Theater...en Stich....

Gisterenavond zijn wij, nadat we bij mijn vader en nog even bij tante Anita en oom De zijn langsgeweest, naar het theater geweest. Het stuk Jaloezie met Anne Wil Blankers in de Koninklijke Schouwburg en Emmy en Reynaud kwamen wij daar ook tegen. Annemarie had dit al verwacht....stilletjes. Dus eindigden wij bij Taste, met een glaasje Stich...welnu, je hebt een Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland en je hebt een Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland...Stich, een aromatische geur komt je tegemoet, mineralig, stuivend...een prachtig glas, wat een genieten zeg...ongekend...heerlijk gewoon. En daarbij een klein rundvlees kroketje van Piet van den Bergh...ik ken Piet niet, maar na het proeven die kroketjes, zou ik hem graag willen leren kennen. Wat een genot...vanmorgen bleef ik maar slapen en slapen...en nu, een zonnebankje, nadat wij bij nicht Sophie op bezoek zijn geweest in haar nieuwe kamer, leuk! Oh ja en Anne Wil ik fantastisch, maar dat ik dat vind, is al bekend....dus ga gerust naar dat nieuwe stuk. Het gaat over jawel...jaloezie, over relaties...prachtig! Fijne zondagavond...ik doe niet zo veel merk ik...ik vertraag wat...en dat voelt wel goed. Morgen een drukke dag, met veel rijden, van hier naar Amsterdam, van Amsterdam naar Haarlem, naar Flakkee en weer terug...genoeg toch? Anita

Een prachtige begrafenis in de sneeuw....

En vandaag was de uitvaart van Wim. Een prachtige uitvaart waarbij de kist 'engels geschouderd' werd door zijn broer Vincent, door Thomas en andere familieleden terwijl de sneeuw met mooie zachte vlokken op ons neerdaalde...gladde wegen, enorme files, veel ongelukken onderweg en uiteindelijk na uren pas thuis. Niks geen vergaderingen meer gehaald, alleen maar gegleden, en ik ben echt geen held met dit weer. Dan wil ik de weg niet op, en toch moet het....auto's tegen elkaar. Zo ook onze rouwauto in Haarlem tegen een vrachtwagen aangegleden...gelukkig had onze chauffeur niets. Want uiteindelijk gaat het daar nu om...dat we allemaal weer veilig thuiskomen. Een prachtige uitvaart, waarbij zwager Klaas (hij is dominee) de voorganger was. En zijn teksten waren zo enorm aansprekend...ik heb geboeid geluisterd, wat een gave om zo iemand te kunnen beschrijven. Prachtig...Wim leefde naar god toe...ik vond die uitspraak zo mooi. Dat betekent dat je oog hebt voor de mensen om je heen, dat je in verbinding bent, dat je niet groots en meeslepend bent, maar een mensen-mens. Met oog en aandacht voor de wereld om je heen, voor de natuur, voor de dieren, de kinderen. We hebben het licht van Wim doorgegeven met kaarsen in de kerk, prachtig...al die kaarsen, die aandacht voor Wim, die verbondenheid. Ik vond het meer dan prachtig....
En dus hoop ik dat wij met elkaar niet van god af gaan leven, maar vooral naar god toeleven. Want lieve mensen wat zou de wereld er dan mooi uitzien, als wij met elkaar op deze manier ons leven invulling kunnen geven! Dus vandaag was een dag vol verwondering, een dag waar ik al weer zoveel moois heb mogen leren. Dank je wel Klaas...dank je wel Wim, moet ik eigenlijk zeggen...en rust zacht!

Anita

Koude start....

En iedere ochtend is die auto, zo heel vroeg, zo heel koud...min 6 of min 7. Dikke jas aan, gelukkig is de weg mooi droog, want wat een kilometers rijd ik op dit moment weer. Wat een mooie week, een week met de jaarafsluiting voor Cluster West. Een resultaat wat aan het begin staat van nog meer moois...nog zat te doen, maar steeds meer krijgen we het goed met elkaar. Doen we mooie dingen en zetten we ook mooie dingen neer. Prachtige mensen, volop in verbinding, kortom de weg is geplaveid voor een goede toekomst. Dan de tweede leergang van de Politie, bomvol, 14 deelnemers. Trots bijna hierop, samen met Monique ga ik deze draaien. Leuk...een mooi project. Wie weet een derde...ik ben benieuwd...het gaat goedkomen, ik geloof het...ondertussen coach ik er lustig op los. Mooie gesprekken, mooie ontmoetingen. Veel businesscases nagekeken, gewoon lekker gewerkt. Nu me richten op de verhuizing van papa. Alles is uitgezocht, afspraken gemaakt. Arie is gisteren met Els naar het nieuwe appartement geweest. Het wordt heel mooi. Heel anders ook, maar wij gaan het met elkaar heel mooi maken, geloof me maar. Zodat hij de tijd die hem nog rest, en dat kan best nog een poosje zijn, geloof me, een mooie plek heeft om te wonen. Ondertussen werk ik gewoon iedere dag heel erg hard...pfffttt wat ben ik moe. Dus vanavond ga ik simpelweg naar Willem Alexander en Maxima kijken. 10 jaar geleden was ik met Ellen samen een weekend naar Schiermonnikoog, en toen trouwden Alex en Maxima....en vandaag stuurde Ellen mij een smsje hierover. Op de dag dat zij afscheid heeft genomen van haar vader, zijn crematie vond vandaag plaats. En morgen, morgen gaan wij samen Annemarie en ik naar het afscheid van Wim, de broer van Vincent. Heftig...afscheid nemen...loslaten, steeds maar weer...slaap lekker voor straks. Ik vertel eigenlijk niks over mijn eerste pianoles. Die was ook niet heel spannend, toonladders spelen, een beetje hardop noten opzeggen (zingen zegt die meneer) maar het is ook wel weer leuk. En mijn les is, dat ik een keer les krijg....boeiend om te constateren hoe ik hier mee omga. Eigenwijze donder ben ik wel...althans ik denk dat mijn moeder dit zou beamen....Dag, slaap lekker, Anita

Trouw blijven aan jezelf....

En vandaag las ik 'Alle wegen die wegvoeren van wat je bent, leiden tot verwarring en wanhoop'. Een citaat uit een boekje dat ik gekregen heb van Annemarie's vader. Een boekje waarvan hij zei 'ik denk wel dat dit boekje je zal aanspreken'. Mooi he. En het is zo waar. Soms wil ik dingen doen, omdat het zo hoort, of omdat men dit van mij verwacht. En achteraf voelt dat niet goed. Doet me zo denken aan vroeger. Toen trok ik af en toe een jurk aan, omdat mijn moeder dit wel fijn vond. Zo was ik wellicht dat meisje, waar zij op gehoopt had. En ja, is was een meisje en ja, ik zag eruit als een meisje, maar ik gedroeg me niet als een meisje en vond dat rokje verrekte onhandig. En eigenlijk voelde ik me totaal ongelukkig in dat rokje. Ik had maar steeds het gevoel dat het niet klopte. En op enig moment in mijn leven, heb ik rokjes vaarwel gezegd. En vorig jaar bij Yarden, pasten wij ons nieuwe uniform. En toen heb ik voor de grap een rokje gepast...en toen ik mijzelf in de spiegel zag, moest ik grinniken en aan mijn moeder denken. Want wat zou zij dit leuk hebben gevonden, haar dochter in een rokje, met een shawltje en een blouse. Keurig bijna. En als ik nu in mijn favoriete zwarte leren Gerry Weber jasje loop, waar mensen me in uit kunnen tekenen, dan ben ik zo blij als een kind. Want dit ben ik. Het liefst met een coltrui, een zwarte of grijze, of soms (doe eens gek) een paarse. Meer niet. Ik wil trouw blijven aan mijzelf. Ook in dit opzicht. Lastig soms voor mijn wereld om me heen. Maar t werkt niet. Zo ook merk ik dit met de waarden waar ik voor sta in het leven. En respect, integriteit en zorgen voor de ander, zijn waarden die bovenaan staan. En lastig vind ik dan als mensen, of kinderen, niet respectvol zijn. In woorden en daden. Dat raakt me nu meer dan ooit. Zou dat ouder worden heten? Zou dat mijn leeftijd zijn. Ook op dit punt weer, moet ik denken aan mijn moeder, aan vroeger bij ons thuis. En ben ik zo blij hiermee. Zo dankbaar dat dit mijn basis is. Mijn zijn. Welnu, het is tijd om te stoppen. Lekker vroeg naar bed, tv kijken in bed. Ik heb er zin in. Dag, liefs, Anita....

De open haard brandt weer....

En vanavond op deze vrijdagavond is de open haard weer lekker aan. Het is gezellig, een lekker glas sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland...Jeffrey's Bay, heerlijk...de meisjes zijn er, waren er en zijn er weer...allebei met hun eigen bezigheden. Het weekend ligt voor me, morgen naar Pa, even door zijn spullen heen en vervolgens proberen dingen uit te zoeken. Dan heerlijk naar Pa van Loon, zomaar even met hem samenzijn....en dan weer naar huis. Een weekend, en ik heb er zoveel zin in...ik heb zo waanzinnig hard gewerkt deze week! Ongekend...en eigenlijk realiseer ik me, hoe fijn het is, dat ik morgen weer naar mijn vader kan. Want de vader van Ellen mijn vriendinnetje is deze week overleden. En dat raakt me weer, omdat het dan zo verdomde dichtbij komt...afscheid nemen en loslaten. Condoleance deze week, omdat de uitvaart in besloten kring zal plaatsvinden...en weet je, ik ga natuurlijk naar Ellen toe, want hoe belangrijk is het niet, om bij je vrienden te zijn op dit soort momenten! Oh ja...en nog wat...a.s. dinsdagavond om negen uur heb ik voor het eerst sinds jaren weer pianoles. En ik heb er zoveel zin in....een stukje pianospelen. Genieten van de puurheid van het instrument. Genieten van mijn Kawai piano...waar ik zo trots op ben. Ik hou jullie op de hoogte...want dit betekent voor mij, tijd voor mezelf, mijn momentje...ik wens jullie een mooi weekend...liefs, Anita

Samenloop voor Hoop en nog meer moois...

En na drie alweer hele intensieve dagen, vol prachtige vergaderingen, vol mooie ontmoetingen, heb ik vanavond hier thuis met iemand een leuk gesprek gehad, over uitvaarten, over transparant zijn en over samenwerken. Leuk....zomaar aan de keukentafel. En schreef ik al eerder over de Samenloop voor Hoop in Haarlem, welnu daar ontstaan prachtige gedachten en initiatieven, want deze 24-uurs wandelsponsortocht zal plaatsvinden vanaf 8 juni 16.00 uur tot 9 juni 16.00 uur. 24 uur lang wandelen wij met teams collega's, kinderen van collega's, vrienden en bekenden voor een prachtig doel, KWF. Het doel is om met elkaar zoveel als mogelijk geld bijeen te brengen voor dit prachtige doel, door deelnemers, want vanuit beweging komen we met elkaar tot een prachtig resultaat, maar ook doordat iemand uit mijn team nu een sponsoractie opzet voor zichzelf omdat zij gaat afvallen met een personal trainer. En zij wil per kilo gesponsord worden, geweldig toch...alleen het initiatief al. Ik ben zo trots op al dit soort initiatieven. Ook gaan wij een veiling organiseren waarbij we prachtige zaken bij opbod gaan verkopen. Een prachtig iets, waarbij wij ernaar streven om met elkaar zoveel als mogelijk geld bijeen te brengen. Waarbij ik lezingen ga verzorgen als survivor, vanuit hoop en optimisme...en waarbij ik de naam van Yarden op een prachtige manier ga verbinden aan dit initiatief. En iedereen mag meelopen, geef je naam maar door. 15 euro inschrijfgeld en een lichtzak waarin Yarden een 30 uur brandende kaars plaatst voor jouw dierbare, voor iemand voor wie jij wilt gaan lopen....de kaarszak mag je laten beschilderen, bestickeren, door je kinderen, het maakt niet uit...een wandeltocht, door een tunnel van licht, met muziek, met plezier, met verdriet, met emotie...een tocht voor een ieder die ons dierbaar is. Geweldig...ik ben er vol van! Er gebeurt veel, het leven lijkt op loslaten en verbinden, zo voelt het ook een beetje. En ondertussen geniet ik zomaar van een glaasje wijn, terwijl Annemarie geniet van haar boek. Hoe lekker zomaar samen thuis. Ondertussen zijn de spullen uit de boerderij gelost en in een loods gebracht. En samen met Reynaud heb ik maandagmiddag, alles doorgezocht en door mijn handen laten gaan....dozen vol herinneringen aan het leven van mijn ouders, dozen vol foto's, boeken, kopjes, en nog veel meer...dozen vol....voor mijn vader. Want 28 februari is het zover, dan zal hij wonen in een prachtig appartement. En dat zal er mooi uitzien, geloof me...ik gun hem zo dat hij het goed heeft. En dat hij mag genieten van alles wat er nog wel is. Samen met Els, op zijn eigen manier, en het is ook wel leuk om te bedenken dat zijn John Deer klok, die elk uur een andere tractor laat starten, daar zal hangen...en ik zal het zo leuk vinden als het schilderij van zijn boerderij, daar prachtig aan de muur zal hangen. Heerlijk....voor nu, liefs, en slaap lekker. Een mooie zin als toegift : Als de mensen geweest waren wat hun grafschriften vermelden, zouden zij reeds veel eerder gestorven zijn: van verveling. Deze zin is van Godfried Bomans....toevallig had ik het hier zondagmiddag over, dat wij de neiging hebben over de doden niets dan goeds te vertellen. Kan toch niet...het zijn toch ook maar mensen? Anita

En soms gaan de dingen anders....

2012....het jaar waarin de dingen gaan veranderen, of anders gaan dan je je voorgenomen hebt.....het kan er allemaal zijn. Zo wordt dit het jaar waarin mijn vader gaat verhuizen....maandag komen zijn spullen van de boerderij uit de opslag. En dan gaat hij wonen in de nieuwbouw van De Samaritaan. Ik ben benieuwd...hoe dit zal zijn voor hem. Een eigen appartement....2012 is een jaar, waarin we met elkaar bij Cluster West hele mooie dingen aan het doen zijn. Samen werken aan een hoge kwaliteit...samen werken om te komen tot prachtige prestaties. 2012 is een jaar waarin er nu alweer hele mooie dingen gebeuren. Zo was ik vandaag bij het ISBW en mochten we leren van meervoudige intelligenties, boeiend, leuk en interactief. Genieten was dat...en daar kan ik ook wel weer iets mee doen in mijn andere trainingen. Samenwerkingsverbanden kunnen veranderen, 2012 is het jaar van de verandering, althans zo voelt het nu al...en het jaar is pas 19 dagen jong. 2012 wordt het jaar van de SamenLoop voor Hoop. Een prachtig initiatief, wat ik vanuit Cluster West, vanuit Yarden sponsor en waarbij wij zoveel mogelijk geld willen inzamelen voor KWF. Waarbij wij mee gaan lopen met een 24-uurs wandelestafette met zoveel mogelijk teams. Wij wandelen door een tunnel van licht...met elkaar, een wandeling door kaarslichten, en een wandeling waar ik kaarsen zal laten branden voor al die bijzonder mooie mensen die of hersteld zijn van kanker, of voor die mensen die mij, die ons ontvallen zijn...dus zal ik een kaars branden voor Ron, voor Freek, voor Leonoor, voor mijn moeder, voor collega Rob, een kaars voor jou...simpelweg, omdat het goed is stil te staan bij elkaar, bij de ander...ik hou jullie op de hoogte. Ik zoek dus mensen die mij willen sponsoren hierbij. Met een kleine donatie, of een grote. Mensen die mee willen lopen, 10 euro per persoon en daarnaast 5 euro per kaars...doe mee, vanuit Yarden Cluster West. Laat van je horen, laat je zien...fijn weekend! Liefs, Anita