Regen....

Na een bizar drukke week, met veel spannende momenten, ontladingen bij mensen en soms ook bij mijzelf, is het nu zaterdagochtend. Zo dadelijk wat boodschapjes halen en dan richting mijn vader. Broerlief is aan het wintersporten, dus kan ik niet wegblijven bij hem. Terwijl ik zomaar wel eens een weekendje helemaal niks zou willen...klinkt niet aardig, maar voelt wel zo. Maar als ik bij hem ben en hij mijn hand pakt en een beetje schuin naar me lacht, dan is het goed...dan weet ik waarom ik doe wat ik doe...
Buiten regent het...de dag lijkt wat verdrietig...feestjes heb ik afgemeld dit weekend, om zomaar te kunnen zijn, te slapen, de zonnebank, een boek...het enige voordeel is dat door de vakantie, de wegen rustiger zijn, minder auto's op de weg....ik geniet nog van een nespresso, de krant, de vrolijke tulpen hier op tafel...Rosanne kwam net naar beneden en zei 'ik heb zo'n hekel aan de regen' en ik onderschrijf dit...maar misschien wel het moment voor dat prachtige boek van Coelho...dus soms hebben nadelen ook voordelen. En betekent dit simpelweg terug naar jezelf, dichtbij mezelf blijven is mijn motto.
Ik begrijp uit de mail, dat Hans en Ria ook even bij mijn vader langs gaan, lief he...ik drink daar nog een kop koffie met hen. Leuk! Liefs, een fijn weekend...van een beetje matte, wat vermoeide Anita...geen zorgen. Morgen schijnt de zon weer...Leo proficiat met je 50e. Geniet ervan! Liefs, Anita

Ken je dat...teveel opdrachten???

Jeeetje...wat gaaf. Kan ik zomaar een prachtige opdracht krijgen bij een Thuiszorgbedrijf, om 20 managers te gaan coachen en ja....kan ik de opdracht niet aannemen, in verband met agendatijd...wat is het leven toch bijzonder! Teveel opdrachten, terwijl mensen handenwringend thuis zitten, omdat ze te weinig opdrachten hebben...het zaaien van al die jaren werpt zijn vruchten af, toch. Wellicht iets voor een vriendinnetje van me..komt vast goed. Ondertussen zit ik zomaar eventjes niet bij Yarden, op mijn kantoortje voor twee coachtrajecten. Heerlijke afwisseling, want heen en weer scheuren in mijn BMW-tje is wel aardig, maar ook wel druk...Yarden Alkmaar, Yarden Haarlem, heftig hoor...valt me nog mee, dat ik niet meer boetes scoor...ondertussen ben ik nooit meer thuis. En Annemarie houdt zich eigenlijk heel goed...gelukkig heeft zij een leuke mama met wie zij goede dingen doet. Maar ook voor haar, ook voor mijzelf is het af en toe goed om zomaar eens op de bank te kunnen zitten. Ik weet bijna niet meer hoe dat voelt. Verder voel ik mij goed, emotioneel heerlijk mag ik wel zeggen, want op de een of andere manier zit ik in een flow...die geweldig is. Mijn lijf herstelt zich wat, dankzij een overdosis aan medicatie...en ik voel me gelukkig. Ik kreeg een smsje van een vriendinnetje van me, over de foto die ik een paar dagen geleden plaatste op mijn blog. Echt een gave foto vind ik dat van mijzelf, want Anita en boeken, dat klopt zo enorm...gisteren lekker gegeten met Ans, mijn 'baas' ik moet altijd lachen, want ik ben niet zo van de hierarchie...en ik werd beoordeeld, ook lang geleden zeg, dat dat gebeurde. Welnu beoordeeld, tussen het ene glas wijn en het andere door, hebben we het over mijn werk en mijn manier van werken gehad. En steeds weer realiseer ik me, dat werken in loondienst voor mij toch altijd weer een soort van 'uitdaging' is, kan ik netjes binnen de lijnen blijven lopen, of spring ik er af en toe eens flink overheen...we gaan het meemaken. Een authentieke donder in loondienst...Yarden is voor mij wel de club, die past bij het woord 'thuiskomen' en dat heb ik vroeger alleen bij ADP zo mogen voelen...gek he...thuiskomen, ik heb het gevoel dat ik op dit moment in mijn leven, thuis ben gekomen...echt thuis ben gekomen. Ik zou het zo graag nog eens met mijn moeder willen bespreken...heerlijk! Mijn coachee komt binnen, genieten! Fijne dag, liefs, Anita

Zondag...en vrolijk

Na een lastige zaterdag met een morrende en mokkende Pa van Loon, een rustige zondag. Wat gewerkt, moest 11 scripties, business cases herbeoordeleen...stevige opdracht, en uiteindelijk een ontmoeting met mijn schoonmama en Reynaud in de wijnbar in Den Haag, Taste...een ambiance om te zoenen. En van een van mijn lieve vriendinnnen had ik daar een tegoedbon ontvangen voor mijn verjaardag nog...geweldig, en dus een goed gesprek, open en eerlijk met een glas Sauvignon Blanc uit Stellenbosch, Zuid-Afrika met bitterballen, hoe simpel en lekker kan het leven zijn. En het is gewoonweg goed, Annemarie, Emmy, Reynaud en ik...samenzijn in optima forma. Met stevige confrontaties als het over het leven gaat...nu thuis, nog even kijken naar onze boeren en dan naar bed. Er wacht mij een bizarre week...met veel avonden werk, met een ontmoeting met de OR, met projecten en beoordelingen, aannemers en confrontaties...en ik neem me een ding voor, ik blijf dichtbij mijzelf...en als jullie dit allemaal doen, wordt de week mooi, geloof me...ik neem mijn medicijnen en ga lekker op tijd naar bed. Lieve mensen, welterusten, zondagavond, beterschap (er zijn veel mensen ziek, waaronder ik) en tot morgen. Liefs, Anita enne...als ik aan jou denk, dan word ik vrolijk

Zaterdagochtend...

En na een bizar drukke week, met veel emotievolle momenten, hoogtepunten, dieptepunten, kortom alles mag er zijn is het zomaar weer zaterdagochtend. Yarden, Annemarie, Anita, Anne, mijn emoties...veel gesprekken thuis, op kantoor, het is heftig en meer dan dat. Ook een leuk artikel met een leuke foto in de krant, de foto staat hierbij nu. Geweldig intensieve gesprekken in Alkmaar, mooie mensen...werd ik gewoon lekker ziek. Ik was eigenlijk de hele week al ziek, koorts, keelpijn, oorpijn...en gisteren had ik een zieke medewerker aan de telefoon, en hij gaf aan nog wel een weekje ziek te zijn. En ik, ik loop maar door...en vannacht werd het dus heftig, kloppende oren, een keel die heel dik is, dus, pillen, strepsils en zie hier Van Loon zit er weer...
Ondertussen wel een prachtig concert van Claudia de Breij bijgewoond in Haarlem...en gegeten bij De Koningin. Een leuk restaurantje uitgezocht door de nu 50-jarige Erika. Een restaurant waar je allerlei kleine gerechtjes kunt eten, leuk, lekker en bijzonder, en Claudia de Breij, is werkelijk fantastisch...haar teksten gaan over de liefde. Mooi hoe haar verhaallijn is, dat liefde over 60 jaar nog na te vertellen is, aan je kleinkinderen en alles daarom heen, eigenlijk niet....(de vrije en simpele interpretatie van haar show door Anita van Loon laat dit duidelijk zijn). De komende week wordt zo nog gekker, dan deze al was....en ik hoop dat er daarna iets van rust gaat komen en verschijnen. Dat de avonden dan ook kunnen verworden tot momenten van rust, dat er ergens weer een balans in ere hersteld kan worden. Straks ga ik weer een poosje naar mijn vader. Een moment van reflectie eigenlijk, een moment van rust...samen aan de appelsap...ik kan er zomaar naar verlangen.
Mijn oor suist nog na, ondertussen draaien we Buddha Bar muziek...lekker...en denk ik terug aan Egypte...heerlijk! Zonnebank ga ik zo nog even nemen...liefs, Anita

Intensieve dagen...en interview in de krant...

Tja en blijkbaar staat er een mooi interview met mij in het Witte Weekblad, alleen hebben wij deze krant niet ontvangen. Dus aub iemand die dit leest uit Voorschoten, wil je die krant voor mij bewaren? Dank....
Vandaag was ik bij een familie, de dochter was 36 jaar en overleden aan kanker. Een gesprek over rouwen, over verlies en over de plechtigheid...heftig en intens. En de hele dag door, zag ik die ouders, die zus, die man met zijn twee zoontjes voor me...36 jaar jong, en zomaar weggenomen uit dit bestaan...een plechtigheid, waarbij de kindjes de kist beschilderd hadden, en witte ballonnen de lucht in zijn gegaan omdat mama in de hemel verder leeft...zo mooi, zo intens...bijzonder! Ik ga deze mensen een gedichtenbundel geven over rouw en verlies. Want wat zeg je nu, als iemand zoveel verdriet heeft. Maandag na het werk, ga ik nog een keer terug naar deze familie, voor nog een kopje koffie...en het afronden van dit gesprek. De emoties liepen hoog op, en het gesprek was meer dan prachtig!
En juist dit soort gesprekken over het leven en de dood, raken me meer dan intens. En volgens mij ben ik daarom bij Yarden blijven hangen...
Nog even een gedachte met jullie delen...."Er zijn van die ogenblikken in het leven waarin geen andere keuze mogelijk is dan alle controle te laten varen." van mijn vriend Coelho...fijne avond...en liefs, Anita

Mooie intensieve dagen....

En vandaag was ik voor het eerst actief als interimmer bij Yarden in Alkmaar! Een prachtige lokatie met goede mensen. Betrokken, verantwoordelijk, met mooie ruimtes, mooie ontvangstruimtes en een bijzondere ambiance. Mijn collega, die ziek is, heeft hier zich uitgeleefd met warme kleuren. Fraai om te zien...een nieuwe uitdaging ligt weer voor me! Veel gesprekken gevoerd, geregeld en gedaan...de eerste meters zijn gemaakt. We gaan er weer voor. Ondertussen heb ik last van keelpijn, oorpijn, hoofdpijn en met name in de avonden. En dat betekent dus, dat ik mijn lessen voor vanavond en morgen heb gecanceld. Dat ik nu al in een dikke trui, dikke sokken rondloop en zo onder de zonnebank verdwijn. Mijn streven is om negen uur in bed te liggen en zo lekker even bij te komen, de griep of wat het is, moet uit mijn lijf...morgen weer Haarlem/Alkmaar en zo zal dit nog lange tijd zijn. Er is veel te doen...en ik vind het werkelijk prachtig. Vandaag heb ik weer zoveel indrukken op mogen doen, het raakt me steeds maar weer! Hier thuis heb ik een heerlijke salade op met kip en croutons, vers gemaakt door Annemarie. Heerlijk...ondertussen zuig ik strepsils en andere keelsnoepjes. Vandaag is er zomaar ook iets moois gebeurd, Andrea, een vrouw die ik alleen maar ken van de mail, en met wie ik al vanaf Smaken Verschillen contact heb of is het nu door mijn boek, ik weet het niet meer zo goed.... Zij haakte destijds al aan, omdat haar man ook ziek was en onder behandeling is in het LUMC, hij is veel zieker dan ik ben, en over en weer hebben wij elkaar al die tijd gemaild. En vandaag mailde zij mij weer, naar aanleiding van mijn weblog over mijn vader en we hebben nu een afspraak gemaakt, om samen te gaan lunchen in Scheveningen met een glas witte wijn erbij...geweldig he...ik zie er naar uit. Ik weet niet hoe zij eruit ziet, zij weet het wel van mij...mooi hoe je zomaar in contact komt met mensen, die je niet en toch al wel heel goed kent. Door alle verhalen over en weer. Zo heb ik ook contact nog steeds met iemand in Engeland, ook door mijn weblog, door de mails, blijven wij met elkaar in verbinding staan. Mooi hoe internet de wereld aan elkaar knoopt toch...Ik heb nog wat mooie teksten, die ik graag met jullie wil delen, omdat deze nu wel bij mij horen denk ik zomaar...
"Hoe meer je weet wie je bent en wat je wilt,
hoe minder je jezelf van streek zult brengen."
En deze dan : "Geluk is degene willen zijn, die je bent." Ik wens iedereen deze wijsheid toe. Een fijne avond, mijn zonnebank wacht me....ik geniet ervan, slaap lekker allemaal, liefs, Anita

Bijpraatmail....

Het is en wordt weer hoog tijd om eens even bij te praten. Met wat beelden erbij...allereerst natuurlijk nog even pa, 'die oude rus' toen hij van hieruit vertrok na zijn weekend Voorschoten. En dan die vrouwen....Een avondje authentieke vrouwen,die zichzelf nu alweer TOPvrouwen hebben genoemd. Je kunt maar een goed beeld hebben van jezelf toch...de foto's spreken voor zich. Vrolijk, ongedwongen, bijzonder en met heerlijke muziek...een simpele hap, en goede wijn. Het leven kan zo simpel zijn. Zelf zit ik al een tijdje een beetje vast, tegen het randje om het zomaar eens te zeggen. Teveel werk, ontwikkelingen op een dieper niveau, en me losmakend van de wereld om me heen, besloot ik een weekendje weg te gaan en in alle rust naar Domburg, het werd een bijzonder weekendje, het regende en regende, ik heb kou gevat en werd ziek...wat zal ik er meer nog over zeggen. Ik kwam ziek thuis, koorts, keelontsteking en ik voelde me beroerd. Stof tot nadenken en op een bijzondere manier intens...tussendoor nog bij mijn vader geweest. En hij had aan iedereen die het maar horen wilde verteld dat de zorg in Voorschoten 'geen vluggertje was' en bij het uitspreken van zijn eigen grapje, moest hij lachen, heel hard lachen. En na het weekend weer een beetje geland, weer wat rust in mijn hoofd en hart, waardoor ik weer vanuit een soort balans het leven tegemoet kan zien. Maar ziek ben ik nog wel, ook al heb ik gewerkt, mijn keel, mijn hoofd....en eigenlijk wil ik al die lieve mensen die mij per sms een berichtje stuurden, bedanken. En Kirsten die begon vanmorgen met 'Love Generation' en met een glimlach aan mij dacht...dank jullie wel. Je weet het, mijn moeder zou zeggen 'een echte van Loon geeft nooit op...' en zo is het ook nu weer. Ik kom overal sterker en mooier uit, en ben echt in een bijzondere fase in mijn leven gekomen...zoals mijn medium zegt, een ontwikkeling op zielsniveau die niet meer te stoppen is. Ondertussen wordt de lat bij Yarden hoog gelegd en ga ik ook deze uitdaging vol in...het voelt als een waardering, een gezien worden, waar ik eigenlijk niet om heb gevraagd, gewoon maar door te zijn, door Anita te zijn, ben ik hier aangekomen. Zoals zoveel in mijn leven, simpelweg door te zijn, gebeuren...En ondertussen is Annemarie druk bezig met Roosje en haar huiswerk, die knapperd krijgt zomaar een HAVO-advies en zit glimmend haar huiswerk te maken. Ik vind het zo super, dat het nu zo goed met haar is en gaat...die Roos. Ik herken zoveel in haar, ik had vroeger ook zo'n broertje die zo makkelijk kon leren en ik moest er zo hard voor werken, maar uiteindelijk wordt dat harde werken dan toch beloond. En ik ben trots, simpelweg trots....
Maar als ik zie hoeveel energie Annemarie en Roos steken in haar huiswerk, dan is het resultaat ook wel terecht. Annemarie is nu naar het Adelbert voor een soort ouderavond. En Roos en ik zijn samen thuis. De komende week begint de drukte, naast mijn baan als Regiomanager Kennemerland, ben ik nu ook interim Regiomanager Alkmaar...een stevige klus om het maar eens zo te zeggen. En ondertussen projecten, bezigheden en van alles wat er bij komt...en een drukte van jewelste. Het pand wordt onderhanden genomen, aannemers zijn aan het werk, 24-uurs kamers worden verhuurd, en de toekomstverwachting is uitdagend. En Van Loon geniet eigenlijk wel. Niet eerlijk zeg ik altijd, om met een Van Loon samen te leven, eigenzinnig, authentiek zeg ik altijd maar...maar voor een partner wel ingewikkeld. De komende weken staat er veel op het programma, een reunie van een bedrijf waar ik dertig jaar geleden werkte. Een vervolg bij een van mijn opdrachtgevers, wat minder trainen, om zo meer tijd te krijgen voor mijn uitvaartondernemeing. En het boekenfestival op 8 maart a.s. hier in Voorschoten, ik ben 1 van de 27 schrijvers. Leuk en bijzonder om terug te gaan in de tijd...we zien wel. Geen idee wat deze avond mij gaat brengen.
Hier wat foto's van de dames, van onze TOPvrouwen, vrolijk en wel...en voor de rest, slaap zacht allemaal...morgen weer wat meer diepgang. Nu even niet...liefs, Anita