Een week waarin ik moe en moe en moe ben....

En de week die achter me ligt, was een week, waarin ik me alleen maar moe voelde. Waar ik steeds weer naar bed wilde, geen energie had, niet uit mijn bed kon en leefde als een non. Een week waarin ik uitgebreid bloedonderzoek heb gehad in het LUMC, een CT-scan, en nog steeds niet goed weet wat er met mij aan de hand is. De uitslagen zijn nog niet bekend...ik hou jullie weer op de hoogte. En geen zorgen, want het is niet weer kanker ofzo, maar ergens in mijn lijf is iets niet ok. En nu even goed uitzoeken wat dat is....wat maakt dan dat ik zo intens moe ben. Last heb van mijn lijf, koorts heb soms en gekke bijna allergische reacties incidenteel op mijn armen. Geen idee...Ik ben vooral ongekend moe...kan de hele dag wel slapen. Maar deze week heb ik ook gewoon gewerkt. En ook wel fijn gewerkt, ik heb goed voor mezelf gezorgd, door rust te nemen indien ik het nodig had. Ik ben bijna 2,5 kg afgevallen, heb gefietst, gezonde dingen gegeten, veel groente, veel vlees..fruit, en water. Ik heb mooie gesprekken gevoerd, onaardige dingen gelezen en me soms zorgen gemaakt, over hoe de dingen kunnen gaan. Ik heb een kleine opdracht gekregen, die ik thuis kan uitvoeren, coachgesprekken gevoerd. Ben bezig met Schoonhoven, samen met Annemarie, ons kantoor, atelier opruimen, zondagochtend de laatste spullen verhuizen, kortom...we hebben hard gewerkt. En Annemarie heeft een prachtig atelier, en zondag hoop ik een mooie studeerkamer te hebben hier, waar ik me lekker kan terugtrekken, om mijn cursussen voor te bereiden, om businesscases na te kijken, om zomaar rustig te lezen, te mailen. Administratie te doen. Zojuist declaraties ingediend, allerlei administratieve dingen afgehandeld en nu, rust...tijd voor een kopje nespresso, straks lekker naar de Voice kijken...het is weekend. En weekend betekent dat ik mijn vader morgen ga bezoeken...heerlijk is dat. Om zomaar met hem te zijn, rustig met hem te wandelen door Middelharnis of Sommelsdijk. Om huizen te kijken, mensen te ontmoeten en te genieten van eenvoudige en kleine dingen. En daar kan ik me op verheugen. De gang staat al vol met allerlei dingen die hij nodig heeft, wijn, koffie, noten, morgen nog lekkere dingen van de bakker meenemen en het komt vanzelf weer goed met mijn vader.

Lieve mensen, soms is het goed eens achterover te leunen en dat doe ik nu maar even. Eventjes niks...om zomaar te zijn. Rust te nemen en te genieten van een avondje samen. De meisjes zijn hier, maar zij gaan het weekend van Voorschoten beleven, lekker uit met vrienden en vriendinnen...heerlijk toch. Als ik jong was, dan wist ik het wel...hier nog wat foto's van mijn verjaardag, van zomaar wat sfeerimpressies, van jong en oud...gezellig he? Liefs, Anita

Een bruiloft als een sprookje....

Lieve mensen, soms lijkt het leven net een sprookje en soms ook helemaal niet. En dat verschil dat mag er zijn...zo waren Annemarie en ik afgelopen zaterdag in Hotel Fidder in Zwolle. Een prachtig hotel, romantisch, klein, intiem en vanuit dat Hotel vertrokken wij richting Havezathe Den Alderdinck te Laag Zuthem. Want daar was het prachtige bruiloftsfeest van Leonie en Jos...en prachtig was het...een locatie om van te dromen, een plechtigheid aan het water, hapjes van  Librije's Zusje en geloof me.....dat is echt genieten. De zon, de heren die je auto wegreden..jammer dat we niet met de SLK waren...de gasten, met prachtige feestelijke kleding en/of smoking...Bernardo die man uit Brazilie die zo goed kan dansen, Ruud Jacobs aan de bas, muziek en alles klopte...zo ook wij. Dus soms mag je zomaar onderdeel uitmaken van een sprookje. En de volgende dag ben je bezig met brieven van advocaten en oneerlijke manieren van zijn of handelen. Ach het leven kent veel kanten en zo was ik vandaag in het LUMC voor een controle, en ga ik morgen voor diezelfde controle in de scan (niet tegen mijn vader zeggen), een CT-scan met contrast, om eventjes te kijken of mijn lijf het goed doet. Want soms lijkt het alsof dat lijf wat protesteert, wat moeilijk doet...en risico's nemen dat doen we niet...Ondertussen fietsen Annemarie en ik erop los en genieten we van mooie nazomerse avonden...het werk neemt weer toe. De wereld is terug, de files daarmee ook en onze Roos is gisteren 15 jaar geworden. Een kind om trots op te zijn. En Floor gaat starten met autorijles, kortom...het leven wordt ten volle geleefd en dat is zo prachtig...En terugdenkend aan alle feesten die er waren de afgelopen weken, een onthulling van een verkoopwagen, een feest omdat iemand 50 werd, iemand die 53 werd, een bruiloft als die van een prinses...en ik, ik was zomaar overal bij...
Terwijl ik dit schrijf vliegt er een kudde ganzen over...en die maken een drukte van jewelste...ongekend, zomaar hier in de straat...een fijne avond. Liefs van Anita...

De hemel huilt en hoe....

Terwijl het dondert en het bliksemt, terwijl het terras bijna blank staat, zit ik lekker in mijn spijkerbroek in de grote stoel in de kamer. Het hoost buiten, de poes komt van schrik naar binnen en zit lekker droog te zijn...de tv staat aan, Floor hangt lekker op de bank. Roos zit boven in haar eigen bed een film te kijken en ik zit met al die prachtige boeken naast me, want oh wat heerlijk om zoveel leesvoer te mogen hebben...De hemel huilt en als het zulk weer is, denk ik altijd aan die verdrietige begrafenissen, want het lijkt me zo vreselijk om met dit weer iemand te moeten begraven, want het voelt zo alsof de hemel huilt...ik weet nog dat ik als klein meisje, heel graag in de zomerse regen ging rondrennen, nat wilde worden tot op mijn huid. Zodanig, dat ik daarna lekker onder de warme douche mocht stappen, en dan naar bed...dat was wel een soort van knus. Nat worden, dan weer warm worden en met zo'n rozig gevoel je bed ingaan...heerlijk! En weet je, ik ben moe, ik ga zo ook lekker mijn bed in, lekker warm..slaap lekker allemaal! Liefs, Anita

Opruimen...

En jawel, Annemarie heeft een nieuw atelier, vlakbij, een lekkere plek om te werken, om je rotzooi te maken en te laten liggen. Om nieuwe kunst te maken, en zomaar een plek voor jezelf....heerlijk! En ik, ik daarentegen lever die plek voor mijzelf in. Ons kantoor wordt ontmanteld, wordt leger en leger en staat vol met dozen. Schoonhoven in orde maken, kantoor hier thuis voor mij inrichten, atelier voor Annemarie inrichten en dan...afscheid nemen van de Van Beethovenlaan. Ik denk dat we daar samen nog even gaan staan, zomaar dichtbij elkaar, omdat daar onze zelfstandigheid begon, omdat daar onze twee kleine bedrijfjes vorm en inhoud kregen, omdat daar onvoorstelbaar veel mooie coachgesprekken zijn gevoerd, met mensen van vroeger en mensen van nu. Met mensen met verdriet, mensen die geweldig zijn gegroeid...maar ook Annemarie heeft daar emoties liggen, een naakte vrouw als model op mijn tafel...jawel, het gebeurde allemaal..ontroering als iemand naar het portret van zijn of haar geliefde kwam kijken. De opening van het kantoor waar mijn vader nog bij was, en trots zat te zijn....samenwerkingen die voorbij zijn gegaan, plannen die gemaakt zijn en nu, in 2012 stoppen we ermee. Alleen met dat kantoor dan...voor de rest gaan we verder, langzaam en gestaag, los van elkaar en naast elkaar. Samen en in verbondenheid met elkaar...want zojuist tijdens het afruimen van de tafel, hadden we het erover, hoe leuk het is om steeds weer die dingen te mogen doen die je blij maken. Zoiets als interne coach zijn bij Yarden, zoiets als mensen motiveren en een kwaliteitsbijeenkomst te organiseren voor mijn team. Maar ook steeds weer het ontmoeten van nieuwe mensen, en geleidelijk aan mij specialiseren in rouw en verliesverwerking, gerelateerd aan de diversiteit aan culturen. Dat is mijn rol voor de toekomst denk ik...we gaan het zien. Met het einde van de Van Beethovenlaan, begint ook een nieuw hoofdstuk in mijn leven. En ik hou jullie op de hoogte...gisteren had ik nog een kleine opname voor Hart van Nederland, en gisteren werd het niet uitgezonden en vandaag ook niet. Omdat het geen actueel 'hot' item is, maar wel een interessant item, wie weet morgen...we gaan het zien...ik denk dat ik 20 of 30 seconden in beeld kom...als die mevrouw van Yarden...spannend. Dag, een fijne avond...Anita

't gaat niet om de krullen in je haar, maar om de krullen in je ziel....

Deze titel heb ik uit Libelle Balance gehaald. Prachtig een thema nummer over uitstraling...en volgens mij wel een pakkende titel voor mijn 53e verjaardag. 't Gaat erom wie je bent, hoe je je voelt want dat is wat de wereld aan je ziet...en ik, ik voel me zo vreselijk jarig vandaag, zo ongekend veel lieve berichtjes, smsjes, via facebook, via de post, via de telefoon...en weet je, op dit soort momenten voel ik me rijk. Een heerlijk ontbijt met ons vieren...lieve leuke bijzondere cadeautjes van Annemarie en de kinderen...lekker een warm broodje, een kopje nespresso, ach wat wil je nog meer...nu draai ik oude muziek, de Beatles, de Beegees en geniet ik zomaar even in mijn eentje. Annemarie is boven, de meisjes ook, het huis is klaar voor de borrel, er staan prachtige bloemen, ik heb al mooie muziek gekregen van Roos, en een mooi boek van Floor, weet je...ik ben jarig. Terwijl ik dit schrijf glimlach ik, ik zit hier in mijn oude korte broek, ga me straks netjes omkleden...en verheug me op vandaag, op morgen, op alle dagen die deel uitmaken van mijn nieuwe levensjaar. Dag, dank jullie wel allemaal...voor al die mooie dingen die jullie mij toewensen, dank je wel...Anita

Een lekker kopje koffie op bed....

Terwijl de regen kletterde op onze dakramen, en wij onder het schuine dak lekker lagen te praten onder het genot van een kopje nespresso, realiseerde ik me, dat er steeds weer in je leven, mensen langskomen en ook weer gaan. Maar ook dat er een kleine groep mensen altijd blijft...en dat is toch wel mooi, heel mooi eigenlijk.... En op het moment dat je jarig bent, dan realiseer je je dit...dat er mensen niet zijn, en soms is dat door vakantie, maar soms is dat omdat je leven zo anders is geworden dan het ooit was...En op een dag als deze, zo'n mijmerdag voorafgaand aan mijn verjaardag, voel ik ook hoe mijn familie kleiner wordt, en hoe er steeds minder mensen van de familie van Loon om mij heen zijn. Mijn vader kan niet meer zelfstandig komen, tante Anita en oom Dé zijn ook wat ouder en voor hen is deze rit wel ver, mijn moeder leeft niet meer, maar gelukkig komen Arie en Noor wel. En dit is geen verdrietig verhaal, maar meer een constatering, want ja, 53 is ook niet meer echt jong. Ik weet nog dat ik, toen ik 17 was, en een dame van 33 leuk vond, vond ik haar stokoud...ik glimlach bij deze herinnering, want leeftijd is nu eigenlijk geen issue meer. Ik vind jonge mensen leuk en oude mensen leuk, en alles wat daar tussen zit. Maar ik vind het vooral leuk om met mensen in contact te zijn en te komen, om te horen, te ervaren wat mensen beweegt in hun leven. Want daar ging ook ons gesprek over vanmorgen, waarom de ene mens groots wil zijn, of worden of bekend en belangrijk. En waarom ik nu, in deze fase in mijn leven, gewoon alleen nog maar wil zijn. Wil genieten van mijn gezin, mijn vrienden, mijn familie...heerlijk! En zou dat dan betekenen dat ik nu in balans kom, in evenwicht ben en gewoon lekker wil werken, en vooral er wil zijn, als mijn vader, of een van onze andere ouders, ons nodig heeft. Om zomaar op de bank op vrijdagavond The Voice te kijken. Het is niet spectaculair, het is niet groots, maar het is wel heerlijk...dus met al deze mooie inzichten, ga ik vooral genieten van mijn laatste dag in dit levensjaar en wens ik jullie een prachtige dag toe. Tot morgen, vandaag is Carine jarig...50! Gefeliciteerd, liefs, Anita

Nog heel eventjes...

Ja, nog maar heel eventjes...ben ik 52 jaar jong. En eigenlijk is dat wel prima zo...mijn haartjes netjes geknipt door Charissa. Mijn btw ingediend, kortom, klaar voor alles wat komen gaat. En dat is nogal wat...want jawel, ik heb een nieuwe huurder voor Schoonhoven. Heerlijk gevoel...beetje dubbel, want wat had ik graag dit appartement voor onszelf erbij gehad, zomaar om te zijn, te fietsen, te werken, te schilderen, te genieten...maar onze tijd komt wel. Dit jaar kiezen we voor wat meer rust, wat minder werk, wat minder lasten en nog meer lusten, dat kan bijna niet toch...ik glimlach, terwijl ik dit schrijf! Want ik voel me gelukkig en gezegend, om alles wat ik heb en mag beleven, ervaren. Om alle dingen die ik zomaar mag doen...en soms, zou ik dit een ieder gunnen. Omdat het zo geweldig is...om simpelweg gelukkig te zijn. Vandaag bij mijn papa, mijn verjaardag een beetje vieren en zien hoe hij zit te genieten, door te zwaaien, te glimlachen en lekker taartjes te eten. Zijn buurvrouw Ma was er ook, en Els, en tante Anita en oom De. Zomaar met elkaar zijn, en geloof me, dit is zo waardevol...Voor de rest staat dit weekend bol van de feesten, onthulligen, openingen, 50 jarigen, bruiloften en zomaar een lekker borreltje bij mij op zondagmiddag, zonder veel poespas, maar wel gezellig met een klein clubje mensen...dag, een fijn weekend. Liefs, van een gelukkige bijna 53 jarige...:)