Mijmeren...

Vanmorgen reed ik naar mijn vader toe, en bij het stoplicht richting Den Bommel, koos ik voor de 'route binnendoor' en reed ik als vanzelf richting onze boerderij, althans het dorpje Stad aan 't Haringvliet, en daardoor heen rijdend, dacht ik terug aan mijn jeugd. Aan hoe leuk het is om op een boerderij op te zijn gegroeid. Ik genoot van de groene bomen, de akkers, de boerderijen, de wilde bloemen langs de weg. Ik voelde me vrij en heel tevreden. Ik reed daar zomaar, het dakje van mijn auto open...rustig aan, lekkere muziek op en was in gedachten terug bij waar het ooit allemaal begon. Met mijn vader ga ik vaak terug in de tijd, en zo hadden we het over mijn eerste auto, de gele lelijke eend die ik al in de schuur had staan, nog voordat ik een rijbewijs had. Een kadootje van mijn vader. Geweldig he...en ach wat vond ik het stoer om met mijn moeder zonder rijbewijs boodschappen te doen in Middelharnis. Een rondje door de polder te rijden, met een cassettebandje met Rod Mc Kuen in de auto, ik weet niet of ik het goed schrijf, 'Soldiers who want to be heroes'....iedere keer weer draaide ik dat nummer. Ik ging ieder weekend opeens weer naar huis, om auto te rijden, om te leren achteruit rijden, straatje keren en na 14 rijlessen was het zover en mocht ik met de auto naar Den Haag. Geweldig en met al mijn medebewoners hup de auto in en op weg naar Delft, zweten, over de grachtjes rijden, terwijl je maar net je rijbewijs hebt. En daarna op vakantie naar Engeland, met Heleen, mijn vriendinnetje van de lagere school. Geweldig, wat een feest...spannend, eng en zo bijzonder. Net zoals mijn hele leven is geweest tot nu toe. En al die herinneringen haalde ik zomaar op. Het huis van de ouders van Heleen staat te koop. Gek...en toen kwam er een mevrouw, de moeder van een jeugdvriend van me. En zij bracht me de groeten van Anton. En toevallig had ik pas een fotoboek in handen en daar stonden foto's van Anton en mijzelf in de boomgaard bij onze boerderij. We waren verliefd toen...leuk he...volgens mij ben ik oud, als ik zo terug ga in de tijd. En dit voelde zeker zo, toen die moeder van Anton zei, 'ja je vader en ik, wij zijn in onze laatste levensfase terechtgekomen, zo is het...'. En terwijl ik naar mijn vader keek, mijmerde ik nog even door. Het was een mooie dag, zo samen met hem. Hij heeft lekker gegeten, twee krentenbollen en twee boterhammen met ham. Hij had het weer naar zijn zin, en de heren van bakkersfamilie Klootwijk waren er ook weer. Gezellig. Dag, een fijne zondag alvast met elkaar...liefs, Anita

Vriendelijkheid....

Soms komt het voor, dat je het heel druk hebt, en dat je net iets minder energie hebt voor de dagdagelijkse dingen, je eet een broodje in de auto, je drinkt staand voor je de deur uitgaat je kop koffie...en zo is het leven bij Yarden. Totaal onvoorspelbaar...de ene dag druk, de andere helemaal niet. En mijn collega's aan de receptie, en op het bedrijfsbureau, zij hebben het druk joh...ongekend. En hoe mooi is het dan, als je collega's hebt, die bijspringen, hulpvaardig zijn, en vooral collegiaal. En hoe jammer is het dan, dat juist die collega's, die proberen het werk zo goed mogelijk te doen en te verdelen, dan een grote mond krijgen of een sneer van zomaar een andere collega. Gisteren zei mijn collega van Cluster Noord 'we spreken elkaar aan, we spreken met elkaar en we spreken dingen met elkaar af' want communicatie is een sleutelwoord, juist als het ongekend druk is...dus lieve collega's laten we vooral met elkaar blijven communiceren, en tja, als we dan een keer een broodje eten in de auto, het zij zo...samen werken aan Cluster West...dat is mooi zeg!
Na een intense en intensieve dag, vol mooie gesprekken, nu vrijdagavond, allerlei leuke uitnodigingen afgeslagen, om zomaar even met een glas wijn naar een film te kijken en vroeg te gaan slapen. Ik wens iedereen een mooie avond vol rust toe. Liefs, Anita...de rapporten zijn binnen en gescoord. Goed gedaan die twee meiden. Floor over naar VWO 5 en Roos, jawel naar HAVO 2!Top. Anita

Fluitende vogels en verder niet zoveel....

Terwijl ik zomaar niks zit te doen. Rustig buiten zit, een beetje slaperig, en dat terwijl ik heel lang heb geslapen, een glaasje water erbij, luister ik zomaar naar de vogels. Die fluiten zo mooi...ik geniet van de stilte en van de rust. Heerlijk gewoon. Gisteren was een mooie dag met mijn vader. Annemarie was er bij, de 'heren' van de bakkersfamilie lieten zich weer zien, met een tas met vier prachtige afbakbroden erin. En Pa genoot. En zeker toen Els ook nog even langs kwam, met heerlijke vers geplukte kersen. En tijdens de broodmaaltijd, genoot de hele woonkamer van een Voorschotense krentenbol. Het was zo fijn om Pa zo gelukkig te zien. Een telefoongesprek met zijn kleindochter Noor, die 16 jaar is geworden gisteren. En hij was zo helder aan het praten met haar. En weet je als dit zo is, als Pa gelukkig is, dan ben ik het ook. Aansluitend zijn wij bij Noor op verjaardagsvisite geweest. En ook dat was leuk. Een klein groepje mensen, oude bekenden en mijn broer, die gelukkig is in zijn mooie nieuwe oude huis. Een prachtig monumentaal pand in het hartje van de stad Dordrecht. En ik, ik was zo moe en heb echt 12 uur aaneengesloten geslapen. En eigenlijk slaap ik nog een beetje, zomaar even in de tuin...heerlijk. Ik wens jullie een mooie zondag. Geniet maar, luister naar de vogels en verder hoeft er eventjes niets te gebeuren. Dag, liefs, van mij Anita
Annemarie zet net een lekker bordje met vers gebakken brood en kipfilet naast me neer. Lekker en lief!

Mooie stoere auto.....

En vandaag heb ik zomaar een ongekend mooie auto in ontvangst mogen nemen. Een Audi A3 Pro Business Line Sound ofzo...een zuinige stoere, mooie auto. Een auto, die wel bij me past. En ook een auto die mij sterk doet denken aan mijn Mercedes Sportcoupe...een auto met een glazen schuif/kanteldak...grijs en beige leer...en een prachtige navigatie, een Bose sound system...hoe gek kun je als vrouw zijn, als het om auto's gaat. Ik denk dat zelfs mijn vader deze auto ok zou vinden, ook al staat er geen ster op. En daarnaast is vandaag de dag, waarop Floor als uitzendkracht is begonnen bij Yarden. Hard werken, de mensen hebben medelijden met haar geloof ik...hoeft echt niet. En vandaag heb ik ook een nieuwe collega aangenomen, geweldig...hiermee komt mijn team er nog sterker voor te staan. Een dag met bijzondere gesprekken, intensief en goed. Ik heb er weer zin in...meer dan zin! Het komt goed. Fijne avond, morgen dagje trainen, even iets anders. Bezig zijn met....beweging. Er gebeuren goede dingen! Heerlijk.
Anita

Leiderschap, wat is dat dan?

Vandaag had ik het grote genoegen om tesamen met een grote groep leidinggevenden van de Politie een inleiding te mogen genieten van een militaire kolonel. En deze meneer sprak over leiderschap in oorlogsgebieden, over leiderschap en wat dit zoal in kan houden en eigenlijk lijkt dit heel simpel :
Een goed leider beschikt over skills and drills, dus hij kan waarvoor hij is opgeleid, hij beheerst zijn vak (en hij kan ook zij zijn), hij is fysiek en mentaal sterk en krachtig en hij vertoont leiderschap. En leiderschap staat voor de juiste mensen om je heen verzamelen, lef tonen, dichtbij jezelf blijven, geloven in jouw eigen competenties, dichtbij je persoonlijke waarden blijven (en voor mij is dat respect, vertrouwen en transparant zijn), maar ook ervoor zorgen dat mensen met plezier aan het werk zijn. Ongeacht het vak, de inhoud, de omgeving, zorgen dat mensen 'in flow' zijn. Dat je ook luistert naar de mens die de operatie runt, dat je aandacht hebt voor de ander, en mensen een inbreng laat hebben. Vandaag heb ik geleerd, dat frictie betekent dat er een verschil is tussen de planning en de uitvoering. En zo bemerk ik, dat er een frictie is tussen de realiteit van Clustering en het gedachtengoed hierover. En die frictie zit 'em in de cultuur, de verschillen in cultuur. Maar fricties kun je wegnemen, door erover te praten, door openheid en transparantie. Niet door scherpe woorden, elkaar de loef afsteken, maar juist door met elkaar de handen ineen te slaan. En dit laatste is wat ik wil en wat ik wil bereiken met mijn Cluster West. Dankjewel kolonel Jan voor datgene wat ik vandaag weer heb mogen leren. Zomaar een 'kadootje' en vanavond had ik een prachtig coachgesprek op kantoor en kreeg ik zomaar een leuke mail van mijn leidinggevende, temidden van al die andere mails..het leven is toch mooi! Slaap lekker allen! lieve groet, Anita

Regenachtige zondagen....

Me buigend over roosters, franchisegebieden en postcodes voor mijn Cluster, zit ik nu zomaar met mijn nespresso te kijken naar de regen, en denk ik aan Voorschoten Jazz en hoe verdrietig dit eruit ziet met al die druppels. Maar het lijkt alsof er heel voorzichtig een klein, vrolijk zonnetje door de bladeren van de Catalpa heen komt...zomaar, een cadeautje. Gisteren had ik nog zoveel plezier, zomaar met mijn vader samen. Hij toonde mij zijn rechterhand, met een grote droge bloedblaar erop, en hij zei 'wat een oude hand he..' waarop ik zei 'ja Pap, die hand is zomaar 82 jaar oud' en hij grinnikte wat. Toen begon hij erover dat zijn hand zo droog was, zijn huid. En als je tussen twee vingers een stukje vel houdt, dan blijft het staan alsof je het kunt vouwen. En ik deed dit dus en zei dat hij te weinig drinkt, te weinig vocht in zich heeft. 'Oh zit dat zo' was zijn antwoord en daarna zei hij 'wacht even dan neem ik een slokje thee' en zo gezegd, zo gedaan. En toen daarna er nog niets veranderd was en zijn huid nog net zo droog was als daarvoor, lachte hij en zei 'het helpt niet'. En lieve mensen, dit soort gesprekjes met mijn vader, daar kan ik meer dan intens van genieten. Want hoe vaak komt het nu voor, dat je, bij leven en welzijn, gewoon zomaar iedere zaterdag met je vader samen bent. Tijd hebt voor elkaar, elkaars hand vasthoudt, kunt lachen en kunt huilen en ook nog die dingen zeggen, die belangrijk zijn. Hoe gek is het niet, dat ik dit nu als intens ervaar, terwijl de band tussen mijn vader en mijzelf, altijd heel bijzonder was. Maar het lijkt alsof de nadagen van zijn leven, voor mij echt heel speciaal zijn. Misschien is dit wel de reden, weer een bewustwording, van datgene wat er is, datgene wat wij samen hebben en dat we hier ook echt de tijd voor nemen met elkaar. En ik zou iedereen toe willen schreeuwen om te genieten met je vader, je moeder, diegenen die je dierbaar zijn, nu het gewoon nog kan. Familie, ouders, voor mij de bakens van mijn leven, koester elkaar, doe het gewoon. Sta stil bij alles wat er is en praat met elkaar, over grote en kleine dingen nu het nog kan. Zo vaak zou ik nog willen praten met mijn moeder, en dat doe ik dan ook maar gewoon, alleen in de auto. Zij zal mij wel horen. En vandaag geniet ik nog steeds van mijn Pa van Loon, de mooiste en grootste vriend in mijn hele leven, want wat hou ik toch van jou! En wat geniet ik van ons samenzijn. Gisteren was zomaar weer een pareltje...fijne zondag, het is vaderdag. Dit stukje is speciaal voor hem! Anita

Zo ver als je dromen reiken, zo ver kun je komen.....

Hallo hier ben ik weer! Op een zaterdagavond, nadat ik een prachtige middag met mijn lieve vader heb gehad. En met om ons heen een viertal bakkers, ja echt, van die broodspecialisten. De oudste een vader van 85 jaar woont ook in de Samaritaan en zijn zoon, een hele leuke dikke bakker, zoekt ons altijd op. Pa noemt hen ´de heren´ en toen kwamen er nog twee bakkers bij. Vader en zoon. De zoon levert brood aan De Engel, aan Niven Kunz, aan sterren en bijna sterren restaurants. En hij maakt een heel bijzonder desembrood, echt een delicatesse. En volgende week zaterdag krijg ik dit brood om thuis af te bakken...hoe leuk toch weer, contact met de bakkers. Een mooi gesprek over zieke vaders, over oud worden, over het leven...zomaar spontaan op zaterdagmiddag in de Samaritaan. En om nog even door te gaan over brood. Vanmorgen waren de eierkoeken op bij de bakker, dus had ik vijftien krentenbollen bij me. En de hele woonkamer genoot van de krentenbollen en Pa zei, terwijl hij zat te genieten ´wat ben ik blij dat die eierkoeken op waren...´. Heerlijk he...En die spreuk welke ik als titel gebruik, dat zou zomaar mijn lijfspreuk kunnen zijn. Want volgens mij werkt het zo. Vandaag was ik, na een bizarre nacht vol kramp, vanmorgen bij de kapper. Ik zie er nu weer wat beschaafder uit. Daarna boodschapjes gedaan voor vaderdag, en toen naar Middelharnis. Waar ik mijzelf eens even van lekkere broeken heb voorzien, wit, zwart, beige, twee polo´s. En de dame die mij hielp, zie ´zo u bent snel, ik heb nog nooit iemand zo snel kleding zien kopen´. Ik wist mijn maat niet, vroeg een dame even in de spijkerbroek te kijken, die ik aanhad, zocht er drie broeken bij en twee polo´s en klaar was ik weer! Heerlijk...nu, met loungemuziek en een glas witte Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland! En goed nieuws, die Roos, die heeft een voldoende gescoord voor wiskunde en zij gaat gewoon zomaar HAVO doen. Goed he..wat een knappe bol! Zij loopt te glimmen van trots! En ik met haar. Verder geen nieuws...ik ben moe, ga straks lekker voor de tv hangen en probeer vannacht een hele lange volle nacht te slapen. Ik ben zo moe...vandaag ging het goed bij Yarden. De Clustering begint geleidelijk aan iets te worden, dankzij goed werkende, meedenkende mensen...en mijn trots op alles wat we doen met elkaar groeit gestaag! Voor nu, met in gedachten mooie liedjes die ik vandaag in de auto heb mogen beluisteren, een dikke zoen voor iedereen! Ik ben blij, dat mijn vader blij was en gelukkig vandaag. Ik ben blij omdat Roos het goed gedaan heeft, en ik ben blij, dat ik zomaar even niks hoef! We gaan eten...liefs, Anita