Kwaliteitsdag en overleden kindje....

En zomaar was ik in gesprek met Marcel, de man met de prachtige stem, die met zijn stem uitvaarten mooi klein, intiem en bijzonder maakt. Hij speelde op zijn gitaar bij mij op kantoor en zong een lied van James Taylor, een intens lied...meer dan dat eigenlijk. En daarna een gesprek met Frank en Corine over de kwaliteitsdag van Yarden....geweldig...met kunst van Annemarie, de cirkel of.....en ook daar komt de gitaar van Marcel weer terug...want hoe krijgen we een ieder in beweging? En vanavond hoe verdrietig ook was ik op bezoek bij een familie, waar een dochtertje van 2 is overleden...en zij zijn niet verzekerd...heftig, verdriet, onbegrip...en ik, met mijn grote hart, werd weer geraakt tot diep in mijn ziel...en terwijl ik dit schrijf, draait Annemarie 'Love Generation' het nummer wat mij terugbrengt naar NorthgateArinso...naar Kirsten, Gabija, Sarah en al die andere leuke mensen, waar wij swingend op kantoor naar luisterden, alle radio's gingen harder....en het leuke is, dat Kirsten en ik, over een tijdje gewoon weer een schnitzeltje gaan eten bij Gabija...zomaar, om te genieten van al het moois wat dit leven ons brengt. Intense vriendschappen, dikke tranen...mooie ontmoetingen...dat is kwaliteit, de verbinding tussen je hoofd en je hart....wat een prachtige dag! Nu....jawel een sauvignon blanc uit...jawel Nieuw Zeeland. Slaap zacht...Anita

Tijd.....

En na een hele leuke, gekke, bizarre en vrolijke verjaardag weer eens een blogje...een verjaardag, waar ik veel mooie relax spullen voor in bad en onder de douche kreeg. Maar ook prachtige boeken en een ware collectie wijnen, Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland, wel zes verschillende flessen en mooie Sancerres, een pakket vol dingen om van te genieten, met zelfs een stinkende kaas, waar ik bijna akelig van werd...En na mijn verjaardag kwam ik niet goed meer op gang, het lijkt alsof mijn lijf vanzelf even aangeeft, dat het rust nodig heeft, rugpijnen, een reiki behandeling op mijn werk, en echt ik kon wel huilen van de pijn. Nu na zomaar een dagje helemaal rust te hebben genomen, lijkt het herstel weer in zicht...ik heb tijd genomen voor mijzelf. Gekookt zelfs vanavond, want Annemarie heeft al drie dagen gewerkt deze week. Ik ben bezig geweest met Daphne, Henk en Monique aan onze Politie opdracht...wat wordt dat een geweldig programma. Een pilot gedraaid met collega trainers, coaches en ook dit was een waar spektakel! In een lege ruimte in mijn kantoorpand. Ooit zat daar een bedrijf dat failliet is gegaan...een heerlijke lichte ruimte, waar wij met elkaar konden oefenen en zijn. En mooi is om te zien hoe wij elkaar aanvullend zijn, steeds maar weer...hoe wij, met elkaar aan de slag zijn, en een prachtig iets neerzetten. Een programma wat mensen laat kijken naar wie zij zelf zijn...en waar zij zelf voor staan in dit leven. Geweldig...wat een prachtige opdracht! Nu zomaar een gesprek, met iemand van OCW over coaching, over een workshop, over de samenwerking....heerlijk! Dag, een mooie avond...ik verlang in stilte naar een bubblebad in de tuin, met verlichting in de bomen, een hottub, waarom....ach zomaar. Lekker warm en gezellig...Liefs, Anita

52 jaar zijn...

En als ik terugdenk aan 52 worden...dan is dat super! Want wat ben ik verwend, prachtige bloemen, boeken, flessen wijn, theaterbon..een super super super fles champagne van Reynaud en Emmy, bonbons, een stinkkaasje....waar mijn auto nu nog naar geurt (bedankt Anneke....glimlach)en als afsluiting een tapasdiner met de kinderen, met mijn schoonouders en Annemarie. Een mooie avond, gezellig, en lekker bij Ties 54 hier in Voorschoten, vrijdagavond tapasavond, ga er naar toe, weer anders, een leuke bediening...gezellig, alsof je in Zuid Frankrijk zit...een nieuwe tent, dus maak ik graag reclame voor deze dame! En daarna hebben we onder het genot van een glas champagne thuis nog lekkere muziek gedraaid, heerlijk...dus 52 jaar is prima vind ik. Nu zit ik opgedirkt en wel klaar, met Annemarie, en als Roos zover is vertrekken wij voor het huwelijk van Gitta en Sander naar Sandfirden, tja hoe bedenk je het...volgens mij een ludiek plekje in de binnenlanden bij Bolsward, via Haarlem, want daar staat mijn tas, met alles erin...heb ik zomaar spontaan laten staan gisteren, toen ik bepakt en bezakt het pand verliet. En vandaag gaat even mijn lieve aandacht uit naar mijn vriendinnetje Carine, zij wordt volgens mij 49 nu...en ook dat vieren we vandaag, dus dit weekend, is een weekend om alles te vieren...geweldig! We vieren het leven...met elkaar. En ik dank echt oprecht iedereen voor alle lieve attenties, berichten, kaarten, en vooral aandacht...ik ben zielsgelukkig hiermee! Dank jullie wel...zo lief!
Anita

Een vuurpijl om mijn 51e levensjaar uit te luiden....

En ik ben nog helemaal niet jarig...morgen pas, en ondertussen heb ik al cadeautjes gekregen, bloemen, een boek, digitale kaartjes en zojuist een vuurpijl met dertig gekleurde balletjes om vannacht of morgen af te steken, kwam Reynaud brengen...geweldig...en dan wordt je maar 52...niks bijzonders, zomaar een getal...zomaar jarig zijn. Vroeger vond ik jarig zijn geweldig, spannend vooral, Roos doet me denken aan hoe ik vroeger was...ik kon bijna niet wachten en vond het heel erg als de dag voorbij was, dan moest ik weer 364 dagen wachten...en al die cadeautjes, daar werd ik zo zenuwachtig van...ik vond het geweldig! Vandaag vroeg iemand me, wat ik voor mijn verjaardag wilde...en mijn antwoord was 'ik heb liefde, vriendschap en een goede gezondheid, en als ik dat aanvul met veel werkplezier...dan heb ik alles toch...'en zo voelt het ook. Dus geniet ik zomaar samen met Annemarie van een glaasje wijn, een toast op alles wat voor me ligt...op mijn nieuwe levensjaar. Morgen zomaar eventjes naar mijn papa om taartjes te gaan eten...leuk he...dan komen tante Anita en oom De, en Els even langs. En zijn we zomaar met elkaar...Bep en mevrouw van den Bogaerd gaan ook gezellig mee...maken we er zomaar een klein feestje van...
En dan naar Yarden, voor mijn clusteroverleg, mijn collega is ook jarig, Cees..gefeliciteerd! Volgens mij sta ik aan de vooravond van een bijzonder jaar, de Leergang bij de Politie gaat van start, OCW loopt lekker, coachtrajecten druppelen binnen, kortom genoeg moois naast Yarden. Ik heb er zin in...Anita

Afscheid in Alkmaar....

Vandaag begon zo mooi in Amsterdam, vervolgens naar Heerhugowaard, een mooi gesprek met een nabestaande, en aansluitend lekker werken in Alkmaar, bij Vivian op kantoor. Leuk om alle medewerkers aldaar weer een keer te zien en afscheid nemen van Margreet en Jacqueline...eigenlijk op een mooie kleine manier. Met elkaar, als clubje vanuit Alkmaar, referend aan wat ooit was en wat komen kan of zal...afscheid nemen is een beetje loslaten, zaken overlaten aan het lot, het toeval, de dingen op zijn beloop laten...niet goed weten, wat voor je ligt, het enige wat ik op dit soort momenten heb is vertrouwen...vandaag werd mij de vraag gesteld of ik bang ben...en eigenlijk ben ik nergens meer bang voor, niet voor de dood, niet voor moeilijke dingen, ik heb een soort basis geloof dat alles uiteindelijk goed zal komen, goed zal lopen, of ik het nu over Yarden heb, of over mijn eigen bedrijf, over wonen, leven, of over de liefde, uiteindelijk komt alles goed...als het niet al goed is nu. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar een prachtige bokswedstrijd, een strategisch spel tussen meestal twee macho achtige mannen, een stevig spel...mooi om te zien. Voor mij altijd een moment van ontlading. Vandaag is Joke jarig...Joke van Yarden, een jaartje jonger dan ik ben. Morgen is Jan Knipmeijer jarig, mijn vriendje van ADP, een stuk jonger dan ik ben, vrijdag is Cees jarig, onze collega van Yarden en ikzelf, zaterdag is Carine jarig...wat een maagden allemaal. En weet je een jaartje ouder, of jonger, het maakt me niet zoveel uit. Jarig zijn is weer eens even reflecteren op alles wat is, wat is geweest en wat er komen gaat...en als mensen me vragen wat ik voor kadootje wil, dan is mijn antwoord - rust, geluk, liefde, vriendschap, simpelweg zijn en vooral veel gezondheid. Dus...wil je een glas wijn met me drinken, zondagmiddag vanaf een uur of drie, ben je hier welkom...ik vind het fijn, zomaar fijn als je komt. Liefs...oh ja, en onze Roos wordt 14, eigenlijk een veel belangrijker leeftijd om te vieren toch. Ook zondagmiddag...wees welkom! Liefs, Anita

Zomaar eventjes niks....

En na een prachtige dag met mijn vader, eindigend aan de barbeque in Steenbergen bij Pauline en Vincent, na een bezoekje aan Jan en Jantje en met mijn vader rijdend door de Agrimarkt, wat hij geweldig vond...een glas wijn in het Grand Cafe van Tielemans Keukens, na een middag 'in het gewone leven' zoals mijn vader dat noemde, zit ik nu zomaar op het terras, in de wind, de zon en geniet ik van zomaar eventjes helemaal niks...heerlijk! Een kop koffie, eventjes thuis zijn, de vriezer ontdooien, de zon op mijn rug...ik geniet! Heerlijk...alle dagen ben ik bezig. Alle dagen aan het werk...en nu gewoon niets...en terwijl ik dit schrijf, denk ik na over woorden, over zinnen, over smsjes, over communicatie. Steeds weer een onderdeel van mijn trainingen, hoe communiceer ik met de mensen om me heen. Soms bijna niet, je communiceert altijd, maar soms is een mail, een zin, een blog op verschillende manieren uit te leggen. Lastig is dat, want dan ontstaat er beeld en geluid bij iemand anders, doordat een ieder haar eigen interpretatie heeft. En dat merk ik zo vaak. Als ik een memo ronddeel, en hierover met mensen praat, dan kan soms een woord zo anders uitgepakt worden. Als ik email stuur, en ik ben wat moe, dan komt deze totaal anders over, dan wanneer ik lekker uitgerust ben. Dus ook om die reden is het belangrijk, dat ik goed in balans ben en blijf. Voor de communicatie met anderen, voor mijn werk, mijn prive-leven, mijn vrienden en vriendinnen. Voor samenwerking....ik merk dat ook met mijn vader, hoe moeilijk het soms communiceren is met hem of voor hem. Gisteren had hij spontaan de zusters uitgenodigd om met ons mee te gaan, voor een glas wijn. En toen wij in het Grand Cafe zaten, zei hij tegen Annemarie 'zouden ze het niet kunnen vinden?' en ondanks het feit, dat wij uitleg gaven, dat die dames moesten werken en niet meekonden, bleef hij hierover verbaasd en snapte hij het niet. Zo gek, hij kan van het ene heldere moment, zo terugvallen in een veel minder helder moment...jammer eigenlijk he...maar gisteren, toen ik hem met zijn glas wijn, in de tuin bij Jan en Jantje naast zijn vriend Jan, die echt heel ziek is, zag zitten en elkaars hand zag pakken, wist ik dat ook deze dag een dag met een prachtig gouden randje is....Ik wens iedereen voor vandaag weer zo'n mooie dag...mijn laatste week als 51-jarige is aangebroken...leuk, ik glimlach, want hoe onbeduidend is leeftijd wel niet.....het gaat erom dat we leven, dat we het leven iedere dag opnieuw leven. Met elkaar, voor en door elkaar. Ik realiseer me dit meer en meer, ingegeven door Engel, door Ron, door al die mensen, die dit wellicht ook zo voelden, alleen niet de kans meer hebben gehad, door te gaan met leven...en dus voel ik me zomaar weer op zondag 21 augustus 2011 een mazzelaar! Anita

Indrukwekkend....

Mijn dag gisteren was meer dan indrukwekkend, juist door de intensiteit van het gehele afstand van 'Engel'. Een prachtige dag, een lange stoet, een geweldige personal assistent in Erika, een bijzondere familie, een voorganger, zuster Trees, collega's van Bergamin, maar ook alle lieve en leuke reacties van collega's binnen en buiten Yarden. Anita als uitvaartleider/verzorger het zou gaan denk ik...ik voelde me rustig en vol vertrouwen, en kreeg ook veel lieve woorden van dank...hoe mooi was het dat ik 's morgens van Erika een cadeautje kreeg een 'guardian angel' en ik mocht dit speldje weer doorgeven. En ik heb aan het einde van de dag, dit speldje opgespeld bij de weduwe...symbolisch en bijzonder! Ik was kapot en al om vijf uur in de middag thuis, zomaar. En de dag begon vervelend en eindigde nog meer vervelend, doordat er in Haarlem een internet storing was, weer is, en een contract met KPN niet echt fijn is, in dit soort gevallen, want het hele weekend ben je niet bereikbaar en ligt internet plat. Uitwijken naar de satellietvestiging en gisterenavond om half elf nog bellen hierover, met geweldige collega's die alles hebben opgepakt, terwijl ik voor mijn gigantische uitvaartstoet voor liep. En een ding weet ik zeker...ik doe ooit nog een uitvaart zelf, en dat zal de uitvaart van mijn vader zijn. Met Colette als mijn personal assistent...het gaat goedkomen! Nu genoeg over de uitvaart. Gisterenavond hadden wij wederom een bijzonder ervaring. Een vriendinnetje van Floor, Johanna (een van de meisjes die al twee keer een weekje mee is geweest op onze vakantie) is tijdens haar zomervakantie met 'Keys for Kids' als vrijwilliger meegeweest naar Afrika. Daar heeft zij samen met nog 7 jonge mensen heel hard gewerkt om een huis voor kinderen af te bouwen, te tegelen, in te richten, te verven, te stucadoren, kortom dit prachtige jonge mens van 16 jaar heeft zich ingezet voor mensen, die veel minder kansen hebben dan wij. En zij organiseert hier een sponsordiner om op deze manier zoveel als mogelijk geld in te zamelen voor dit project. En tijdens het diner, gesponsord door haar moeder (zij was de kok) en haar broertje (hij zat in de bediening) genoten wij van Zuid-Afrikaans eten, Zuid-Afrikaanse wijn en kregen wij aan de hand van een presentatie een indruk van haar werk en van andere projecten, om met HIV-besmette kinderen, meer perspectief op een beter ander leven te geven. Opleiding, scholing, goede voeding en medicatie, maar ook een leven waarin je veiligheid kunt bieden. Indrukwekkend. Dus mocht iemand van u een donatie willen doen, dan breng ik u met haar in contact. Geweldig...er is geld nodig. En dit project, geinitieerd vanuit de Gemeente Leiden, draagt zorg dat het geld direct bij de bron terecht komt en dat er weer een huis met een slaapkamer, een douche, en begeleiding komt voor al die kinderen, die misbruikt zijn, HIV-geinfecteerd etc. Prachtig...en onder de indruk, van dit indrukwekkende verhaal kwamen wij gisterenavond samen thuis. De meisjes weer bij Hugo...wij even samen. Vandaag 20 augustus 2011...6 jaar geleden zagen Annemarie en ik elkaar voor het eerst, ik zie haar nog zitten op het bankje bij Voorschoten station....ik zie ons nog zitten in het restaurantje...die meneer die ons bediende, dacht dat het eten niet smaakte, omdat wij nagenoeg geen hapje namen...alleen maar aan het praten waren en naar elkaar keken. Ik hoor nog alle alarmbellen in mij rinkelen 'niet verliefd worden op deze mevrouw...zij is getrouwd'. Maar ja, het was al te laat...zes jaar geleden alweer. En wat is er al niet gebeurd in zes jaar tijd, diepe dalen, hoge pieken, een ingewikkelde weg. En steeds weer als ik mijn Annemarie zie, weet ik, dat wij samen oud worden, hoe lastig het soms ook lijkt. Zij en ik, en met alles wat daarbij hoort...vanmorgen vroeg, zij was mij voor...ik wist niet eens welke dag het was zo moe was ik, kreeg ik wat lieve cadeautjes. En nadat ik kortgewiekt en wel terug kwam van de kapper, met bloemen op de fiets, was ik zelf ook zover, dat ik met haar samen kan stil staan bij onze zes jaar. Zes jaar houden van....en vandaag schijnt de zon. Vandaag gaan wij samen naar Pa van Loon. Lekker wandelen buiten, het is heerlijk weer, genieten van elkaar. En terwijl ik dit schrijf, voel en realiseer ik me, dat de afgelopen maanden mijn blogs gingen over werken, over intensiteit voelen, en veel minder over Annemarie. Een wat wrange constatering...want ik verdrink soms bijna in het werk. En realiseer me maar weer eens hoe belangrijk het is, om ook tijd voor samen te hebben, tijd voor elkaar, tijd voor Annemarie...en dus is dit zomaar een kantelpunt in mijn, in ons leven. Ongeacht wat er allemaal nog is en speelt, en ongeacht watvoor werk er op mij afkomt. Een relatie is iets waar je met elkaar aan moet werken, en blijven werken...dat gaat niet vanzelf. Pfffftttt wat een indrukwekkend verhaal op zaterdagochtend, met een kappershoofd, en een nespresso...compassie - letterlijk 'lijden met' is ontstaan vanuit de gevoeligheid van ons hart, hetgeen er ook voor zorgt dat we openstaan voor anderen. En dit gevoel heb ik de afgelopen week mogen ervaren tussen de zusters van Bosbeek, bij de familie van Engel, bij mijn vriendschappen met prachtige smsjes, bij mijn gesprekken aan de telefoon.....alleen liefde kan voor een betere wereld zorgen. Liefde is geven om, vriendelijkheid, mededogen....ik wens iedereen een prachtige zaterdag! Vol liefde, dichtbij, veraf, maar realiseer je, liefde is altijd nabij...
Anita