Yarden....en een vrije zaterdag...

Goedemorgen, terwijl ik mooie Buddha Bar muziek draai, een kopje nespresso drink, en net de special over Maxima heb bekeken even een berichtje.
(wat een bijzonder mooie vrouw is die Maxima toch, en vooral mooi omdat ik denk dat zij zo aardig is....Annemarie heeft haar zo prachtig geschilderd...kom kijken naar haar kunst in het weekend van 4 en 5 juni hier tijdens haar expositie op de Papelaan 58 bij ons thuis,uitnodiging volgt.
Vandaag gaan wij met de nieuwe mercedes van Tonny en Niek op bezoek bij mijn papa...leuk zal hij dat weer vinden. Hij heeft een wat mindere week gehad...gek, maandagavond dacht ik zomaar dat hij er tussenuit zou piepen...en mijn vader is ook een echte van Loon want 'een echte van Loon, geeft nooit op'.
Hierbij plaats ik een foto van mijzelf in Yarden outfit. Een kostuum van Oger, waar ik zelf nog steeds trots op ben. En terwijl ik dit zeg, realiseer ik mij, dat het vinden of het aanschaffen van bijvoorbeeld een kostuum voor 800 mensen ofzo...niet eenvoudig is. En zo is het ook in kleinere groepen, wanneer zijn mensen tevreden, wanneer is het goed. De clustering regio West is goed, is een feit, en dit betekent dat we zaken gaan samenvoegen, dat roosters voor een totale groep gemaakt worden. En dan valt mij direct op, dat ieder regiokantoor zijn eigen interpretatie geeft van de invulling van een dienst. Welnu en aan mij de schone taak, om daar eenduidigheid in te krijgen. Met mensen die heel hard werken, die minder hard werken, met mensen die kritisch zijn, en minder kritisch, met mensen die echt van binnenuit gemotiveerd zijn en wat minder. Wat een uitdaging ligt er voor me...ik wil gaan voor 2500 uitvaarten in 2012. Een geweldige prestatie...en daar heb ik lekker gemotiveerde enthousiaste mensen voor nodig. Die ervoor willen gaan, die en tandje bij kunnen schakelen waar nodig. Die het belang zien van hun afspraak met de klant, die met elkaar communiceren elkaar aanspreken over de dingen die niet lopen. En niet mij...dus in gesprek zijn met elkaar. Ik heb nog wat te doen...geloof ik zomaar....maar gelukkig zijn er veel mensen die mee willen doen. We gaan ervoor...maar nu vandaag ga ik voor mijn vader. Met die mooie ster, met een flesje wijn en eten in de Brasserie aan de haven van Middelharnis, daar waar mijn roots liggen...aan het Haringvliet....ik wens jullie een mooi weekend.
Noteer vast in de agenda, echt een ieder die dit leest en het leuk vindt, om hier in Voorschoten de kunst van Annemarie te bekijken (werkelijk prachtig) het weekend van 4 en 5 juni a.s. expositie van 13.00 tot 19.00 uur. Een lekker hapje erbij, een glas wijn, een kop koffie, ons hele huis is dan kunst...Liefs, Anita

Van authentieke vrouwen tot clustermanager regio West Nederland......

Lieve mensen, wat een hectiek. Een vader die er eventjes 'mee op leek te houden' maar gelukkig was dit slechts een heftige reactie op andere medicijnen. Dokter Netelenbos, die mij een gezondheidsverklaring heeft afgegeven! Nog steeds kramp in mijn benen gedurende de nacht...en dan zijn er zakelijk nog de nodige beslommeringen in positieve zin. En laat ik die nu eens met jullie delen! Zo kwam gisteren het grote en mooie bericht, dat we aan de slag kunnen met de clustering regio West. En ja, dat ik dus officieel clustermanager Regio West zal gaan worden. Morgen een gesprek met Sabrina, mijn baas dus. Leuk! Ik jubelde een beetje en genoot vooral, ik werd balorig en heb daar mooi champagne op gedronken met mijn vrouwennetwerk, waar ik gisterenavond deel van uitmaakte. Champagne allereerst op het leven, de liefde en de vriendschap. En gisteren leerde ik dat als je elkaar niet in de ogen kijkt tijdens het toasten, dat je dan 7 jaar slechte sex hebt. Welnu en daar heb ik helemaal geen zin in. Op de fiets naar huis door de regen en toen gelijk naar bed. Want gisteren was een dag vol avontuur, want naast de giga opdracht voor de Politie, heb ik zowaar ook zomaar (en ik heb geen tijd...) een andere opdracht die nog ergens 'in de lucht hing' een opdracht voor het ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap ontvangen. Een programma genaamd 'inspirerend leiderschap', met een bijdrage van de nieuwe SG??? Spannend lijkt me dit...maar de trein rijdt, en volgens mij met grote snelheid. Businesscases, een training, offertes...ook al kan ik het soms niet zelf doen, dan heb ik wel een aantal prachtige mensen om mij heen, die het karwei wel degelijk kunnen klaren. Networking around the world....ach wat heerlijk!
Ik geniet dus...en ben blij, dat we bij Yarden de klap met de hamer op tafel hebben gegeven, dat we door kunnen. Allerlei zaken gaan in vogelvlucht...en dat is zo enorm genieten!!
En het allerbelangrijkste lieve mensen is de gezondheid, het welzijn van de mens. En zo kreeg ik vanmorgen van een van mijn coachees een tas met honingtomaatjes...welnu, werkelijk smullen, meer dan smullen...hoe mooi is het leven wel niet!!!
Vandaag draai ik even een versnelling lager, scheur ik even niet door Nederland, maar ga ik gewoon een keer lekker lui op de bank, of even slapen in bed....
Oh ja, die Annemarie, die heeft weer een prachtige opdracht...naakt dit keer, weer even wat variatie...leuk he! Liefs, een fijne dag, vanavond staat Marco Borsato in het Gelredome...en de krant is er bol van. Ik ben geen fan, maar wel van zijn nieuwe cd. Leuk! Liefs, Anita

Een week vol bijzondere momenten.....

Lieve mensen, deze week was ik een paar dagen gewoon niet lekker. Ziek, vermoeid, een bezoekje aan het LUMC, en daarnaast deed ik allemaal mooie dingen, zo ging ik samen met Monique, mijn collega met wie ik, samen onder andere met Daphne en Henk, vorig jaar zomer een prachtige offerte heb geschreven voor een politiekorps en voor het ministerie van OCW, een leiderschapsprogramma. Een prachtig programma zo vonden wij met elkaar...een programma waar wij trots op zijn, of het nu aan zou slaan of niet. Een programma, waar veel van onszelf in zit, een authentiek programma om het maar eens zo te benoemen. En hoe mooi is het, dat na een lange tijd, dat na een positieve reactie in september 2010, ik gisteren te horen kreeg, dat wij een geweldig Leiderschapsprogramma gaan draaien bij de Politie. We starten in september...werkelijk super. En ook bij OCW, een iets ander programma over Inspirerend Leiderschap, gaan we beginnen...in juni nog. Dus ik, wij, Daphne, Henk, Monique en ik, wij zijn ongekend trots....trots op onze creatie, trots op onze manier van presenteren (Mo en ik als een soort duo Penotti in black and white...ik met mijn zwart witte puntschoenen, Mo met prachtige zwart witte hakjes...). Dus deze avond zit ik zomaar met een glas wijn naar tv te kijken, na een prachtige en ook weer bizarre Yarden dag. Mijn leven is vol verrassingen...ik geniet echt. En die gezondheid, dinsdag belt mijn specialist of er iets moet gebeuren....veel slapen, sowieso...vanavond heb ik al een uur geslapen onder de zonnebank...heerlijk! En Yarden, ik ga er iets prachtigs van maken, net zoals van die opdracht bij de Politie...jeetje, wat bijzonder....en weet je wat zo leuk is, wij met zijn vieren hebben het zo geweldig goed met elkaar, plezier, kracht, passie, echt ieder in zijn of haar eigen kracht....wat een feest gaat dit worden!
Voor nu, weekend, zondag moederdag, en dan komt fijn mijn broertje en zijn lieve dochter Noor, bij ons eten, samen met Annemarie's moeder. Heerlijk...en dan gedenk ik mijn moeder. Afgelopen week was ik bij een medium en dit was zo bijzonder...en heb ik contact met mijn moeder gehad. Werkelijk uniek....ik heb het echt zo gevoeld, zij sprak met mij...ik heb zoveel mooie boodschappen gekregen en dus weet ik al, wat dokter Netelenbos nog niet weet, dat ik echt gezond ben!!!! Geloof me maar...ik heb zoveel gekregen deze week...en voel me een rijk mens. Maar volgens mij wisten jullie dit al....een fijn weekend, een mooie moederdag voor al die moeders, en al die lieverds die nog een moeder hebben. Geniet ervan. Liefs, Anita

Een nieuwe dag en nieuwe kansen....

Goedemorgen allen! Na een lange nacht, mijn boek is uitgelezen, nu weer lekker vroeg op. Normaliter ben ik op dit moment al in Haarlem of Alkmaar, voor mijn werk. Nu zit ik nog met een nespresso aan de keukentafel. Zo direct onder de douche en naar het LUMC. Altijd gek om daar te komen. Het voelt verdrietig, intensief ook. Daar wachten en kijken naar al die zieke mensen. Kaal, bleek, zwak en ziek. En dan zit ik daartussen en voel me nu zo goed eigenlijk. Wel moe, wel wat geraakt, maar toch....gezond volgens mij. Even een check up. Komt goed.
De zon komt al langzaam naar binnen...de blauwe regen is dit jaar zomaar wit geworden...en de catalpa krijgt weer blad. Blauwe violen en de druif vol blad...kortom de zomer komt weer binnen. Doet me denken aan een liedje van vroeger 'let the sunshine in...' heerlijk. En als ik denk aan een liedje, dan denk ik aan de workshop die we gaan verzorgen voor OCW waar muziek ook een onderdeel van is. Geweldig...ik heb er nu al zin in. Want muziek doet mooie dingen met mensen. Ik hou ervan als mensen dansen, dan zijn wij mensen zo bevrijd van zorgen, dan is er vaak een lach of een gezicht dat vrij is. Heerlijk...vroeger dansten wij zoveel, en wij dat ben ik dan met mijn vrienden. Echte dansfeesten...maar deze maand, heb ik een feest bij mijn vriendinnen hier in het dorp, ook lekker swingen...heerlijk! Dus ik wens jullie een mooie dag. Ik ga weer aan het werk, na het ziekenhuis, ik voel me wel goed. Of weer goed. Ik merk dat ik hoge pieken en soms diepe dalen heb. Een beetje te veel allemaal...zou zomaar kunnen. Vandaag gaan we pieken ok? Liefs, Anita

Zomaar....

Wat is het maken van de juiste keuze toch een ingewikkeld iets. Want iedere dag weer sta je voor keuzes, waarvan je soms niet weet wat de impact is. Of het nu over werk, over emotie, over de liefde gaat. Iedere dag weer maak ik een keuze, of meerdere zelfs...een simpele 'tank ik nu of bij de volgende pomp', ga ik mijn vriendinnetje Ellen bellen of wacht ik even af. Ga ik een keertje naar mijn 'oude' vrienden toe of laat ik het maar. En dit soort keuzes vallen wel mee. Maar keuzes die veel impact hebben, over werk bijvoorbeeld vind ik lastiger. Want vaak ligt er achter of onder die keuze een enorme verbinding, een enorme lading, een stuk emotie en gevoel. En los van keuzes, maakt dit alles het voor mij zwaar nu. Omdat het zoveel tegelijk is. Werk, gezondheid, Pa van Loon. En morgen wordt weer zo'n dag...met eerst een bezoek, een controle aan het LUMC. Spannend telkens weer...en dan hoop ik ergens mijn vader te kunnen bezoeken. Want Els is eventjes 'vrij' haar dochter gaat deze week trouwen in Duitsland en zij is dus eventjes weg. En Arie, Noor en ik, wij nemen de zorg voor Pa op ons. En gisteren zei ik nog tegen mijn vrienden Arie en Fransje...dat deze zorg soms zo intensief is. Zo mooi ook...want zijn glimlach wil ik nog niet missen, tja ook weer zo'n keuze. En nu, nu kies ik voor slapen gaan. Mijn boek van Maeve Binchi - Frankie - is bijna uit. Nog even genieten, even wegdromen. Lekker. Slaap lekker allemaal. Liefs, Anita

PS. binnenkort een vrolijker bericht! De zon schijnt...

Voorjaar, een OR en nog meer mooie dingen...

Lieve mensen...en zomaar een blogje op vrijdagavond. Een intense week, met emoties op allerlei gebied. Aanvaringen, mooie gesprekken, een programma voor OCW, waar je blij van gaat worden, een avondje lesgeven, zomaar toch weer. En ondertussen ben ik meer dan moe...de wegen, de velden alles lijkt mooier als de zon schijnt, vooral de mensen...soms zit je zomaar op een bankje, met mooie kussens en geniet je gewoon van de zon, van het simpele zijn. Maar ondertussen, dankzij een hardnekkige, in mijn beleving niet heel realistische ondernemingsraad, werk ik me honderd slagen in de rondte. Gebeurt er veel en kun je niet doorpakken...en blijf ik maar interimmen in Amsterdam en Alkmaar en denk ik na over huisvesting, over verbouwingen, over van alles en nog wat. Ik vind het dus allemaal heel stevig en dat voel ik aan mijzelf. De emoties liggen dicht onder de oppervlakte. Morgen is dag van ons vorstenhuis. Ik heb er niet zoveel mee....en normaal gesproken zou ik gewoon naar mijn vader gaan. Maar Els gaat. Haar dochter trouwt op 5 mei en zij is dus een weekje, een klein weekje weg. Dus Arie en ik vangen dit wat op en zomaar ben ik vrij op zaterdag...en hoop in stilte dat Pa van Loon een oranje tompouce krijgt op deze feestelijke dag. Nu eventjes niks, morgen de btw-aangifte en nog wat businesscases maar eerst lang slapen...ik verheug me er nu al op. Een mooie en fijne avond. Liefs, voor iedereen...en al die collega's die moeten werken vanavond, en dit weekend, heel veel succes, het is druk bij Yarden! Bedankt voor de inzet. Anita

Een blogje op eerste Paasdag...

Terwijl blauwe violen, uitgebloeide blauwe druifjes en nog meer blauwe bloemen, waar ik simpelweg de naam niet meer van weet, mij omringen, zit ik aan mijn mooie verweerde tuintafel en schrijf ik een blog op eerste Paasdag. Roos is met Niek naar het strand, lekker chillen, Floor lag hier te lezen in de zon, samen met Annemarie en ik, ik sliep, een beetje half in de zon, en in de schaduw, steeds maar weer viel ik in slaap. Ondertussen drink ik veel water, Spa Henriette, of eigenlijk Marie-Henriette..en ik lees een boek, wat diepe indruk op mij maakt. 'Het evenwicht' van Martin Bril...een boek wat ik herken, alleen dan tien of misschien wel honderd gradaties erger dan mijn eigen boek. Een boek vol korte stukjes over zijn strijd tegen kanker. Hij heeft verloren want op 22 april 2009 is hij overleden. Het mooie van dit boek is de intensiteit van zijn leven, zijn laatste levensweken, dagen. Ik vraag me steeds weer af, waarom ik dit soort boeken wil lezen. Volgens mij maakt het me meer dan bewust, watvoor een mazzelaar ik ben. Een geluksvogel in optima forma...ik merk dat ik deze woorden optima forma steeds gebruik. Het klinkt zo mooi. En voor mij betekenen deze woorden, dat ik er alles uit gehaald heb, wat er in zit. En volgens mij is dat zo kenmerkend voor mij. Dat doe ik in de liefde, in de vriendschap, in mijn werk, in mijn relaties, eigenlijk in alles, doe ik het letterlijk met volle overgave, tot ik bijna omval. En dan zijn er paasdagen zoals deze, waar ik, niet in optima forma ben. Omdat ik moe mag zijn van mijzelf, en als advies krijg van de wereld om mij heen, om zomaar te zijn. Te slapen, te rusten, te lezen...en ach wat is dat heerlijk. Om zomaar te zijn met mijn boek...in dit geval met het gevecht van Martin Bril, en zijn eenzaamheid. En als het even niet meer gaat, dan zeg ik wat, of stuur ik een smsje. Dan deel ik mijn gevoel en daarna ga ik weer verder. En ondertussen vraag ik me af, of Arie met mijn vader wandelt buiten, of zij lekker in de zon zitten...want het is tenslotte Pasen, ook voor Arie, ook voor Noor en voor mijn vader. Voor mijn vader maakt het niet zoveel uit...of het nu Pasen is of zomaar een willekeurige dag. Hij kijkt wel op de scheurkalender, maar als de dag er niet afgescheurd wordt, blijft het altijd 22 april voor hem. Eigenlijk ook wel lekker soms...dan blijf je gewoon zitten, en er gebeurt eens even niets...maar zoals ik al zeg, voor even is het wel lekker. Alleen voor mij moet het niet te lang duren, dat is ook zo met vrij zijn. Ik vind het wel lekker, maar wil al snel weer wat doen. Een paar businesscases (vanmorgen vier gedaan), maar voorlopig is het nog gewoon eerste Paasdag, de familie van Annemarie komt zo...en in gedachten is mijn familie er ook bij....
dag, morgen zomaar nog een dag, om te slapen in de zon, om rustig te zijn en te genieten. Om wat beter te worden, want ik voel me nog een beetje ziek. Dag, fijne Pasen. Anita