Zomaar....

Gisteren was weer zo'n zaterdag met een bijzondere smaak. Al vroeg was ik bij mijn vader, omdat Jantje niet thuis was. En ik dus de bloemetjes maar bij de achterdeur heb gelegd en jawel zij begreep wel, dat dit van ons was. Bloemetjes uit Voorschoten, van SuzieFleurs op een stoepje op Flakkee...altijd goed. Recht vanuit het hart. En bij mijn vader is het een eenvoudige manier van zijn en genieten, een kop koffie, de immens grote tv aan, want hij geniet van alles. En als hij dan op zijn vrolijke manier zit te zwaaien naar bekende Nederlanders, dan valt alle franje weg en ben je waar je zijn moet. Eenvoudig met elkaar zijn en genieten, wat flarden van een gesprek, de witte kist, waar hij ooit in begraven wil worden, tot muziek van Frans Bauer en Andre Rieu. Kortom hij denkt na, over alles wat er is. Hij gaat 91 worden zegt hij. En ik, ik ben er. Ik kom tot rust, omdat de wereld heel klein is geworden daar. De onderwerpen herhalen zich, iedere week weer. Van Veghel, het Zorghotel tot de pijn in zijn arm, zijn been. De zusters, de een is leuker dan de ander, en de tv. Hij gaat altijd terug naar de boerderij en het opruimen ervan. Hij vraagt zich af, wat Noor gaat doen als ze klaar is op school en hij lacht om de tv-reclame van Albert Heijn. Na nog eventjes bij tante Anita en oom De te zijn geweest, ben ik, met de kap dicht terug gereden naar Voorschoten. Een stille hoop dat ik vandaag nog zou gaan rijden, maar de lucht is grijs en wij blijven zomaar thuis. Heerlijk rustig...ik ga een presentatie maken voor Yarden. Omdat ik op 3 november a.s. op een congres van de Humanistische Uitvaartbegeleiding ga spreken over vernieuwingen in de uitvaart. Leuk, boeiend en spannend ook wel weer. De week die voor me ligt, is een week vol afspraken, contacten, niet anders dan andere weken, maar wel veel en vol. Maandagavond een kwaliteitsbijeenkomst, woensdagavond les geven, kortom...
Hier nog een citaat 'leer de wereld rimpels te bewonderen als etsen van ervaring'...mooi, leeftijd, een thema wat regelmatig door mijn hoofd gaat. Als ik jonge mensen zie, net zag ik een moeder met een bakfiets en twee kindjes erin, en voelde ik me oud en wijs..en realiseerde ik me, dat vanuit deze wijsheid ik dingen heb te doen. En deze vrouw in een heel andere fase zit...mooi, leeftijd, en moe zijn, ook kun je moe zijn als je 30 bent, heel moe...en ook kun je moe zijn als je 50 of 60 bent, volgens mij is moe zijn vooral verbonden met 'druk' en 'veel' en 'voelen en ervaren'. Want ik kan keihard werken als ik me goed voel, en dan ben ik niet moe. Ik kan veel minder hard werken en heel moe zijn, omdat ik niet meega in de flow...goh wat is dat toch allemaal. Die kop van mij staat maar niet stil...loslaten en vol verwondering toezien, zou mijn moeder me adviseren denk ik. Dus dat doen we...we laten los...en genieten van een zomaar vrije zondagmiddag...niets hoeft, alles mag en kan. Geniet, met een glimlach denk ik aan de modder op de SLK, de modder uit de Oostmoerse Scheidweg, de weg waar de boerderij staat, waar mijn vader, mijn broer en ik geboren zijn, en tante Anita natuurlijk...en die modder, die ligt nu hier op de stoep, goed he? Glimlach... Anita

Mooie dagen...

Lieve mensen, en ongemerkt verglijden de dagen, soms stil, soms heel druk, met minder werk voor mijn eigen bedrijfje, een bewuste keuze, om alle dingen in mijn leven te kunnen volhouden. En ook om mijn lichaam voldoende rust te geven. Want als ik opmerkingen krijg dat ik er zo moe uitzie, dan klopt dat ook wel, soms ben ik heel moe. Nog steeds. En de specialist stuurt mij door naar de afdeling Urologie, om te kijken wat daar aan de hand is. Niks ernstigs, maar een ontsteking maakt ook moe volgens mij. En ondertussen zijn mijn dagen bij Yarden vol met prachtige intense momenten. Mooie bijeenkomsten, vergaderingen die er toe doen. En steeds weer voel ik dat ik ben 'thuisgekomen' hier bij Yarden. Een prachtig bedrijf, met een dienstverlening die iedere dag weer bijzonder is. Collega's om te zoenen, en ontmoetingen die indruk maken. Bezig zijn met kwaliteit en dan gaat het over jouzelf. Bezig zijn met de A van aandacht, vitamine A zoals mijn collega altijd zegt. En vanuit aandacht werken is echt het mooiste dat er is...een fijne dag, vanuit Haarlem gewenst! Anita

Beeld erbij....

En met wat foto's geef ik weer, wat het weekend ons gebracht heeft. Soms zijn woorden overbodig...dus kijk maar. Genieten...dat is het woord wat hierbij past. En ook bij die foto van mijzelf achter stuur van jawel de SLK.... en heb je mijn nieuwe schoenen al gezien??? Mooi he...

Zomaar een paar woorden....

En dit weekend waren wij weg, samen met Emmy en Reynaud. Want wij hadden hen voor hun beider verjaardagen een heerlijk weekend weg aangeboden. En wat was het een heerlijk weekend...rustig, vol met regen, mooie indrukken en zomaar heerlijk samenzijn. Woorden ontbreken om het goed uit te leggen, ik laat het nog eventjes rusten...en deze zin las ik op het etiket van een fles Priorat uit 2005 'Wine, like people often reach their peak in the face of adversity' mooi he...en terwijl ik rondzwierf door de wijnkelder van Kasteel Coevorden, of genoot van het dessert in de wijnkelder van Chateau De Havixhorst...voelde ik me zo heerlijk...ooit in een volgend leven, word ik vinoloog denk ik...wordt vervolgd met beelden...
Een fijne zondag verder, liefs, Anita

Geluk is...

Een mooie dag, of eigenlijk twee....

Vandaag was weer zo'n dag met zomaar een mooi gesprek, een gesprek over zijn, over de zin van het leven, zomaar bij Yarden. Een gesprek in de auto, over het leven, een ontmoeting met collega's in een Van der Valk locatie in Almere, prachtig hoe Van der Valk kwaliteit heeft uitgedragen en prachtige hotels heeft. Genieten was dat, van een inspirerende management-meeting van Yarden. Top en gisteren was ook al zo'n mooie dag...zo'n dag met simpelweg aandacht voor de andere. Aandacht voor die mensen die er toe doen, een gesprek met oom Koos bij mijn vader, een dag die eindigde met een mooi gouden randje, een dag om in een lijstje te doen. En weet je er gebeurt veel in mijn leven, niet spectaculair, als ik mijn leven van nu vergelijk met mijn leven een jaar geleden. Ik focus meer op Yarden, mijn eigen bedrijfje is klein geworden, maar constant. Mooie gesprekken, mooie ontmoetingen, veel literatuur, een mooie training, kortom intens genoeg...en eigenlijk is iedere dag intens. En dat is wel waar ik voor sta. Vandaag kwamen mijn nieuwe schoenen, heel mooi, lak schoenen, blauw, wijnrood en bruin, spannend bijna...onder een spijkerbroek, beetje gek, beetje bijzonder, heel veel Anita denk ik zo...en zomaar ben ik blij...en ik ben vooral blij, omdat er zoveel mooie dingen gebeuren. Omdat het ook vandaag weer ging over passie, over bezig zijn vanuit je hart...en soms maakt dit, dat ik zomaar zou kunnen huilen, omdat dit is waar het over zou moeten gaan in ieders leven. Passie...recht vanuit je hart leven, mooi hoor. Liefs, ik drink die wijn vol passie, die sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland, heerlijk! Wat een mooi leven...Anita

Rijden in het zonnetje en een lastige maandag

Goedemorgen, en terwijl ik klaar zit om zo dadelijk op de fiets naar het LUMC te gaan, heb ik nog even tijd om te schrijven. En ik realiseer me dat dit genieten is, zomaar met een nespresso eventjes thuis zijn, in alle vroegte tijd te besteden aan mail, blog en te reageren op vragen van cursisten. Heerlijk. Die SLK en het rijden erin, was echt een feestje...rustige kleine weggetjes, de kap open, de wind die je voelt ergens in de verte aan de bovenkant van je hoofd, en het lekkere geluid van die kompressor als je optrekt. Werkelijk kicken..en trots sta ik steeds te kijken, naar deze prachtige bolide...glimmend in de zon. Heerlijk...
En gisteren een dag gewerkt, en de energie was er wel, maar ik voelde me niet lekker in mijn vel zitten. Soms merk je dat, dan ben ik stil en in mijzelf. Dan moet ik praten en wil ik eigenlijk niet, een vorm die ik niet zo goed ken van mezelf. Emotioneel uit balans heet dat geloof ik...en eigenlijk begint het al, zodra ik mijn ogen open doe. Ik wil niet uit bed...nu heeft dat ook te maken met deze tijd van het jaar. Die ook wel iets heeft, want de kachel in de auto gaat wat harder, de wind en regen zo buiten, en zo lekker warm in je bed. Opstaan, de rolgordijnen omhoog (ja wij liggen hier op zolder weet je nog...) en alles blijft donker, er gebeurt niet zoveel...buiten is het guur en koud. Doet me denken aan Flakkee vroeger, mijn koude nog niet verwarmde kamertje...brrr als je je voet uit dat bed stak, zo koud. Soms is het hier ook zo...maar koud slapen is gezond toch? Ik glimlach terwijl ik dit schrijf...en vandaag voel ik me anders. Rustiger, meer ontspannen. Zo dadelijk naar het LUMC, wat ik eigenlijk altijd weer confronterend vind, al die zieke mensen, al die kale hoofden, die doekjes...en steeds weer hoop ik alleen maar, dat ik nooit meer kanker krijg. Want ik heb het best wel heel heftig gevonden, merk ik nu, en nu mag ik dit toegeven. Wat een ......ziekte. Om mij heen bij Yarden zie ik dit steeds weer, als er jonge mensen overlijden, omdat zij ziek zijn, en als ik hen dan zie, dan breekt mijn hart een beetje. En steeds weer relativeert dit gevoel heel veel. Als ik soms aan het zeuren ben over niks, over een pietluttigheid, dan realiseer ik mij, dat ik het leven leef, dat ik geniet en blij ben met al die prachtige dingen, dat ritje op de fiets zo dadelijk, is heerlijk. En lieve mensen, laten we dus blij zijn met al die mooie kleine dingen...er is zoveel moois iedere dag weer om ons heen! Liefs, Anita