Zomaar....

Wat is het maken van de juiste keuze toch een ingewikkeld iets. Want iedere dag weer sta je voor keuzes, waarvan je soms niet weet wat de impact is. Of het nu over werk, over emotie, over de liefde gaat. Iedere dag weer maak ik een keuze, of meerdere zelfs...een simpele 'tank ik nu of bij de volgende pomp', ga ik mijn vriendinnetje Ellen bellen of wacht ik even af. Ga ik een keertje naar mijn 'oude' vrienden toe of laat ik het maar. En dit soort keuzes vallen wel mee. Maar keuzes die veel impact hebben, over werk bijvoorbeeld vind ik lastiger. Want vaak ligt er achter of onder die keuze een enorme verbinding, een enorme lading, een stuk emotie en gevoel. En los van keuzes, maakt dit alles het voor mij zwaar nu. Omdat het zoveel tegelijk is. Werk, gezondheid, Pa van Loon. En morgen wordt weer zo'n dag...met eerst een bezoek, een controle aan het LUMC. Spannend telkens weer...en dan hoop ik ergens mijn vader te kunnen bezoeken. Want Els is eventjes 'vrij' haar dochter gaat deze week trouwen in Duitsland en zij is dus eventjes weg. En Arie, Noor en ik, wij nemen de zorg voor Pa op ons. En gisteren zei ik nog tegen mijn vrienden Arie en Fransje...dat deze zorg soms zo intensief is. Zo mooi ook...want zijn glimlach wil ik nog niet missen, tja ook weer zo'n keuze. En nu, nu kies ik voor slapen gaan. Mijn boek van Maeve Binchi - Frankie - is bijna uit. Nog even genieten, even wegdromen. Lekker. Slaap lekker allemaal. Liefs, Anita

PS. binnenkort een vrolijker bericht! De zon schijnt...

Voorjaar, een OR en nog meer mooie dingen...

Lieve mensen...en zomaar een blogje op vrijdagavond. Een intense week, met emoties op allerlei gebied. Aanvaringen, mooie gesprekken, een programma voor OCW, waar je blij van gaat worden, een avondje lesgeven, zomaar toch weer. En ondertussen ben ik meer dan moe...de wegen, de velden alles lijkt mooier als de zon schijnt, vooral de mensen...soms zit je zomaar op een bankje, met mooie kussens en geniet je gewoon van de zon, van het simpele zijn. Maar ondertussen, dankzij een hardnekkige, in mijn beleving niet heel realistische ondernemingsraad, werk ik me honderd slagen in de rondte. Gebeurt er veel en kun je niet doorpakken...en blijf ik maar interimmen in Amsterdam en Alkmaar en denk ik na over huisvesting, over verbouwingen, over van alles en nog wat. Ik vind het dus allemaal heel stevig en dat voel ik aan mijzelf. De emoties liggen dicht onder de oppervlakte. Morgen is dag van ons vorstenhuis. Ik heb er niet zoveel mee....en normaal gesproken zou ik gewoon naar mijn vader gaan. Maar Els gaat. Haar dochter trouwt op 5 mei en zij is dus een weekje, een klein weekje weg. Dus Arie en ik vangen dit wat op en zomaar ben ik vrij op zaterdag...en hoop in stilte dat Pa van Loon een oranje tompouce krijgt op deze feestelijke dag. Nu eventjes niks, morgen de btw-aangifte en nog wat businesscases maar eerst lang slapen...ik verheug me er nu al op. Een mooie en fijne avond. Liefs, voor iedereen...en al die collega's die moeten werken vanavond, en dit weekend, heel veel succes, het is druk bij Yarden! Bedankt voor de inzet. Anita

Een blogje op eerste Paasdag...

Terwijl blauwe violen, uitgebloeide blauwe druifjes en nog meer blauwe bloemen, waar ik simpelweg de naam niet meer van weet, mij omringen, zit ik aan mijn mooie verweerde tuintafel en schrijf ik een blog op eerste Paasdag. Roos is met Niek naar het strand, lekker chillen, Floor lag hier te lezen in de zon, samen met Annemarie en ik, ik sliep, een beetje half in de zon, en in de schaduw, steeds maar weer viel ik in slaap. Ondertussen drink ik veel water, Spa Henriette, of eigenlijk Marie-Henriette..en ik lees een boek, wat diepe indruk op mij maakt. 'Het evenwicht' van Martin Bril...een boek wat ik herken, alleen dan tien of misschien wel honderd gradaties erger dan mijn eigen boek. Een boek vol korte stukjes over zijn strijd tegen kanker. Hij heeft verloren want op 22 april 2009 is hij overleden. Het mooie van dit boek is de intensiteit van zijn leven, zijn laatste levensweken, dagen. Ik vraag me steeds weer af, waarom ik dit soort boeken wil lezen. Volgens mij maakt het me meer dan bewust, watvoor een mazzelaar ik ben. Een geluksvogel in optima forma...ik merk dat ik deze woorden optima forma steeds gebruik. Het klinkt zo mooi. En voor mij betekenen deze woorden, dat ik er alles uit gehaald heb, wat er in zit. En volgens mij is dat zo kenmerkend voor mij. Dat doe ik in de liefde, in de vriendschap, in mijn werk, in mijn relaties, eigenlijk in alles, doe ik het letterlijk met volle overgave, tot ik bijna omval. En dan zijn er paasdagen zoals deze, waar ik, niet in optima forma ben. Omdat ik moe mag zijn van mijzelf, en als advies krijg van de wereld om mij heen, om zomaar te zijn. Te slapen, te rusten, te lezen...en ach wat is dat heerlijk. Om zomaar te zijn met mijn boek...in dit geval met het gevecht van Martin Bril, en zijn eenzaamheid. En als het even niet meer gaat, dan zeg ik wat, of stuur ik een smsje. Dan deel ik mijn gevoel en daarna ga ik weer verder. En ondertussen vraag ik me af, of Arie met mijn vader wandelt buiten, of zij lekker in de zon zitten...want het is tenslotte Pasen, ook voor Arie, ook voor Noor en voor mijn vader. Voor mijn vader maakt het niet zoveel uit...of het nu Pasen is of zomaar een willekeurige dag. Hij kijkt wel op de scheurkalender, maar als de dag er niet afgescheurd wordt, blijft het altijd 22 april voor hem. Eigenlijk ook wel lekker soms...dan blijf je gewoon zitten, en er gebeurt eens even niets...maar zoals ik al zeg, voor even is het wel lekker. Alleen voor mij moet het niet te lang duren, dat is ook zo met vrij zijn. Ik vind het wel lekker, maar wil al snel weer wat doen. Een paar businesscases (vanmorgen vier gedaan), maar voorlopig is het nog gewoon eerste Paasdag, de familie van Annemarie komt zo...en in gedachten is mijn familie er ook bij....
dag, morgen zomaar nog een dag, om te slapen in de zon, om rustig te zijn en te genieten. Om wat beter te worden, want ik voel me nog een beetje ziek. Dag, fijne Pasen. Anita

Drukke week en bezoek aan mijn vader....

Hoe omschrijf ik nu de afgelopen week? Intensief, stevig, veelbelovend en toch weer niet, mooie gesprekken, avonden op het terras, en een beetje ziek. Mijn keel, mijn holtes, oorpijn, hoofdpijn, gewoon de weerstand die weer zomaar op is. Maar ook, een dagje op mijn eigen kantoor, een nieuwe coachee...een gesprek met de OR, bijzonder toch...en als klap op de vuurpijl vandaag wandelen met mijn vader, hij in de rolstoel en ik erachter...zijn orientatievermogen, wat toch altijd heel goed was, is weg, zoals zoveel van mijn vader weg is. Een man, die veel wist, die veel kennis had, over de wereld, de geschiedenis, de landbouw, maar geleidelijk aan wordt hij een man, die het niet meer begrijpt, die niet meer zo goed waar hij is soms. Hij is nog steeds in de veronderstelling dat hij morgen weer auto gaat rijden. Hij denkt soms dat hij nog op de boerderij is, of dat zijn situatie nog zal veranderen. Hij kan niet meer telefoneren, hij hoort je niet goed meer en soms, zomaar een moment is hij heel helder. Dan geniet hij. Zo zaten wij vandaag op het terras bij tante Anita en oom De...en hij zag zomaar dat de aardappels opkwamen, en toen ik hem vroeg hoe hij dat zag, toen vertelde hij me dat je naar de bovenkant van een aardappelbed moet kijken en dan zie je daar scheutjes van de plant ontstaan. En toen we terugliepen naar de Samaritaan, zei hij 'jij bent mijn steun en toeverlaat mijn lieve kind' en hij werd emotioneel en vervolgde zijn verhaal 'als ik het even niet meer weet, dan neem jij het wel van me over'....mooi he, mijn lieve vader. Ik ben emotioneel als ik aan hem denk. Ik mis onze familie-bijeenkomsten tijdens deze dagen, het lijkt een beetje alsof ik een soort Remy ben. Alleen op de wereld, maar dan anders, want ik realiseer me, dat ik een schoonfamilie heb, dat ik lieve vrienden heb, maar ik mis zo enorm de samenkomsten van mijn eigen familie van Loon. En die familie die valt een beetje om, zo lijkt het wel...en daarom is juist zo'n samenzijn op het terras van tante Anita en oom De zo enorm waardevol. Dus dank u wel lieve tante en oom voor dit mooie moment...en voor iedereen een fijn Paasfeest. Geniet met elkaar en van die geweldige zon....Anita, liefs!

Uitslag assesment....

Tja en daar is de uitslag van het assesment. Een dame, afgestudeerd psychologe van net 30 ofzo...belde mij op om zes uur stipt vanavond. Mijn assesment van afgelopen week is goed gegaan. Werk- en denkniveau conform het functieniveau, dus goed gescoord. Competenties goed tot zeer goed. Kortom voldoende in huis om de nieuwe functie te mogen vervullen. Een paar kleine opmerkingen - mevrouw van Loon is enthousiast en pakt veel zaken op, tegelijkertijd. Kan soms resulteren in een probleem qua organisatie. Maar resultaatgerichtheid is prima, dus het komt overall gezien wel goed. Maar een groter issue is...dat mevrouw van Loon ongeacht rang of stand, haar mening ventileert. Haar uitspraak doet, haar mening wil verkondigen. Gevoelig voor normen en waarden, en heeft hier ook oog voor. Meer ondernemer dan manager. En het meest bijzondere 'mevrouw u bent nogal eigenzinnig, ook wel authentiek genoemd en u lijkt hier niet van af te willen wijken en dit, dit kan nog wel eens lastig zijn voor uw leidinggevende' en toen zij vroeg 'heeft u nog vragen' was mijn antwoord 'nee u bent volkomen duidelijk, ik herken mijzelf hier volledig in'. Knap he...hoe twee van die 'jonge geleerde dames' aan de hand van een aantal (in mijn beleving) bijzondere rollenspelen, dit beeld van mij weten te ventileren. En het is nog waar ook...Anita van Loon, zoals mijn oud directeur van ADP ooit zei, 'je doet alles op je eigen wijze maar je behaalt wel degelijk je resultaten'. Dus de uitspraak klopt en of het nu handig is, of niet, ik ben er wel trots op. Een echte van Loon, of zou ik toch ook een 'snufje' van de kant van de Dirkx-familie in mij hebben...eens navragen bij tante Tanneke, de enige overlevende van die kant....??? Dus ik ben klaar voor het advies van de ondernemingsraad, ik wil wel aan de slag....
Slaap lekker...Anita

Luisteren...

Vanaf mijn prachtige lekkere kantoor een blog, zomaar op een mooie dinsdag. Alsof er geen Yarden is, en voor mij is vandaag een dagje Voorschoten, eventjes van levensbelang. Een dagje met gesprekken op mijn eigen kantoor. Een dagje 'voor mijzelf' in een periode waar ik te weinig aandacht heb voor mijzelf en mijn omgeving. En vanmorgen kwam ik zomaar een stuk tekst tegen, wat ik graag met jullie wil delen :
'Zeg, luister even!'
Luister is, echt in je opnemen wat die ander zegt. Meevoelen, meekijken en meedenken. Inleven. Jouw eigen gedachten even helemaal uitbannen en je concentreren op de ander. De woorden van de ander heel serieus nemend.
Soms is het voor de ander van levensbelang. Luisteren is iets moois. Zo kom, en blijf je ook zoveel dichter tot en bij elkaar.'

Ik wens dat we veel naar elkaar luisteren, zodat we respectvol bezig zijn. Maar ook zodanig, dat wij in onze goede energie blijven. En vanuit die energie kunnen bouwen aan een nieuwe toekomst. Ik geloof er zo in.
Liefs, Anita geniet van deze mooie dag!

En nog wat beelden van de Open Dag van Yarden

Ook al ging het 'engels schouderen'nog niet zo goed. En al helemaal niet bij de dames, waaronder ik !! Het rijden in een rouwauto vonden die mannen wel gaaf hoor...en de kindjes vonden het prachtig om een rondje mee te mogen rijden in zo'n hele grote zwarte auto. De bloemen van Inge uit Amsterdam waren prachtig, werkelijk waar...de witte rozen van Vivaldi eveneens...de reacties van de bezoekers waren hartverwarmend. De grafstenen waren indrukwekkend...en de sfeer was heerlijk! Ik ben kapot maar heb genoten, dank je wel collega's van Yarden. Bewonderenswaardig die mensen die gewoon weer een overledene van ruim 160 kg moesten ophalen in Amsterdam. Bewonderenswaardig de dames die vanavond en nu dus nog, condoleances moesten lopen. Wat een mooie club, dank je wel Alkmaar, Amsterdam dat jullie er waren...collegialiteit, zo ook van de collega's vanuit het hoofdkantoor. Ik ben trots, blij en moe. Bedankt allemaal. Anita