'Ont-moeten' en ontmoeten....

Vandaag was de dag van het'ont-moeten' en van het ontmoeten. Ik word zo ongeveer geleefd door dat wat werken heet en heb mijzelf de ruimte en tijd gegeven om me terug te trekken. Egoistisch wellicht, maar zijn met mijzelf en mijn gedachten, werkelijk ont-moeten. Ik hoef niet zoveel...en temidden van deze prachtige emotie, mocht ik vandaag iemand ontmoeten, die ik al jaren ken voor mijn gevoel, maar in werkelijkheid nog nooit had ontmoet. Andrea...de vrouw met wie ik mailde, omdat haar man dezelfde specialist in het LUMC had, een ziektebeeld waar vergelijking in te zien was met mijn ziektebeeld, alleen heb ik zoveel meer mazzel gehad dan hij...gelukkig leeft ook hij nog, en met zijn vrouw had ik mailcontact..en hoe leuk was het niet om elkaar vandaag zomaar te ontmoeten, voor een prachtige lunch in de Scheveningse haven, bij MERO, zeker aanbevelenswaardig. En hoe leuk is het niet om in een restaurant binnen te stappen en een wildvreemde mevrouw te zoenen als begroeting...alleen de buitenkant was wildvreemd, want ons gesprek ging over de dingen die bekend zijn. Want zij kende mij via de blog, had een foto van mij gezien..en kende het werk van Annemarie, kende de kinderen, kortom kende mijn leven en hoe leuk was en is het nu, dat ik haar mocht leren kennen....prachtig, en waardevol! En vanavond was de Voorschotense schrijversavond in de Bibliotheek. In Voorschoten zijn 27 schrijvers waar ik er 1 van ben...en ik stond naast Cees Smit...een blinde schrijver met zijn vrouw. Heel bijzonder, hij heeft een fictief boek geschreven over een liefde, een liefde waarvan de hoofdpersoon gaat overlijden in een Hospice...en de opbrengst van zijn boek is gegaan naar het VPTZ in Bunnik. Prachtig...een mooi mens die Cees. En vanavond had ik prachtige gesprekken met mensen over het leven, over het ziek zijn...een mevrouw wilde met mij op de foto...ik mocht mijn boek signeren. Heel bijzonder....en opeens stond daar een mevrouw die weer een heel klein beetje haar had, na haar kaal zijn en ik stond op, gaf haar een zoen en overhandigde haar mijn boek...zo bijzonder, deze emotionele ontmoeting...ze gaat me bellen, om te praten over haar strijd...en deze mevrouw woont hier om de hoek. Bijzonder toch..ook mijn lieve vriendin en buurvrouw Anneke was er...wat een rijke avond, rijk aan indrukken, rijk aan emoties. Een mevrouw zoende me toen ze mijn boek kocht, omdat haar dochter terminaal ziek is...heftig he....het was een avond vol emoties..Ik ben geinterviewd voor Regio-tv Voorschoten, door mijn vriendin Marjolein Altena. De wethouder mevrouw Adema, waar sinds vandaag een prachtig schilderij van Annemarie op de kamer in het Gemeentehuis hangt, zo ook bij Freddie Blommers, de andere wethouder, kwam naar me toe. Al met al een prachtige avond, die eindigde met een bezoek van Lineke en Carine, leuk en gezellig! Nu nog genieten van een mooie gedichtenbundel die ik er gekocht heb van

Rust en tijd....en Pa Smitshuysen is 87 jaar vandaag!

Lieve mensen, vandaag is eigenlijk een hele mooie rustige dag. Een dag na een week vol hectiek, een week wellicht ook vol emotie...want soms lijkt het alsof werkelijk alles op de kop staat. Want tussen alle drukte door, is er ook veel emotie om mij heen. Mooie emoties, een soort losmaken weer, en ik zeg altijd in mijn coachtrajecten, door dingen los te laten, komt er weer energie vrij en gebeuren er weer nieuwe dingen. En loslaten kan gaan over een hardnekkig stukje in jezelf, maar soms ook door bestaande situaties in je leven. En mijn loslaten heeft te maken met hier thuis, maar ook met mijzelf, en met mijn vader, en misschien nog wel met mijn werk, dus loslaten in iedere vorm...lekker heftig kan ik wel stellen!!!
Het is al bijna een jaar geleden, op twee weken na, dat mijn vader zijn eerste CVA kreeg. Een intensief jaar ligt achter ons, een jaar waarin veel mensen, en denk aan Els, aan mijn tante Anita, aan Arie en ook aan mijzelf, opeens zomaar in een andere rol terecht zijn gekomen. De rol van mantelzorger, je vader die opeens verandert in een hulpbehoevende man, je partner, die van levensgenieter, opeens verandert in een huilende, ziek man. Een man wiens persoonlijkheid ook zo verandert is. En gisteren toen ik bij hem kwam, en Annemarie was even de laatste boodschappen doen voor haar vaders verjaardag (deze mooie dag vieren wij hier bij ons aan de keukentafel) was hij een beetje knorrig. Hij zat te slapen, en zijn haar zat woest, bijna ongekamd leek het. En ik begrijp het wel, want als je als verpleeghulp zijn woeste lange haar wilt kammen, dan gaat hij tekeer als een beest. En ik zou ook denken 'nou dan maar niet'. Dus nam ik mij voor en gaf dit ook aan, dat ik zijn haar ging kammen. Welnu en toen begon hij tekeer te gaan...mopperen en met zijn arm mij wegslaan. En op zo'n moment dan ontstaat in mij 'mevrouw de manager' en streng sprak ik hem toe, en ik kamde heel rustig zijn haar. En het was goed. Nog een beetje nukkig was hij, toen we in de recreatiezaal aankwamen. En toen begon hij weer over de auto, zijn auto die in de garage van de boerderij zou staan en dat hij maar steeds moest denken aan zijn auto. Want dat was toch wel de mooiste mercedes die er bestaat zo ongeveer. En of hij ooit nog een mercedes zou rijden, of kopen zelfs. Waarop ik aangaf, 'weet je Pap, als ik ooit zoveel centjes verdien, dat ik er nog een kan kopen, dan ga jij gewoon met me mee'. Welnu, ook al is dit alles klinkklare onzin, voor dat moment was het goed. En het gekke is, dat zo'n zaterdagmiddag uiteindelijk altijd weer een zinvolle middag wordt, doordat ik een modus heb gevonden om met hem om te gaan. Maar hij is mijn vader...en soms heb ik wel heel erg te doen met Els, want voor haar had hij een andere rol. En met tante Anita of Arie, tegen wie hij zo lelijk kan doen. En gisteren blikten wij terug bij tante Anita en oom De, op dit jaar en alles wat er zo anders is geworden. Die arme tante Anita, ook al 87, loopt met haar arm in het gips...pols gebroken. En weet je wat zo bijzonder is, om die op een stoel te krijgen zodanig dat zij voor zich laat zorgen, is al een uitdaging op zich...ik moet er dan om glimlachen, hoe zij toch een soort bezig bijtje blijft en haar bezoek wil verwennen. Volgens mij krijgt oom De boodschappenlijsten mee die er niet om liegen. Want er is daar altijd eten voor een weeshuis, taart, saucijzen, hapjes, nootjes, champagne...kortom...een feest op zich...maar een mens heeft ook wel eens niet zoveel honger...en dat is bijna not done bij mijn lieve tante!
Vandaag is dus een rustdagje...zo lekker douchen, zonnebank en weer even slapen, tussendoor wat eten voorbereiden en lekker koken, maar dat is wel ontspanning voor mij. Ik heb een boek gekregen 'en wat als dit liefde is' van die schrijfster die ook haar boek geschreven heeft over haar strijd tegen kanker 'de negen pruiken'. Een geweldig boek...ik ben er vannacht in begonnen en ga er zo lekker mee verder. Even ontspannen en niks...terwijl ik mijzelf de afgelopen tijd geen rust gaf om te lezen. Er ook de rust niet voor had, nu lijkt het zomaar alsof ik die rust wil en moet nemen van mijzelf...
Gisterenavond waren we bij iemand op bezoek, een vriendinnetje van Annemarie, en toen schoot ik in mijn rol als coach, het werd goed ontvangen...en het voelde zo sterk, dat ik dat moest doen...ik volg in dat soort rollen puur mijn intuitie...en dat is goed. Oh ja...en mijn programma over Leiderschap gaat geconcretiseerd worden...een prachtig traject ligt voor me, voor ons...ik hou jullie op de hoogte. Ik heb vrijdag een mooi en goed gesprek gehad hierover met mijn opdrachtgever...dit traject liep al sinds mijn verjaardag vorig jaar...wow werkelijk geweldig. Start september 2011...ik ben meer dan trots!!! Fijne rustige zondag, en Pa Smitshuysen van harte gefeliciteerd. Veel liefs, Anita

Zomaar ofzo....

Zondagochtend, en nog steeds zie ik op de tuintafel hele plassen water liggen, en vallen de druppels gestaag naar beneden. Weervrouw is dus ook niet mijn rol, geloof ik zomaar...jammer is dit wel vind ik, want juist in het weekend, een wandeling maken, een fietstocht, even buiten zijn, zou ik zo graag willen. Of met mijn vader naar buiten gaan, het zit er voor nu even niet in...ik zou zo graag weer lekker in de tuin zitten werken! Zie de foto die ik hierbij sluit...ook een zondagochtend!
Gisteren was leuk, Hans en Ria waren nog bij Pa toen ik kwam, en zij hadden gezellig met hem een glas wijn gedronken. En nadat zij weg waren, had Pa nog zorgen over de wijn, want hij wilde meer wijn en die was er niet. Dus volgende week neem ik twee flessen voor hem mee, met grote letters zijn naam erop en dan kunnen we een glas nemen met elkaar. Eigenlijk is dit ook wel wat bij mijn vader hoort...want vroeger in de serre, dronk je automatisch een glas wijn met en bij hem. Dat hoorde bijna bij onze boerderij...en bij mijn vader! Ook hier van heb ik een foto bijgesloten...een recente. Want mijn moeder zei altijd, dat als het aan haar lag, de laatste druppel alcohol in het Haringvliet mocht worden gegooit. En echt, ik hou veel van haar, maar in dit opzicht deel ik haar mening niet!! Ik vind het wel lekker een glaasje wijn, een witte wel te verstaan...rood gaat ook goed, bij een mooi stuk vlees, maar wit heeft altijd mijn voorkeur, Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland. Afgelopen week is er weer wat binnengekomen, want zoals onze oma's altijd hadden, is er geen betere raad dan voorraad. Ik moet altijd lachen, als ik bij een vriendin van me kom, en haar keukenkastjes zijn lekker vol. Ook hier is er altijd eten, dus als de tachtigjarige oorlog nog eens zou uitbreken, dan heb ik wel een paar plekjes waar ik zijn mag, en voor de wijn komen jullie naar mij, ok?
Even iets heel anders...een zwak plekje in mij, van mij, is het plekje onderin mijn rug, daar waar de tumor drukte op de zenuwbanen, daar waar naalden voor de lumbaalpuncties naar binnen gingen en daar waar bestralingen op zijn gezet. En als ik moe ben, of verdrietig, dan is het daar heel warm. Als je me vraagt wat ik fijn vind, dat wil ik dat je daar je hand legt, het is een bijna intieme plek, een zender bijna, die signalen afgeeft, als ik te lang in een houding lig, of als ik te lang sta..en dit plekje is volgens mij mijn wegwijzer. Waarom ik dit met jullie deel weet ik niet, vanmorgen in bed, bedacht ik mij, dat ik hier over wilde schrijven. Gewoon omdat in deze spannende periode in mijn leven, mijn werk, dit plekje mij de weg wijst, of ik de goede dingen doe...en geloof me, ik doe de goede dingen. Ik zoek mijn rust, steeds maar weer. Moeilijk om rust te vinden in een hectische periode, in een periode waarin de business dag en nacht doorgaat, in een wereld die Yarden heet. Maar hectiek gecombineerd met passie, mag en zal er altijd zijn in mijn leven. Voor nu een rustige zondag, eventjes naar kantoor, omdat ongeveer mijn halve boekenkast, mijn laptop, mijn beamer, en veel spullen achterin mijn auto liggen. Een half rijdend kantoor. En dat betekent dat ik mijn kantoor even ga opruimen, wat ordenen, wat correspondentie wegwerken. En zomaar even rustig zit, temidden van mijn boeken. Ik heb zoveel mooie boeken, boeken die bij mij horen. Heerlijk, bijna mediteren.
Liefs, Anita en een mooie rustige zondag gewenst allemaal!

Regen....

Na een bizar drukke week, met veel spannende momenten, ontladingen bij mensen en soms ook bij mijzelf, is het nu zaterdagochtend. Zo dadelijk wat boodschapjes halen en dan richting mijn vader. Broerlief is aan het wintersporten, dus kan ik niet wegblijven bij hem. Terwijl ik zomaar wel eens een weekendje helemaal niks zou willen...klinkt niet aardig, maar voelt wel zo. Maar als ik bij hem ben en hij mijn hand pakt en een beetje schuin naar me lacht, dan is het goed...dan weet ik waarom ik doe wat ik doe...
Buiten regent het...de dag lijkt wat verdrietig...feestjes heb ik afgemeld dit weekend, om zomaar te kunnen zijn, te slapen, de zonnebank, een boek...het enige voordeel is dat door de vakantie, de wegen rustiger zijn, minder auto's op de weg....ik geniet nog van een nespresso, de krant, de vrolijke tulpen hier op tafel...Rosanne kwam net naar beneden en zei 'ik heb zo'n hekel aan de regen' en ik onderschrijf dit...maar misschien wel het moment voor dat prachtige boek van Coelho...dus soms hebben nadelen ook voordelen. En betekent dit simpelweg terug naar jezelf, dichtbij mezelf blijven is mijn motto.
Ik begrijp uit de mail, dat Hans en Ria ook even bij mijn vader langs gaan, lief he...ik drink daar nog een kop koffie met hen. Leuk! Liefs, een fijn weekend...van een beetje matte, wat vermoeide Anita...geen zorgen. Morgen schijnt de zon weer...Leo proficiat met je 50e. Geniet ervan! Liefs, Anita

Ken je dat...teveel opdrachten???

Jeeetje...wat gaaf. Kan ik zomaar een prachtige opdracht krijgen bij een Thuiszorgbedrijf, om 20 managers te gaan coachen en ja....kan ik de opdracht niet aannemen, in verband met agendatijd...wat is het leven toch bijzonder! Teveel opdrachten, terwijl mensen handenwringend thuis zitten, omdat ze te weinig opdrachten hebben...het zaaien van al die jaren werpt zijn vruchten af, toch. Wellicht iets voor een vriendinnetje van me..komt vast goed. Ondertussen zit ik zomaar eventjes niet bij Yarden, op mijn kantoortje voor twee coachtrajecten. Heerlijke afwisseling, want heen en weer scheuren in mijn BMW-tje is wel aardig, maar ook wel druk...Yarden Alkmaar, Yarden Haarlem, heftig hoor...valt me nog mee, dat ik niet meer boetes scoor...ondertussen ben ik nooit meer thuis. En Annemarie houdt zich eigenlijk heel goed...gelukkig heeft zij een leuke mama met wie zij goede dingen doet. Maar ook voor haar, ook voor mijzelf is het af en toe goed om zomaar eens op de bank te kunnen zitten. Ik weet bijna niet meer hoe dat voelt. Verder voel ik mij goed, emotioneel heerlijk mag ik wel zeggen, want op de een of andere manier zit ik in een flow...die geweldig is. Mijn lijf herstelt zich wat, dankzij een overdosis aan medicatie...en ik voel me gelukkig. Ik kreeg een smsje van een vriendinnetje van me, over de foto die ik een paar dagen geleden plaatste op mijn blog. Echt een gave foto vind ik dat van mijzelf, want Anita en boeken, dat klopt zo enorm...gisteren lekker gegeten met Ans, mijn 'baas' ik moet altijd lachen, want ik ben niet zo van de hierarchie...en ik werd beoordeeld, ook lang geleden zeg, dat dat gebeurde. Welnu beoordeeld, tussen het ene glas wijn en het andere door, hebben we het over mijn werk en mijn manier van werken gehad. En steeds weer realiseer ik me, dat werken in loondienst voor mij toch altijd weer een soort van 'uitdaging' is, kan ik netjes binnen de lijnen blijven lopen, of spring ik er af en toe eens flink overheen...we gaan het meemaken. Een authentieke donder in loondienst...Yarden is voor mij wel de club, die past bij het woord 'thuiskomen' en dat heb ik vroeger alleen bij ADP zo mogen voelen...gek he...thuiskomen, ik heb het gevoel dat ik op dit moment in mijn leven, thuis ben gekomen...echt thuis ben gekomen. Ik zou het zo graag nog eens met mijn moeder willen bespreken...heerlijk! Mijn coachee komt binnen, genieten! Fijne dag, liefs, Anita

Zondag...en vrolijk

Na een lastige zaterdag met een morrende en mokkende Pa van Loon, een rustige zondag. Wat gewerkt, moest 11 scripties, business cases herbeoordeleen...stevige opdracht, en uiteindelijk een ontmoeting met mijn schoonmama en Reynaud in de wijnbar in Den Haag, Taste...een ambiance om te zoenen. En van een van mijn lieve vriendinnnen had ik daar een tegoedbon ontvangen voor mijn verjaardag nog...geweldig, en dus een goed gesprek, open en eerlijk met een glas Sauvignon Blanc uit Stellenbosch, Zuid-Afrika met bitterballen, hoe simpel en lekker kan het leven zijn. En het is gewoonweg goed, Annemarie, Emmy, Reynaud en ik...samenzijn in optima forma. Met stevige confrontaties als het over het leven gaat...nu thuis, nog even kijken naar onze boeren en dan naar bed. Er wacht mij een bizarre week...met veel avonden werk, met een ontmoeting met de OR, met projecten en beoordelingen, aannemers en confrontaties...en ik neem me een ding voor, ik blijf dichtbij mijzelf...en als jullie dit allemaal doen, wordt de week mooi, geloof me...ik neem mijn medicijnen en ga lekker op tijd naar bed. Lieve mensen, welterusten, zondagavond, beterschap (er zijn veel mensen ziek, waaronder ik) en tot morgen. Liefs, Anita enne...als ik aan jou denk, dan word ik vrolijk

Zaterdagochtend...

En na een bizar drukke week, met veel emotievolle momenten, hoogtepunten, dieptepunten, kortom alles mag er zijn is het zomaar weer zaterdagochtend. Yarden, Annemarie, Anita, Anne, mijn emoties...veel gesprekken thuis, op kantoor, het is heftig en meer dan dat. Ook een leuk artikel met een leuke foto in de krant, de foto staat hierbij nu. Geweldig intensieve gesprekken in Alkmaar, mooie mensen...werd ik gewoon lekker ziek. Ik was eigenlijk de hele week al ziek, koorts, keelpijn, oorpijn...en gisteren had ik een zieke medewerker aan de telefoon, en hij gaf aan nog wel een weekje ziek te zijn. En ik, ik loop maar door...en vannacht werd het dus heftig, kloppende oren, een keel die heel dik is, dus, pillen, strepsils en zie hier Van Loon zit er weer...
Ondertussen wel een prachtig concert van Claudia de Breij bijgewoond in Haarlem...en gegeten bij De Koningin. Een leuk restaurantje uitgezocht door de nu 50-jarige Erika. Een restaurant waar je allerlei kleine gerechtjes kunt eten, leuk, lekker en bijzonder, en Claudia de Breij, is werkelijk fantastisch...haar teksten gaan over de liefde. Mooi hoe haar verhaallijn is, dat liefde over 60 jaar nog na te vertellen is, aan je kleinkinderen en alles daarom heen, eigenlijk niet....(de vrije en simpele interpretatie van haar show door Anita van Loon laat dit duidelijk zijn). De komende week wordt zo nog gekker, dan deze al was....en ik hoop dat er daarna iets van rust gaat komen en verschijnen. Dat de avonden dan ook kunnen verworden tot momenten van rust, dat er ergens weer een balans in ere hersteld kan worden. Straks ga ik weer een poosje naar mijn vader. Een moment van reflectie eigenlijk, een moment van rust...samen aan de appelsap...ik kan er zomaar naar verlangen.
Mijn oor suist nog na, ondertussen draaien we Buddha Bar muziek...lekker...en denk ik terug aan Egypte...heerlijk! Zonnebank ga ik zo nog even nemen...liefs, Anita