmoeten zoals zij zijn. Beschaving is dat wij bereid zijn om alle problemen die zo’n ontmoeting met zich meebrengt, onder ogen te zien en op te lossen, zo mogelijk zonder angst. Dat kan. Wij kunnen met ons allen het leven aan.'

Kerstfeest betekent voor Annemarie sms-en met haar kinderen, die met papa in Barcelona zijn. Ingewikkeld toch zo'n scheiding....kerstfeest betekent voor mij, voor ons, dat wij mijn vader, Arie, Noor en Els ontmoeten in Veghel en dat wij Annemarie's ouders en Reynaud en Sophie hier ontmoeten. Dat wij met elkaar samenzijn...genieten van een kerstdiner, een stukje muziek...en vooral van elkaar. Een spelletje doen...simpelweg samenzijn. Heerlijk toch....
Lieve mensen...dit stukje is ook zo prachtig :
Er zijn mensen als cactussen en blinde muren. Ze zijn opgegroeid niet in de
veiligheid van wij, in de lichtkring van betrouwbare woorden, maar in de
onveiligheid van 'men' en 'ze'. Ze zijn bang gemaakt door mensen met
maskers op, en niet vastgehouden, maar overgelaten aan zichzelf toen ze nog
zichzelf niet waren. Ze zijn boos gemaakt en gestraft voor hun boosheid.
Bang en boos vertrouwen ze niemand meer.
Stel, je hebt niet alleen in je eerste kinderjaren, maar ook later in je jeugd
het redelijk goed getroffen. Je hebt leren lachen en huilen, luisteren en
zingen. 'Ze', anderen, lieten je blijken dat ze je belangrijk vonden. Ze
maakten je open en wekten je behoefte aan intimiteit. Ze namen je mee de
ruimte van de vriendschap in; leerden je verlangen en gaan: dat je voor iets
gáán kunt, voor een ideaal, voor een ander, gáán, niet vallen – en hoe
gelukkig dat kan maken.
Stel, je behoort tot die gelukkigen: zou het dan misschien zó kunnen zijn dat
je moet leren verantwoordelijkheid te dragen voor die anderen die onveilig,
bang, boos, ongelukkig zijn?
Er is al jaren een maatschappelijke discussie gaande, over normen en
waarden. De vraag naar de verantwoordelijkheid van gelukkig-welvarend-rijk
voor ongelukkig-zwak-arm, is de kernvraag van deze discussie. En het is
leerzaam te zien hoe er om het antwoord wordt heengestotterd, hoeveel
ingewikkelde nuances worden aangebracht, in hoeveel bochten er gewrongen
wordt.
Dit stukje komt uit zijn boekje 'Jij die ik maakt' van Huub Oosterhuis. Welnu, een prachtig kerstfeest gewenst. Voor mij zijn het dagen van overpeinzing, wel met een lekker glas wijn, of een kopje nespresso. Nu een kerstontbijt samen met mijn liefste...
Dag, Anita

Jarig zijn....

Wat een intense week...en op dit moment betaal ik hiervoor een klein beetje de tol. Ik stond vanmorgen letterlijk te draaien op mijn benen en heb ervoor gekozen om terug naar bed te gaan. En dit in tegenstelling tot 'een echte van Loon geeft nooit op...' maar vandaag toch maar even wel. Ik zou vanochtend nog even naar Yarden gaan en heb vanmiddag waarschijnlijk nog een gesprek. De week was vol, intens door de gladheid, het glijden en glibberen op 's lands wegen....naar Wageningen, drie uur erover gedaan, eerst heen, later weer terug. Naar Haarlem, lange, intens lange dagen om vroege uitvaarten voor te zijn. Om mensen te kunnen ontvangen...een afsluiting van het boekjaar bij ons in Haarlem, bij Yarden Kennemerland...met een kerstdiner, en toen gisteren de grote dag...Annemarie die 48 werd. De hele dag bezig, met hapjes, boodschappen, en het huis was gezellig. Ontbijt op bed met de meisjes...(die foto mag niet op de site is mij nadrukkelijk aangeraden)rode rozen, een kerstboeket gebracht door Suzie Fleurs al heel vroeg. En al om vier uur kwamen de gasten, en was het weer ouderwets vol en gezellig...Annemarie genoot en was echt jarig...dankzij Marlies werd de satesaus gemaakt. Florine die geweldig goed heeft geholpen met iedereen van drankjes voorzien. En Rosanne die fungeerde als portier, samen met Sophie...en tussen dit alles door, was mijn grootste zorg, het 'ontzorgen' van mijn liefste. Zodat zij prachtig jarig kon zijn...en echt geloof me, dat was ze...de rode wijn (met als goed doel hieraan verbonden het Ronald Mc Donald huis) was goddelijk lekker. De witte als altijd mijn sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland natuurlijk ook! De kip met satesaus en de ballen gingen goed. De zalm een succesnummer...oh wat lekker...leuk hoe Phil en Frans er waren, en hoe oude en nieuwe vrienden door elkaar heen mengen en het met elkaar prima hebben. Dank jullie wel voor jullie komst...
Gisteren belden Pa en Els nog terug om Annemarie te feliciteren. Mijn lieve vader is met zijn vriendin Els lekker in het Zorghotel in Veghel...hij geniet daar, en wordt daar heerlijk verwend. Hij dineert en luncht, hij drinkt een glas wijn...alsof er niet zoveel aan de hand is. Ach kon hij maar altijd zo leven nu...maar Veghel is wel ver weg...voor hem, voor iedereen...en zo'n soort ambiance kennen wij niet op Flakkee...nog niet. En of die anderhalf jaar, die we nog wachten moeten, realistisch en haalbaar is, is maar de vraag! Morgen gaan wij, samen met Arie en Noor, naar hen toe om kerst te vieren. Heerlijk....ik heb er zin in!
Maar ook heb ik zin in een dag als vandaag, om zomaar hier te zijn...want ik ben moe. Moe omdat 2010 een prachtig jaar is, is geweest en nog is, maar ook een jaar waarin ik als kleine ZZP'er gigantisch hard heb gewerkt. Moe omdat ik machtig mooie meters heb gemaakt...moe omdat ik echt veel zorgen heb gehad, over mijn vader. De intensiteit van zijn ziek zijn is enorm. De continue zorg, het regelen van allerlei dingen en uiteindelijk ook de constatering, dat dit het zo ongeveer is voor hem. Dat hij wel anders wil leven en wonen, maar dat de mogelijkheden tot zelfstandigheid voor hem klein zijn. In ieder geval op Flakkee...en mijn vader is bijna Flakkee. Hij wil niet van het eiland af. Anders was hij al hier in de buurt geloof me...en weet je, toen mijn moeder ziek werd en haar laatste levensdagen ingegaan waren. Toen heb ik haar beloofd dat ik voor haar zou zorgen. En dat heb ik gedaan, met al die lieve mensen om me heen. En toen zij overleden was, en ik samen met mijn vader in de serre zat, toen heb ik hem beloofd om ook voor hem te zorgen als zijn einde zou naderen. En nog steeds wil ik dit...en doe ik dit met alles wat in me zit. Alleen de afstand breekt me soms op, en de tijd om meer met hem te zijn...
Dus 2011 wordt voor mij, voor ons. Meer rust en balans. Meer tijd met mijn geliefde Annemarie en haar meisjes. Meer tijd voor mijn eigen familie...van vaders en moeders kant. Meer tijd ook zomaar om even niets te hoeven...zoals vandaag.
Ik zie er naar uit. Dank iedereen voor dit prachtige jaar. Dank dat jullie allemaal aan Annemarie gedacht hebben. Ook die lieve berichtjes vanuit het Yarden team. Ach wat ben ik trots op jullie...tot maandag, dan gaan we er weer voor. En al die lieverds die dienst hebben dit weekend. Succes. Ik denk aan jullie...en al die anderen die dit lezen...een prachtige kerst gewenst!!!
Anita

Mercedes....of BMW....

Tja wat een gek begin. Maar kwam ik met mijn mooie BMWtje vrijdag werkelijk glijdend naar huis...zo stapten wij gisteren in de ML 320 van Annemarie en parkeerden wij daar waar anderen niet meer wegkwamen. Waar wij een auto moesten duwen omdat deze bleef slippen, daar kroop die tank zomaar uit een berg sneeuw...en dus is wederom mijn gevoel voor veiligheid, mijn gevoel voor het merk, gewoon zomaar weer bevestigd. De mercedes die glijdt niet, die rijdt...en met die Mercedes gaan wij zo naar mijn broertje, die een nieuw huis heeft. En daarna gaat Annemarie terug met de trein, zodat zij als de meisjes wakker worden, er weer is...en ik, ik ga ermee naar Pa, een paar uurtjes maar, maar toch..omdat hij anders zo alleen is. Arie komt dit weekend niet, door zijn verhuizing...ik ben gisteren niet geweest. En Els zit als het goed is bij haar dochter in Utrecht (ik hoop dat zij Utrecht heeft kunnen bereiken vrijdag...). En toen ik Pa gisteren aan de telefoon had zei hij, want humor houdt hij, 'ik breek geen been hoor'. Ja want over breken van gewrichten. Nichtje Noor heeft haar pols gebroken...en dat doet verdomde zeer hoor. Uitgegleden...dus lieve mensen, als je niet de deur uit hoeft, blijf vooral binnen...de wereld is een spiegel...de wegen en stoepen zijn spekglad...maar oh wat is de wereld mooi. Wat ziet die er fantastisch uit...overal zie je sneeuwpoppen, maar ook ploeterende mensen, ouderen met rollators, die door een laag sneeuw heen moeten...Nederland weet niet zo goed hoe met deze sneeuw om te gaan. Ik ook niet merk ik...want het liefst blijf ik gewoon lekker onder het dekbed...en doe ik niks...welnu, dat kan even niet he...gewoon nog een weekje werken....en dan nog een weekje, wel aangepast enzo...maar toch! Een mooie witte zondag gewenst...ik kom weer bij jullie terug. En iedereen die moet werken, hier, daar en bij Yarden, take care....doe voorzichtig...we hebben elkaar meer dan nodig! Een mooie zondag, Anita