Heel hard tikt de regen tegen 't zolderraam....

En vannacht werd ik wakker, want jeetje wat tikte de regen hard tegen onze zolderramen...net alsof je buiten in de tent ligt, een leuk en bijzonder gevoel...spannend, ontspannend, net hoe je het wilt en kunt horen...die zolderramen zijn toch bijzonder, want Annemarie maakte eergisteren deze foto van de ijsbloemen op het raam, een prachtig kunstwerk bijna...ja ik zie u al denken, zou het zo koud zijn daar dan...en jawel dat is het. Maar dat is ook de charme van op zolder slapen. Een goed geisoleerde, mooie knusse slaapzolder, onder het schuine dak, een bepaalde charme...en dan die mooie tekeningen van ijs op het raam, wat wil een mens nog meer, hoe simpel kan je geluk zijn!

Gisteren was een intensieve dag met mijn papa. Een mooie dag, maar hij was wel een beetje in de war, en ook weer niet. Hij is helder en helemaal niet helder. Hij heeft last van longen en luchtwegen, hij zit aan een vernevelaar en is al heel snel moe, heel moe. Maar onze dag samen was weer mooi en bijzonder, hij kietelt met zijn hand onder mijn trui, mijn arm. Hij lacht naar me en knijpt dan zijn ogen dicht en realiseert zich dat de Mercedes die ik zakelijk mag gaan rijden een laadvermogen heeft van 540 kg. Hoe bijzonder, hij is scherp en vaag tegelijk bijna. Terwijl ik bij hem ben en in de auto terug naar huis rijd, denk ik aan de eindigheid van een mensenleven...want zoals hij het zelf zegt 'hij is op' en dat geeft de verpleeghuisarts ook aan. Een man als een beer, om te zien, maar zo broos, o zo broos. En gisteren keek ik op mijn telefoon naar oude foto's en toen zag ik een foto van Pa en Jan Roos, samen in de tuin bij Jan en Jantje...twee vrienden voor het leven, en toen voelde ik mijn verdriet, want Jan is al niet meer bij ons hier, en Pa zie je achteruit gaan...ach, wat vreemd, mensen in de kracht van hun leven, en hoe raar is het als die kracht eruit verdwijnt....loslaten en ik wilde schrijven en weer verder gaan. Maar verder gaan met een verlies is wel ingewikkeld merk ik. Ik zie om me heen, dat je leven weer richting geven nadat je dierbare je is ontvallen, is ingewikkeld, doet pijn en lijkt zo donker en zwart...voor nu, een hele mooie zondag gewenst, ik ga even verder, veel te doen. Liefs, Anita

Even bijpraten...

Omdat ik zelf een beetje moe word, van al het gedoe rond dat lijf van mij, nu maar even zo. In het ziekenhuis denkt men dat het mijn gal is die mij parten speelt. En a.s. maandag gaat men dit weer onderzoeken, want zolang het gedacht wordt, nog niet zeker is, blijft die gal lekker zitten waar ze zit...toch? En ondertussen heb ik vage klachtjes, jeukende armen, soort van allergische reactie, wat pijn hier, soms wat daar, wat zweten, beetje moe, soms wel en soms weer niet, kramp, nachten wel en nachten niet. Kortom gezeur en gezanik. Ik beloof iedereen, dat ik zodra ik meer weet, erop terug kom. En nu, gewoon weer eventjes een normale tekst.
Ik ben vrij vandaag. Ik had nog wat vrije dagen en die neem ik geleidelijk aan op. Het komt namelijk nooit uit, en ik sta het mezelf maar toe. Juist omdat ik moe ben, en op de been wil blijven. Juist omdat ik het heerlijk vind, om wat businesscases na te kijken, wat te werken vanuit huis en een uurtje later op te staan. Straks een paar uurtjes na Pa van Loon toe, kortom...eventjes tijd en rust nemen. Hopenlijk deze week de winterbanden onder de auto...en volgens mij barst het dan los. Het is gek, dit weer...de rust die er soms nog is. En dan opeens dan wordt het druk, geloof me...en natuurlijk heb ik het nu over Yarden. In mijn eigen bedrijfje, wat ik heel klein hou, is het op een bepaalde manier wel druk. Met trainingen met businesscases en met wat coaching, maar ik probeer dit combineerbaar te houden met Pa van Loon en Yarden. En natuurlijk niet te vergeten met Annemarie en het thuisfront. Want volgens mij is de basis van mijn leven het thuisfront, en de balans tussen werken en andere mooie dingen. En mijn energie is ook wat gericht op de 50e verjaardag van Annemarie. Heerlijk gewoon...leuk om haar te verrassen. Want als er iemand het verdient om zomaar eens in het zonnetje te worden gezet dan is zij dat wel. Altijd klaar staan voor de mensen om haar heen...en steeds weer eigen tijd inleveren voor huis en voor gezin. Dus 22 december wordt zomaar heel mooi geloof me...voor nu, geen nieuws verder, een fijne dag gewenst. Ik neem nog wat te eten en een kop koffie...
Liefs, Anita

Met woeste haren in het zonnetje...

En zomaar op deze mooie zondag zit ik met nog woeste haren in het zonnetje in mijn werkkamertje. Allerlei administratieve dingen gedaan, lekker gewerkt even, wat mails verstuurd en nu zomaar eventjes tijd om te schrijven. En teksten te delen met jullie...heerlijk.  Een weekend kan soms zomaar ontzettend genieten zijn, door eventjes niet te hoeven. Ik merk als wij zo'n zondag hebben, dat me dit zoveel rust brengt. Rust over alles wat komen gaat...wat voor me ligt. En vandaag is zo'n dag, zonder telefoon, zonder gedoe...de zon op de ramen, de nespresso in mijn kopje...heerlijk, echt heerlijk. Toon Hermans zegt - omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij. In alle eeuwigheid ben jij .....hoe mooi als je zo kunt schrijven zeg. Deze man, heeft zulke eenvoudige simpele woorden, maar ze zijn zo raak. Dat is wat ik graag zou willen...een boek schrijven, vanuit de eenvoud, en dan gevisualiseerd door Annemarie en haar kunst. Lijkt me prachtig...komt er echt ooit van. Ik ben ervan overtuigd...een boek met prachtige teksten, verhalen en schilderijen, een coproductie van Annemarie en mij. Mooie ambitie toch en geloof me, we gaan het waarmaken. Als jullie de kunst van Annemarie willen zien, we gaan een expositie openen in januari a.s. in het Crematorium van Yarden aan de Vergierdeweg te Haarlem. Prachtig, basis, abstract en vooral bijzonder....Lieve mensen, geniet van deze mooie dag. Te mooi om zomaar voorbij te laten gaan. Liefs, Anita

Wandelen door Amsterdam en wijn drinken...

Dag allemaal, het heeft even geduurd, maar dit was een volle en vooral drukke week. Een week die eindigde met een management dag eerst in het Tropenmuseum in Amsterdam en aansluitend met een soort wandeltocht met GPS en opdrachten door Amsterdam. Leuk, interessant en vooral goed voor de verbinding onder elkaar. Want deze dag staat in het thema van verbinding. Want een MT moet juist in deze tijd vanuit verbinding met elkaar werken. Dus het begon met de opdracht dat jij iets zou vertellen aan de hand van een voorwerp wat voor jou belangrijk is, waardoor je iets meer van jezelf zou laten zien. Zonder me hiervan bewust te zijn, was het thema van de dag ruimte, loslaten en elkaar de ruimte geven. En dit gebeurde, doordat een en ander door Carla, Corine en mijzelf niet zo strak geregisseerd werd en ook niet zo strak georganiseerd werd. Heerlijk...en dan zien wat dit doet met de ander. Dus improviseren hoorde daar ook bij. Effect van deze prachtige lange, vermoeiende dag was voor mij wel, dat ik toen ik eenmaal thuiskwam, letterlijk in elkaar klapte, van vermoeidheid..dus de Voice maakte ik op afstand mee. Ik viel in slaap, hoorde Barbara en nog een paar van die geweldige dames, en realiseerde me dat hier wel een van de toekomstige Voice winnaressen op het podium stond. Geweldig wat een stemmen, maar ik, ik knikkebolde in mijn stoel en viel regelmatig in slaap. Moe, moe en nog eens moe...en toen ik mijn bed zag was ik verdwenen tot een uur of zeven. Als een blokje...en daarna nog doorslapen totdat Annemarie om half tien een kopje koffie bracht..en nu, na een businesscase te hebben beoordeeld, ga ik zo onder de douche, boodschapjes doen en op weg naar mijn papa...het weekend is begonnen. En hoe...met een boekje van Toon Hermans bij de krant. En Toon Hermans is de man waar mijn moeder zo van hield. Zelfs op haar begrafenis hebben we gewerkt met zijn teksten, ook op haar rouwkaart, de o zo bekende tekst - sterven doe je niet ineens, maar iedere keer een beetje... en nu wil ik twee van zijn geweldige gedichten met jullie delen. Zomaar uit liefde, uit liefde voor dit woord :

Glimlach
Ik kwam een glimlach tegen,
die had iets van een lied,
en even dacht ik, mensen zijn
alleen....en toch ook niet.

Zonder woorden
Kruip wat dichter bij elkaar,
geef elkaar een pakkerd
als opeens van binnen uit
de liefde volop flakkert
en vin je niet de woorden om
haar alles uit te leggen
geen nood, het lijf kan af en toe
de mooiste zinnen zeggen.

Toon Hermans (ja..hij schreef en vin je niet...mooi he)

Overgave
Als je 't een of 't ander kwelt, ga niet zitten zeuren, speel ook niet de grote helde, maar laat 't gewoon gebeuren.

Fijn weekend, liefs, ik ga vooral uitrusten.
Oh ja...nog even in de week van 3 december, gaat die galblaas eruit, ik heb een oproep gehad. Galblaas eruit en HB-waarden wat minder. Wordt vervolgd. Geen zeuren, we laten 't gewoon gebeuren schrijf ik nu met een glimlach. Echt geen zorgen. Liefs, Anita

Eventjes heel snel....

Goedemorgen allemaal. Vandaag ben ik zomaar nog eventjes thuis, businesscases nakijken en zo dadelijk ga ik naar het LUMC, naar de afdeling Urologie. Eens kijken wat mij daar te wachten staat, onderzoeken (geen idee welke) en mijn klachten bespreken. Gek is dat ik niet heel ziek ben, soms opeens wel, en dat ik heel veel dingen kan doen en soms alleen maar wil slapen. Dus er sluimert iets in dat gekke lijf van mij...en ik hoop dat we er nu achter komen waar dat zit. Urinewegen, blaas, nieren of gal...wordt vervolgd.
Verder niet zoveel spannends, een leuke dag gehad bij Yarden gisteren en een prachtige avond in Amsterdam. Kortom veel indrukken, het leven is vol van mooie indrukken...tot later, liefs, Anita

Zomaar eventjes tussen de businesscases door....

'Denk niet dat de reis kort is,

men moet het hart van een leeuw hebben om deze ongewone weg te volgen,

want hij is erg lang.. men trekt moeizaam voort in staat van verwondering,

soms lachend, soms huilend.'

(bron: Chogyam Truungpa, De mythe van de vrijheid)

Deze foto vind ik mooi, kenmerkend voor mijn gevoel nu...vanuit die rijkdom hier dus bij geplaatst. Rijkdom omdat ik blij ben met de mensen dichtbij me...en dus ook mijn schoonfamilie, echt rijk!

 

Tja en vanmorgen ben ik na een rampzalige nacht vol krampen, last van mijn blaas, steken en watvoor gedonder al niet, begonnen met het nakijken van businesscases en in een van deze documenten trof ik deze prachtige tekst aan. Een tekst die volgens mij aansluit bij mijn leven...althans zo voel ik het soms. En ik realiseer me, als je deze tekst leest en mij gisterenavond dansend op je netvlies hebt staan, dat je je afvraagt, waar zit em dat moeizame dan in. Welnu...ik vind en ervaar het leven soms als zwaar. Als ingewikkeld ook. Juist doordat ik me realiseer dat mijn lichaam langzaam aan tekenen van ouderdom gaat vertonen. En tja is dat gek, als je 53 jaar bent...en als je eigenlijk je leven lang keihard hebt gewerkt. Ook al waren er die 1,5 jaar tussen waarin ik niet gewerkt heb, of eigenlijk misschien juist wel heel hard gewerkt heb...ik merk, dat ik verlang naar rust...naar niet meer zo hard hoeven ofzo. Ik merk, dat ik het liefst afstand zou nemen van alle grootsheid en luxe die daar soms bijhoort, om terug te keren naar mijn kern. En dat ik met Annemarie droom over later...en later kan zomaar vier jaar verder zijn...en volgens mij ben je dan een beetje aangekomen op een kruispunt in je leven. De zoveelste denk ik dan maar. En dit ervaar ik als positief, want ik wil het liefst op mijn Koga fietsje zitten, of in die mooie oude auto van me...en rondrijden en genieten, stil staan bij die dingen waar het echt om gaat. Gisteren werd een heel mooi vriendinnetje van mij 50 jaar, Jolanda en zij had een feestje, waar diegenen die dicht om haar heen staan (en wat voelde ik mij geraakt daar bij te mogen horen) aanwezig waren. Dus een soort van intiem feestje. En Jolanda sprak de mensen toe, die daar aanwezig waren en stond stil bij verlies en verdriet, van haar vader, de vader van Daan, haar lieve vriendin die aan kanker is overleden en wie zij heeft bijgestaan. En zij gaf aan dat we iedere dag het leven moeten leven, simpelweg zoals het er is, en zich aandient. En ik stond vlakbij haar toen zij deze woorden sprak en ik zag haar emotie en raakte haar schouder aan. Hoe mooi kan vriendschap zijn...er was een lekkere band aan het spelen, er werd niet heel veel gedanst, maar ik danste maar en danste maar, alleen, samen, met Annemarie, met Jolanda, gewoon omdat ik daar mijn leven aan het leven was. Zoals ik dat iedere dag doe, in voor- en in tegenspoed. In liefde en in verdriet soms. En vanuit dit alles, voel ik soms hoe zwaar ik het leven ook kan ervaren. Afgelopen week was ik in Zeeuws Vlaanderen bij mijn lieve tante Tanneke. En zag ik haar strijd op 87-jarige leeftijd tegen kanker. En voelde ik weer die onmacht, die oneerlijkheid die ik zelf zo heb gevoeld toen ik ziek was, maar ik was jong en had de kracht en waarom, waarom vraag ik mij af, krijgt zo iemand dit nog voor haar kiezen. Met welk doel. Soms begrijp ik er niks van, dan denk ik als er iemand is, die dit allemaal stuurt ergens vandaan, wat is dan de essentie hiervan? Waar gaat dit over...waarom is de weg die we te gaan hebben zo lang, zo zwaar soms. En als ik dan terug rijd in de auto, nog even langs mijn vader ga, die lachend en mopperend op zijn verlamde arm, in zijn rolstoel zit en toch nog geniet van een glas wijn, van een vriendschap, dan realiseer ik me, dat ook binnen het gegeven dat hij gehandicapt is, hij nog een vorm van vreugde in zijn leven kent en heeft. En als ik voor een groep mensen sta te trainen en probeer dichtbij mijzelf te blijven, dan gebeuren er de mooiste dingen. Dan ontwikkelt zich iets, waar ik trots op ben, dan voel ik mijn passie, mij bevlogenheid en hou ik zo van het leven. Maar als ik na een hele lange intensieve week, vol rapportages, meetings, ontmoetingen in mijn bed stap, wil ik slapen, alleen maar slapen. En de afgelopen nacht stond ik ieder uur, soms twee keer per uur naast mijn bed, vanwege de kramp, en kon ik wel huilen van vermoeidheid. En na uiteindelijk van 6 tot 9 te hebben geslapen werd ik klam van het zweet wakker, mijn lijf heeft hard gewerkt en alle weerstand verbannen. En nu, ben ik bezig met hele mooie businesscases. Met mensen feedback te geven op wat ik hen zie doen...en voel ik me rijk. Rijk door alles, rijk door alle indrukken, die als een sneltrein voorbij komen. Rijk door een glaasje wijn bij tante Anita en oom De, en zomaar even zijn. Rijk als ik in de vensterbank een mooi beeld zie staan van Wim Jonk, een dansende naakte vrouw...rijk als ik terugdenk aan gisterenavond, rijk als ik denk aan Annemarie, en aan de dag die voor me ligt. In kleine kring, met jawel mijn broer en nichtje erbij, Floor's verjaardag vieren. 18 jaar...mooi he. Rijk omdat ik het leven leef, steeds maar weer. Moe en voldaan, futloos en energiek, vrolijk en geraakt, door een gesprek, door te zien hoe iemand aan het worstelen is, met zijn of haar eigen reis. En rijk, omdat ik er naast mag staan, en de dingen mag doen die ik doe. Rijk omdat ik ben, omdat wij zijn...een fijne zondag, liefs, Anita

Zondag met Eva op de tv...

En vanmorgen werden we wakker, kwam er een nespresso naar boven (nee dat gaat niet vanzelf, dat doen we bij toerbeurt) en toen keken we naar Eva, het praatprogramma op zondagochtend, ik weet niet welk net, maakt ook niet uit. En haar gasten waren diverse, ook was hier Isa Hoes en Anita Witzier, en met beide vrouwen heb ik wel iets. En dit heeft te maken met hun kracht, hun verbinding...en mooi om dan te zien wat Anita allemaal meemaakt, als het gaat over Memories en hoe Isa Hoes met het nieuwe stuk Verlies (volgens mij vandaag in premiere ofzo) gaat. Een stuk over verliezen, loslaten...mooi. En dan begint zomaar een zondag heel rustig, een telefoontje van Els, uit De Lutte. Waar zij beiden genieten van alle indrukken, maar ook een soort van overdosis krijgen aan bidden, danken en bijbellezingen. Want geloof me, je kunt ook een goed christen zijn en ietsie minder krijgen aangereikt volgens mij. Geloof is ook zo'n ingewikkeld stuk vind ik, want bij het geloof hoort oordeelsvorming en hier hou ik niet zo van...want volgens mij mag je vanuit je eigen ruimte, je eigen vrijheid kiezen wat je wilt en wanneer. En nu, op deze wat mooie herfstachtige zondag, met een heldere lucht, een lekkere frisheid, stap ik zo op de fiets, voor een rondje Voorschoten, even bewegen, even niets...heerlijk. En verder is de dag rustig en ligt deze nog voor me, zomaar een dag genieten, met zijn tweetjes...een fijne mooie zondag gewenst. Liefs, Anita