Afscheid nemen....bestaat wel...

En een liedje, volgens mij van Marco Borsato, is 'afscheid nemen bestaat niet...' maar ondertussen weet ik als geen ander, dan afscheid nemen wel degelijk bestaat...want in mijn leven, verbonden met het leven van mijn vader, neem ik regelmatig afscheid van mensen. Gisteren waren Annemarie en ik eerst bij de vader van Annemarie in Spijkenisse, we waren daar al zo rond half twaalf en we zijn met hem gaan lunchen in het centrum. Leuk, gezellig...en bijzonder. Daarna via Heenvliet, Brielle richting Flakkee, de andere kant langs...en toen naar Pa van Loon. En daar aangekomen, was daar Leo, de weduwnaar van Bep. Mevrouw van den Bogaart terug uit het ziekenhuis en Pa zielsgelukkig omdat Annemarie en ik samen waren. En ergens die middag, kwam een van de zonen van de heer Groen, een andere man, die daar in de gang woont, dat zijn vader op sterven lag, een herseninfarct, gecombineerd met epileptische aanval...tja wat wil je dan...en vannacht is hij overleden. En bijzonder hoe dan kinderen met elkaar praten, elkaar steunen en hoe in die gang er weer iemand wegvalt, en mijn vader en mevrouw van den Bogaart blijven eigenlijk nog samen over. Terwijl zo zei de arts 'mijn vader een man van de dag is' welnu...daar zie je op dit moment weer helemaal niks van. Een man van de dag...een grote ondeugende man, die voelt aan de broek van Annemarie en zegt 'dat die zo lekker om haar benen zit' welnu van wie zou ik toch die liefde voor vrouwelijk schoon hebben zeg? Zo vader zo dochter, want in ons geval klopt zo vader zo zoon zeker niet...glimlach! Op de weg terug, een glas wijn bij tante Anita en oom Dé en toen was zomaar Roos hier thuis, toen wij thuiskwamen. Ik heb een studentenmaaltijd gekookt...weet je wel, alles in een pan, ei erdoor, niks spannend, een gevulde maag. TV kijken en open haard aan...en eventjes niks. En vanmorgen vroeg al telefoon, dat meneer Groen was overleden. De kinderen zijn bij mijn vader geweest en hij reageerde rustig...gelaten bijna...zijn emotie is ook uit balans.
Met mijzelf, gaat het wel goed. Ik was emotioneel ook wat uit balans. Het lijkt erop, alsof ik mijzelf heb hervat. Alsof ik mijn leven weer lekker opgepakt heb en ik ben weer heerlijk bezig. Morgen heb ik een prachtig moment bij De Baak in Driebergen, over 'veranderkracht' met o.a. Jaap Boonstra, en ik kan daar intens van genieten. Een cadeautje voor mijzelf...al met al is er veel in mijn hoofd, mijn hart, maar ik voel me er goed bij, gewoon heel goed...de rust in Anita van Loon die knalt zo af en toe er volledig uit. Een soort kruispunt in mijn leven, waarbij je bakens verzet, keuzes maakt en weer verder gaat. Want dat is altijd mijn insteek, ik ga weer verder en soms betekent dat, dat ik afscheid neem, dingen of mensen loslaat, want ook dat hoort bij het leven. En terugblikkend, rest mij dan een 'dank je wel'. Altijd weer wil ik zorgvuldig terug kunnen kijken en alles wat achter me ligt, op een positieve manier een plekje geven in mijn leven. En volgens mij, en dat is ook veranderkracht, moet je alles wel goed afsluiten...ik weet nog, toen ik ooit na veertien jaar mijn relatie met Connie heb beëindigd, hebben we er wel goed over gesproken. Zodanig dat je allebei weer verder kunt met dat wat leven heet. En dat is waar ik altijd weer waarde aan hecht. Het is een rouwproces, en de rouwtherapeute met wie ik wel eens samenwerk, bevestigt dit en zij zegt ook 'afsluiten, maakt dat je het een plaatsje kunt geven'. En ook al lukt dat niet, doordat iemand zomaar uit het leven stapt, of uit je leven stapt, overlijdt..dan nog kun je deze mens een plaatsje geven. Een klein monumentje in je leven...dus dat doen we nu ook maar weer met deze mens, met meneer Groen, net zoals ik dat al zo vaak heb gedaan, met al die mooie mensen, die of door zijn gegaan met leven, of verder zijn gegaan in een ander leven...afscheid nemen, bestaat wel!
Een fijne zondag, wij stappen zo op de fiets, onze mooie supersnelle fietsen en gaan ca. 40 km fietsen, heen en weer naar Den Haag...door de wind, lekker. Ik heb er zin in....een mooie week gewenst. Liefs, Anita

Rust ervaren...

En soms dan lijkt het opeens of alles op zijn plek valt. Verleden, heden en toekomst. Dan ontstaat er een mooi gevoel van rust, na een heel heftig en emotioneel voelen. En die rust, die lijkt ik nu te vinden. Rust en de dingen maar gewoon laten. Het verleden en ooit lijken verder weg, dan ik mij kan bedenken. En het is goed, zoals het is...deze rust, maakt, dat ik dichtbij mezelf ben en blijf. Dat ik goed heb nagedacht en zoals een 'echte van Loon' dat hoort te doen, mijn weg bewandel en op het moment dat ik moe ben, of wankel, zomaar even rust zal nemen. Maar zo diep vallen, me zo ellendig voelen, dat is iets wat ik niet meer wil. Dus dank u wel narcose, zoals sommigen zeggen, dank u wel op mijn zoldertje liggen ziek zijn en soms wat huilen, dank u wel harde buitenwereld...ik ben er weer. En dat is goed en fijn...

En nu dan 'aangeraakt door liefde' want jeetje wat is dat gaaf. Ooit las ik in een tijdschrift hierover. Een mooi samenspel, van zijn, theater, muziek, liefde, sfeer, heerlijke hapjes, sensationele drankjes in een heel klein theatertje. Intiem bijna...in Amsterdam. Het gebeurt geloof ik vier keer per jaar voor ca. 50 man ofzo...en jawel, ik heb twee kaarten, voor Annemarie en mijzelf. Want wij zijn ooit aangeraakt door liefde, en nu gaan we dit beleven, op een heel andere manier...lekker samen. Ons leven nu, is af en toe een kwaliteitsmomentje pakken samen, tussen de hectiek van ons hele zijn door. En om aangeraakt te worden door de liefde, moet je niet zoveel doen, alleen maar om je heen kijken. Het leven genieten en ervaren...de stilte ervaren, jezelf horen zingen in de auto, heel vroeg in de ochtend, als de wereld nog donker is en leeg. Als mensen nog niet bellen, of tegen je praten, gewoon zomaar in de auto...genieten van Passenger, of van 'geef mij het zout schat' van Huub van der Lubbe, van de Dijk. Geweldig...hoe mooi om rust te ervaren.

Ik ben dankbaar voor deze week. Voel me geraakt, aangetikt en verrijkt. En het is goed. Anita

Een nieuwe maand.....februari 2013 gaat van start!

En vandaag was zomaar een lekker dagje! Starten al heel vroeg in Haarlem, daarna naar Alkmaar en t was een heerlijk sfeertje! Komt ook door hoe ik me voel en open stel, lekker! Goede gesprekken, contact met de gemeente, samen met Bart! En na een gezellig wijntje onder elkaar, lekker terug naar huis! Eten met elkaar, nu De Mol, niet zo spannend maar o zo lekker! Tafeltje gereserveerd om samen met mijn broer in Dordrecht te gaan eten! Zomaar hij en ik! Opdracht binnengehaald voor OR-traject! En veel businesscases afgehandeld deze maand, kortom een enerverende tijd ligt achter me en volgens mij ook voor me! Ik heb er zin in, mijn klooster geboekt! Drie dagen alleen in volledige stilte, heerlijk! Samenzijn ervaren als echte kwaliteit en mezelf flink tegen gekomen, en letterlijk alles gewoon losgelaten en vanuit deze nieuwe ruimte, herpak ik mijn leven! Iedere dag weer de goede dingen doen! Een nieuw begin voor mijzelf, morgen 1 Februari, en een geweldige januari-maand zakelijk gezien in Cluster West achter de rug! Op naar februari 2013! Dag, Anita

Stilte weekend....

Ik weet nog heel goed, dat mijn moeder vroeger een vriendin had, die af en toe een weekje in retraite ging in een klooster. En toen al intrigeerde me dat, als zij erover vertelde. Zo heeft een vriend van ons 10 dagen ofzo in een klooster in stilte geleefd, en daarna kwam hij werkelijk dichtbij zijn eigen kern...en ik ben geloof ik al heel dichtbij wie ik ben, alleen wil ik de essentie voelen merk ik. En toen ik mijn certificering voor Servant Leadership behaalde, was een onderdeel van die opleiding de vision quest, een oefening, waar je zonder te praten, in je eentje, drie uur lang ging lopen over de hei. En als je mensen tegen kwam, dan keek je alleen maar, ik liep daar ergens in Hilversum over de hei, en had als vanzelf een diepe vraag die bij me opborrelde en met mijn dagboek in mijn hand, kwam door de stilte een antwoord, en bleef ik schrijven. Indrukwekkend. Soms adviseer ik mensen, die volkomen de weg kwijt zijn, om in stilte te gaan zijn...en nu, nu is het zover en ben ik bezig om mijzelf drie dagen af te zonderen in volledige stilte, zonder telefoon, internet, tv, muziek, alleen maar stil zijn. Ik wil geen meditaties doen, of yoga of wat voor gedoe dan ook...ik wil alleen maar zijn, door te wandelen en te schrijven...door dichtbij mijzelf te komen en te blijven, door mijn emotie werkelijk te ervaren....wonderlijk, dat dit al zo lang mijn wens is, en dat ik deze nu uit wil laten komen...de stilte ervaren. Iemand zei 'de stilte erover heen laten gaan' en als ik bij mijn vader ben, dan zijn wij soms zomaar stil, dan kijken we naar elkaar, dan lachen we wat...glimlachen naar elkaar, hij slaapt soms wat en ik zit erbij...en ook dan geniet ik al van die stilte...maar dan staat er altijd een mega grote tv aan, en zie ik beelden die iets met mij doen..en in dit klooster heb ik een bed, een douche en een toilet. En mijn boeken, mijn dagboek en de kapel, de natuur...fijn.
Vandaag weer een beetje werken...werken omdat ik dat ook wel wil, maar ik merk, dat er iets anders in mij zit, een stukje onrust...ik tel de dagen merk ik....de dagen tellen totdat ......ik weet niet wat, of weet ik het wel...misschien wel tot de lente...of nog langer, ik zal het loslaten en zien...en ondertussen ook het tellen laten...glimlach. Misschien is dat het ultieme...het zomaar laten gebeuren...en deze dame van de regie, heeft daar nog zoveel te leren. Ach ja...soms krijg je een les van het leven aangereikt en dit zal er weer zo eentje zijn...het zomaar laten gebeuren...niet te veel willen beredeneren, niet vragen naar het waarom...de essentie van alles....

                                                          Anita van Loon en...

Ma van Loon

Ondertussen met mijn nespresso hier in het kleine werkkamertje...mijn mooie boeken als schatten om me heen...ben ik bezig met veel leuke dingen. Gaan we fietsen op Terschelling, en fietsen in de Alblasserwaard, allemaal geen spannende vakanties, want ik wil terug kunnen altijd maar weer terug kunnen, naar vadertje lief. Maar ook zomaar kan ik mij verheugen op hier zijn, samen met mijn Annemarietje...en ook hier de stilte ervaren. Ik merk dat ik het heerlijk vind om thuis te zijn, ik was er zo weinig...door al dat werken. Zou dat ouderdom zijn, of heten....samen dromen over later, over hoe ons leven er dan uit zal zien...dat is ook genieten hoor! Ik wens jullie een mooie dag toe. Ik heb heerlijk geslapen...liefs, Anita

Zomaar....

Hoe bijzonder kan het zijn...met een wat raar reagerend lijf nog, werk ik een beetje vanuit huis en ga ik morgen weer wat werken bij Yarden op kantoor. Mijn lijf lijkt een klein beetje op, vermoeid en versleten...en ja, als ik erover nadenk, hoe hard ik heb gewerkt vanaf mijn 17e tot nu, dan vind ik dat niet zo gek...maar toch, ik heb nog heel veel plannen in mijn leven, dus is het zaak, om beter voor mijzelf te zorgen dan ik nu doe. Om wat meer te slapen, wat meer buiten te zijn, wat meer tijd samen met Annemarie door te brengen en wat minder te werken. Dus hier ben ik nu mee bezig. Ik wil meer rust, in alle opzichten. Betekent dus weer een kruispunt in mijn leven? Mooi he...wat een getob, kan ook zomaar de menopauze zijn. 53 jaar, niet meer jong, rimpels die je gaat zien, haha...het interesseert me geen klap. Ik vind mezelf een prachtig mens, een mooie glimlach, zo zegt Annemarie me altijd, een beetje origineel, een stoere met een heel klein kwetsbaar hartje, zorgzaam en als ik mijn vader mag geloven heel lief...tja waarom zeg ik dat nu allemaal. Omdat ik het even heel erg hardop wil zeggen. Ik ben altijd namelijk bezig met zorgen voor iemand anders...zorgen voor mensen, die eventjes geen geld, geen werk, geen eten hebben. Altijd wil ik alles wat ik heb delen met een ander...en nu lijkt dat eventjes genoeg. Nu is het 'Anita time' en maak ik de kring wat kleiner, zorg ik voor mijn vrouw, haar gezin en haar familie, mijn vader en familie en geniet ik van een paar prachtige vrienden. En bouw ik geleidelijk aan mijn eigen bedrijfje wat af, zodat ik mijn focus kan leggen bij Yarden. Af en toe een ondernemingsraad begeleiden, of een training is goed...maar niet meer zo extreem. Dan maar minder geld, maar geluk is zoveel meer waard...

Zo dat is dat. Nu verder...Andrea, mijn vriendin uit Den Haag, gaat met mij op zoek naar mijn blokkades (emotioneel) en geeft mij een reading en vervolgens nog iets, iets van hypnotherapie...ik ben heel benieuwd, hoe dat gaat zijn...en ik geef me volledig aan haar over. Gek is dat want voor mij werkt het wel zo, dat ik iemand volledig moet kunnen en willen vertrouwen. Dat ik mijzelf kan overgeven is al heel wat...er zijn maar weinig mensen, bij wie ik mij volledig kan en wil laten gaan.
Bijzonder....

Ondertussen denk ik na over vakantie, over weggaan en merk ik, dat de zorg rondom mijn vader, me hierbij parten speelt. Het buitenland, mijn griekse eilandje, kan wel even wachten...want ik wil niet te ver bij hem vandaan zijn. Ingewikkeld proces is dat...stof tot nadenken en ook een verantwoordelijkheid, die ik bij me draag merk ik...
Ik heb me voorgenomen, dat ik ooit een gigantisch gave reis ga maken met mijn Annemarie samen, vrij zijn, ongebonden, los van tijd, lekker in mijn korte broek in de zon...heerlijk...ik verheug me er nu al op....

Vandaag nog thuis, wat mails beantwoorden, straks even de auto wassen, want die ziet er werkelijk niet uit...en morgen weer gewoon aan de slag. Genoeg ervan, ik wil weer verder...en zal echt beter voor mijzelf gaan zorgen, beloofd! En loslaten hoort hier volgens mij ook bij....alleen al door het te schrijven, voelt het nu veel beter.
Een fijne dinsdag, Anita

De zon schijnt...

Een titel verzinnen is soms wel lastig, omdat ik merk dat mijn verhaaltjes altijd alle kanten op gaan. En soms heb ik zoveel zin om te schrijven. Gewoon om alles in dat hoofd van mij eens een plekje te geven, rust te geven. En terwijl ik een reflectieverslag van een businesscase las van iemand, dacht ik terug aan mijn leven tot nu toe...over de hoogtepunten, de wat minder hoge punten, over de dieptepunten, over verlies, geluk, angsten en liefde, over vriendschap en alles wat daarmee samenhangt. En jeetje wat heb ik dan al een heel leven lang mogen leven...daar op die boerderij, die mooie boerderij, die hele oude boerderij, die nu weer door  David zo mooi wordt opgebouwd...een stukje herinnering, als ik daar langs rijd..en zomaar eventjes stil sta om over het land te kijken, daar waar ik avonden zat met mijn ouders, en later met mijn vader. Het hoekje van de bank, waar mijn moeder steeds meer te vinden was, hoe zwakker zij werd, met al haar puzzelboekjes en de Libelle. En nog steeds is die Libelle een soort dun draadje naar haar toe...als de Libelle komt meestal op donderdag, dan voel ik me een beetje blij. Ik weet nog dat mijn schoonmoeder het maar een truttig blad vond, voor oude vrouwen...en dat het voor mij alleen maar dat draadje is, naar wat ooit was...hoe je leven soms een wirwar van draadjes is, naar wat ooit was. Of naar met wie je ooit was...of hoe je leven ooit was...als ik op Flakkee ben nu, dan ervaar ik daar vooral verdriet en zorgen. Mensen die ik daar zie, zijn oud, mijn vader is oud, en zij hebben zorgen. Mijn paar vrienden die ik daar zo af en toe zie, Jantje, Lia, zijn schatten, maar dragen ieder op haar eigen wijze, het verdriet met zich mee van die man die zij zo hebben liefgehad. En als ik op Flakkee ben, dan voel ik ook, ook nu na tien jaar nog, het verdriet en het gemis van mijn moeder. Mijn raadsvrouw...en ja ze was ook daadwerkelijk een raadsvrouw, een vrouw met een functie in de Gemeenteraad, en eerder in Kerkeraad, een ambtenaar van de burgerlijke stand. Maar bovenal was ze mijn raadsvrouw...met haar sprak ik over dingen, die ik met niemand anders deelde...en als ik het eventjes niet meer wist, dan belde ik met haar. En nu, juist nu, zou ik zo graag eens even met haar bellen...haar raad vragen. Een vriendinnetje zegt tegen me, dat ze bij me is...maar op de een of andere manier, lukt het me niet dit te voelen of te zien. Dus soms zit ik in de auto heel hard tegen haar te praten, of te huilen soms, of vertel ik haar wat me bezig houdt...en dat alleen helpt al. Ze geeft geen antwoord, of toch wel...want meestal word ik dan heel rustig...en stopt het allemaal. En als ik mensen zie kijken uit een andere auto, dan laat ik het maar, doe ik net of ik mobiel aan het telefoneren ben...bijzonder toch...als ik zou zeggen 'ik praat even met mijn overleden moeder' dan zouden ze echt denken dat ik gek ben...glimlach. Nee ik ben niet gek...ik ben alleen maar een beetje moe...meer niet. Ik wil dolgraag even naar de zon, samen met Annemarie, toch eens kijken of ons dat lukt...mijn lijf moet lekker even rust hebben...heerlijk. Eventjes niks, helemaal niks...En daarom zit ik zomaar hier, net liep mijn hele lijf weer leeg, alle misselijkheid is weer weg....eten verdragen lukt me niet goed. En volgens mij breekt dat me op...ik kan dan wel lekker dun willen worden en dat gebeurt ook, maar ergens moet ik toch wat eten en ik heb geen honger. Helemaal niks...welnu, zal wel een combinatie zijn van alles...tijd heelt alle wonden...weer zo'n mooie..en ook die geloof ik. Hoe ouder je wordt, hoe mooier al die uitspraken. Op facebook lees ik veel mooie citaten, mensen die iedere dag een waarheid als een koe, plaatsen, alsof ze het leven aan wijsheid al in zich hebben, en dat doe ik zelf ook. Ik plaats soms een hele mooie zin, niet omdat ik zo wijs ben, maar vooral omdat ik wil delen. Ik wil zo graag alles delen in mijn leven...niet met iedereen, maar wel met een paar mensen om me heen....zomaar, omdat het zo leuk is, want samen is echt alles leuker dan alleen. Samen eten is veel gezelliger, samen slapen ook..samen zijn, ook dat, als je weet dat er ergens iemand aan je denkt, dat er mensen zijn die om je geven, veraf of dichtbij, dat is toch prachtig...doet me denken aan dat mooie gedicht :

Wanneer ik doodga
hoop ik
dat de zon zal schijnen
met glinsteringen op het gras.
Dat er bomen zullen zijn
dichtbij het raam
waarin de vogel van mijn ziel
een poosje nog mag rusten
voor het licht
hem optilt.

Ik hoop dat er dan
kinderstemmen zullen zijn
die alles weer
laten geboren worden.
En dat de wind
die om het huis speelt
niet weemoedig is.
Maar alle zwijgen, alle spreken
zal doordringen
van zalige herinneringen.

Wanneer ik doodga
hoop ik
dat je aan mijn zijde blijft
En als het kan een eindje
met me meegaat
tot waar de horizon
ons scheidt.
Vrees dan de stilte
noch het vreemde
van de leegte.
Er is een heilig weten in.
Want vragen en verdriet voorbij
zal het onzegbare je omhelzen.

Mooi he...weer uit dat prachtige boek...'voor wie woorden zoekt'
Anita

En weer ben ik thuis....

Tja en mijn lijf is moe lijkt het wel en vertoont allerlei gekke verschijnselen, misselijk, enorm veel last van misselijkheid, tja, soms ook aan mijzelf te wijten. Ik doe net alsof ik alles weer kan en het enige dat ik voel, is een enorme vermoeidheid, ik ben niet in orde...en heb tijd nodig, meer tijd nodig dan ik zou willen, om weer rustig gezond te worden. En de waarschuwing die ik mijzelf gaf, die ga ik nu opvolgen. Ik ga rust nemen, rust inbouwen, wat minder proberen te werken en de balans tussen werk en privé wat beter te maken. Het is echt nodig...dus vandaag zet ik maar weer een streep. Zomaar een duidelijke streep, om meer samen te zijn, te genieten van de rust van elkaar. Minder zorgen te hebben, me minder zorgen te maken..., minder te piekeren, en letterlijk heel veel los te laten. Ik merk dat ik veel te veel in mijn hoofd zit, en daardoor blokkeer ik soms. En die dagen, dat ik recht vanuit mijn hart leef, voel ik me zoveel beter. En vandaag heb ik er dus voor gekozen om weer in bed te blijven...ook Cluster West heeft niets aan een Anita, die niet in orde is, niet goed in haar energie of vel zit.
Vanmorgen vroeg las ik in een boek 'Gloed' van Sandor Márai...prachtig. Dit boek heb ik van Erika gekregen toen ik ziek was, geweldig mooi...een overgetelijk boek 'we leven niet lang meer, want je bent teruggekomen. Dat weet jij ook heel ged. Je hebt tijd genoeg gehad erover na te denken. Eenenveertig jaar is een lange tijd. Je hebt er goed over nagedacht, niet waar? Maar je bent toch teruggekomen, want je kon niet anders. En ik heb op je gewacht, want ik kon niet anders. En we wisten allebei dat we elkaar nog een keer zouden ontmoeten en dat het dan afgelopen was'. Een prachtig boek over een bijzonder verbinding tussen twee mensen. Ik zit er middenin...in de ontmoeting na eenenveertig jaar...en ik voel het bijna. Zo mooi...voor vandaag, niet zoveel tekst, los van tekst..recht uit mijn hart.
En dat is deze tekst 'wat je met liefde in het leven hebt geroepen, verdient het vertrouwen om te worden losgelaten' ......een fijne dag, ik ga morgen weer wat werken, rustig aan vooral, want dat is wat het lijf me vraagt...Anita