Beelden spreken voor zich...

En hier en straks nog meer beelden van dit bijzondere weekend. Pa met Jannie, Pa aan het scheren, Pa met Ada en Marianne, broer en zus van Loon, en prachtige close ups van Pa...Pa met Annemieke, zijn verzorgster van U Staat Centraal uit Voorschoten...geniet maar en kijk. Het is prachtig en intensief...liefs, Anita

Zomaar nog eventjes....

Lieve mensen, hoe eenvoudig kan het leven zijn. Een gehandicapte vader in je huis, alles op de kop, maar hoe lekker om hem bij me te zijn. Hij zegt nu tegen Lineke en Annemieke 'jullie zijn schatten' en hij geniet gewoon. En weet je als iemand in zijn laatste levensfase, een fase die hij eigenlijk niet wil, zo intens kan genieten dan is het goed toch. Gisterenavond zei hij dat hij bang was voor de dood. En toen ik vroeg waarom toen gaf hij als antwoord 'dan heb je dit ook niet meer, dit soort fijne avonden'. En op zo'n moment dan realiseer ik me, dat het leven heel eenvoudig mooi kan zijn. Ik merk dat in de intensiteit van mijn gesprekken, mijn contacten. Mijn manier van liefhebben, mijn manier van zijn. En weet je, in deze fase van mijn leven, lijkt het alsof het woord intensiteit een nieuwe lading heeft gekregen. Of ik nu intensiteit voel in mijn gesprekken, mijn handelingen, mijn zijn, mijn houden van...het voelt zo anders dan voorheen. Ik denk na over houden van en de essentie hiervan...vanmorgen zei ik tegen Lineke, dat het rijden in de auto, voor mij een reflectiemoment is. Om na te denken over alles wat ik voel....leuk om vanuit de keuken de gesprekken te horen tussen mijn vader en Annemieke en Lineke. Twee dames die tijd genoeg hebben om echt zorg te bieden, om hem te vertroetelen en zijn angsten weg te nemen, als hij die al heeft. Wat is het leven toch prachtig...zelfs als je vader in zijn laatste levensfase gehandicapt is geworden....
Anita

Hij heeft de hele nacht lekker geslapen

En Pa van Loon heeft lekker liggen snurken in de woonkamer. En toen ik hem wakker maakte en hij zag dat Lineke en Annemieke er weer waren zei hij 'oh heerlijk' en nu wordt hij gewassen. Hoe simpel kan het leven zijn, hij krijgt aandacht, hij gebruikt de deodorant die ik van Rosanne heb gekregen van Calvin Klein. Hij geniet en gaat nu even lekker drukken, zoals hij het noemt. Hij geniet optimaal...en ik dus ook. Dikke kus, Anita

Mijn vader ligt te slapen....

En vandaag kreeg ik ongekend veel lieve en intense smsjes van mensen, omdat iedereen weet dat mijn vader op bezoek is in Voorschoten. Dank jullie wel hiervoor...en ja, het is een heel intens bezoek. Vanmiddag rond half vier, kwart voor vier arriveerden wij met de rolstoelbus hier thuis in Voorschoten. Door het grind, achterom arriveerde hij in onze keuken, in ons huis. En nu, na een geweldige zorg door Lineke en Annemieke van 'U staat centraal' ligt hij lekker te slapen in de woonkamer. Hij is lyrisch over de liefdevolle zorg, en jawel hij staat de hele tijd in het middelpunt van de aandacht, allemaal dames om hem heen en hij geniet...ongekend. Ik heb hier wat foto's voor jullie, zodat jullie een beeld krijgen van Pa, zoals hij hier nu is. Hij eet, hij drinkt een glas wijn, hij eet bonbons van Odilia, kortom hij geniet....
Ik merk, dat ik het emotioneel vind, en dat ik geraakt ben door alles wat hij zegt. Door zijn houden van mij, door zijn liefde, hij zit bijna de hele tijd hand in hand met me. Ik weet dat ik maandagochtend, helemaal kapot ben, maar wel heel tevreden, door alle liefdevolle aandacht die wij, samen met Lineke, Annemieke, maar ook Annemarie, de meisjes, hem kunnen geven. Bijzonder...mijn vader ligt te slapen in de woonkamer...en als hij me nodig heeft, roept hij me...we hebben al geoefend hij en ik...
Ik ga zo lekker slapen, want morgen om half negen komen Lineke en Annemieke weer, om hem te wassen, te verzorgen. Slaap lekker allemaal.
Liefs, Anita

Uitslagen enzo...

Lieve allemaal...met blauwe plekken op mijn arm, want prikken is nog steeds mijn favoriet niet en mijn aderen zijn nog steeds niet ok, kan ik volgens mij niet anders constateren, dat ik gezond ben. Als er iets mis is, bellen ze morgen vanuit het LUMC, maar dat gaan ze niet doen, geloof me. Anita van Loon is gezond...en ja, geweldig he...al die reacties, live en via deze weblog op dit prachtige schilderij van Annemarie, zijn zo mooi om te zien, te lezen.
Anita van Loon is op dit moment volop aan het leven, intens en druk, vol nieuwe indrukken, maar ondertussen lijkt het leven met toe te lachen...ik ben gelukkig! Meer dan gelukkig...zit nu, op dit bizarre tijdstip om 20 minuten voor 1, nog aan een glas wijn met Annemarie, te praten, over ons, over mijn stevige afwezigheid hier, over het leven wat voor ons ligt.
Het is nu nacht, de nacht van donderdag op vrijdag en straks, ga ik mijn vader halen...hij komt, ja hij komt, en hij zal een weekend bij ons zijn. Onder de hartverwarmende zorg van U Staat Centraal uit Voorschoten, het bedrijf van mijn vriendin, onze vriendin Lineke, zal hij genieten in ons huis. De woonkamer staat vol, een lift, een bed, een nachtkastje, kortom een hoop gedoe...maar hij zal bij ons zijn. Een emotioneel proces, een vader hier, die gehandicapt is, een vader hier, wellicht voor het laatst in zijn leven, een vader hier, zonder zijn Els...maar hij zal met en bij ons zijn. Morgen om twee uur vertrekken hij en ik met de rolstoelbus vanaf de Samaritaan naar Voorschoten. En mijn vriendinnen komen even langs, voor een glas wijn, Arie komt lekker eten zaterdagavond. Emmy en Reynaud komen even langs op zondagmiddag en ik, ik ga met hem rijden, zomaar door de Voorstraat, zijn muts op, waardoor hij lijkt op een 'oude Rus' en ik, glimmend achter die kar, omdat hij, mijn vader bij ons is. Ik ga hem gamba's te eten geven, en ossehaas, en weet ik veel wat, zodat hij twee kilo ofzo aan kan komen. Ik ga, of wij gaan, hem laten genieten...wie weet is hij bij ons voor het laatst. Het zou zomaar kunnen...dus lieve mensen, ik ben gezond, ik ben volop aan het leven. Ik voel, ik kom tot rust temidden van de hectiek, ik heb lief, ik leef...en ik ben zo blij, met mijn vader's komst naar Voorschoten....wordt vervolgd. Dus zie je een rolstoel door de Voorstraat geduwd worden, dan zijn wij het, Pa en ik...
Kus, Anita
Ik wil nog vertellen over mijn gesprek met een medium over mijn vader...maar dat stel ik nog even uit. Heel intens en heel bijzonder, wordt vervolgd...slaap zacht allemaal. En dank je wel voor alle lieve reacties. Oh ja, 8 maart bibliotheek van Voorschoten, het schrijvers festival...kom maar langs, en hou het Witte Weekblad in de gaten, een interview met mij, over...het leven!

Schilderij, medium, en ziekenhuiscontrole

Goedemorgen, op deze lekkere dinsdagochtend, na een hele lange nacht (vanaf half negen tot nu, met een korte onderbreking rond drie uur omdat ik klaarwakker was en van alles bedacht voor Yarden)zit ik zomaar nog aan de keukentafel. Een kopje nespresso, want zo dadelijk ga ik naar het LUMC, voor controle. Gisterenochtend was ik al lang in Haarlem rondom dit tijdstip, met mijn schilderij. Annemarie heeft werkelijk een prachtig schilderij gemaakt van mij...een schilderij van een serieus kijkende Anita. De reacties erop zijn overweldigend...en ik ben trots. Altijd al, wilde ik dat er een schilderij van mijn kop gemaakt zou worden. Maar nooit vond ik het beeld ok, ik hou niet zo goed op foto's. Kijk meestal een beetje appelig, of sullig soms zelf. En deze foto vind ik zelf heel mooi en het schilderij is echt geweldig. Kijk zelf maar...
Een afspraak met een medium, deze dame doet al veel voor Yarden en wil dit ook in mijn regio gaan doen. Zij kan iets met foto's...van levenden en overledenen...leuk vind ik dit soort dingen. Een soort nieuwsgierigheid, die me terug doet gaan naar mijn verleden. Toen ik zo rond de 25 was, bezocht ik af en toe een medium. En telkens weer kreeg ik de vraag 'wat kom jij doen' en telkens weer gaf dit medium aan, dat ik het zelf al wist of gezien had. Testje voor deze mevrouw...ik ben benieuwd, nuchter en benieuwd. Zo dadelijk even een checkup in het ziekenhuis, altijd toch, dat merkte ik gisteren maar weer, even spannend. Gisteren had ik het er met iemand over en toen pas voelde ik dat ik soms wel bang ben. Bang voor...ja voor wat, voor 50% kans op terugkeer. Gek is dat, terwijl mijn lijf sterk voelt en sterk is. Ik me goed voel...maar meer omdat ik eigenlijk nu zo heerlijk aan het leven ben. En ik zo geniet, van mijn werk, van de liefde, van het leven, van mooie contacten en hele intense gesprekken, en weet je, ik denk dat ik dit ook nog heb als ik 80 ben, want ook dan wil ik nog niet vertrekken hier. Maar nu zeker nog niet. Maar op dit soort momenten, denk ik ook altijd wel aan ma van Loon, voor haar kwam 4 x die rotziekte terug...tja, en soms lijk ik wel op haar en daar zit simpelweg die angst. Op 8 maart is hier het Voorschotense boekenbal en ik krijg een interview in de krant hierover, leuk he...lijkt me wel weer wat. Eens goed nadenken wat dan mijn boodschap is of zal zijn. Hangt ook van het gesprek af...
Lieve mensen, in een roerige tijd op het werk, merk ik dat er veel energie verspeeld wordt, door onduidelijke communicatie, door ruis op de lijn. In mijn trainingen heb ik het hier over, maar in mijn leven, zie ik dit teveel gebeuren. Jammer is dat...en zo niet nodig!Geniet van deze dag. Anita

Reflecteren....

Zondagochtend twintig voor tien...net wakker, niet meer goed kunnen liggen en dus eruit...wat boeken besteld 'Kanker, ongeloof etc.'omdat ik hier op 8 maart a.s. aanwezig ben bij het Voorschotens Boekenfeest, samen met nog 26 Voorschotense schrijvers. Getipt door Brigitte, en benaderd door de Bibliotheek. Leuk, een bijzondere manier om het nog eens te hebben over mijn boek...en eigenlijk is dit moment alweer zo lang geleden, realiseer ik me nu. Het ziek zijn, het niet meer kunnen lijkt verder weg dan ooit. En toch laat ik af en toe een foto zien van mijn zwaarste moment, of heb ik het er over, of kijk ik naar mijn voeten, mijn nagels die nog steeds niet de meest gezonde zijn. Of soms, net als nu of gisteren, dan voel ik onderin mijn rug, waar ooit tumoren hun best deden de boel klein te krijgen. Maar ook ben ik mij hiervan meer dan ooit bewust als ik mijn tante Tanneke van 85 spreek. Zij die ook een tumor in haar rug heeft, en toch weer rondloopt, of Tamara een vrouw hier uit het dorp, of Jan, mijn zogenaamde 'broer'die zo vreselijk ziek is. En steeds weer voel ik mij die vrouw die simpelweg 'mazzel' heeft gehad, en die weer gezond is, helemaal gezond...
En op dit soort momenten is het zo belangrijk om je te realiseren, dat je alles wat je bezig houdt uit moet spreken, naar diegenen die je dierbaar zijn. Om niks uit te stellen en te leven in het hier en nu. Je mag natuurlijk dromen en wensen hebben, maar hoe belangrijk is het, om nu te voelen, om zelf de regie te nemen en te genieten van het moment. Gisteren nog sprak ik over relaties tussen ouders en kinderen, en als zo'n relatie verschillend wordt ingevuld, is het zo belangrijk dat te benoemen naar elkaar. Omdat een ieder vanuit zijn eigen referentiekader leeft en voelt en denkt. Communicatie, les 1 bijna...en toch zie ik mijzelf ook hier nog gekke dingen doen. Denken vanuit een aanname...als er geen of niet snel genoeg een reactie komt, angst voor wat ooit komen kan...en zo nog veel meer. En zo rustig aan reflecterend op mijzelf deze zondagmorgen, realiseer ik me, dat ik, ondanks mijn 51, steeds weer veel te leren heb. Maar ook ben ik me ervan bewust dat ik nu leef, en voel en denk. En dat ik hier optimaal van geniet. En ook, dat ik destijds tegen mijn lieve moeder en nu tegen mijn vader, alles heb gezegd, dus als ik morgen een telefoontje krijg dan weet ik dat het goed is. Dan hoef ik me daar geen zorgen over te maken, ook dat mag er zijn. Zoals alles er mag zijn...alles wat ik nu voel en denk. De manier waarop ik nu leef en werk, want dat hoort zo bij mij...lekker zo reflecteren met een kopje nespresso erbij...genieten. Een mooie rustige zondag gewenst...liefs, Anita