Zaterdagochtend....zonnige zaterdagochtend....

Goedemorgen lieve mensen! Met de zon die naar binnen schijnt, met de tuindeuren open en deze zon maakt onze keuken mooi vrolijk, met Huub van der Lubbe die een prachtig lied zingt, met een nespresso livanto en een poloshirt aan en mijn gympen, zit ik zomaar te genieten. Annemarie wandelt hier rond in een ochtendjas, we hebben de warmte van de zonnebank op ons lijf gevoeld vanmorgen, en de rust omringt me...Eingelijk is mijn leven een aaneenschakeling van afspraken, van dingen die van me verwacht worden, van verplichtingen, of het nu de hypotheek betalen is, of een afspraak voor mijzelf, een afspraak voor Yarden, de honderden mails per week, die ik afgehandeld wil hebben en als dat dan lukt, dan is het zomaar zaterdagochtend. En dan hoeft er eventjes niets...de spulletjes voor mijn vader staan al klaar, een kapstok, kussentjes, koffie, tandpasta, lekkere dingen, en dus hoef ik nu helemaal niets. Heerlijk...en terwijl ik dit beschrijf, realiseer ik me, dat het goed is. Want zoals ik gisteren zo duidelijk mezelf weer hoorde zeggen, de dingen die ik nu dagdagelijks doe, zijn dingen die ik echt fijn vind. Waar ik blij en gelukkig van ben. Ik doe geen dingen meer die me niet bevallen. Ik hoor mezelf 'nee' zeggen. Ik zie mezelf kiezen voor 'die kleine momenten van niets hoeven'. Ik draai de nieuwe cd van Angela Groothuizen in de auto. En deze cd draai ik al drie weken achter elkaar, iedere rit opnieuw. En een van haar liedjes is 'ik hou van dit land' en dit is zo'n vrolijk liedje, en ik betrap mezelf erop dat ik dit liedje altijd keihard meezing...gisteren hoorde ik op tv dat je een workshop onder begeleiding van een zangcoach kunt winnen. Welnu...ook al zou ik deze winnen, het zou niet gaan...want mijn gebrom bij de cd's die ik beluister, is alleen voor mijn eigen oren bestemd. Annemarie moet altijd lachen als ik mee zit te zingen in de auto...'mooier dan het nu zal het nooit gaan' zingt Huub nu. En dat klopt zo....

Leven is geven
Dankbaar voel ik
mijn kloppende hart
dat overloopt van leven.

De dagen zijn vol,
ik weet wat te doen:
leven is geven.

De helderheid hiervan
legt me muziek in de oren
en geeft me vleugels van leven.

Ik wil roepen
en trekken aan mensen
maar ik kan alleen
maar hopen dat
ze iets zien
en horen
en voelen
van uw geweldige liefde
in mij.

Uit 'gebedenboek voor elke dag'van Anita Galle
'Een deur naar God'

Gisteren kocht ik dit boekje bij de boekhandel. Een prachtig boekje met mooie teksten. Teksten verbonden aan het geloof. En alhoewel ik vroeger vond dat je hierover een mening moest hebben, wel of niet naar de kerk moest gaan, tegenwoordig merk ik, dat het het voor mij hier niet over gaat. Het gaat over liefde, over onbaatzuchtig zijn, over elkaar helpen en ontzorgen, over respect en medeleven. Over denken en geloven in mogelijkheden. Over acceptatie, over zijn, over samen zijn, over liefde, over geven zonder iets terug te verwachten...en dus deel ik nu ook dit soort teksten met jullie.

En deze voor alle vrienden die ik in mijn leven heb mogen ontmoeten, en waar ik nu nog steeds dankbaar voor ben, dat ze er zijn, waar dan ook....

Vriendschap

Zomaar iemand
die met me meegaat,
die me trouw is
en me niet achterlaat,
een vriend die me kent
en toch nog van me houdt,
me opzoekt,
me verrast
en blij maakt.

Haar eerlijkheid siert haar
Zij laat me vrij
om zelf te groeien
en bevestigt mijn bestaan.

Ik kan alleen maar stil
en dankbaar zijn
om wie mogen zijn
voor elkaar.

Uit datzelfde boekje, voor jullie allemaal. Sta vandaag eventjes stil in de zon, kijk naar boven, denk aan al lieve mensen, die 'ergens' zijn, die ons voelen, ons zien, die bij ons zijn, ergens anders...maar wel heel dichtbij...een fijne zonnige dag, vol liefde, alleen of met elkaar...

Anita

Engelen bestaan wel.....

En vandaag was zomaar een hele mooie dag. Een dag die begon met een soort van slecht nieuws voor een groep medewerkers. Het loslaten en weer verder gaan, en aansluitend een lunch in het koffiehuisje met twee ongekend lieve mensen, de vrouw en de dochter van Engel. En zomaar kreeg ik 50 euro voor onze SamenLoop van Hoop. Een mooi gesprek over houden van en elkaar missen...over alleen zijn en opnieuw beginnen. Ja Engel heeft ons samengebracht, het is er zomaar...en het is bijzonder! En aan het einde van de dag, mocht ik kennismaken op een basisschool, groep 8. Waar ik samen met de leerkracht een viertal bedrijfjes ga oprichten die met elkaar gaan samenwerken voor het goede doel. Een zelfgekozen goed doel door de kinderen! En ik mag als praktijkmevrouw deze groep gaan begeleiden en proberen met hen zoveel mogelijk geld te gaan verdienen. Prachtig toch...Kids in Bizz heet dit project! En nu, nu ben ik zomaar thuis. Lekker vroeg...ik ga nog even naar het dorp. Even voor mijn paps wat spulletjes halen. Even zomaar door het dorp lopen. Heerlijk toch...fijn weekend allemaal! Anita

Zomaar eventjes...

En zomaar een berichtje. Vanuit de rust stand. Na een mooie dag, met mooie gesprekken...zo had ik het vanmiddag met Monique in het Koffiehuisje in Overveen over de manier waarop wij in het leven staan...en ik, ik zie het leven als een mooie intense reis. Een reis die me brengt op bestemmingen waar ik wil zijn, wil komen. Zo kwam er zomaar iemand op mijn weg, door een medewerker bij Yarden, en werd ik gevraagd voor de Raad van Advies van een HBO opleiding voor de Uitvaartwereld. En natuurlijk zeg ik 'ja' of eigenlijk, heb ik het al gezegd. Leuk, boeiend, een nieuwe stap in mijn wereld van de uitvaart. Zo ga ik morgen met wat collega's naar een netwerkbijeenkomst van de BGNU in Americain in Amsterdam...leuk, boeiend. En zo heb ik donderdag aan het einde van de dag een afspraak in Parc Royal Soestduinen. Hoe leuk kan je leven zijn. Terwijl de ene dag vol en bol staat van verlies en loslaten, zo reis je de andere dag weer verder. Zondag was een dag vol familie, want Pa Smitshuijsen is inmiddels 88 jaar geworden en dat werd hier gevierd. Gezellig voor het huis op het bankje met elkaar een glas champagne drinken, en toasten op het feit, dat hij deze prachtige leeftijd heeft mogen bereiken. 'the future belongs to those who believes in the beauty of their dreams' zie ik net staan. Een prachtige uitspraak van Eleanor Roosevelt.
Het is lang geleden dat ik hier vertelde over mijn ambities en mijn dromen. Zo wil ik graag een boek schrijven, over inspiratie, over al die mooie mensen die ik zie als mijn rolmodel, mijn voorbeeld. Mensen die me na doen denken, over de weg die ik bewandel. Maar ook over die verhalen die er zo toe doen..een verhaal over een afscheid, over verlies en weer verder gaan. Verhalen die je raken...zo was er die mevrouw die vond dat je niet verdrietig hoeft te zijn, als je het aardse leven moet loslaten, omdat je dan een nieuwe rol krijgt elders. En eigenlijk is dat wel mooi, zo sprak ik deze week met een collega en zij is er heilig van overtuigd, dat ons leven hier stopt, als het onze tijd is. En eigenlijk geloof ik dit ook. En ben ik ervan overtuigd, dat je leven dan ergens anders verder gaat en dat wij elkaar steeds weer tegenkomen...spiritueel, ja zo mag je het noemen. Spiritueel en met twee voetjes op de vloer. Gewoon basic, door dichtbij jezelf te blijven. Zo vertelde ik vandaag aan Mo, dat ik heel gelukkig ben, omdat ik dagelijks vanuit mijn passie aan het werk ben. Of het nu bij Yarden is, of bij de Politie, bij een andere opdrachtgever. Zo bedankte mij vrijdag een coachee, omdat ik hem (een man van 60) geholpen heb in zijn bestaan...heerlijk toch. En dit, dit inspireert mij...iets wat mij minder inspireert, is die dode muis in de keuken, zo vroeg in de ochtend, gevangen en half opgegeten door Semmy de poes. En ik, grote held, haal dan Annemarie uit bed, omdat ik er werkelijk onpasselijk van kan worden. En zij, mijn heldin, moet dit stukje muis opruimen....ja ik weet het, stoer ben ik wel, maar op dit soort momenten helemaal niet. Fijne avond...slaap zacht straks, Anita

Verdriet en onmacht....

Hoe verschillend kan de ene dag, het ene moment zelfs, zijn ten opzichte van het andere...zo zaten wij gisteren nog aan de champagne in Savelberg, zo was er een ontbijt met de directie van Yarden en interessante ontmoetingen in het Crematorium in Haarlem. En vanmiddag een sessie in Haarlem over synergie, een sessie waar het juist ontbrak aan synergie...en ik de discussie opengooide, met alle effecten van dien. En verwonderde ik mij over juist het missen van verbinding, het voorbij gaan aan alle non verbale reacties. En vanuit het nagesprek wat hierop volgde, stapte ik moe maar met een vorm van voldaanheid over deze dag in de auto. En toen constateerde ik dat mijn broer mij wel drie keer had gebeld....en werd ik ongerust. En toen ik hem terugbelde kwam de klap. Want Henry, een van de beste, de liefste vrienden van mijn broer is dood. Keihard dood. Een auto-ongeluk. Een mooi mens, een vader van twee kinderen, een partner, een vriend, een hele lieve vriend is niet meer hier. En Arie, mijn broer is een van de mensen die hem dierbaar zijn, heel dierbaar, kwijt. Snoeihard, ongelooflijk en verdrietig..en ik, die ook deze Henry al jaren ken, ik voel me in- en in verdrietig. Het raakt me...de tranen zitten achter mijn ogen...en woorden schieten te kort. Verlies in alle heftigheid knalt zomaar binnen...levens zijn ontwricht, onvoorwaardelijk en hard. En ik, ik kan niets meer doen, dan alleen maar er zijn voor mijn lieve broer. Het doet zo zeer. Het is zo oneerlijk...die dood. Die verdomde dood...steeds weer is die dood daar. Dichtbij, veraf, dagdagelijks en het raakt me, deze Henry..hij heeft mijn moeder nog gekend. Zo'n lieve vent, zo'n kerel met wie je kon lachen en huilen. Een man die mij in zijn armen nam, toen ik ziek was en kaal en op de boerderij kwam een paar jaar terug, waar hij met Arie en Tonneke de verjaardag van Noor vierde en samen moesten we huilen, omdat ik ziek was. En ik, ik zit hier en hij is dood. Simpelweg dood. En ik ...ik huil voor Henry, voor zijn gezin, voor mijn broer, gewoon ik heb verdriet.....en weer is er die onmacht, die verdomde onmacht, die vraag naar het waarom....Henry en die rot vrachtwagen...Anita

Leeg bericht maar zoveel te vertellen!

Goedemorgen, in alle vroegte schrijf ik een stukje. Want gisterenavond drukte ik alles weg. En toen ben ik uiteindelijk maar lekker gaan slapen. Het was genoeg geweest voor die dag. Een dag vol vergaderingen in Almere, beginnend met een bezoekje ter controle aan het LUMC. Prikken is een lastig iets, steeds maar weer. Dus de ene arm lukte niet, toen de volgende maar gepakt. Maar lieve mensen als het hierbij blijft, dan mogen ze rustig twee keer prikken. Want iedere keer als ik vanuit het LUMC rijd, dan denk ik aan al die mensen, dan denk ik aan Andrea en Ron, aan Jan en Jantje, aan Freek en Lia, aan die collega ver weg bij Yarden Noord, aan mensen die ziek zijn en het niet gered hebben en dan lig ik daar met mijn bruine buik vanwege de Egyptische zon, en voelt mijn specialist of er klieren zijn opgezet en dan lachen we samen. Omdat ik al 3,5 jaar vrij ben. Gitta komt bij me langs, in gedachten dan en dan voel me ik een gelukkig mens. Het leven lacht me toe. En hoe...dit weekend kwam er zomaar een mooie vraag via Lenneke op me af. En gisterenavond hadden zij en ik een mooi gesprek. Nu hard werken om een prachtig voorstel neer te leggen. Het zou mooi aansluiten op alles wat er al gebeurd is, op de Politie, op OCW, op dat waar ik voor sta. Spannend dus weer...en leuk, want er is ook plaats voor Annemarie in dit programma. Kortom...creativiteit gecombineerd met weerstand, wow hoe mooi kan het zijn. Nu, wat businesscases en snel naar Yarden. Ik kon er niet uit vanmorgen heel vroeg, want deze dag is lang. Intensief en mooi, schat ik zomaar in...ondertussen heb ik broerlief gesproken en hij is net zo blij als ik met de manier waarop Pa van Loon nu woont. En geloof me, als er iemand geniet, ondanks zijn omstandigheden, dan is het Pa van Loon wel. Liefs, een fijne dag...de vogels hoor ik fluiten...heerlijk een soort voorjaarsgevoel neemt bezit van me. Ik wil de zon blijvend voelen op mijn huid. Het is zo lekker. Anita

Een huis vol bezoek bij Pa van Loon....

En soms lijkt het alsof het weer bijna net zo is als vroeger, dan is thuiskomen bij Pa van Loon gezellig. Dan komen er spontaan mensen langs, dan geniet hij en roept als gulle gastheer dat zijn gasten een glaasje wijn, advocaat of wat dan ook moeten gebruiken. En het is nu net als het vroeger was toen mijn moeder nog leefde, er is van alles in huis. Wijn, drank, koffie, thee, limonade en allerlei hapjes tussendoor. Heerlijk gewoon. En Pa, hij geniet in zijn schitterende appartement. Met Els aan zijn zijde. Met zijn prachtige enorme nieuwe tv! Hij heeft gisteren schaatsen zitten kijken. De familie Klootwijk kwam op bezoek, tante Anita en oom Dé, de verpleeghuisarts, wat bezoekers van andere bewoners, kortom het was een enorme gezelligheid. En de beelden spreken voor zich. Straks of nu al zijn Arie en Noor bij hem en dan zal  hij ook wel weer enorm genieten van al die gezelligheid. En ik, ik ben meer dan opgelucht over dit alles. Het zit er een beetje op voor me, zo voelt het. De verhuizing is achter de rug. Ik kan mij nu weer richten op mooie nieuwe opdrachten, de Politie, lesgeven, de jeugdzorg in Breda, Yarden, OCW, kortom die dingen waar ik veel energie van krijg. Zomaar uit onverwachte hoek wellicht een nieuwe opdracht, interessant en boeiend. En ik heb weer nieuwe dingen te leren. Heerlijk...ik hou jullie op de hoogte. Heb tot nu toe lekker gewerkt hieraan. En geniet dus weer van dit moment. Het even tijd hebben voor mijn eigen dingen. Heerlijk. Een dikke zoen...Anita