Verjaardag Pa en opening winkel Amstelveen

Goedemorgen en soms moet je niet zoveel zeggen, maar meer van alles laten zien!

Eerst wat foto's van Pa van Loon die 83 werd en daarna wat foto's van de opening van de prachtige uitvaartwinkel in Amstelveen! Fijne dag, Anita

De zon.....

Tijdens onze tweede module van de Politie, werden er prachtige verhalen verteld, gezien vanuit het perspectief van je rolmodel. Een bijzondere opdracht en een verhaal, deed mij werkelijk scheuren van de lach. Een verhaal over een jongetje die o-benen had. En toen hij met zijn vader bij een specialist was geweest, en we spreken nu over 50 jaar geleden, zei de specialist 'doe zijn schoentjes maar andersom aan'. En op weg terug naar huis, in de tram, zeiden mensen tegen zijn vader, 'meneer uw zoontje heeft zijn schoentjes verkeerd om aan'. En soms weet je niet wat het is, maar Monique en ik bleven er zowat in. Echt ik kon bijna niet meer ophouden en terwijl ik het schrijf, gebeurt het me weer...ik ervaar een ongekend plezier. Ik zie het voor me en toen de man daarna ging staan begon ik nog harder te lachen, want die o-benen zijn er nog steeds. Hoe simpel kan het leven zijn, hoe kun je plezier hebben om zoiets kleins.
De zon schijnt weer...hoe lekker is het wakker worden en de zon op je lijf voelen, tja want daar op die zolder van ons, is het goed warm...de zon voel je zo ongeveer door het dak heen komen...heerlijk, raampjes open, en dan beneden in de tuin, je bakje met kwark eten in de zon, een kopje nespresso erbij...wat een feest! Vandaag een buiten dag, voordat de goed gevulde agenda het weer van me overneemt, voordat ik afspraak na afspraak heb, en hele lange dagen ga werken. Maar wel, met de verjaardag van mijn vader, a.s. donderdag in het vooruitzicht. Heb je zin om langs te komen in zijn Zorginstelling, hij vindt het zomaar leuk en Annemarie en ik zijn er voor de inwendige mens en wij zullen u ontvangen en bedienen. Een taartje van Van Helden, de banketbakker in Middelharnis, een glaasje champagne, een stukje zalm, kortom...het zal een feest worden, 31 mei wordt hij 83 jaar. Zijn derde verjaardag alweer in zijn zorginstelling Nieuw Rijsenburgh te Sommelsdijk. En deze week is nog een week vol hoogtepunten, Jeannet van Brienen mijn uitvaartverzorgster is 12,5 jaar in dienst bij Yarden. En ook dat vieren we vrijdag a.s. en aansluitend zullen wij de winkel in Amstelveen gaan openen met live muziek, roze rouwauto's, kortom een spektakel daar op de Amsterdamseweg 182-184. Dus zin in een glas wijn, interesse in mooie literatuur, of bijzondere kisten? Teksten, rouw en verlies...wij zullen u ontvangen.
En nu, nu weer naar buiten...de zon in.
Liefs, fijne dag, Anita

Zonnige zondag....

En na een intensieve zaterdag, met een lang bezoek aan mijn vader, met een drie uur durende wandeling door Sommelsdijk en Middelharnis kwam er zomaar een hele mooie rustige zondag. Gisteren tijdens de wandeling ontmoeten wij veel mensen.  Een ontmoeting met 'de vissers',  twee zeeuwse echtparen, die vroeger hun boot bij Pa in de stalling hadden liggen, en een ontmoeting met Cock van Dijk en haar man, kortom voor Pa een feest van herkenning, maar ook wel afzien, want hij had last van zijn billen, iedere hobbel was voelbaar voor hem, iedere stoeptegel die schuin ligt, is voor hem aanleiding om te gaan protesteren en in paniek te raken. Hij is zo enorm bang, bang voor alles, bang voor de tillift, bang voor een auto, bang dat je hem uit zijn stoel laat vallen...angst omdat hij zelf geen regie meer heeft. Dus gisterenavond kwamen wij thuis, Annemarie en ik, en was ik moe. En zaten wij heerlijk in de tuin, te genieten van het mooie weer, de mooie temperatuur. En zomaar werd het een bijzondere avond, want Loes en Wilma kwamen langs, de buurvrouwen van de Oranjekade. En Nathalie kwam eventjes langs, zomaar om haar verhaal te delen, spontaan en met mooie gesprekken. De vuurpot aan op tafel, en het werd zomaar laat, heel laat...heerlijk, als de tijd het zomaar van je mag overnemen. En nadat we lekker uitgeslapen hebben, hebben we de gehele dag zomaar thuis doorgebracht, het uitzoeken van papieren, het opruimen van kasten, het ordenen van systemen. Heerlijk...in de tuin, in de zon, tussendoor wat slapen, wat zomaar zijn...lekker is dat, als je de dingen zomaar kunt laten gebeuren. Tijdschriften uitzoeken, ik heb net gekookt een stukje vlees en een verse salade, gezond...ja want hoe leuk, de dames van de Oranjekade zeiden 'wat ben jij afgevallen zeg, staat je goed...' en ik ben hier zomaar heel blij mee. Want het voelt zo lekker. Ik ben er nog lang niet, maar toch...
Morgen is weer zo'n dag, een dag om te genieten, een dag van en voor onszelf, zonder verplichtingen en die zon, die maakt onze dag en ik hoop die van jullie ook, zo bijzonder en zo mooi! Ik kreeg van Wilma en Loes, althans wij kregen van Wilma en Loes, een mooi boekje en hierin las ik 'je kan leven alsof niets een wonder is en je kan leven alsof alles een wonder is' een prachtig citaat van Albert Einstein. En als je op deze manier naar het leven kijkt, dan verwonder je je iedere dag weer. Toen wij zaterdag met mijn vader door Sommelsdijk wandelden, hij in zijn rolstoel en wij erachter, ernaast, zag je hoe mooi de natuur is, de bloemen die bloeien, de bloesem aan de bomen, de vele nuances groen, en op zo'n moment ervaar ik vreugde. En vreugde is er om je leven kleur te geven, om het te voelen en te ervaren. Maar dan moet je wel in staat zijn, om het te zien. En zo staat er hier bij onze druif, zomaar een bosje paarse viooltjes. zomaar spontaan zijn deze daar terecht gekomen...volgens mij heeft mijn moeder ons deze bloemetjes gebracht, haar kleur paars, zo'n mooi klein gebaar.
Dag, een fijne avond nog, wij gaan zo eventjes fietsen. Anita

Eventjes bijpraten....

Bijna een week stilte...een ongekend drukke en vooral volle week. Met afspraken, een geweldige training bij de Politie, gierend van de lach met Monique op een terras in Made, en zomaar dus even ongekend genieten. Bezig met schilders, tuinmannen etc....want jeetje, dit is het jaar van het groot onderhoud. Het huis wordt geschilderd en ik ben nog stil van de enorme hoeveelheid geld, die hiermee gemoeid is. Wat houtwerk vervangen....pffffttt ik ben echt eventjes volledig uit mijn doen geweest. Dat heb je met een huis uit 1929 en wil je dit mooi houden, dan vergt dit een investering...en watvoor een. Maar...jullie gaan het zien. Het wordt prachtig...dus dan maar een reisje minder. Dit jaar is het jaar van de Papelaan. Vandaag een mooie leiderschapsdag....en vanuit deze groep, een nieuw coachtraject. Een beetje Yarden deze week, maar wel veel contacten. Een gevoel van trots, doordat mijn drukkerij een opdracht kreeg vanuit Almere. En hoe blij kun je zijn als manager Cluster West als zoiets gebeurd. Een vorm van intrinsieke beloning! Deze week de heropening van de winkel in Amstelveen, die meer dan prachtig gaat worden. Met een schitterende interieur, eenvoudig, basis, wat kleur al niet kan doen...met teksten, met eenvoudige pure materialen. En hoe leuk om te zien, dat de mensen uit Amstelveen blij zijn hiermee. En trots ook....maandag bij mijn vader geweest, met hem gewandeld door de polders rondom Sommelsdijk. En ook gisterenavond weer even bij hem geweest en met hem gewandeld, want hoe erg is het niet, als je afhankelijk van de mensen om je heen, met dit schitterende weer, niet naar buiten kunt. En gisteren reden wij naar buiten, en onderweg kwamen wij mensen tegen, bij de geitjes, zomaar bij de sloop van het oude gebouw, en hoe heerlijk is het dan, om te zien dat mijn vader geniet! En vanavond zaten Annemarie en ik lekker samen buiten, in de zon, en heb ik gekookt...nog steeds ben ik aan het lijnen. En het gaat goed. Gisteren kwam het sociaal jaarverslag van Yarden, waar ik in sta met een foto en toen zag ik mijn dikke kop. En nu, nu zie ik een mooie kop, een beter lijf, waar ik al 7,5 kg van af heb gekregen. Op naar de laatste 5...en ik ben er zomaar een beetje trots op. En nu zijn wij samen thuis, de meisjes zijn naar papa toe. En wij zijn heerlijk moe...een volle dag rondom Pa van Loon wacht ons weer morgen, een zondag zonder afspraken, een maandag met deels prive dingen en deels Yarden...dus, eventjes genieten en morgen weer met Pa van Loon naar buiten toe...ik wens jullie allen een prachtig weekend toe. En dan nog dit .......'hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen, en dat dat je ruimte was'. Een prachtige tekst van Bert Schierbeek. Lijkt me wel heerlijk trouwens...dag, liefs, Anita

Houden van iemand is ook loslaten....

Deze week had ik een gesprek met een lieve collega van me bij Yarden. Een vrouw die verdriet voelt en heeft, omdat haar liefste, beste, meest intense vriendin nooit meer beter kan worden. En hoe bijzonder is het dan niet, om dit samen te delen. En op enig moment zei ik tegen haar 'houden van is ook loslaten'. Want hoe egoistisch is het niet, als wij iemand niet willen gaan, voor onszelf, maar dat kanker maakt dat deze mens geen kwaliteit van leven meer heeft. En dus is het soms, hoe moeilijk ook, beter om iemand los te laten, zodat hij of zij kan gaan....En vandaag hebben wij op een bijzonder manier afscheid genomen van Jan. Ergens in de kerk, zag ik tante Anita en oom De, Arie schoof naar binnen, Pa en ik waren er met de rolstoelbus en Ha en Hienh kwamen. En eigenlijk was dit wat nog rest van de familie van Loon en waren wij daar, om Jan te begeleiden naar zijn laatste rustplaats, een mooie plek op de begraafplaats, niet zo ver bij mijn moeder vandaan, onder een boom...een mooie plek, waar ik af en toe even zal zijn, als ik naar ma ga, om ook even iets tegen Jan te zeggen. Het was een intense dag, vol verdriet, Matthijs de kleinzoon van Jan en Jantje, zei een paar hele mooie woorden tegen zijn opa. Intens en verdrietig...een enorme opkomst, want Jan was zo bedacht ik me in de auto, een man die onvoorwaardelijk voor de ander zorgde. Of het nu ging over iemand veraf, of dichtbij, Jan zorgde voor je. Zo gaf hij me een levenslange garantie, of heb ik dat al eerder gezegd...Jan is onvoorwaardelijk......en nu is hij naar de hemel, of waar dan ook, en volgens mij wordt het daar ook wel steeds meer bijzonder, met al die mooie mensen die ons ontvallen...volgens een dame die meer ziet dan jij en ik, is mijn moeder daar en zorgt zij ervoor, dat mensen als Jan het daar ook weer goed krijgen. Zij heeft volgens mij ook daar een beetje de regie...ik geloof het zomaar. Voor mijn vader was dit ook een bijzondere dag, de hele dag waren wij op stap, hij en ik. Na de kerk, met elkaar met Arie, Ha en Hienh en Pa naar het graf, daarna condoleren, en daarna hij en ik samen het dorp Middelharnis in. Hij roepend als hij een auto hoort, of roepend als hij denkt dat ik die rolstoel zomaar voor een auto rijd..hij is angstig, en dat geeft hij zelf ook aan, angstig voor geluid, voor dingen die hij wel of niet hoort. Hij heeft lekker op een terras gezeten, koffie gedronken een tosti gegeten. En daarna lekker verse bami. En hebben wij het eten van het huis, Nieuw Rijsenburgh, gewoon weggegooid, want het is niet lekker zo geeft hij aan. Dus heeft hij een heerlijk bordje bami op. Verse bami, met lekker vlees. Een beetje pittig. En nu zit ik onder de terraskachel buiten, met een trui aan, mijn glaasje witte wijn, want ik ben zo verschrikkelijk moe...verdriet komt zo binnen. En ik ben echt verdrietig, intens verdrietig...gek eigenlijk, want gisterenavond vierden wij de 50e verjaardag van een vriendin van Annemarie. Een lekker swingfeest, gezellig, met 70-jaren muziek...hier in het dorp bij Floris V. Een mooie ambiance, gezellig...een tintje oranje, omdat Marga zo van oranje houdt, van de Oranjes wel te verstaan. En dus ligt feesten, het leven vieren en afscheid nemen, soms ook zo dichtbij elkaar. Zo waren daar de kinderen van Jan en Jantje vandaag, met kleine en wat grotere kinderen, loslaten en samenkomen, al die woorden passen zo goed bij elkaar...verdriet en geluk, ontroering hoort bij beiden. Geraakt zijn ook...nu, even niets meer. Eventjes zomaar in stilte zijn. Deze avond treden de Toppers op in Amsterdam en veel mensen die ik ken, zijn daar naar toe. Ik zou het ook wel eens willen, maar eigenlijk ben ik nu zo blij, dat ik niet met al die collega's en bekenden daar zit, maar simpelweg hier in de tuin thuis...met Annemarie. En onze terraskachel ....glimlach. Fijn weekend, maandag ga ik weer naar mijn vader....zomaar, omdat hij mijn vader is. Liefs, Anita

Verdrietig...

En vandaag was ik zo'n dag, dat ik me verdrietig voelde, intens verdrietig. Alsof in iedere vezel in mij het gevoel aanwezig is, dat ik weer iemand los moet laten, van wie ik zomaar hou. Omdat deze mens, deze Jan, al zoveel jaar in mijn leven is. Omdat hij een prachtige herinnering is aan mijn ouders, mijn boerderij, mijn leven, ons leven met elkaar. Lief en leed gedeeld. Elkaar bijgestaan, zoveel gedeeld, zoveel beleefd, Jan die mij 'een levenslange garantie gaf op al mijn wasmachines' omdat hij mijn 'broer' was. En waarom nu mijn broer, want zo begon het ooit, dan mocht hij me kussen en dichtbij me zijn. Een lekker flauw grapje, maar wel zo echt. En zomaar is dan mijn 'broer Jan' overleden. En hij was de man, die aan mijn moeder vroeg op haar sterfbed 'maar Ina, ik ben toch altijd wel netjes geweest he...' en haar laatste antwoord aan Jan was 'nou mmmmm'. En vanaf haar sterfbed, gaf zij hem nog een klein standje. Omdat zij vond, dat Pa en Jan regelmatig een glas wijn te veel dronken. En mijn moeder (ja hoe bestaat het...) hield niet van alcohol...Maar Jan was ook de man, die mijn vader altijd hielp, die wasmachines van 100 jaar en ouder nog aan de praat kon houden. Die alles verving op de boerderij wat maar vervangen moest worden. Jan kon alles...en vandaag zat hij naast me in de auto. Was hij bij me op kantoor. Letterlijk zei een collega me dat zij de afgelopen week, op zijn sterfdag, iemand achter me zag staan op kantoor. Jan...hij was daar gewoon. Ja en nu denken jullie dat ik dronken ben, maar echt niet, ik voelde het ook. Ik was ziek, toen hij stierf. Zomaar ziek en die ochtend al emotioneel, en ellendig...echt waar. Verdriet doet pijn. En toch zal ik verder gaan, er zijn voor Jantje zijn vrouw. En het leven leven, omdat dat mijn bedoeling is. Het leven te leven, ondanks alle verlies, alle verdriet, alle rouw...ik zal het leven leven. Een hele dikke zoen, van mij, voor....Jan. Ja natuurlijk voor Jan en voor Jantje...en hun kinderen, en kleinkinderen. Liefs, van Anita...

Speciaal voor Jan ........

En nadat ik zaterdag al afscheid van hem had genomen....nadat ik bij mijn moeder op haar graf mooie paarse moederdagbloemetjes had geplaatst, kreeg ik vandaag een telefoontje terwijl ik van Alkmaar naar Almere reed...mijn vriend, onze vriend Jan is overleden. Na een heftig ziekbed, alweer die rotziekte, kanker. Een man, die mij zijn 'zus' noemde en ik, ik noemde hem 'broer'. En vanmiddag in het MT, werd het me zomaar te kwaad. En terwijl ik dit schrijf, voel ik de tranen prikken in mijn ogen...zo oneerlijk, zo niet ok, al die lieve mooie bijzondere mensen, voor wie het leven hier ophoudt. In gedachten ben ik bij Jantje, bij de kinderen en kleinkinderen, en voel ik het gemis....Jan, mijn vader noemde hem zaterdag nog 'mijn grote vriend'. Jan...hij is niet meer..en ach wat zal ik hem missen. Ik voel verdriet, intens verdriet...de Samenloop voor Hoop, staat in het teken van Ron, van Freek, van Jan en van al die mensen, die zomaar iemand hebben verloren, van wie ze zielsveel houden...dus ik loop ook voor mijn moeder, en al die kaarsen die wij branden, branden wij voor hen, die niet meer hier zijn...een wandeling door de tunnel van licht. Met elkaar.....dag, een verdrietige, een beetje een lege Anita...