Kleine mooie momentjes....

Terwijl de keuken gevuld is met pubers van 18, meiden die niet door de sneeuw fietsen, VWO 6 gewoon niet bezoeken, zit ik glimlachend, aangekleed en gedoucht in mijn 'hokje' mijn kantoortje en verwonder ik me over mooie momentjes. Zomaar een prachtig boekje van Judith Herzberg 'het vrolijkst' in mijn brievenbus. Van een van mijn medewerkers...en weet je, dit zijn van die momenten, die ik koester, waarbij een voorzichtige glimlach zich meester maakt van mij, omdat het leven mij zoveel geeft. Omdat ik zoveel mag ontvangen...wat een rijkdom. Net keek ik naar resultaten van mijn groepen en ook daar glimlach ik bij, door en om.  Mooie cijfers, na mooie modules. En ondertussen zit ik hier, bijna 5 kg lichter in een supergrote trui, een heerlijke slobberende spijkerbroek, die niets raakt, aan mijn lijf, omdat het lijf zeer doet. Ik vind het een rotoperatie, maar soms lijk ik gewoon weer even op mijn vader, met een wat lage pijngrens, en soms lijk ik op mijn moeder, met haar hoge pijngrens. Maar dit doet gewoon zeer aan mijn lijf. Eten valt voor mijn gevoel zo het darmenstelsel in, en klettert en klotst er daar op los. Kortom de buik is van slag, en ik, ik ben rustiger dan ooit. Kreeg een berichtje van een collega. Die altijd keihard werkt en genoot van drie weken eruit zijn en ik, ik merk wel dat ik het clubje mis daar in West, maar dat ik wel geniet van mijn rust...mijn zijn, mijn alleen zijn ook. Het huis is gevuld van geluiden en dat is fijn, Annemarie doet haar ding met haar werk, haar meiden en ik ben lekker teruggetrokken op mijn zoldertje, mijn bed, mijn telefoon, mijn boeken. Ik herlees oude boeken als 'onvoltooid verleden' van Adriaan van Dis. Wow wat een schrijver, ik ben al fan van hem sinds mijn 16e. En nog steeds, of weer...net hoe je het wilt zeggen. Nu een gedicht uit die mooie bundel :

Brieven
Wij wisten niet, toen wij nog lange brieven schreven
op papier, dat wij de laatsten waren
die nog op die manier van elkaar hielden
met langzaam overdachte woorden
die we meenden.

Dank je wel bijzondere collega. Dank je wel...Anita

En zomaar eventjes een teken van leven...

Tja en daar zit ik dan, met allemaal wondjes in mijn buik, en een flinke snee. Omdat die verdomde steen zo vast zat in die galblaas, en er eventjes wat gemord moest worden om alles eruit te halen. Maar het is eruit, de galblaas en de steen. En ik ben mooi gehecht...in mijn navel en nog op een paar andere plekken, onder mijn borstbeen die snee, en die doet zeer. Je lijf doet sowieso zeer...alsof ze je zomaar lekker getrapt hebben ofzo..ik weet geloof ik niet zo goed wat zeer is. Ik zit nu even beneden, maar lig het liefst heel lang in mijn bed, slaap veel, ben moe en duf. Gestopt met de pijnstillers, want 4000 mg paracetamol vond ik wel heel veel. En nu goed bijkomen, want de verleiding zit er in, dat je na een kort en intensief opnametraject in het LUMC, snel weer verder wilt. De arts zei de 23e terug en dan weer beginnen. Maar dat vind ik wel heel lang..dus ik ga donderdag of vrijdag zomaar eens wat doen, geen afspraken, een beetje lummelen, stukje autorijden en rondkijken. Kijken hoe het is...want ik krijg zoveel lieve en leuke berichtjes, en kaartjes en bloemen, dat ik er een beetje verlegen van word. Annemarie zegt altijd 'jij deelt zoveel'...maar volgens mij krijg ik al die aandacht gewoon omdat ik Anita ben. Niet meer en niet minder toch...eten doe ik nog niet zoveel. En dus val ik weer lekker af...en dat wil ik graag. Ik wil heel graag een mooie slanke buik...ja hoe ijdel kun je zijn, als je 53 bent, een slanke buik. Ja dat wil ik...gewoon omdat dat lekker voelt, omdat ik Annemarie zie en altijd een beetje jaloers ben op dat mooie lijf. Tja, je kunt niet alles hebben he...ik glimlach als ik dit schrijf. Ondertussen probeer ik mails te lezen, te reageren soms. Smsjes te volgen en doe ik af en toe een businesscase. Maar het liefst lees ik een boekje en slaap ik wat. Dus dat ga ik gewoon maar weer eventjes doen. Heerlijk...toegeven aan dit gevoel. Geen zorgen dus, ik ben er weer en ik kom er weer aan. Maar ik merk, dat de rust me goed doet, me rust geeft. In mijn hoofd, mijn hart en mijn ziel...dag, Anita

Burgh-Haamstede en dichtbij mijn vader...fijn!

En vrijdagavond zo rond negen uur arriveerden wij bij het Duin Hotel in Burgh-Haamstede...heerlijk, een weekendje dichtbij Pa van Loon en tijd voor ontspanning en onszelf. Rustig, niets hoeft, alleen maar zijn...wandelen door het dorpje, koffie drinken en een verse zeeuwse bolus voor Pa van Loon kopen. Een rustige zaterdagmiddag waar mijn vader mij begroette met 'dag lieve kleine deugniet van me...' en ik kreeg een brede glimlach. Want zo gaf hij aan 'hij ziet mij nog steeds als zijn kleine meisje...ondeugend, maar lief ondeugend...'. Mooi he...en vandaag was lazy sunday, betekende dat Annemarie de hotelkamer had verlengd, en wij ontbijt op bed kregen, heerlijk...niets hoefde en alles mag, wat heerlijk. Een wandeling door de duinen en het strand volgde en nu zomaar lekker thuis. Nog steeds hoeft er niet zoveel en mag alles. Deze week drie dagen werken en dan het ziekenhuis in, donderdagochtend vroeg...ik ben benieuwd en hou jullie op de hoogte. Liefs, Anita

3 januari 2013

Vandaag was een dag van heen en weer rijden, een mooi gesprek met een medewerker. Zijn dochter is ziek, zo ziek...slechts 27 jaar en op zo'n moment leer je weer te relativeren, sta je gewoon met twee benen op de grond, verder eigenlijk niks. Voel je de angst, waar je soms zelf mee te dealen hebt niet meer. Ben je heel simpelweg terug bij jezelf en je diepste kern. En dan ben ik weer waar ik zijn moet, bij Anita van Loon. Ik merk dat ik 2013 wat uit balans ben, en dat komt simpelweg, doordat ik heel dicht bij mijn gevoel moet blijven en dan komt alles goed. Juist vanuit mijn persoonlijke rust kom ik in mijn kracht, kan ik liefdevol en emotievol het leven tegemoet zien, en alles wat langs komt aan gaan. Want daar zit mijn kracht, dat ik de dingen wil aangaan, steeds maar weer. En ik weet, dat ik dit zal blijven doen, tot ik niet meer kan. Zojuist een wandeling gemaakt door een stil Voorschoten...waar hier en daar nog een verdwaalde, beetje zielige kerstboom staat, en waar de duisternis invalt. Annemarie en haar meiden zijn met Reynaud en misschien ook Emmy naar de beide vaders, eerst in Spijkenisse en daarna naar mijn vader in Sommelsdijk. Mooi he...en ik, ik hoef gewoon eventjes niet. Ik mag zomaar eventjes zijn...Morgen nog een laatste dag werken in Haarlem en dan eindigen met een coachgesprek in Rotterdam, leuk...met een leuk mens, vrolijk, ongedwongen en open. Ik ga voor haar op 21 maart spreken op een event voor vrouwen, voor managers, gaaf...en daar gaan we het over hebben. Leuke actie weer! Op de achtergrond hoor ik Passenger...heerlijk, en ik heb lekker allemaal klusjes gedaan vandaag. Even in Alkmaar geweest, veel mensen gezien en gesproken, goed wel! Vandaag was een bijzondere dag, ik kwam mijzelf regelmatig tegen, was emotioneel, huilde soms zomaar even...ach ja, soms is het voor mij ook eventjes te veel, en weet ik het even niet meer. En dit momentje van rust, brengt me weer terug naar mijn basis. Het komt goed...nee, het is al goed! Liefs, Anita van Loon want weet je 'een echte van Loon geeft nooit op namelijk...'.

2013!

Het jaar 2013 is begonnen...en het jaar verloopt mooi en glad...ik ben begonnen met keuzes maken, rust inbouwen, tijd nemen, energie opladen. En soms ook zomaar even afstand nemen en vrij zijn. Dat zijn de keuzes die me passen nu. Een jaar vol verwachtingen, vragen en dingen die onzeker zijn. Een jaar waarin wij met elkaar mooie dingen gaan doen. Wandelen langs de vloedlijn en spelen met het zand...daar waar ik vorig jaar eindigde met het zand laten glijden door mijn vingers, pakken we dat dit weekend weer op...dan zal ik het zand van het zeeuwse strand door mijn vingers laten glijden. En vooruitkijkend naar dit nieuwe jaar heb ik niet zoveel wensen....anders dan rust, liefde en gezondheid.
Ik hoop dat een ieder genoten heeft van de jaarovergang, alhoewel erg nat hier in Nederland, toch wel bijzonder...ik kijk altijd naar de lucht en zie dan mooi vuurwerk overal...ik slaap veel en heb ook daarvan genoten. En voor nu...dit citaat 'maak eerst je oude goede voornemens maar eens op, maar eens waar, voordat je aan nieuwe begint...'. Liefs, een prachtig 2013 gewenst! Anita

Een waardige afsluiting van 2012....

Met de zin 'onzekerheid, een minder goed zelfbeeld, moeite met van alles, zonder al deze dingen zou ik nooit de mens zijn geworden die ik nu ben' wil ik dit jaar afsluiten! Een jaar waarin er zoveel is gebeurd...en een jaar waarin ik soms het gevoel heb, dat het leven door mijn vingers glijdt als mooi zacht zand. En soms laat ik het gewoon maar even glijden....
Terugkijkend op 2012 betekent ook dat ik vooruit ga kijken naar 2013 en ik ga niet zo heel veel anders doen, alleen wat meer slapen, de dingen op zijn beloop laten, wat meer rust nemen en fietsen op mijn fietsje...rijden in mijn SLKtje en af en toe zomaar eens afspreken met mensen die me dierbaar zijn. Ik zou heel graag een reisje willen maken, maar laat dit nog even afhangen van mijn vader. Want daar zit mijn zorg...maar ook die zorg laat ik los, want het leven glijdt door mijn vingers als zacht zand..en zo zal het zijn...2012 was mooi. Terugkijkend op mijn leven, mijn liefde, mijn vriendschap, voel ik mij rijk en gezegend en bedank ik iedereen voor wat er is. Het is mooi...zo mooi. Ik wens jullie een rustige jaarwissel toe...hier in Haarlem knallen de rotjes om je oren...was het druk, is het druk en doen we mooie dingen met elkaar. En ook mijn team wil ik vanaf deze plaats heel hartelijk bedanken. Ik ben een trotse Anita van Loon, een trotse manager van Cluster West, en bovenal een gelukkige vrouw. Dag, Anita

Werken op zondagmiddag...

En deze zondagmiddag staat in het teken van de businesscases...heerlijk om te doen...en ik leer er zoveel van, iedere keer weer. Mooi hoe mensen met prachtige inzichten komen. Zo las ik in een van die documenten de volgende tekst 'Belangrijk is het om op het juiste moment het juiste te zeggen. Maar nog belangrijker is om dan wanneer de verleiding groot is, de dingen die je zou willen zeggen, niet te zeggen.' Vond ik wel een mooie gedachte, omdat je soms zulke knullige onhandige dingen zegt, en eigenlijk alleen maar vanuit verwondering zou moeten observeren. Maar ja, we zijn geen heiligen he..we zijn gewone mensen, met sterke en zwakke momenten. Met van alles wat bij ons hoort...en nu, terwijl in de keuken de drie dames appeltaarten bakken voor het oud/nieuw-feestje waar Roos heen gaat, en ik luister naar de Top 2000 en een oud nummer van Abba hoor, ga ik stoppen. Nu ga ik naar buiten, eens kijken of die SLK nog wil rijden, starten en al wat daarbij hoort...heerlijk. Kapje open, bak verwarmen, petje op de kop...of zomaar wind in de haren...lijkt me heerlijk. Spannend, stoer ook...en ik glimlach terwijl ik nog even luister naar Eva Cassidy...prachtig...prachtig. You remember me...Anita