Mijn vader ligt te slapen....

En vandaag kreeg ik ongekend veel lieve en intense smsjes van mensen, omdat iedereen weet dat mijn vader op bezoek is in Voorschoten. Dank jullie wel hiervoor...en ja, het is een heel intens bezoek. Vanmiddag rond half vier, kwart voor vier arriveerden wij met de rolstoelbus hier thuis in Voorschoten. Door het grind, achterom arriveerde hij in onze keuken, in ons huis. En nu, na een geweldige zorg door Lineke en Annemieke van 'U staat centraal' ligt hij lekker te slapen in de woonkamer. Hij is lyrisch over de liefdevolle zorg, en jawel hij staat de hele tijd in het middelpunt van de aandacht, allemaal dames om hem heen en hij geniet...ongekend. Ik heb hier wat foto's voor jullie, zodat jullie een beeld krijgen van Pa, zoals hij hier nu is. Hij eet, hij drinkt een glas wijn, hij eet bonbons van Odilia, kortom hij geniet....
Ik merk, dat ik het emotioneel vind, en dat ik geraakt ben door alles wat hij zegt. Door zijn houden van mij, door zijn liefde, hij zit bijna de hele tijd hand in hand met me. Ik weet dat ik maandagochtend, helemaal kapot ben, maar wel heel tevreden, door alle liefdevolle aandacht die wij, samen met Lineke, Annemieke, maar ook Annemarie, de meisjes, hem kunnen geven. Bijzonder...mijn vader ligt te slapen in de woonkamer...en als hij me nodig heeft, roept hij me...we hebben al geoefend hij en ik...
Ik ga zo lekker slapen, want morgen om half negen komen Lineke en Annemieke weer, om hem te wassen, te verzorgen. Slaap lekker allemaal.
Liefs, Anita

Uitslagen enzo...

Lieve allemaal...met blauwe plekken op mijn arm, want prikken is nog steeds mijn favoriet niet en mijn aderen zijn nog steeds niet ok, kan ik volgens mij niet anders constateren, dat ik gezond ben. Als er iets mis is, bellen ze morgen vanuit het LUMC, maar dat gaan ze niet doen, geloof me. Anita van Loon is gezond...en ja, geweldig he...al die reacties, live en via deze weblog op dit prachtige schilderij van Annemarie, zijn zo mooi om te zien, te lezen.
Anita van Loon is op dit moment volop aan het leven, intens en druk, vol nieuwe indrukken, maar ondertussen lijkt het leven met toe te lachen...ik ben gelukkig! Meer dan gelukkig...zit nu, op dit bizarre tijdstip om 20 minuten voor 1, nog aan een glas wijn met Annemarie, te praten, over ons, over mijn stevige afwezigheid hier, over het leven wat voor ons ligt.
Het is nu nacht, de nacht van donderdag op vrijdag en straks, ga ik mijn vader halen...hij komt, ja hij komt, en hij zal een weekend bij ons zijn. Onder de hartverwarmende zorg van U Staat Centraal uit Voorschoten, het bedrijf van mijn vriendin, onze vriendin Lineke, zal hij genieten in ons huis. De woonkamer staat vol, een lift, een bed, een nachtkastje, kortom een hoop gedoe...maar hij zal bij ons zijn. Een emotioneel proces, een vader hier, die gehandicapt is, een vader hier, wellicht voor het laatst in zijn leven, een vader hier, zonder zijn Els...maar hij zal met en bij ons zijn. Morgen om twee uur vertrekken hij en ik met de rolstoelbus vanaf de Samaritaan naar Voorschoten. En mijn vriendinnen komen even langs, voor een glas wijn, Arie komt lekker eten zaterdagavond. Emmy en Reynaud komen even langs op zondagmiddag en ik, ik ga met hem rijden, zomaar door de Voorstraat, zijn muts op, waardoor hij lijkt op een 'oude Rus' en ik, glimmend achter die kar, omdat hij, mijn vader bij ons is. Ik ga hem gamba's te eten geven, en ossehaas, en weet ik veel wat, zodat hij twee kilo ofzo aan kan komen. Ik ga, of wij gaan, hem laten genieten...wie weet is hij bij ons voor het laatst. Het zou zomaar kunnen...dus lieve mensen, ik ben gezond, ik ben volop aan het leven. Ik voel, ik kom tot rust temidden van de hectiek, ik heb lief, ik leef...en ik ben zo blij, met mijn vader's komst naar Voorschoten....wordt vervolgd. Dus zie je een rolstoel door de Voorstraat geduwd worden, dan zijn wij het, Pa en ik...
Kus, Anita
Ik wil nog vertellen over mijn gesprek met een medium over mijn vader...maar dat stel ik nog even uit. Heel intens en heel bijzonder, wordt vervolgd...slaap zacht allemaal. En dank je wel voor alle lieve reacties. Oh ja, 8 maart bibliotheek van Voorschoten, het schrijvers festival...kom maar langs, en hou het Witte Weekblad in de gaten, een interview met mij, over...het leven!

Schilderij, medium, en ziekenhuiscontrole

Goedemorgen, op deze lekkere dinsdagochtend, na een hele lange nacht (vanaf half negen tot nu, met een korte onderbreking rond drie uur omdat ik klaarwakker was en van alles bedacht voor Yarden)zit ik zomaar nog aan de keukentafel. Een kopje nespresso, want zo dadelijk ga ik naar het LUMC, voor controle. Gisterenochtend was ik al lang in Haarlem rondom dit tijdstip, met mijn schilderij. Annemarie heeft werkelijk een prachtig schilderij gemaakt van mij...een schilderij van een serieus kijkende Anita. De reacties erop zijn overweldigend...en ik ben trots. Altijd al, wilde ik dat er een schilderij van mijn kop gemaakt zou worden. Maar nooit vond ik het beeld ok, ik hou niet zo goed op foto's. Kijk meestal een beetje appelig, of sullig soms zelf. En deze foto vind ik zelf heel mooi en het schilderij is echt geweldig. Kijk zelf maar...
Een afspraak met een medium, deze dame doet al veel voor Yarden en wil dit ook in mijn regio gaan doen. Zij kan iets met foto's...van levenden en overledenen...leuk vind ik dit soort dingen. Een soort nieuwsgierigheid, die me terug doet gaan naar mijn verleden. Toen ik zo rond de 25 was, bezocht ik af en toe een medium. En telkens weer kreeg ik de vraag 'wat kom jij doen' en telkens weer gaf dit medium aan, dat ik het zelf al wist of gezien had. Testje voor deze mevrouw...ik ben benieuwd, nuchter en benieuwd. Zo dadelijk even een checkup in het ziekenhuis, altijd toch, dat merkte ik gisteren maar weer, even spannend. Gisteren had ik het er met iemand over en toen pas voelde ik dat ik soms wel bang ben. Bang voor...ja voor wat, voor 50% kans op terugkeer. Gek is dat, terwijl mijn lijf sterk voelt en sterk is. Ik me goed voel...maar meer omdat ik eigenlijk nu zo heerlijk aan het leven ben. En ik zo geniet, van mijn werk, van de liefde, van het leven, van mooie contacten en hele intense gesprekken, en weet je, ik denk dat ik dit ook nog heb als ik 80 ben, want ook dan wil ik nog niet vertrekken hier. Maar nu zeker nog niet. Maar op dit soort momenten, denk ik ook altijd wel aan ma van Loon, voor haar kwam 4 x die rotziekte terug...tja, en soms lijk ik wel op haar en daar zit simpelweg die angst. Op 8 maart is hier het Voorschotense boekenbal en ik krijg een interview in de krant hierover, leuk he...lijkt me wel weer wat. Eens goed nadenken wat dan mijn boodschap is of zal zijn. Hangt ook van het gesprek af...
Lieve mensen, in een roerige tijd op het werk, merk ik dat er veel energie verspeeld wordt, door onduidelijke communicatie, door ruis op de lijn. In mijn trainingen heb ik het hier over, maar in mijn leven, zie ik dit teveel gebeuren. Jammer is dat...en zo niet nodig!Geniet van deze dag. Anita

Reflecteren....

Zondagochtend twintig voor tien...net wakker, niet meer goed kunnen liggen en dus eruit...wat boeken besteld 'Kanker, ongeloof etc.'omdat ik hier op 8 maart a.s. aanwezig ben bij het Voorschotens Boekenfeest, samen met nog 26 Voorschotense schrijvers. Getipt door Brigitte, en benaderd door de Bibliotheek. Leuk, een bijzondere manier om het nog eens te hebben over mijn boek...en eigenlijk is dit moment alweer zo lang geleden, realiseer ik me nu. Het ziek zijn, het niet meer kunnen lijkt verder weg dan ooit. En toch laat ik af en toe een foto zien van mijn zwaarste moment, of heb ik het er over, of kijk ik naar mijn voeten, mijn nagels die nog steeds niet de meest gezonde zijn. Of soms, net als nu of gisteren, dan voel ik onderin mijn rug, waar ooit tumoren hun best deden de boel klein te krijgen. Maar ook ben ik mij hiervan meer dan ooit bewust als ik mijn tante Tanneke van 85 spreek. Zij die ook een tumor in haar rug heeft, en toch weer rondloopt, of Tamara een vrouw hier uit het dorp, of Jan, mijn zogenaamde 'broer'die zo vreselijk ziek is. En steeds weer voel ik mij die vrouw die simpelweg 'mazzel' heeft gehad, en die weer gezond is, helemaal gezond...
En op dit soort momenten is het zo belangrijk om je te realiseren, dat je alles wat je bezig houdt uit moet spreken, naar diegenen die je dierbaar zijn. Om niks uit te stellen en te leven in het hier en nu. Je mag natuurlijk dromen en wensen hebben, maar hoe belangrijk is het, om nu te voelen, om zelf de regie te nemen en te genieten van het moment. Gisteren nog sprak ik over relaties tussen ouders en kinderen, en als zo'n relatie verschillend wordt ingevuld, is het zo belangrijk dat te benoemen naar elkaar. Omdat een ieder vanuit zijn eigen referentiekader leeft en voelt en denkt. Communicatie, les 1 bijna...en toch zie ik mijzelf ook hier nog gekke dingen doen. Denken vanuit een aanname...als er geen of niet snel genoeg een reactie komt, angst voor wat ooit komen kan...en zo nog veel meer. En zo rustig aan reflecterend op mijzelf deze zondagmorgen, realiseer ik me, dat ik, ondanks mijn 51, steeds weer veel te leren heb. Maar ook ben ik me ervan bewust dat ik nu leef, en voel en denk. En dat ik hier optimaal van geniet. En ook, dat ik destijds tegen mijn lieve moeder en nu tegen mijn vader, alles heb gezegd, dus als ik morgen een telefoontje krijg dan weet ik dat het goed is. Dan hoef ik me daar geen zorgen over te maken, ook dat mag er zijn. Zoals alles er mag zijn...alles wat ik nu voel en denk. De manier waarop ik nu leef en werk, want dat hoort zo bij mij...lekker zo reflecteren met een kopje nespresso erbij...genieten. Een mooie rustige zondag gewenst...liefs, Anita

Pa van Loon.....

En vandaag, na een bizarre en drukke week, was ik alweer op tijd bij mijn vader. Hij zat in zijn roze trui, wat voor zich uit te staren toen ik kwam. Hij herkent dan mijn stem en gaat eerst altijd even verder met zijn eigen 'ding' en vanmorgen was dat een restje eten...welnu, toen dit op was, de servet rondom zijn hals verwijderd, kreeg ik een kusje van hem...En dan komt het moment, dat ik de tas ga uitpakken, zo'n ritueel wat bij ons hoort ondertussen, eierkoeken, bonbons van Odilia voor de andere bewoners, en de verzorgenden, een flesje wijn in een koeltasje, en een lekkere salade voor op zijn boterham. Alles opgeruimd, in de koelkast, en dan gaan we er vandoor samen. Dan rijden we door de lange gang naar de sombere, bijna verdrietige recreatiezaal. Dan wil hij bij de verwarming zitten en dan is het pas tien over een ofzo...en de klok tikt heel langzaam en dan duurt het erg lang, voordat het vijf uur is...En vandaag begon hij steeds maar weer over zijn begrafenis te praten. Over hoe het moest, zonder dominee, en over het graf van mijn moeder..en dat hij bij haar zou worden bijgezet. Ook moest ik iets zeggen en het mooie was, dat hij zei, je moet iedereen bedanken, maar ook jezelf...vertederend bijna. En daarna vroeg hij me huilend of hij een goede vader voor me is...want hij vindt, dat ik een goede dochter voor hem ben...een emotioneel gesprek. Mooi, intens en soms met een vrolijke toon. En de tijd die kroop voorbij...en op een gegeven moment zei ik 'pap zullen we heel eventjes lekker naar buiten gaan' dan kleed ik je helemaal dik aan, dan zet ik je muts op, je shawl om, je dikke winterjas en dan ga je even in de zon zitten met mij. Welnu, en van Els heeft hij een soort russische muts gekregen, dus de muts op en samen zitten in de zon. Heerlijk werkelijk...en toen we daar zaten, was dit voor hem de herinnering aan de zon van de wintersport...hij genoot...de foto's volgen. Ik ben niet zo handig met computers, telefoon etc. dus die staan op mijn telefoon en komen hier nog een keer op te staan...geweldig...mijn vader...een emotionele dag, genieten, maar ook voelen dat hij nadenkt over zijn leven. Bijzonder is ook, dat wij glimlachend constateerden dat hij en ik wel van vrouwen houden. En als hij dan lacht met dat schuine lachje van hem, dan vind ik hem zo vertederend...
Het lekkere is, dat ik tussendoor kan mailen, sms-en en soms zelfs wat werken, hij geniet van ons samenzijn. Houdt mijn hand vast, geeft me af en toe een kushand...en hoe simpel kan samenzijn met je vader dan zijn.
Nu, net zo simpel in mijn pyjama lekker thuis zijn, en straks op tijd naar bed...
Jullie allemaal, welterusten...Anita

Zomaar eventjes...

Van buitenaf komt de zon voorzichtig binnen, ik zit hier met vier dames en we hebben het over organisaties en informatieverschaffing in zo'n organisatie. Over communicatie en wat dit betekent...ik drink koffie, water en geniet zomaar.Van de rust, de stilte, het zijn...ondertussen komt er af en toe een mailtje binnen en glimlach ik. Want weet je, een mens kan zomaar intens gelukkig zijn. En zo voel ik me...door alles wat er is, wat er mag zijn. Gegeven door het leven...en dit wilde ik jullie even zeggen! Liefs, Anita

Vroege donderdag.....

En temidden van alle hectiek zijn er soms van die prachtige rustmomenten, een gesprek, een moment van samenzijn en dit zijn de 'pareltjes' die het leven zo mooi maken. En ik kan je niet vertellen, hoe hard ik dit nodig heb. Soms heb ik een gesprek in de auto en dan voel ik de rust over mij komen, dan ontspan ik...dan voel ik weer eventjes. Want mijn gevoel kan ik uitschakelen lijkt het wel, als het heel druk is. Ik zie in gedachten alweer wat mensen hun hoofd schudden...en ja, ik weet wel, dat dit niet goed is....
Ondertussen is het druk in Haarlem, bij mijn uitvaartonderneming. En ondertussen ben ik druk bezig met een soort van reorganisatie. Noodzakelijk, maar goed, intensief en veel werk. In gedachten wordt het plaatje steeds beter en duidelijker...de gesprekken hierover met directie en anderen krijgen steeds meer vorm. Afgelopen week had ik een 'herdenkingslunch'met nog drie dames, voor een gezamenlijke vriendin die 10 jaar geleden is overleden. En deze vriendin stond garant voor 'het leven leven, het leven genieten, een goed glas wijn en een heerlijke maaltijd' en als lokatie hadden wij Slangevegt in Breukelen uitgezocht. Een chique lokatie waar onder het genot van een glas wijn, ik een goddelijk lekkere twee gangen lunch mocht genieten. Bijzonder hoe ik de ene dag alleen maar bruine boterhammen met ham of worst eet, of soms nog minder en de volgende dag lunch in Slangevegt. Ach goed voor het lijf, want ik probeer dat lijf, ondanks mijn 51 jaar, ondanks de niet meer zo rechte en strakke vorm, wel ok te houden. Natuurlijk ook door de zonnebank, door de echte zon erop te laten schijnen, maar ook door er een beetje voor te zorgen. Ondertussen eten we veel fruit in Haarlem, want ik heb daar lekker wat kisten met fruit laten plaatsen, in plaats van drop, koek en rotzooi, eten we nu tomaatjes, mandarijnen en iedereen vindt het heerlijk. Genieten werkelijk!!
En zomaar op deze vroege donderdag heb ik eventjes rust, een dagje trainen in Rotterdam. Mijn laatste training overdag voorlopig, want ik heb dit een beetje on hold gezet, gezien alle ontwikkelingen rondom de uitvaartwereld. Een heel klein groepje...en op tijd naar huis. Morgen een kick off van een belangrijk project en voorafgaand heel vroeg nog eventjes naar Yarden toe...en dan is het weer zaterdag, en jawel...de dag van mijn vader. Het is zo gek, voor mij vliegt een week voorbij...voor hem kruipt een week voorbij. Zijn dagen zijn gevuld met zitten, gelukkig komt Els en krijgt hij veel aanloop. Gelukkig heeft hij contact met anderen in de woonkamer, maar toch...hoe vreselijk kan die laatste fase van je leven dan niet zijn. Gelukkig ga ik hem volgende week vrijdag halen. Dan komt hij met de rolstoelbus, samen met mij....voor een heel weekend naar Voorschoten. Dankzij Lineke en haar U Staat Centraal, wordt hij van vrijdag tot maandagmiddag hier vertroeteld en verzorgd. Komen mijn vriendinnen en ik hoop An's ouders, eventjes langs. Komt mijn broertje met dochterlief hier even een gezellige familielunch, of dunch of brunch genieten. Alles in het teken en ter ere van mijn Pa. Ik verheug me er net zo op als hij denk ik....en als hij niet kan slapen, ga ik bij hem op de bank slapen, zodat hij zich veilig voelt...net als ik ooit deed toen mijn moeders'laatste dagen aangebroken waren, dan sliep ik soms bij haar op de bank, om haar niet alleen te laten...en steeds weer moet ik denken aan die ene nacht. Die ene nacht dat zij mij nadat zij mij vier keer had wakker gemaakt, juist omdat ze niet kon slapen, weer wakker maakte en toen ik wakker was zei ze 'gezellig he Aniet, wij samen'...en met een glimlach, een herinnering aan mijn moeder, sluit ik het weer af. We zijn er weer, ik ben weer geraakt en bij mijn emotie. En iedere keer weer, ben ik dankbaar voor dit gevoel.
Lieve allemaal, of je me ziet, of niet, een fijne dag, succes als het druk is, volhouden en doorgaan, of we bellen, of we spreken elkaar. Voor nu, veel liefs Anita
PS...die Annemarie die heeft toch een prachtig schilderij gemaakt van...jawel van mijn kop! En als ik zeg kop dan denk ik aan de laatste woorden die mijn moeder tegen me zei, voordat zij haar ogen definitief sloot 'die kop van jou, die vergeet ik nooit' welnu, wat zou ze trots zijn op dit prachtige schilderij van mijn kop!!!!