Regen en wind...

Het plenst van de regen, terwijl ik in de keuken zit en naar buiten kijk. Ik ben nog thuis omdat ik zo naar het LUMC moet. En terwijl het zo hard regent denk ik aan vroeger...toen ging ik buiten spelen in mijn bikini in de regen. En werd dan later door mijn moeder 'schoongesproeid'met de tuinslang. Heerlijk vond ik dat en volgens mij nog steeds. Maar als hele verstandige manager van een Uitvaartcentrum wordt je geacht dit soort gekke dingen niet meer te doen...en soms is dat toch jammer of niet? Deden we af en toe maar eens wat gekker met elkaar, maakten we maar wat meer plezier. Gisteren sprak ik een prachtige jonge vrouw en zij constateerde dat zij niet zoveel meer lachte...erg he...ik gun iedereen plezier. Lol, vreugde, en zomaar simpelweg genieten. Een spreuk die ik mooi vind 'wijsheid wordt laagje voor laagje opgebouwd, groeit heel langzaam, en ontwikkelt zich geleidelijk aan, onaantastbaar voor de waan van de dag' als je het hebt over groei...mooi he? Ik wens jullie een mooie, een wijze, maar vooral ook een leuke dag. Ik ga naar het LUMC, en of dat leuk is, dat horen jullie later weer. Ik kom daar altijd mijzelf weer even tegen, wachtend in de wachtkamer en me steeds weer realiserend, wat een verdriet er in ons leven is. Denkend aan Ron, aan Jan, aan alle mensen die geconfronteerd worden met dit soort wachtkamers in ziekenhuizen en erger nog, de behandelkamers...wat een wijsheid zo vroeg in de morgen. Ik kies toch voor dansen in de regen, geloof ik...liefs, Anita

Eerste werkdag...

En vanmorgen begon het met een beetje bijpraten op het Hoofdkantoor in Almere. Druk, heftig en intensief. Wat foto's voor Yargon, het blad van Yarden. Daarna naar Haarlem, een bijzondere ontmoeting met nabestaanden, en ongekend veel mails, acties, telefoon en een sollicitant. Zomaar weer een nieuwe man die bij ons komt werken. Heerlijk, leuk om nieuwe energieke mensen in dienst te nemen. Om contacten te leggen en geleidelijk aan het team te 'verversen' maar soms is het ook jammer, want daar hoort automatisch loslaten bij...mooie mensen die besluiten om hun leven een nieuwe wending te geven. Soms is die wending weg van Yarden en soms is die wending juist naar Yarden toe...boeiend, die beweging. Even bijpraten met mijn team, met allerlei mensen, de gebroken teen van Pien, kortom een intensieve dag. Maar ook een afspraak voor een filmproject, geweldig...ik ben benieuwd. Inspirerend, en het gaat volgens mij over inspiratie, over je verhaal vertellen...wordt vervolgd. Nu koffie, en dan even niks. Morgen even langs het LUMC, een controle, wat actieve cellen, even een check-up. Zodat ik zeker weet, dat alles goed is en goed blijft....een 'APK' voor mijzelf noem ik het altijd maar. Liefs, fijne avond, ik ben er een beetje moe van. En oh ja, Annemarie heeft haar eerste werkdag erop zitten, bij haar nieuwe baas...spannend, leuk en bijzonder. Ik ben trots op haar...liefs, Anita

Zaterdag is vaderdag!

Goedemorgen allemaal...en terwijl ik nu nog even geniet van mijn nespresso...stap ik zo weer in de auto, richting mijn vader. Samenzijn met hem...is voor mij genieten. Het gaat goed met hem. Hij heeft zich er best doorheen geslagen deze zomer, terwijl iedereen weg was. Hij is vrolijk en geniet op zijn eigen wijze...toch weer een kenmerk van een echte van Loon, wij geven nooit op! Terwijl mijn mailbox bomvol staat, heb ik deze nog even gelaten...ik begin maandag pas echt. Heb er nog geen zin in...ik wil nog eventjes genieten van mijn vrije tijd. Er liggen bergen met werk op me te wachten, en eigenlijk wil ik heel simpel, het moment van niet zoveel doen, nog even volhouden...ik vind het heerlijk en dat meen ik. Gewone dingen als het onkruid vrijmaken van het terras, of het schrobben van de tegels, vraagt mijn aandacht nu. En hoe heerlijk kan dat zijn....en ondertussen sudder ik nog even door. Ik las gisteren een mooi citaat in de sfeer van 'waarom verlangen naar iets wat je niet of nog niet hebt, terwijl je zo kunt genieten van alles wat er nu is' en dat is mijn leefregel voor nu. Ik geniet simpelweg, denk niet te ver vooruit, en ik denk terug nog steeds aan een goddelijk Lesbos...samen met Annemarie...en deze foto's zijn daar getuige van. Nu onder de douche, naar Pa, naar oom De, die vandaag jarig is en dan is er nog een hele vrije zondag. Liefs, Anita

Vakantie......Lesbos!

En vanmorgen al heel vroeg, nederlandse tijd 03.30 werden we wakker, want de koffer moest met de laatste spulletjes worden gevuld, en de taxi zou een uur later voorstaan...het hele hotel sliep nog...nog een laatste rondje, nog een keer het ruisen van de zee, zoals we dat altijd hoorden als we op bed lagen. Het hotel stond direct aan de zee, je hoorde de golven ruisen en rollen over de stenen, een heerlijk geluid...rustgevend. En rustgevend was onze vakantie in of op Lesbos. Samenzijn, wandelen, slapen, zwemmen in de zoute golven, en genieten van muziek, van tijd hebben voor elkaar, van leuke mensen die we ontmoet hebben, van het authentieke stadje Molivos...mijn verwachting was dat Lesbos een eiland van de lesbische dames is, maar dat is echt niet zo. Het is een prachtig eiland, zonder grote hotels, zonder grote hotelketekens, kleinschalig, authentiek en bijzonder! En op Schiphol stonden Emmy en Reynaud op ons te wachten en nu, zijn we thuis, Roos kwam met lekkere broodjes en mooie rozen. Florine komt straks, en Annemarie is weer herenigd met haar kinderen. We zijn een beetje moe, maar dat komt doordat we gisterenavond een mooie avond hebben gehad met Chantal en Joop uit Breda. We hadden een prachtige avond in de haven van Molivos, met lekkere griekse wijn, Limnos, leuk hoe je bijzondere mensen mag ontmoeten, Maria, de griekse dame, die heerlijke nespresso koffie heeft, kortom ons weekje was geweldig. Ik heb de telefoons gelaten voor wat ze zijn, ik heb niet gebeld, alleen even met mijn vader...en hoe schattig hij vroeg me 'of Annemarie al een negerinnetje werd door de zon'. Morgen ga ik lekker naar hem toe, en even met hem naar tante Anita en oom De, omdat oom De morgen jarig is. We zijn weer thuis...ik laat dit weekend alles even tot me komen. En het gekke is, dat thuiskomen begint met het openen van de post, met het uitpakken van de koffers, het doen van de boodschappen...en langzaam aan zal het 'gewone leven' weer de overhand nemen, maar Lesbos, we komen terug...Annemarie en ik. Dat hebben we beloofd aan Maria, we willen de kleine hondjes weer zien, en nog veel meer van dit prachtige rustige eiland. Dank je wel Lesbos...Anita

Stilte...

Soms zo vroeg in de ochtend, met alleen het geluid van het nespresso apparaat, kan ik zomaar ongekend tevreden zijn. Het is droog buiten, de stilte doet mij genieten. Ik wens jullie een mooie dag....liefs, Anita

Zomaar....

Heel vroeg op, om vooruit te werken, omdat deadlines volgende week verlopen en ik dan geen tijd heb, om na te kijken. Omdat ik hoop dat er dan een zonnetje mijn vermoeide rug mag verwarmen. Moe, moe ben ik...en verdrietig. Ik merk, dat mijn verdriet is aangeraakt, door het verlies van Ron. Hoe bijzonder ook, ik stoere sterke Anita, die altijd maar doorgaat, ik ben geraakt, tot in het diepst van mijn ziel. Iemand op kantoor zei 'ik heb je nog nooit zo verdrietig zien kijken...' ik draag het steentje van Ron bij me. Als een soort verbinding naar hem, naar Andrea, hoe gek ook...zij waren ver weg en zo dichtbij, toen ik ziek was, en nu voelt het als een soort bloedband. Bijzonder..wat emoties kunnen doen, wat loslaten kan betekenen...loslaten is de ultieme vorm van liefhebben, zo zegt Andrea. En zo voelt het ook...vanavond heb ik BTW-aangifte gedaan en nog wat gewerkt. Nog een dag zo hard werken en dan laat ik het allemaal eventjes los. Dan ga ik slapen op het strand, lees ik boeken en de Happinez, en kijk ik uren lang uit, over de zee...hoe simpel kan het leven zijn. Mijn droom is ooit als ik echt oud ben, om in Griekenland te gaan wonen, een klein huisje, een bootje voor de deur, en een scooter...de zon zien ondergaan, een beetje businesscases nakijken, kan ook van daaruit volgens mij, allemaal niet zo spannend. Vrij zijn en vanuit die vrijheid verbonden met een ieder die me lief is. Maar ik weet ook, dat ik nooit weg zal gaan, zolang er nog een vader, een moeder of een tante leeft...ik ben zo'n heerlijk familiemens. Morgen wil ik ook nog naar mijn vader toe. Om met en bij hem te zijn, even maar, het is goed. Hij houdt zich zo goed die lieverd. Ik heb eventjes geen woorden meer....ik ben moe, ga slapen...en denk aan al die mensen die me dierbaar zijn. Soms gebeurt het zomaar he...zo heb ik een collega, in Groningen, een geweldige vrouw, groot, rond, vrolijk en vol, en weet je wat het mooiste is, haar hart, haar lach, zij is mijn meest favoriete collega, ze helpt mij en ik help haar. En als ik weg ben, vervangt zij mij. Heerlijk toch...maakt me weer zo dankbaar! Anita

Kijk en er is licht...voor Ron, en voor Andrea, en Jan en Dylan....

Soms, zomaar in je leven mag je aanwezig zijn bij een zo'n intens afscheid van iemand. En vandaag was ik, waren wij, aanwezig bij het afscheid van Ron...vol muziek, prachtige woorden, pianospel en woorden en kijk...er is licht voor Ron, is bij mij bij gebleven. Licht voor Ron, en door Ron en misschien wel van Ron, voor zijn geliefde Andrea en zijn zoons...en aan het einde van de plechtigheid dronken wij wijn en aten wij bitterballen, zoals Ron dit wilde....zo intens, zo bijzonder, met een steen in mijn zak, groen, de kleur van de liefde, de steen van Ron...loop ik nu rond. Denk ik aan Andrea, aan haar prachtige zoons, Dylan en Jan. Aan een gezin, wat zo intens was, is, en waar nu zomaar iemand niet meer is, Ron. Een intense dag, met samenzijn, een traan, een omarming met Andrea, ben ik nu thuis, na een bezoek aan Hans en Ria, na zoveel indrukken, en nu denk ik 'Ron je bent prachtig, nu, ooit en straks...'en Andrea ik ben er, zomaar simpelweg voor jou...dank je wel dat je in mijn leven bent gekomen, dank je wel, dat ik vandaag samen met zoveel prachtige mensen afscheid mocht nemen van jouw liefde, jouw geliefde, van Ron.....ik ben er meer dan stil van...Anita