En vannacht werd ik wakker....

En vannacht werd ik wakker, zo rond een uur of twee. Met een enorme pijn in mijn rug, die rug die zeurt soms zo. En op zo'n moment, als ik zoek naar een comfortabele houding, zodanig dat pijn minder is, denk ik na. En op dat moment vannacht blikte ik terug op 2012 en dacht ik aan alles wat er dit jaar is gebeurd, en aan al die dingen die ik anders wil doen, in 2013. Maar ook aan al die dingen, die mensen die langs kwamen en er zijn. En ook aan mensen die ik niet meer zie, of spreek, simpelweg omdat de tijd ervoor ontbreekt, of omdat onze interesses een andere kant op zijn gegaan, kortom...omdat het leven gaat, zoals het moet gaan. Vroeger zei ik wel eens tegen iemand 'wij trekken samen een poosje op' en met een aantal mensen zal ik mijn hele leven optrekken, iedere reis die ik maak, zal zijn met hen in mijn hart en in mijn ziel. En sommigen verdwijnen weer, zomaar, omdat wegen anders lopen, of gelopen zijn. Omdat we keuzes hebben gemaakt, ieder voor zich, of met elkaar. En dat is niet erg, in mijn rugzak van het leven, lijkt het alsof er allemaal verhaaltjes zitten, emoties zitten, woorden zitten, die gedeeld zijn met al die mooie mensen. Mensen die nog in het leven zijn, of al niet meer. Zo denk ik nu aan Freek en hoe ik ongeveer een week voor zijn overlijden, samen met Lia op zijn bed zat, en hoe onze handen elkaar vasthielden om elkaar daarna weer los te laten, voor het leven hier op aarde...en ik denk aan Andrea, die zomaar in mijn leven kwam en is gebleven, nadat Ron haar man is overleden. En met wie ik af en toe een hele mooie lunch heb...bijzonder. Zo denk ik aan al die mensen, die soms zomaar mijn kamer op kantoor binnen komen, sommigen blijven bestaan, anderen komen en gaan. Soms deel ik veel, verlies en rouw ik mee, soms deel ik weinig, en merk ik dat een beeld blijft bestaan. Die mevrouw die ik ooit op een beurs ontmoet heb, wiens partner een vrouw is, en deze partner is overleden. En zij maakt nu van haar kleding kussens, dekens en wat al niet...om haar geur, haar zijn mee te dragen in haar leven. En zomaar, terwijl ik in het LUMC zat te wachten op mijn uitslag, kwam deze mevrouw daar langs. Ik zat te bellen met een collega, en zij bleef wachten, zomaar om 'hallo' te zeggen. Bijzonder...ook heb ik dat soms via Facebook, dat er mensen weer langskomen uit een ver verleden en soms zie je elkaar weer, en soms niet meer. Het mag er allemaal zijn, het zijn stukjes uit mijn rugzak van het leven. Mooie intense stukjes, die ik koester. Zo heb ik steeds het gevoel dat ik mijn moeder wil spreken en ja, ik weet ook wel, dat ik haar niet kan spreken...maar ooit zei iemand me 'als je heel erg geconcentreerd aan haar denkt, dan geeft zij wel een teken'....welnu ik vertrouw er maar op, dat zij zich binnenkort wel ergens laat voelen. Doet ze eigenlijk steeds wel...alleen ben ik me er dan niet zo bewust van. Mijn leven in 2012 voelde als zwaar, mijn lijf was aan het protesteren...een lang en duidelijk signaal, dat er meer is dan werk alleen. Een vader die mij zorgen baart en van wie ik zielsveel hou, maar die ik wel geleidelijk aan weg zie gaan...het voelt zo gek om dit te zeggen, hij is, zoals zijn arts zegt, een 'man van de dag' geworden. En volgens mij weten we dit allemaal...alleen als ik hem zie zitten met zijn mooie groene trui, met een mooi hemd aan, een ribcord broek, ja natuurlijk in die rolstoel, dan kan ik heb bijna niet geloven. Zo vindt hij mijn mercedes horloge zo mooi...en gisteren heb ik een licht gewicht mercedes horloge voor hem gekocht, zodat hij, zoals hem dit zo mooi past, tot zijn laatste moment nog een mooi horloge van mercedes om zijn pols kan dragen. Mijn vader...hij zit op heel veel momenten in mijn rugzak. Als jonge sterke vader, op zijn tractor, als ondeugende vader in Stutgart, als verliefde vader eerst vroeger met mijn moeder, en later nog een keer met Els. Als hard werkende vader, maar ook als zieke mopperende zielige vader. In een rolstoel, gehandicapt en...nog steeds ondeugend. Als vader die houdt van drie dingen, witte wijn, mercedes en vrouwen. En verdomd...wat heb ik veel van hem geleerd. Ik glimlach...terwijl ik dit schrijf. En dan mijn eigen leven nu, bij Yarden, waar ik 2013 in het teken van de nieuwe 9+ cultuur wil tillen, wil dragen. Vanuit mijn eigen voorbeeld, met diegenen die met me mee willen. Met een zelfreflectie, die ik ook van anderen vraag. En daarnaast wil ik mijn eigen ding blijven doen, een lezing, een coaching, een training, en veel businesscases. Maar wel met rust en tijd voor mijzelf en mijn gezin. Vanmorgen zei Annemarie, dat ze mijn aanwezigheid hier thuis zo miste. Juist omdat ik altijd op zaterdag weg ben. En het zo fijn was om gisteren zomaar een zaterdag met ons gezinnetje in Den Haag te zijn, rond te lopen, een kopje koffie te drinken. Een film te zien. Heerlijk en ik was zo moe gisterenavond...ook heerlijk om zo moe te zijn. 2013 wat ga ik nu anders doen...niet zoveel. Wat minder werken, wat meer zomaar zijn en vooral heel veel loslaten...want het leven komt, zoals het zich aandient. En iemand anders dan ik, heeft hierover de regie. En ach, ik hou van verrassingen, van nieuwe dingen, dus ik laat het maar gebeuren. En nu, een nespresso, een krantje, een businesscase...liefs, fijne zondag, Anita

Vrije zaterdag....

En na een hele drukke week. Vol vergaderingen, bijeenkomsten, trainingen en heel veel drukte binnen Cluster West, nu een zaterdag vrij. Geen bezoek aan Flakkee, want vader gaat op stap. Samen met Els naar haar broer en schoonzus, die 40 jaar getrouwd zijn. Een feestje. Ik ben zo benieuwd hoe dit voor hem zal zijn. Er komen veel mensen...hij hoort zo slecht, zou het niet te druk zijn...kortom duizend en een gedachten komen bij mij langs, als ik hem zo zie zitten. Want steeds weer realiseer ik me, hoe hard hij eigenlijk achteruit gaat. Terwijl er toch een hele leuke vrolijke man in die rolstoel zit. Groot, maar o zo versleten...
En deze vrije zaterdag voelt als extra vrij, omdat alle modules zijn afgerond. Het trainen zit er even op. Het coachen loopt nog wat door. Businesscases ook, maar ik loop lekker voor. Dus dat is fijn. Ik ben bij. Vandaag is gericht op het kopen van wat kleine cadeau's voor de kerst, en de laatste stukjes in orde maken voor het feest van Annemarie. Jawel volgende week zaterdag 22 december is het zover. Dan zal zij 50 jaar worden die avond om 24.00 uur en dat gaan we vieren. Met muziek en met elkaar. Met een lekker glas wijn, een glas champagne, met mensen die ertoe doen...en ik, ik heb er zoveel zin in...vandaag met de meisjes en Annemarie even naar Den Haag, om inkopen te doen. En het leuke is, dat alle voorbereidingen goed gaan. En meer zeg ik niet. Met dank aan Monique, een vriendinnetje van mij, mijn trainingsmaatje, mijn sparringsmaatje, lopen woorden zomaar goed. Met behulp van drukwerk Yarden, met behulp van...welnu, zoveel mensen, de meisjes straks en misschien nog wat mensen, komt alles goed. En vandaag, mag ik zomaar boodschappen doen, even niks doen, misschien nog even langs de Mercedes dealer...kortom..quality time. En ik merk, dat ik het nodig heb. De afgelopen dagen was ik moe, emotioneel, een beetje op, een zeer lijf, kortom genoeg.
En voor al die lieve mensen die ons nu een kerstkaartje sturen, wij doen daar eventjes niets mee, niets aan dit jaar. Wij wensen iedereen persoonlijk een mooie kerst toe de 22e. En diegenen die daar niet zijn, wensen we op deze manier een mooi kerstfeest toe. En voor 2013 heb ik niet zoveel te wensen, wat minder verdriet, verlies, nog een tijdje genieten met diegenen die ons dierbaar zijn, ouders, vrienden, collega's. Een goede gezondheid, geluk, vriendschap en liefde. Want hoe mooi is het leven niet, met deze ingrediënten, een leven vol liefde, geluk en gezondheid dat is wat ik een ieder wens. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan al die mooie mensen, die niet meer hier op aarde bij ons zijn. Aan Jan, aan Freek, aan Ron, aan Bep, aan Rob mijn collega, en aan hun partners, en familie die hen moesten verliezen!  Maar ook denk ik aan al die mensen die niet meer bij mij werken, al dan niet op mijn verzoek, en ook hen wens ik liefde, geluk en rust toe voor het nieuwe jaar. En kans op nieuw perspectief. Voor nu, wens ik jullie gewoon een heel lekker weekend toe. Met veel plezier onder elkaar, met een stukje rust..zomaar, een stukje fietsen wellicht...dag, liefs, Anita ik denk aan jullie!

Alle modules afgesloten...wow!

En terwijl het enorm druk is in mijn Cluster, heb ik alle modules voor het ISBW weer afgesloten voor 2012. En hoe...met mooie emotievolle avonden, momenten. Met prachtige gesprekken, een glas wijn. Met afspraken, en wellicht een vervolgopdracht hier of daar. Maar daar gaat het niet om, het gaat erom dat het er bijna op zit. En ondertussen honderden mails beantwoorden en afhandelen, de mailbox puilt uit. Lekker is dat...nadenken over communicatie tussen mensen onderling. Collegiaal zijn en wat al niet meer. Hoe haal je mensen uit weerstand, daar ging het in de training over, hoe verander je mensen van extrinsiek gemotiveerd naar intrinsiek...boeiende thema's. En nu, een nespresso en niet zoveel meer. Niet zoveel spannends...gewoon zomaar eventjes zijn. De bonbons voor mijn relaties worden zo in de auto geplaatst. En morgen gaat iemand van alles rondrijden, een soort kerstman zijn vanuit het Cluster. Fraai is dat...
Voor nu, een mooie avond, de woorden zijn op, ik ben moe...en ga heel vroeg slapen. Liefs, Anita

Een rustige start...

Vandaag zomaar een rustige dag. Ik ben vrij, ik heb nog wat vrije dagen over en die wil ik opmaken, en geloof me, het komt nooit uit. Dus vandaag ben ik vrij. Heb ik een afspraak met mijn vader, en daarna nog even bij mijn oude collega's van ADP langs. Leuk vind ik dat...even mensen ontmoeten. Fijn is dat ook wel...en vanmorgen vroeg was ik al bezig met mijn businesscases. Voor het eerst loop ik voor, heerlijk...even niet die druk ervaren. En ik kan me zo voorstellen, dat die cursisten die pas verwachten rond de kerst hun cijfer terug te krijgen, en als zij dit nu al krijgen, dan zijn zij blij of niet...
Vandaag eventjes een kadootje kopen en langsbrengen bij een vriendin. Dan een kadootje kopen voor vrienden van mijn vader. Hij heeft namelijk zaterdag een feestje, mensen zijn 40 jaar getrouwd...leuk. Hij gaat samen met Els en zijn rolstoelbus daar naar toe. Ik vind het heel bijzonder om te zien, hoe hij, ondanks zijn fysieke gestel, toch steeds weer dankzij Els, dingen onderneemt. Zo gaat hij ook weer naar Veghel. Heerlijk toch...het Zorghotel waar zij samen al een paar keer zijn geweest.
Gek terwijl ik hier zit te werken in mijn werkkamertje, hoor ik Annemarie ergens in huis, de schilder komt de laatste hand leggen aan onze nieuwe ramen. Jawel in de slaapkamer van Floor zijn ook nieuwe ramen geplaatst. Ongekend...ik hoop nu echt, dat dit het is. Wat een gedoe zeg...
Lieve mensen, het is koud geworden vannacht. Dikke jas aan straks. Fijne dag, ik ga zo rijden...liefs, Anita

Soms heb je van die dagen...

Soms zijn er van die dagen, dan zeg je net de dingen niet zoals je ze zeggen wilt, dan lijkt het alsof je mondeling wat gehandicapt bent...ken je dat? Ik heb dat soms, dan ben ik moe, komen dingen er wat anders uit, dan ik zou bedoelen. Dan kan ik niet verwoorden wat ik voel. En soms kwets ik dan mensen denk ik...ach, een van Loon kan soms wat onhandig zijn in woorden. En soms ook juist helemaal niet. Dan kan ik alles aan lijkt het wel. Vandaag niet...een dag vol lange vergaderingen, maar wel met een mooi begin in Amstelveen. Met een paar mooie gesprekken, over mijn passie voor de wereld van de uitvaart, over Yarden, over...afscheid, zoals we het zo mooi weergeven. Een bedrijf met als kernactiviteit afscheid nemen. Hoe toepasselijk...juist deze dag. En nu, heb ik lekker wat businesscases nagekeken. Helaas soms zwaar onvoldoende...gelukkig is Jan Pieter weer geslaagd en daar ben ik blij om, blij mee. Het is zo leuk met hem te werken. Soms heb je van die mensen, waardoor je leven zomaar wat leuker wordt. En waardoor het werk zomaar wat intenser wordt...een mooi woord vind ik intensiteit. Soms voel ik dat woord zo onderhuids bij me binnenkomen, herken je dat...dan kan ik huilen om een mooi muziekstuk, dan voel ik me geraakt, dan weet ik weer waarom ik zo intens van dit leven hou...omdat het leven me zo aanraakt, zo aan tikt...gisteren was zo'n dag, dankzij mijn vriendinnetje Monique, die me zomaar hielp binnen een half uurtje...ik worstelde met een tekst, en zij was mijn guardian angel...geweldig...en dan ben ik zo blij met vriendinnen. Kirsten die jarig was en die ik natuurlijk gewoon een dag te laat feliciteerde, geeft niet, komt gewoon weer goed. Volgende week dansen we met elkaar...heerlijk, en toasten we op het nieuwe levensjaar van mijn Annemarie. Dag, een fijne avond, liefs, Anita...die intense weet je wel...glimlach!

Achterwiel aandrijving, glijden en indrukwekkende momenten...

Dag lieve mensen, wat een tijd geleden alweer dat ik geschreven heb. Een week vol indrukken ligt achter me. Een dagje ziekenhuis afgelopen maandag, waar definitief is besloten dat mijn galblaas verwijderd zal worden. Dit zal gebeuren ergens eind dit jaar, begin 2013. Oproep zal komen...en hiermee de hoop dat alle klachten tot het verleden behoren. Lijkt me fijn, een jaar te starten zonder veel zorgen, met een gezond en sterk lijf. Want dat lijf heb ik nodig, om mijn opdrachten te kunnen vervullen, om mijn leven te leven! Een week met bezoeken aan klanten, locaties, een training, en gisteren weer een bezoek aan mijn Papa...mooi met Annemarie samen. In mijn mooie nieuwe zakenauto, een Mercedes C Klasse 180 kompressor, station zilvergrijs...pfffttt met prachtige brede 225 17 inch wielen eronder. Maar wel een mercedes die glijdend door de sneeuw haar weg vindt...een mercedes met achterwielaandrijving...wow wat een kar. Prachtig, chique en statig...en oh zo lekker rijdend...ik geniet dus weer. Wat houdt me bezig, mijn vader, mijn lijf, mijn werk. Een mevrouw met wie ik de beste intenties heb, maar op de een of andere manier kan ik haar niet bereiken. Een brief, een reactie per mail, een bezoek, en toch lijkt het alsof ik haar niet kan bereiken. Ingewikkeld...want het is echt puur werkgerelateerd en mails bereiken mij steeds maar weer, en iedere reactie roept weer iets op. Hoe doe ik dit nu beter? Eventjes over nadenken.
Afgelopen donderdag heb ik een module Organisatie en Informatie afgerond, prachtig werkelijk waar. Met mooie mensen, met mooie momenten, en wat hebben we veel gedeeld. Ik geniet hiervan, van de oprechtheid, de openheid en de eerlijkheid die hier voelbaar is. De kwetsbaarheid ook, waardoor een module van het ISBW verwordt tot een persoonlijk stukje. Een reis die we met elkaar maken. En ik, ik kan er alleen maar van genieten...en dat doe ik ook. En hoe fijn is het dan, een reactie te krijgen van een de cursisten...een soort dank je wel. En ik, ik mag gewoon ontvangen. Heerlijk. Nu een rustige zondag, een ritje heen en weer naar Schoonhoven zit er al op. Nu lekker thuis, voorbereidingen treffen voor Annemarie's 50e verjaardag. Leuk...ik heb er zin in. Een fijne zondag jullie allen. Liefs, Anita

Heel hard tikt de regen tegen 't zolderraam....

En vannacht werd ik wakker, want jeetje wat tikte de regen hard tegen onze zolderramen...net alsof je buiten in de tent ligt, een leuk en bijzonder gevoel...spannend, ontspannend, net hoe je het wilt en kunt horen...die zolderramen zijn toch bijzonder, want Annemarie maakte eergisteren deze foto van de ijsbloemen op het raam, een prachtig kunstwerk bijna...ja ik zie u al denken, zou het zo koud zijn daar dan...en jawel dat is het. Maar dat is ook de charme van op zolder slapen. Een goed geisoleerde, mooie knusse slaapzolder, onder het schuine dak, een bepaalde charme...en dan die mooie tekeningen van ijs op het raam, wat wil een mens nog meer, hoe simpel kan je geluk zijn!

Gisteren was een intensieve dag met mijn papa. Een mooie dag, maar hij was wel een beetje in de war, en ook weer niet. Hij is helder en helemaal niet helder. Hij heeft last van longen en luchtwegen, hij zit aan een vernevelaar en is al heel snel moe, heel moe. Maar onze dag samen was weer mooi en bijzonder, hij kietelt met zijn hand onder mijn trui, mijn arm. Hij lacht naar me en knijpt dan zijn ogen dicht en realiseert zich dat de Mercedes die ik zakelijk mag gaan rijden een laadvermogen heeft van 540 kg. Hoe bijzonder, hij is scherp en vaag tegelijk bijna. Terwijl ik bij hem ben en in de auto terug naar huis rijd, denk ik aan de eindigheid van een mensenleven...want zoals hij het zelf zegt 'hij is op' en dat geeft de verpleeghuisarts ook aan. Een man als een beer, om te zien, maar zo broos, o zo broos. En gisteren keek ik op mijn telefoon naar oude foto's en toen zag ik een foto van Pa en Jan Roos, samen in de tuin bij Jan en Jantje...twee vrienden voor het leven, en toen voelde ik mijn verdriet, want Jan is al niet meer bij ons hier, en Pa zie je achteruit gaan...ach, wat vreemd, mensen in de kracht van hun leven, en hoe raar is het als die kracht eruit verdwijnt....loslaten en ik wilde schrijven en weer verder gaan. Maar verder gaan met een verlies is wel ingewikkeld merk ik. Ik zie om me heen, dat je leven weer richting geven nadat je dierbare je is ontvallen, is ingewikkeld, doet pijn en lijkt zo donker en zwart...voor nu, een hele mooie zondag gewenst, ik ga even verder, veel te doen. Liefs, Anita