Update....

Broerlief moet nog even in het ziekenhuis blijven, want zijn stollingswaarden zijn niet stabiel, dus gisteren begonnen in het ziekenhuis en daarna door naar Pa van Loon. Pa, die trots was op alle mooie kleding die door Annemarie voor hem is gekocht, mooie combinaties van hemden, broeken en truien/vesten. Mooie sokken erbij en hij vertelde het aan iedereen die het maar horen wilde. Het was een fijne middag, met Bep en Leo, met de familie Klootwijk, koekjes etend, wijn drinkend, en hij lachte en genoot. Een gesprek van vader tot dochter aan het einde, waarbij hij steeds weer zegt, hoe blij hij is, met mij, met ons contact. En iedere keer weer, als wij daar zo hand in hand zitten, dan realiseer ik, dat ook ik enorm geniet van dit contact. Het zomaar in stilte zijn, een moment van rust in mijn hectische leventje....en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat ik er aan toe ben, om ergens wat rust in te gaan bouwen. Wat meer zomaar een moment niks wil hebben, om eens te slapen, dat boek te lezen, zomaar thuis te zijn.....tja, het begint altijd met de gedachte, en nu is het de uitdaging om deze gedachte meer en beter vorm te gaan geven. Want mijn lijf protesteert, mijn rug, alles, ik slaap alleen nog maar op mijn zij, lang liggen, zitten, het doet zeer. Dus van Loon gaat aan de slag, om tijd voor zichzelf in te ruimen, meer dan nu het geval is....wordt vervolgd!
Een mooie spreuk 'Vrienden zijn als sterren, je ziet ze niet (altijd) maar je weet dat ze er zijn'is maar weer eens van toepassing. Want de komende tijd is het bezoek in het weekend voor mijn vader wat minder, doordat ik twee keer niet kan en op zo'n moment dan bel ik mijn vrienden, en die gaan dan voor mij, voor ons, naar mijn vader toe. Geweldig toch....juist in deze tijd, waarop ook Arie er niet kan zijn, doordat hij ziek is, is dit zo fantastisch. Dus als iemand dit leest, en hij of zij wil of het komend weekend, of de week erop, een keer op bezoek bij mijn papa, graag....
Voor nu, een kusje, zomaar...Anita

Groningen vice versa...

Vanmorgen al heel vroeg reed ik richting Groningen om met mijn collega clustermanager Noord, mijn Yarden vriendin, te sparren over ons werk, en hoe we de dingen doen of nog niet doen. En dit dagje was heerlijk, een lunch samen met Suzanne, de manager van het Crematorium in Groningen en Jeannette, mijn collega uit Noord. Leuk om te kijken hoe de dingen daar gaan en in mijn hoofd maak ik steeds de vergelijking met mijn eigen werkgebied, met mijn eigen team. En steeds weer vind ik, dat wij het eigenlijk best al aardig doen. En dat het ene Cluster niet zomaar te vergelijken is met het andere Cluster....de rit heen en terug, bijna 600 km is veel voor 1 dag. En dus ben ik nu heel moe, hoorde ik op de radio dat Sven Kramer de 5000 meter geschaatst heeft in 6.19 een redelijke tijd voor zijn eerste race. Ook hoorde ik lekkere muziek en zag ik prachtige rode, roze luchten. En nu, lekker thuis, na een lekkere maaltijd, samen met Annemarie. Samen the Voice kijken. Morgen mag Arie misschien naar huis en morgen ga ik even bij hem langs en dan naar Pa. Annemarie heeft geweldig mooie nieuwe kleding voor hem gekocht, echt heel netjes, heel leuke combinaties. Wat zal hij er weer mooi uitzien, mijn lieve vader. En nu, zit ik zomaar in de stoel in de kamer, de tv staat aan. Straks een glaasje wijn en dan heerlijk slapen...want wat was deze week inspannend, en wat was er veel, twee keer op bezoek in het ziekenhuis, werken, coachen, praten, De Kunstlijn in Haarlem, Groningen en morgen Flakkee....dus dit weekend, vroeg naar bed, veel slapen en uitrusten. Heerlijk...het mooiste van deze week is de intense verbinding, die als een rode draad door mijn leven loopt. Mensen die vragen naar mijn broer, kaartjes sturen aan hem. Een prachtig lief kaartje van Lia, mijn gesprekken van vandaag...wat een mooi en intens leven mag ik leven...Ik wens jullie een heerlijk weekend, liefs, Anita

Kunst en scherven....

5 jaar getrouwd! En terugblikkend op deze 5 jaar is genoeg om boeken en weblogs over vol te schrijven. Ervaringen, intense momenten, verdrietige momenten, ziek zijn, beter zijn, Pa van Loon, herinneringen, jeetje wat kan er veel gebeuren in vijf jaar tijd. En nu, 3 november 2011, zit ik hier zo rond een uur of tien op deze dag, na mijn broer te hebben bezocht in het ziekenhuis. Na een bezoekje aan zijn kind, mijn nicht Noor bij haar moeder, en ben ik moe en voldaan. Vandaag was mijn vrije dag en toch heb ik weer een uur of vier doorgebracht bij Yarden, samen met Annemarie. Zij was bezig met kunstenaars, met het inrichten van mijn Uitvaartcentrum, met glas, aluminium, vilt, en haar eigen werken. En terwijl zij een glazen kunstwerk aanraakte, spatte dit uiteen in duizend stukjes....volgens mij een symbool voor geluk. Een positieve wending, een teken...of bijgeloof. Het maakt niet uit...daar zijn verzekeringen voor. Ondertussen ziet mijn uitvaartcentrum er meer dan prachtig uit. Met mooie herdenkings/rouw-tekens van Silentio...met prachtige kunst, al met al een heel mooi iets. Ik ben benieuwd hoe men dit alles zal ervaren, deze kunst rondom de dood....een vilten lijkwade op een opbaarplank! Mijn broertje ligt nog in het ziekenhuis. Hij ziet er wat beter uit en wat mij betreft houden ze hem daar nog een paar dagen, totdat alles onder controle is. Zijn trombosebeen doet nog zeer. Zijn elastieken kous is aangemeten...het eten smaakt hem weer, kortom...het komt weer goed. Wat een zegen, fijn om zo met hem te praten, en even samen te zijn. Nu mijn sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland en morgen naar Groningen, leren van mijn collega uit Noord. Heerlijk ik zie er naar uit...slaap zacht. Als ik naast me kijk zie ik prachtige volle rozen, van Suzie Fleurs...zo'n hele dikke roos, die je hand bijna vult...prachtig! Kus, Anita

Broerlief...en andere beslommeringen....

Dag allemaal....en ondertussen ligt broerlief in het ziekenhuis. En natuurlijk weet mijn lieve vader dit niet, en dit wil ik even zo houden....omdat hij zich anders onnodig zorgen maakt. Dus lieve oom Koos als u dit leest, wilt u hier dan rekening mee houden aub. Mijn broer is opgenomen en heeft een longembolie en een trombosebeen. Gisterenavond was ik bij hem en morgenavond weer. En gelukkig wordt hij goed onderzocht, vandaag een CT-scan gehad. Geen kanker, waar ik zo bang voor was. Geen aids, niks, een longembolie. Het goede nieuws is, dat hij zo ziek was en gestopt is met roken. Het goede nieuws is, is dat hij het roken wil laten...dus wie weet heeft dit nog een effect. En gaat hij vanaf nu wat gezonder leven. Hij blijft voorlopig nog wel een paar dagen daar, zodat ze kunnen onderzoeken wat er nog meer speelt. Heeft hij ontstekingen of wat dan ook...ik hou jullie op de hoogte. Kaartjes kunnen jullie sturen naar :
Albert Schweitzer Ziekenhuis
Locatie Dordwijk
Arie C. van Loon, afdeling C1
Albert Schweitzerplaats 25
3318 AT Dordrecht

Verder is het programma voor de Politie helemaal klaar en krijgen wij prachtige reacties op module 1. En vanavond hebben we het vervolg helemaal afgerond, echt geweldig! Coachtrajecten bij OCW gestart, verbouwing binnen Yarden loopt, nog niet gesmeerd, maar wel goed! En komend weekend Kunstlijn in Haarlem, met werk van Annemari en andere kunstenaars in mijn Uitvaartcentrum. Echt geweldig....meer dan trots ben ik. Dus hebben jullie zin om naar Haarlem te komen tussen 09.00 en 17.00 uur is mijn Uitvaartcentrum geopend voor publiek, om kunst te kijken....
Een groots podium voor Annemarie en voor datgene waar zij voor staat....morgen op mijn 'vrije dag' gaan we hiermee aan de slag. En tja...waarom ben ik morgen vrij. Omdat wij morgen 5 jaar getrouwd zijn, zomaar....5 jaar. Tropenjaren, heftige jaren, emotievolle jaren, maar ook prachtige intense rijke jaren...maar onze vrije dag, is gevuld met verplichtingen, afspraken en andere dingen...en zal eindigen in het ziekenhuis bij mijn broer en bij Noor. Met wie ik morgenavond nog even lekker ga praten, om gewoon dit lieve kind bij te staan, als tante van de familie....want ook voor Noor gebeurt er nogal wat in haar leventje. Oma overleden, opa in het verpleeghuis, papa in het ziekenhuis...gelukkig haha...heeft zij nog een hele sterke tante! Lieve mensen...ik stop, niks meer te melden...lekker een kopje koffie en dan zomaar de krant. Kus, liefs, en nog veel meer. Wordt vervolgd. Anita

Broer Arie.....

En soms zijn er van die momenten in je leven, waarop je je afvraagt waarom de dingen zijn zoals ze zijn. En vandaag is weer zo'n moment....gisteren zag ik mijn zieke broer en dit beeld van hem, is me de hele dag en nacht bijgebleven, een beeld, dat me deed denken aan mijn moeder, dat in zichzelf gekeerde, dat stille, die diepliggende verdrietige ogen. Die pijn, dat hele magere, ik keek naar zijn ingevallen gezicht, zijn bleke huid, zijn dunne armen en kon wel huilen echt waar...want hij is ziek, pfeiffer zegt de dokter, veroorzaakt door stress, en volgens mij door nog veel meer. Want een prater is hij niet, een deler is hij niet, een echte genieter maar af en toe...maar wel een intens lieve broer, die eigenlijk in mijn beleving dit leven als zwaar ervaart. Ik sms hem dagelijks een paar keer, omdat ik me hartstikke veel zorgen maak. Omdat hij ziek is en meer dan pfeiffer heeft...zijn lever doet het niet of niet goed, zijn longen doen pijn, ja gelukkig hij is gestopt met roken, maar terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af, of dit nog op tijd is...want die longen, hebben zo genadeloos op hun lazer gekregen. En toen ik in de auto, met Annemarie samen naar Flakkee reed gisteren, kon ik wel huilen. Want hoe zal alles verder gaan. Arie moet rust nemen de komende tijd en mag en kan niet naar Pa toe. Hij heeft niet eens de energie...en mijn vader, aan hem heb ik verteld dat Arie pfeiffer heeft. En dat accepteert hij wel als bericht. Maar eigenlijk wil ik niet dat mijn vader zijn zoon zo ziet, zo ziek. Het zou hem zoveel zorgen erbij geven...en ik denk aan de woorden van mijn moeder 'je krijgt wat je dragen kunt kind...' en heb de neiging te willen protesteren. Want ja ik kan het wel allemaal dragen, maar ik zou soms wel eens een hele dag onder het dekbed willen blijven liggen, om even niets te hoeven dragen...om zomaar eventjes te mogen zijn. En na een fijn bezoekje gisteren aan tante Aniet en oom De, en aansluitend een heerlijk diner bij Ria en Hans, zijn wij vanmorgen blijven liggen. Kijken naar Harry Mens op zolder, vanuit ons heerlijke bed. Bekenden zien, de familie Klootwijk in de reclame van Tieleman Keukens. Meneer Tieleman zelf, met wie Pa en ik regelmatig in zijn grand cafe in Middelharnis, een glas wijn drinken. En zomaar niks hoeven...nu een stukje schrijven over Arie. Mijn eigen broer, mijn enige broer. De man met wie ik al mijn hele leven optrek, met wie ik veel gedeeld heb, en soms minder gedeeld heb, maar de broer van wie ik zielsveel hou...en met wie ik samen 'zorg' voor het voortbestaan van onze familie en onze familie-herinneringen. Arie die alles weet, tot op detailniveau van hoe ons leven vroeger was. Arie die namen kent en feiten, die ik, al lang niet meer weet. Arie het brein in onze familie, de denker, de intellectueel, die volgens mij ongekend veel lasten en lusten heeft gekend in zijn leven als het over zijn zusje gaat. Zijn 'zusje' die gewoon haar hart volgde en de hele wereld vertelde dat zij vrouwen net wat leuker vond dan mannen. En die dus hierdoor van alles naar het hoofd kreeg, maar niet boog. Zijn zusje die overeind bleef staan, daar waar hij het niet kon of durfde. En zo kijk je naar elkaar en zie je elkaar en zo help je elkaar in dit leven. Als broer en zus. Ruziemakend, blij zijn met elkaar. Samen ervoor zorgen dat je moeder netjes verzorgd opgebaard wordt, terwijl Ramses Shaffy voor ons zong 'zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' het lied van Ma van Loon. Samen zorgen voor de boerderij en alles wat daar moest worden ingepakt, opgeruimd. Anita weggooiend, Arie die alles wil bewaren, de opruimer en de verzamelaar. De optimist en de denker, de vrolijke ondeugende vrouw en de serieuze, ernstige man, broer en zus, tot in de eeuwigheid. Verbonden uit liefde, en verbonden door onze prachtige jeugd, daar onder de rook van Middelharnis...aan de Oostmoerse Scheidweg 1 te Stad aan t Haringvliet. Op die prachtige boerderij, met die mooie klokgevel...Arie en Anita van Loon. En dus lief broertje, hoop ik dat je nu echt lef laat zien, die arts op zijn flikker geeft en je helemaal laat onderzoeken, want ik wil niet dat je zo ziek bent! En anders, dan doe ik het wel...voor jou, omdat ik je zusje ben! Kus, Anita

En ik bedoel thanatopracteur

Thanatopraxie is een behandeling die het ontbindingsproces van een lijk tijdelijk vertraagt en het besmettingsgevaar doet wijken. Op dit moment (2010) is thanatopraxie mogelijk in vele (onder meer België, Duitsland, Frankrijk en Engeland) landen. In Nederland is thanatopraxie middels een wijziging van de wet op de lijkbezorging sinds 1 januari 2010 toegestaan
Het woord `tijdelijk` geeft al het verschil aan tussen balsemen en thanatopraxie. Balsemen is een manier om overledenen een zo lang mogelijke tijd te bewaren, zonder dat het uiterlijk wezenlijk verandert. Men spreekt dan over conservering van een lichaam voor de lange termijn. Bij thanatopraxie is het doel van de behandeling een overledene voor enkele dagen te conserveren met een uitloop tot 10 dagen na het overlijden. Thanatopraxie is te verdelen in twee gebieden: de tijdelijke conservering en het cosmetisch gedeelte (het ‘restaureren’ van een overledene en het opmaken). Voor een goede restauratie is het eigenlijk noodzakelijk het lichaam eerst tijdelijk te conserveren, omdat de ingebrachte conserveringsvloeistof een eiwitverhardende werking heeft op de lichaamscellen. En thanatopraxie is vanaf heden dus ook een onderdeel van de dienstverlening van Yarden Uitvaartzorg Cluster West in de verpersoonlijking van Pien en Sabrina. Dag, Anita

Enerverend, intens en o zo prachtig.....

Ja zo was deze week. Een week die bol stond van prachtige emoties en een week die in het teken stond van Freek, zijn afscheid, wat groots was en juist door de mens Freek ook weer zo klein. Een uitvaart Yarden waardig...althans volgens mijn droombeelden. Een samenzijn van mensen vanuit verbinding..En dit op de dag, dat ons programma bij de Politie van start is gegaan. De module zingeving, voor de eerste groep, en Daphne en ik waren betrokken, gespannen en vol verwachting en ach wat was dit een prachtige ervaring. 12 mensen, met ongekend veel bagage, opleiding en ervaring in de rugzak zo mooi zien bewegen. In een hotel in Made...twee en een halve dag, Henk die ingevlogen werd, zodat ik bij het afscheid van Freek kon zijn, Monique op de achtergrond, ons volgend per sms...simpelweg zijn met elkaar. Een week die enerverend was als het over Yarden gaat, de verbouwing van mijn verzorgingsruimte en koeling. Alles gestript, alles eruit, uitwijken naar UZ, naar Alkmaar en Bergen. Samenwerking, verder denken, en elkaar helpen. Weer die verbinding. Pien en Sabrina, mijn twee jonge dames, nu nog in Engeland, maar geslaagd voor de opleiding tot thantopracteur. Een uniek iets, een voorrecht, kortom....klaar voor alles wat komen gaat! En ik, als leidinggevende ben trots, trots op deze dames en zal hen maandag met bloemen ontvangen! Weer thuis zijn, weer hard werken, weer moe zijn, weer kramp hebben...deze week had alles. Eindigend met een concert van Paolo Conte, prachtig, met een tienkoppig orkest en een oude man, hij lijkt op een wat gerimpelde grijze voorovergebogen boer, met een raspende prachtige stem, in een taal die je niet verstaat maar voelt,het italiaans, zingt hij volgens mij over gewone dingen. Hij maakt geluidjes, zijn orkest speelt allerlei prachtige instrumenten, en de muzikaliteit knalt over je heen...en nu, op deze vroege morgen, bijna klaar voor het LUMC, mijn scan omdat die werveltjes van mij wat zeurderig zijn..... Dan, naar Arie mijn broertje, want hij is ziek. Dan naar mijn vader, en nog een glas wijn bij tante Anita. De familiecirkel is rond, even met elkaar zijn, want dit clubje is klein en kwetsbaar, dat realiseer ik me iedere dag...de familie van Loon geeft dan wel nooit op. Langzaam aan doet het verval zijn intrede...en terwijl ik dit schrijf glimlach ik en zomaar denk ik aan een zin van Daphne :
'als je iemands naam kent, kun je haar roepen. Als je iemand kunt roepen, kan zij naar je toekomen. Als zij naar je toekomt, kun je haar vasthouden. Als je haar kunt vasthouden, kun je haar weer loslaten....' prachtig he...en loslaten, omdat iemand nooit weg is, was het thema van deze week. Loslaten, en vanuit die nieuwe energie voelen en ervaren...dit weekend ga ik hiermee verder, door simpelweg te zijn!
Liefs, fijne dag...
Dit gedicht van Mary Frye werd voorgedragen door de zoon van Freek :
Do not stand at my grave and weep

Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.

I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.

I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.

I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.

Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die


Wat prachtig toch...liefs, Anita