Jarige Wim.....

En vandaag is een van mijn lezers jarig. Wim uit Breda..en op deze bijzondere manier willen wij hem feliciteren met zijn verjaardag! En spreek ik zomaar de hoop uit, dat wij dit jaar weer eens een goed glas wijn met elkaar mogen drinken. En vanavond zullen wij op jouw nieuwe levensjaar een toast uitbrengen! Bijzonder is het eigenlijk, dat mensen die je niet ziet, eigenlijk je volgen door een weblog als deze. Ik ben er blij mee...het is leuk om te weten. Gemiddeld wordt mijn blog 300 keer per maand bekeken. Er worden statistieken bijgehouden over de waarde van mijn weblog, alles wordt vanuit een statistisch perspectief bekeken en ik...ik schrijf gewoon omdat ik het leuk vind. Omdat ik wil vertellen over mijn lieve tante die 87 jaar is geworden, over de vuurtoren van Breskens en mijn nicht met wie ik zomaar heerlijk een nespresso dronk in haar tuin, op de warmste 22e maart sinds tijden. Daar aan die mooie kust op de grens van Belgie en Nederland. Een land waar ik met genoegen aan denk, het is zo de moeite waard om bijna 500 km op een dag te rijden, om bij je familie te zijn. Mijn familie, steeds ouder, steeds kleiner...maar zo bijzonder op elkaar gesteld. En vandaag was de dag van de audit, het keurmerk, en jawel wij zijn keurmerkwaardig. En ik ben er trots op, een moment waarbij als het ware de thermometer in je dienstverlening wordt gestoken. En in Haarlem heb ik genoten...van dit moment. Een dag met emoties, een dag met tranen, een dag met mooie gesprekken. Loslaten en weer verder gaan...steen voor steen opbouwen. Een brief aan al mijn personeelsleden, over gezond en wel zijn....over samen is leuker, en nog meer moois. Morgen valt deze brief op jouw deurmat...zomaar, omdat we in 2012 stil willen staan, bij het leven, als Cluster West.

En nu, the voice kids...lekker niets hoeven, tv-kijken...een avond vrij! Dag, fijne avond, liefs, Anita

Zomaar een momentje....

En na ondertussen drie ongekend drukke dagen, met mooie hoogtepunten, een fotosessie bij Mercedes Benz Biemont en Van Wijk, in een hagelnieuwe SLK...mooi in de zon, met Bertil een leuke kerel, een professionele fotograaf, na avonden hard werken en tussendoor zomaar een glas champagne drinken met elkaar op kantoor, ben ik thuis. En zit ik nu zomaar eventjes bij te komen...van alles, deze week al bijna 45 uur gewerkt, alleen voor Yarden...ongekend! En morgen...dan ben ik vrij. Zomaar vrij, omdat mijn tante morgen 87 jaar wordt. En ik mijn jaarlijkse ritueel herhaal...ik ga morgenmiddag een kopje thee bij haar drinken, bij mijn tante Tanneke in Breskens. Heerlijk...ik rijd er op mijn gemak naar toe...het dak van de Audi lekker open, een goed cd-tje in de cd-speler, en zomaar genieten...van de weg, de zon, van alles...en dan van mijn tante en oom! De zus van mijn moeder, de tante waar ik als meisje van 13 al ging logeren en werken in de Sportwinkel in Breskens. Badpakken verkopen aan dikke duitse dames...ik vergeet het nooit meer. Ik wist niet dat er zulke grote badpakken bestonden...een soort tent..en nog meer bijzonder vond ik het, als zo'n hele dikke mevrouw een bikini wilde. Dat broekje alleen al, daar kon je in wonen. En dat bovenstukje dan...het leek wel een boot, zo groot...en als meisje van 13, en later 14, stond ik te giechelen in de winkel. En als die mevrouw dan vroeg of ik even wilde kijken hoe het stond, pieste ik bijna in mijn broek van het lachen. Heerlijk zo'n herinnering. De kas opmaken met tante op vrijdagavond na de koopavond, was ook zo'n hoogtepunt! Dan voelde ik me zo groot..als ik al die munten mocht tellen, en die bankbiljetten. Zo bijzonder. En morgen op de weg terug, eventjes langs Pa van Loon. Een verrassingsbezoekje...zomaar spontaan. Even kijken hoe het met hem is. Even kijken of we samen Els kunnen bellen. Even een eierkoek met hem eten ofzo. De lente is voelbaar, de mensen zijn blij en vrolijk. Vandaag had ik mijn hippe zwart-witte schoenen aan. Vandaag liep ik buiten en voelde ik de vrolijkheid in de lucht. Vandaag had ik gesprekken over 'Cluster West gezond en wel, samen is het leuker' een thema wat officieel 6 april a.s. van start gaat. Samen met mijn collega's werken aan een gezond en goed lijf. Aan werken met plezier, aan lol maken en energie krijgen van en met elkaar. Een prachtig programma werk ik momenteel uit. En ik hoop op een groot succes voor iedereen. En dit programma wordt gekoppeld aan de SamenLoop voor Hoop. Die mooie wandelestafette op 8 en 9 juni a.s. Ik wens jullie een fijne avond toe...van dat kleine stukje wat ons nog rest. Hoe leuk was het niet, gisteren hadden we een bijeenkomst in Almere, en toen stapten er externen binnen, Bert Drenth, de oude HRM-directeur van ISS, nu directeur van een consultancy club, en wij herkenden elkaar direct. Leuk...hoe je mensen uit je oude netwerk, in een heel nieuwe setting terug ziet komen. Zomaar...de wereld is klein, het netwerk is groot..en ik, ik voel me heerlijk! Dag, liefs, Anita

Zakenvrouwen en Veuve Cliquot

Jacqueline Zuidweg is verkozen tot Zakenvrouw van het jaar 2012 gisteren in Kasteel Wittenburg te Wassenaar. En ik was er zomaar bij...een evenement gesponsord door Veuve Cliquot in een prachtige ambiance. Genieten, spontaan, onverwachts, samen met Sabrina mijn directeur. Leuk, onbevangen en interessant. Leuke dames en heren om ons heen, een goddelijk glas, kortom het kan slechter weer allemaal toch...daarna nog een event in Alkmaar met mijn voltallige Zorgteam en laat thuis vannacht. Vandaag stond volledig in het teken van vergaderen en samenkomen, met collega clustermanagers, in Almere. Een lange dag...en nu, eventjes niets, zomaar zijn...even rust. En morgen een fotosessie bij Mercedes Benz, op de foto met prachtige SLK's of mooie auto's van het enige echte merk, zo zou mijn vader zeggen. Voor Amsterdamse Zakenvrouwen...dag, fijne avond, Anita

Zaterdagochtend....zonnige zaterdagochtend....

Goedemorgen lieve mensen! Met de zon die naar binnen schijnt, met de tuindeuren open en deze zon maakt onze keuken mooi vrolijk, met Huub van der Lubbe die een prachtig lied zingt, met een nespresso livanto en een poloshirt aan en mijn gympen, zit ik zomaar te genieten. Annemarie wandelt hier rond in een ochtendjas, we hebben de warmte van de zonnebank op ons lijf gevoeld vanmorgen, en de rust omringt me...Eingelijk is mijn leven een aaneenschakeling van afspraken, van dingen die van me verwacht worden, van verplichtingen, of het nu de hypotheek betalen is, of een afspraak voor mijzelf, een afspraak voor Yarden, de honderden mails per week, die ik afgehandeld wil hebben en als dat dan lukt, dan is het zomaar zaterdagochtend. En dan hoeft er eventjes niets...de spulletjes voor mijn vader staan al klaar, een kapstok, kussentjes, koffie, tandpasta, lekkere dingen, en dus hoef ik nu helemaal niets. Heerlijk...en terwijl ik dit beschrijf, realiseer ik me, dat het goed is. Want zoals ik gisteren zo duidelijk mezelf weer hoorde zeggen, de dingen die ik nu dagdagelijks doe, zijn dingen die ik echt fijn vind. Waar ik blij en gelukkig van ben. Ik doe geen dingen meer die me niet bevallen. Ik hoor mezelf 'nee' zeggen. Ik zie mezelf kiezen voor 'die kleine momenten van niets hoeven'. Ik draai de nieuwe cd van Angela Groothuizen in de auto. En deze cd draai ik al drie weken achter elkaar, iedere rit opnieuw. En een van haar liedjes is 'ik hou van dit land' en dit is zo'n vrolijk liedje, en ik betrap mezelf erop dat ik dit liedje altijd keihard meezing...gisteren hoorde ik op tv dat je een workshop onder begeleiding van een zangcoach kunt winnen. Welnu...ook al zou ik deze winnen, het zou niet gaan...want mijn gebrom bij de cd's die ik beluister, is alleen voor mijn eigen oren bestemd. Annemarie moet altijd lachen als ik mee zit te zingen in de auto...'mooier dan het nu zal het nooit gaan' zingt Huub nu. En dat klopt zo....

Leven is geven
Dankbaar voel ik
mijn kloppende hart
dat overloopt van leven.

De dagen zijn vol,
ik weet wat te doen:
leven is geven.

De helderheid hiervan
legt me muziek in de oren
en geeft me vleugels van leven.

Ik wil roepen
en trekken aan mensen
maar ik kan alleen
maar hopen dat
ze iets zien
en horen
en voelen
van uw geweldige liefde
in mij.

Uit 'gebedenboek voor elke dag'van Anita Galle
'Een deur naar God'

Gisteren kocht ik dit boekje bij de boekhandel. Een prachtig boekje met mooie teksten. Teksten verbonden aan het geloof. En alhoewel ik vroeger vond dat je hierover een mening moest hebben, wel of niet naar de kerk moest gaan, tegenwoordig merk ik, dat het het voor mij hier niet over gaat. Het gaat over liefde, over onbaatzuchtig zijn, over elkaar helpen en ontzorgen, over respect en medeleven. Over denken en geloven in mogelijkheden. Over acceptatie, over zijn, over samen zijn, over liefde, over geven zonder iets terug te verwachten...en dus deel ik nu ook dit soort teksten met jullie.

En deze voor alle vrienden die ik in mijn leven heb mogen ontmoeten, en waar ik nu nog steeds dankbaar voor ben, dat ze er zijn, waar dan ook....

Vriendschap

Zomaar iemand
die met me meegaat,
die me trouw is
en me niet achterlaat,
een vriend die me kent
en toch nog van me houdt,
me opzoekt,
me verrast
en blij maakt.

Haar eerlijkheid siert haar
Zij laat me vrij
om zelf te groeien
en bevestigt mijn bestaan.

Ik kan alleen maar stil
en dankbaar zijn
om wie mogen zijn
voor elkaar.

Uit datzelfde boekje, voor jullie allemaal. Sta vandaag eventjes stil in de zon, kijk naar boven, denk aan al lieve mensen, die 'ergens' zijn, die ons voelen, ons zien, die bij ons zijn, ergens anders...maar wel heel dichtbij...een fijne zonnige dag, vol liefde, alleen of met elkaar...

Anita

Engelen bestaan wel.....

En vandaag was zomaar een hele mooie dag. Een dag die begon met een soort van slecht nieuws voor een groep medewerkers. Het loslaten en weer verder gaan, en aansluitend een lunch in het koffiehuisje met twee ongekend lieve mensen, de vrouw en de dochter van Engel. En zomaar kreeg ik 50 euro voor onze SamenLoop van Hoop. Een mooi gesprek over houden van en elkaar missen...over alleen zijn en opnieuw beginnen. Ja Engel heeft ons samengebracht, het is er zomaar...en het is bijzonder! En aan het einde van de dag, mocht ik kennismaken op een basisschool, groep 8. Waar ik samen met de leerkracht een viertal bedrijfjes ga oprichten die met elkaar gaan samenwerken voor het goede doel. Een zelfgekozen goed doel door de kinderen! En ik mag als praktijkmevrouw deze groep gaan begeleiden en proberen met hen zoveel mogelijk geld te gaan verdienen. Prachtig toch...Kids in Bizz heet dit project! En nu, nu ben ik zomaar thuis. Lekker vroeg...ik ga nog even naar het dorp. Even voor mijn paps wat spulletjes halen. Even zomaar door het dorp lopen. Heerlijk toch...fijn weekend allemaal! Anita

Zomaar eventjes...

En zomaar een berichtje. Vanuit de rust stand. Na een mooie dag, met mooie gesprekken...zo had ik het vanmiddag met Monique in het Koffiehuisje in Overveen over de manier waarop wij in het leven staan...en ik, ik zie het leven als een mooie intense reis. Een reis die me brengt op bestemmingen waar ik wil zijn, wil komen. Zo kwam er zomaar iemand op mijn weg, door een medewerker bij Yarden, en werd ik gevraagd voor de Raad van Advies van een HBO opleiding voor de Uitvaartwereld. En natuurlijk zeg ik 'ja' of eigenlijk, heb ik het al gezegd. Leuk, boeiend, een nieuwe stap in mijn wereld van de uitvaart. Zo ga ik morgen met wat collega's naar een netwerkbijeenkomst van de BGNU in Americain in Amsterdam...leuk, boeiend. En zo heb ik donderdag aan het einde van de dag een afspraak in Parc Royal Soestduinen. Hoe leuk kan je leven zijn. Terwijl de ene dag vol en bol staat van verlies en loslaten, zo reis je de andere dag weer verder. Zondag was een dag vol familie, want Pa Smitshuijsen is inmiddels 88 jaar geworden en dat werd hier gevierd. Gezellig voor het huis op het bankje met elkaar een glas champagne drinken, en toasten op het feit, dat hij deze prachtige leeftijd heeft mogen bereiken. 'the future belongs to those who believes in the beauty of their dreams' zie ik net staan. Een prachtige uitspraak van Eleanor Roosevelt.
Het is lang geleden dat ik hier vertelde over mijn ambities en mijn dromen. Zo wil ik graag een boek schrijven, over inspiratie, over al die mooie mensen die ik zie als mijn rolmodel, mijn voorbeeld. Mensen die me na doen denken, over de weg die ik bewandel. Maar ook over die verhalen die er zo toe doen..een verhaal over een afscheid, over verlies en weer verder gaan. Verhalen die je raken...zo was er die mevrouw die vond dat je niet verdrietig hoeft te zijn, als je het aardse leven moet loslaten, omdat je dan een nieuwe rol krijgt elders. En eigenlijk is dat wel mooi, zo sprak ik deze week met een collega en zij is er heilig van overtuigd, dat ons leven hier stopt, als het onze tijd is. En eigenlijk geloof ik dit ook. En ben ik ervan overtuigd, dat je leven dan ergens anders verder gaat en dat wij elkaar steeds weer tegenkomen...spiritueel, ja zo mag je het noemen. Spiritueel en met twee voetjes op de vloer. Gewoon basic, door dichtbij jezelf te blijven. Zo vertelde ik vandaag aan Mo, dat ik heel gelukkig ben, omdat ik dagelijks vanuit mijn passie aan het werk ben. Of het nu bij Yarden is, of bij de Politie, bij een andere opdrachtgever. Zo bedankte mij vrijdag een coachee, omdat ik hem (een man van 60) geholpen heb in zijn bestaan...heerlijk toch. En dit, dit inspireert mij...iets wat mij minder inspireert, is die dode muis in de keuken, zo vroeg in de ochtend, gevangen en half opgegeten door Semmy de poes. En ik, grote held, haal dan Annemarie uit bed, omdat ik er werkelijk onpasselijk van kan worden. En zij, mijn heldin, moet dit stukje muis opruimen....ja ik weet het, stoer ben ik wel, maar op dit soort momenten helemaal niet. Fijne avond...slaap zacht straks, Anita

Verdriet en onmacht....

Hoe verschillend kan de ene dag, het ene moment zelfs, zijn ten opzichte van het andere...zo zaten wij gisteren nog aan de champagne in Savelberg, zo was er een ontbijt met de directie van Yarden en interessante ontmoetingen in het Crematorium in Haarlem. En vanmiddag een sessie in Haarlem over synergie, een sessie waar het juist ontbrak aan synergie...en ik de discussie opengooide, met alle effecten van dien. En verwonderde ik mij over juist het missen van verbinding, het voorbij gaan aan alle non verbale reacties. En vanuit het nagesprek wat hierop volgde, stapte ik moe maar met een vorm van voldaanheid over deze dag in de auto. En toen constateerde ik dat mijn broer mij wel drie keer had gebeld....en werd ik ongerust. En toen ik hem terugbelde kwam de klap. Want Henry, een van de beste, de liefste vrienden van mijn broer is dood. Keihard dood. Een auto-ongeluk. Een mooi mens, een vader van twee kinderen, een partner, een vriend, een hele lieve vriend is niet meer hier. En Arie, mijn broer is een van de mensen die hem dierbaar zijn, heel dierbaar, kwijt. Snoeihard, ongelooflijk en verdrietig..en ik, die ook deze Henry al jaren ken, ik voel me in- en in verdrietig. Het raakt me...de tranen zitten achter mijn ogen...en woorden schieten te kort. Verlies in alle heftigheid knalt zomaar binnen...levens zijn ontwricht, onvoorwaardelijk en hard. En ik, ik kan niets meer doen, dan alleen maar er zijn voor mijn lieve broer. Het doet zo zeer. Het is zo oneerlijk...die dood. Die verdomde dood...steeds weer is die dood daar. Dichtbij, veraf, dagdagelijks en het raakt me, deze Henry..hij heeft mijn moeder nog gekend. Zo'n lieve vent, zo'n kerel met wie je kon lachen en huilen. Een man die mij in zijn armen nam, toen ik ziek was en kaal en op de boerderij kwam een paar jaar terug, waar hij met Arie en Tonneke de verjaardag van Noor vierde en samen moesten we huilen, omdat ik ziek was. En ik, ik zit hier en hij is dood. Simpelweg dood. En ik ...ik huil voor Henry, voor zijn gezin, voor mijn broer, gewoon ik heb verdriet.....en weer is er die onmacht, die verdomde onmacht, die vraag naar het waarom....Henry en die rot vrachtwagen...Anita