Rust ervaren...

En soms dan lijkt het opeens of alles op zijn plek valt. Verleden, heden en toekomst. Dan ontstaat er een mooi gevoel van rust, na een heel heftig en emotioneel voelen. En die rust, die lijkt ik nu te vinden. Rust en de dingen maar gewoon laten. Het verleden en ooit lijken verder weg, dan ik mij kan bedenken. En het is goed, zoals het is...deze rust, maakt, dat ik dichtbij mezelf ben en blijf. Dat ik goed heb nagedacht en zoals een 'echte van Loon' dat hoort te doen, mijn weg bewandel en op het moment dat ik moe ben, of wankel, zomaar even rust zal nemen. Maar zo diep vallen, me zo ellendig voelen, dat is iets wat ik niet meer wil. Dus dank u wel narcose, zoals sommigen zeggen, dank u wel op mijn zoldertje liggen ziek zijn en soms wat huilen, dank u wel harde buitenwereld...ik ben er weer. En dat is goed en fijn...

En nu dan 'aangeraakt door liefde' want jeetje wat is dat gaaf. Ooit las ik in een tijdschrift hierover. Een mooi samenspel, van zijn, theater, muziek, liefde, sfeer, heerlijke hapjes, sensationele drankjes in een heel klein theatertje. Intiem bijna...in Amsterdam. Het gebeurt geloof ik vier keer per jaar voor ca. 50 man ofzo...en jawel, ik heb twee kaarten, voor Annemarie en mijzelf. Want wij zijn ooit aangeraakt door liefde, en nu gaan we dit beleven, op een heel andere manier...lekker samen. Ons leven nu, is af en toe een kwaliteitsmomentje pakken samen, tussen de hectiek van ons hele zijn door. En om aangeraakt te worden door de liefde, moet je niet zoveel doen, alleen maar om je heen kijken. Het leven genieten en ervaren...de stilte ervaren, jezelf horen zingen in de auto, heel vroeg in de ochtend, als de wereld nog donker is en leeg. Als mensen nog niet bellen, of tegen je praten, gewoon zomaar in de auto...genieten van Passenger, of van 'geef mij het zout schat' van Huub van der Lubbe, van de Dijk. Geweldig...hoe mooi om rust te ervaren.

Ik ben dankbaar voor deze week. Voel me geraakt, aangetikt en verrijkt. En het is goed. Anita

Een nieuwe maand.....februari 2013 gaat van start!

En vandaag was zomaar een lekker dagje! Starten al heel vroeg in Haarlem, daarna naar Alkmaar en t was een heerlijk sfeertje! Komt ook door hoe ik me voel en open stel, lekker! Goede gesprekken, contact met de gemeente, samen met Bart! En na een gezellig wijntje onder elkaar, lekker terug naar huis! Eten met elkaar, nu De Mol, niet zo spannend maar o zo lekker! Tafeltje gereserveerd om samen met mijn broer in Dordrecht te gaan eten! Zomaar hij en ik! Opdracht binnengehaald voor OR-traject! En veel businesscases afgehandeld deze maand, kortom een enerverende tijd ligt achter me en volgens mij ook voor me! Ik heb er zin in, mijn klooster geboekt! Drie dagen alleen in volledige stilte, heerlijk! Samenzijn ervaren als echte kwaliteit en mezelf flink tegen gekomen, en letterlijk alles gewoon losgelaten en vanuit deze nieuwe ruimte, herpak ik mijn leven! Iedere dag weer de goede dingen doen! Een nieuw begin voor mijzelf, morgen 1 Februari, en een geweldige januari-maand zakelijk gezien in Cluster West achter de rug! Op naar februari 2013! Dag, Anita

Stilte weekend....

Ik weet nog heel goed, dat mijn moeder vroeger een vriendin had, die af en toe een weekje in retraite ging in een klooster. En toen al intrigeerde me dat, als zij erover vertelde. Zo heeft een vriend van ons 10 dagen ofzo in een klooster in stilte geleefd, en daarna kwam hij werkelijk dichtbij zijn eigen kern...en ik ben geloof ik al heel dichtbij wie ik ben, alleen wil ik de essentie voelen merk ik. En toen ik mijn certificering voor Servant Leadership behaalde, was een onderdeel van die opleiding de vision quest, een oefening, waar je zonder te praten, in je eentje, drie uur lang ging lopen over de hei. En als je mensen tegen kwam, dan keek je alleen maar, ik liep daar ergens in Hilversum over de hei, en had als vanzelf een diepe vraag die bij me opborrelde en met mijn dagboek in mijn hand, kwam door de stilte een antwoord, en bleef ik schrijven. Indrukwekkend. Soms adviseer ik mensen, die volkomen de weg kwijt zijn, om in stilte te gaan zijn...en nu, nu is het zover en ben ik bezig om mijzelf drie dagen af te zonderen in volledige stilte, zonder telefoon, internet, tv, muziek, alleen maar stil zijn. Ik wil geen meditaties doen, of yoga of wat voor gedoe dan ook...ik wil alleen maar zijn, door te wandelen en te schrijven...door dichtbij mijzelf te komen en te blijven, door mijn emotie werkelijk te ervaren....wonderlijk, dat dit al zo lang mijn wens is, en dat ik deze nu uit wil laten komen...de stilte ervaren. Iemand zei 'de stilte erover heen laten gaan' en als ik bij mijn vader ben, dan zijn wij soms zomaar stil, dan kijken we naar elkaar, dan lachen we wat...glimlachen naar elkaar, hij slaapt soms wat en ik zit erbij...en ook dan geniet ik al van die stilte...maar dan staat er altijd een mega grote tv aan, en zie ik beelden die iets met mij doen..en in dit klooster heb ik een bed, een douche en een toilet. En mijn boeken, mijn dagboek en de kapel, de natuur...fijn.
Vandaag weer een beetje werken...werken omdat ik dat ook wel wil, maar ik merk, dat er iets anders in mij zit, een stukje onrust...ik tel de dagen merk ik....de dagen tellen totdat ......ik weet niet wat, of weet ik het wel...misschien wel tot de lente...of nog langer, ik zal het loslaten en zien...en ondertussen ook het tellen laten...glimlach. Misschien is dat het ultieme...het zomaar laten gebeuren...en deze dame van de regie, heeft daar nog zoveel te leren. Ach ja...soms krijg je een les van het leven aangereikt en dit zal er weer zo eentje zijn...het zomaar laten gebeuren...niet te veel willen beredeneren, niet vragen naar het waarom...de essentie van alles....

                                                          Anita van Loon en...

Ma van Loon

Ondertussen met mijn nespresso hier in het kleine werkkamertje...mijn mooie boeken als schatten om me heen...ben ik bezig met veel leuke dingen. Gaan we fietsen op Terschelling, en fietsen in de Alblasserwaard, allemaal geen spannende vakanties, want ik wil terug kunnen altijd maar weer terug kunnen, naar vadertje lief. Maar ook zomaar kan ik mij verheugen op hier zijn, samen met mijn Annemarietje...en ook hier de stilte ervaren. Ik merk dat ik het heerlijk vind om thuis te zijn, ik was er zo weinig...door al dat werken. Zou dat ouderdom zijn, of heten....samen dromen over later, over hoe ons leven er dan uit zal zien...dat is ook genieten hoor! Ik wens jullie een mooie dag toe. Ik heb heerlijk geslapen...liefs, Anita

Zomaar....

Hoe bijzonder kan het zijn...met een wat raar reagerend lijf nog, werk ik een beetje vanuit huis en ga ik morgen weer wat werken bij Yarden op kantoor. Mijn lijf lijkt een klein beetje op, vermoeid en versleten...en ja, als ik erover nadenk, hoe hard ik heb gewerkt vanaf mijn 17e tot nu, dan vind ik dat niet zo gek...maar toch, ik heb nog heel veel plannen in mijn leven, dus is het zaak, om beter voor mijzelf te zorgen dan ik nu doe. Om wat meer te slapen, wat meer buiten te zijn, wat meer tijd samen met Annemarie door te brengen en wat minder te werken. Dus hier ben ik nu mee bezig. Ik wil meer rust, in alle opzichten. Betekent dus weer een kruispunt in mijn leven? Mooi he...wat een getob, kan ook zomaar de menopauze zijn. 53 jaar, niet meer jong, rimpels die je gaat zien, haha...het interesseert me geen klap. Ik vind mezelf een prachtig mens, een mooie glimlach, zo zegt Annemarie me altijd, een beetje origineel, een stoere met een heel klein kwetsbaar hartje, zorgzaam en als ik mijn vader mag geloven heel lief...tja waarom zeg ik dat nu allemaal. Omdat ik het even heel erg hardop wil zeggen. Ik ben altijd namelijk bezig met zorgen voor iemand anders...zorgen voor mensen, die eventjes geen geld, geen werk, geen eten hebben. Altijd wil ik alles wat ik heb delen met een ander...en nu lijkt dat eventjes genoeg. Nu is het 'Anita time' en maak ik de kring wat kleiner, zorg ik voor mijn vrouw, haar gezin en haar familie, mijn vader en familie en geniet ik van een paar prachtige vrienden. En bouw ik geleidelijk aan mijn eigen bedrijfje wat af, zodat ik mijn focus kan leggen bij Yarden. Af en toe een ondernemingsraad begeleiden, of een training is goed...maar niet meer zo extreem. Dan maar minder geld, maar geluk is zoveel meer waard...

Zo dat is dat. Nu verder...Andrea, mijn vriendin uit Den Haag, gaat met mij op zoek naar mijn blokkades (emotioneel) en geeft mij een reading en vervolgens nog iets, iets van hypnotherapie...ik ben heel benieuwd, hoe dat gaat zijn...en ik geef me volledig aan haar over. Gek is dat want voor mij werkt het wel zo, dat ik iemand volledig moet kunnen en willen vertrouwen. Dat ik mijzelf kan overgeven is al heel wat...er zijn maar weinig mensen, bij wie ik mij volledig kan en wil laten gaan.
Bijzonder....

Ondertussen denk ik na over vakantie, over weggaan en merk ik, dat de zorg rondom mijn vader, me hierbij parten speelt. Het buitenland, mijn griekse eilandje, kan wel even wachten...want ik wil niet te ver bij hem vandaan zijn. Ingewikkeld proces is dat...stof tot nadenken en ook een verantwoordelijkheid, die ik bij me draag merk ik...
Ik heb me voorgenomen, dat ik ooit een gigantisch gave reis ga maken met mijn Annemarie samen, vrij zijn, ongebonden, los van tijd, lekker in mijn korte broek in de zon...heerlijk...ik verheug me er nu al op....

Vandaag nog thuis, wat mails beantwoorden, straks even de auto wassen, want die ziet er werkelijk niet uit...en morgen weer gewoon aan de slag. Genoeg ervan, ik wil weer verder...en zal echt beter voor mijzelf gaan zorgen, beloofd! En loslaten hoort hier volgens mij ook bij....alleen al door het te schrijven, voelt het nu veel beter.
Een fijne dinsdag, Anita

De zon schijnt...

Een titel verzinnen is soms wel lastig, omdat ik merk dat mijn verhaaltjes altijd alle kanten op gaan. En soms heb ik zoveel zin om te schrijven. Gewoon om alles in dat hoofd van mij eens een plekje te geven, rust te geven. En terwijl ik een reflectieverslag van een businesscase las van iemand, dacht ik terug aan mijn leven tot nu toe...over de hoogtepunten, de wat minder hoge punten, over de dieptepunten, over verlies, geluk, angsten en liefde, over vriendschap en alles wat daarmee samenhangt. En jeetje wat heb ik dan al een heel leven lang mogen leven...daar op die boerderij, die mooie boerderij, die hele oude boerderij, die nu weer door  David zo mooi wordt opgebouwd...een stukje herinnering, als ik daar langs rijd..en zomaar eventjes stil sta om over het land te kijken, daar waar ik avonden zat met mijn ouders, en later met mijn vader. Het hoekje van de bank, waar mijn moeder steeds meer te vinden was, hoe zwakker zij werd, met al haar puzzelboekjes en de Libelle. En nog steeds is die Libelle een soort dun draadje naar haar toe...als de Libelle komt meestal op donderdag, dan voel ik me een beetje blij. Ik weet nog dat mijn schoonmoeder het maar een truttig blad vond, voor oude vrouwen...en dat het voor mij alleen maar dat draadje is, naar wat ooit was...hoe je leven soms een wirwar van draadjes is, naar wat ooit was. Of naar met wie je ooit was...of hoe je leven ooit was...als ik op Flakkee ben nu, dan ervaar ik daar vooral verdriet en zorgen. Mensen die ik daar zie, zijn oud, mijn vader is oud, en zij hebben zorgen. Mijn paar vrienden die ik daar zo af en toe zie, Jantje, Lia, zijn schatten, maar dragen ieder op haar eigen wijze, het verdriet met zich mee van die man die zij zo hebben liefgehad. En als ik op Flakkee ben, dan voel ik ook, ook nu na tien jaar nog, het verdriet en het gemis van mijn moeder. Mijn raadsvrouw...en ja ze was ook daadwerkelijk een raadsvrouw, een vrouw met een functie in de Gemeenteraad, en eerder in Kerkeraad, een ambtenaar van de burgerlijke stand. Maar bovenal was ze mijn raadsvrouw...met haar sprak ik over dingen, die ik met niemand anders deelde...en als ik het eventjes niet meer wist, dan belde ik met haar. En nu, juist nu, zou ik zo graag eens even met haar bellen...haar raad vragen. Een vriendinnetje zegt tegen me, dat ze bij me is...maar op de een of andere manier, lukt het me niet dit te voelen of te zien. Dus soms zit ik in de auto heel hard tegen haar te praten, of te huilen soms, of vertel ik haar wat me bezig houdt...en dat alleen helpt al. Ze geeft geen antwoord, of toch wel...want meestal word ik dan heel rustig...en stopt het allemaal. En als ik mensen zie kijken uit een andere auto, dan laat ik het maar, doe ik net of ik mobiel aan het telefoneren ben...bijzonder toch...als ik zou zeggen 'ik praat even met mijn overleden moeder' dan zouden ze echt denken dat ik gek ben...glimlach. Nee ik ben niet gek...ik ben alleen maar een beetje moe...meer niet. Ik wil dolgraag even naar de zon, samen met Annemarie, toch eens kijken of ons dat lukt...mijn lijf moet lekker even rust hebben...heerlijk. Eventjes niks, helemaal niks...En daarom zit ik zomaar hier, net liep mijn hele lijf weer leeg, alle misselijkheid is weer weg....eten verdragen lukt me niet goed. En volgens mij breekt dat me op...ik kan dan wel lekker dun willen worden en dat gebeurt ook, maar ergens moet ik toch wat eten en ik heb geen honger. Helemaal niks...welnu, zal wel een combinatie zijn van alles...tijd heelt alle wonden...weer zo'n mooie..en ook die geloof ik. Hoe ouder je wordt, hoe mooier al die uitspraken. Op facebook lees ik veel mooie citaten, mensen die iedere dag een waarheid als een koe, plaatsen, alsof ze het leven aan wijsheid al in zich hebben, en dat doe ik zelf ook. Ik plaats soms een hele mooie zin, niet omdat ik zo wijs ben, maar vooral omdat ik wil delen. Ik wil zo graag alles delen in mijn leven...niet met iedereen, maar wel met een paar mensen om me heen....zomaar, omdat het zo leuk is, want samen is echt alles leuker dan alleen. Samen eten is veel gezelliger, samen slapen ook..samen zijn, ook dat, als je weet dat er ergens iemand aan je denkt, dat er mensen zijn die om je geven, veraf of dichtbij, dat is toch prachtig...doet me denken aan dat mooie gedicht :

Wanneer ik doodga
hoop ik
dat de zon zal schijnen
met glinsteringen op het gras.
Dat er bomen zullen zijn
dichtbij het raam
waarin de vogel van mijn ziel
een poosje nog mag rusten
voor het licht
hem optilt.

Ik hoop dat er dan
kinderstemmen zullen zijn
die alles weer
laten geboren worden.
En dat de wind
die om het huis speelt
niet weemoedig is.
Maar alle zwijgen, alle spreken
zal doordringen
van zalige herinneringen.

Wanneer ik doodga
hoop ik
dat je aan mijn zijde blijft
En als het kan een eindje
met me meegaat
tot waar de horizon
ons scheidt.
Vrees dan de stilte
noch het vreemde
van de leegte.
Er is een heilig weten in.
Want vragen en verdriet voorbij
zal het onzegbare je omhelzen.

Mooi he...weer uit dat prachtige boek...'voor wie woorden zoekt'
Anita

En weer ben ik thuis....

Tja en mijn lijf is moe lijkt het wel en vertoont allerlei gekke verschijnselen, misselijk, enorm veel last van misselijkheid, tja, soms ook aan mijzelf te wijten. Ik doe net alsof ik alles weer kan en het enige dat ik voel, is een enorme vermoeidheid, ik ben niet in orde...en heb tijd nodig, meer tijd nodig dan ik zou willen, om weer rustig gezond te worden. En de waarschuwing die ik mijzelf gaf, die ga ik nu opvolgen. Ik ga rust nemen, rust inbouwen, wat minder proberen te werken en de balans tussen werk en privé wat beter te maken. Het is echt nodig...dus vandaag zet ik maar weer een streep. Zomaar een duidelijke streep, om meer samen te zijn, te genieten van de rust van elkaar. Minder zorgen te hebben, me minder zorgen te maken..., minder te piekeren, en letterlijk heel veel los te laten. Ik merk dat ik veel te veel in mijn hoofd zit, en daardoor blokkeer ik soms. En die dagen, dat ik recht vanuit mijn hart leef, voel ik me zoveel beter. En vandaag heb ik er dus voor gekozen om weer in bed te blijven...ook Cluster West heeft niets aan een Anita, die niet in orde is, niet goed in haar energie of vel zit.
Vanmorgen vroeg las ik in een boek 'Gloed' van Sandor Márai...prachtig. Dit boek heb ik van Erika gekregen toen ik ziek was, geweldig mooi...een overgetelijk boek 'we leven niet lang meer, want je bent teruggekomen. Dat weet jij ook heel ged. Je hebt tijd genoeg gehad erover na te denken. Eenenveertig jaar is een lange tijd. Je hebt er goed over nagedacht, niet waar? Maar je bent toch teruggekomen, want je kon niet anders. En ik heb op je gewacht, want ik kon niet anders. En we wisten allebei dat we elkaar nog een keer zouden ontmoeten en dat het dan afgelopen was'. Een prachtig boek over een bijzonder verbinding tussen twee mensen. Ik zit er middenin...in de ontmoeting na eenenveertig jaar...en ik voel het bijna. Zo mooi...voor vandaag, niet zoveel tekst, los van tekst..recht uit mijn hart.
En dat is deze tekst 'wat je met liefde in het leven hebt geroepen, verdient het vertrouwen om te worden losgelaten' ......een fijne dag, ik ga morgen weer wat werken, rustig aan vooral, want dat is wat het lijf me vraagt...Anita

De wereld ziet er opeens zo anders uit...

Hoe mooi was die witte deken. En hoe raakten wij geleidelijk aan eraan gewend...de wereld zag er lieflijk uit...zacht, en als je je voeten neerzette, dan kwam er zo'n mooi laagje wit over je schoenen...het knisperde. Welnu vannacht leek het alsof er kleine gletschers naar beneden kwamen schuiven van het dak af. En nu is de wereld viezig om te zien, laat staan je auto...de wegen zijn nat, en overal hangen druppels..op deze rustige zondag, zit ik in mijn werkkamer en probeer ik een enorme hoeveelheid businesscases weg te werken. Want de komende week heb ik trainingen in de avonden, en een bomvolle agenda. Dus alles bij elkaar weinig tijd hiervoor. Maakt wel, dat mijn weekend gevuld is. Zaterdag met Pa en Flakkee en zondag in mijn werkkamer...kortom, weinig tijd voor ontspanning. Weinig tijd voor samen zijn...helaas. Dit is iets wat er soms zo bij inschiet, en dat vind ik vervelend. Annemarie is nu degene die leuke dingen bedenkt, om mij te verrassen. Om mij zomaar een beetje te verwennen. Omdat ik dit altijd deed, en nu het zo druk heb, lijkt het alsof de rollen zijn omgedraaid. En zo gaat zij mij een waanzinnig weekendje aanbieden...een weekend in mijn favoriete stukje Nederland, de Alblasserwaard...een prachtige bed en breakfast, twee nachten, fietsen door mijn gebiedje....en een diner jawel in de Limonadefabriek...en voor mensen, die deze locatie niet kennen...ach ga eens googelen...want de Limonadefabriek is een drijvend restaurant, in het jachthaventje van Streefkerk, met een super keuken...en tegenwoordig zelfs een hotel, altijd volgeboekt...dus dat lukte niet meer. En ik, ik ben zo blij hiermee...en het mooie is, tussendoor kunnen we bij mijn vader op bezoek. Alles bouwen we om hem heen lijkt het nu bijna...vakanties, weekendjes weg...zodat ik altijd weer even bij hem langs kan gaan en ondertussen daarnaast kan fietsen in de Alblasserwaard. Hoe gaaf...mijn favoriete stukje Nederland, Schoonhoven en die mooie Lek...dus zomaar zorgt Annemarie weer voor mij. Altijd al, door alles wat zij hier thuis doet, ik doe namelijk niks, en nee daar ben ik niet trots op, maar ik werk bijna altijd...en ook daar ben ik niet trots op, dus 2013 betekent, dat er aan die balans nog wel wat gedaan moet worden. Maar een kwaliteit van leven, vraagt een prijs. En deze prijs moeten we betalen met elkaar...en dat kan alleen door hard te werken...nog eventjes...want over anderhalf jaar, valt er iets weg, mijn alimentatieplicht. En jawel, dan heb ik lucht...en ik kan daar zo naar verlangen. Gisteren zei ik nog tegen Annemarie, dat ik het zo gek vind, dat je in je leven kunt kiezen voor verhuizen, je hebt een huis, je besluit dat je een ander huis leuk vind en je verkoopt het oude. En koopt het nieuwe. Zo ook met een baan, je hebt een mooie baan, je bent uitgeleerd, of wilt iets anders en je verandert van baan. Maar in de liefde, kan dat niet zo vrijblijvend hoor. Je besluit, dat je verder wilt met je leven, of het potje liefde is leeg, op, over en uit. En dan krijg je toch een gedonder in de tent...dan wordt je genadeloos afgerekend en betaal je een enorm lange tijd, een godsvermogen. Welnu...het is zoals het is. En het zit er bijna op. En ik ga een klein intiem feestje bouwen, als dat moment is aangebroken...en tot dat moment, geniet ik gewoon door...van alle mooie dingen die het leven mij steeds weer aanreikt. En van de liefde, die er gelukkig is. Want zo zei ik deze week tegen mijn vader 'wij mensen zijn gemaakt om lief te hebben toch...'. Ik in ieder geval wel. Glimlach. Fijne zondag...ik ga verder met mijn businesscases. Liefs, Anita