12 februari 2013

En vandaag is de verjaardag van mijn tante Anita...zij wordt 89 jaar! Vorige week is ze gevallen, voorover op haar gezicht...en als zulke dingen gebeuren, dan realiseer ik me opeens, hoe oud mijn familie aan het worden is. Hoe langzaam aan de wereld om hen heen verandert..en lopen en de gewone dingen doen, zomaar geleidelijk aan veranderen. Maar vandaag en dat weet ik bijna zeker, zal zij haar broer in zijn rolstoel, mijn vader dus, en Els, zeker verwennen met allerlei lekkere hapjes en drankjes. Dus zal het een feestje zijn, daar in Sommelsdijk. Want 89 worden is toch wel iets...
Dus lieve tante, ook op deze manier, van harte gefeliciteerd! Vandaag was ik stil, had ik niet zoveel zin om veel te zeggen en mijn bijdrage te leveren, merkte ik...en nu, ben ik alweer even thuis en heb ik lekker wat voor mijzelf gewerkt. Wat administratieve dingen gedaan. En straks kruip ik heerlijk onder de zonnebank, om mijn vermoeide lijf, wat rust te geven. Want ik ben moe, moe en nog eens moe...soms een opleving, een mooie positieve flow...en dan verval ik weer, in mijn rustige sfeertje...dus voor vandaag is het genoeg. Ik wens iedereen een mooie avond toe. Ik zoek nog een mooi woord wat ik met jullie wil delen speciaal voor deze dag, de verjaardag van mijn tante Anita.

Tel niet de jaren
Tel de sterren
De uren van vervulling
De stappen naast de jouwe
De ochtenden vol schoonheid
De woorden die bezielen
De tekenen van vriendschap
De plaatsen van ontmoeting
De ogenblikken van verwondering
De redenen tot dankbaarheid
De ontelbare namen voor geluk!

Een jaartje ouder
Een haartje grijzer
En zoveel dagen wijzer!

Anita

Zomaar even....

Terwijl de bloem, die een collega naast mijn bureau heeft geplaatst, langzaam aan droog wordt en eigenlijk daarmee bijna kwetsbaar mooi, schrijf ik even. Zomaar vanaf kantoor, omdat ik daar zin in heb. De kalender voor vandaag zegt 'eventjes helemaal niks' en dat is soms wel goed. Eventjes nadenken over alles...en ik merk, dat ik juist nu weer, na een heel mooi telefoongesprek met een vriendin van mij, zomaar zin heb om me eventjes terug te trekken. Eventjes in stilte te zijn. Gisteren heb ik een telefonisch intake gesprek gehad voor Mastering your Excellence...een mooie training, welke start in april...een soort verdieping van mijzelf. En dan in juni mijn klooster...dus ik merk, dat ik veel behoefte heb aan verdieping, aan simpelweg zijn, aan 'eventjes helemaal niks'.
Ondertussen is er hier een meneer, die mijn mensen observeert bij hun telefoongedrag, die kijkt en hoort, wat zij doen of juist niet doen. Ik ben benieuwd, want het kan zomaar heel spannend zijn, als er iemand naast je zit...en naar je luistert. Ik realiseer me, misschien ook wel door de gesprekken die ik voer, dat ik in mijn leven bepaalde patronen laat zien. En het is goed, om ook hier eens bij stil te staan. Niet de eeuwige optimist uit te hangen, en ook eens te voelen wat er echt is...dus ik, als 53jarige heb nog veel te doen. Dank je wel...en de laatste maanden voel ik dat ik moe ben, moe ben van het zorgen voor alles en iedereen om me heen. Moe ben van het zijn van die sterke Anita van Loon. En dus ben ik het soms maar eens eventjes niet...en leun ik even. Ik merk ook, dat het gesprek met mijn directeur, over mijn rol, mijn zijn me geraakt heeft...geeft niks, zolang dingen schuren, ben ik mij bewust van het feit, dat ik nog veel te groeien heb...wat een dag, wat een mooi begin.

Een volle maandagochtend...

En deze dag begon heel lekker rustig. Met twee nespresso's, met mijn bakje yoghurt en de krant, alweer heel vroeg. En nu, nu ben ik hier weer in Haarlem. Zo meteen een gesprek in Amstelveen, wat beoordelingen en vanavond een training. Het werk is onder controle...de mensen hebben hard gewerkt, vandaag is een dag, vol uitvaarten, overall gezien een mooie Yarden dag. Telefoongesprekken, intake voor mijn training in april, leuk. Ik heb er zin in, deze nieuwe week.
Vanmorgen vroeg weer Huub van der Lubbe met 'zij is een vrouw, dat luistert nauw...' hij heeft van die rake teksten, die me doen nadenken over alles wat er is...Het komend weekend, heerlijk naar 'mijn omgeving' de Alblasserwaard...ach wat kun je een omgeving missen. Hoe mooi kan het zijn, om te vertoeven daar achter die Lekdijk, om te gaan eten bij De Limonadefabriek, een cadeautje van Annemarie...heerlijk, tussendoor naar Pa van Loon en verder hoop ik wat tijd voor elkaar. Het leven is soms zo gevuld en druk, dat quality time voor elkaar, erbij inschiet. En soms zijn het kleine dingen, die maken dat het goed is en goed voelt...en gelukkig, kunnen wij samen, temidden van alle hectiek, ook dit soort momentjes vinden.
Vanmorgen vroeg een mooi artikel in de Alkmaarse Courant, een interview van mij...goed stukje publiciteit, na de Uitvaartbeurs...mooie reclame!
Nu werken, en ik heb er wel zin in, ik ga er weer voor. Fijne dag allemaal...Anita

Uitvaartbeurs en verjaardag Ma van Loon....

Lieve allemaal...
Gisterenavond was ik in Dordrecht, samen met mijn broer heb ik gegeten bij Villa Augustus. Een beetje omdat we broer en zus zijn, en eigenlijk ook een beetje omdat vandaag onze moeder jarig zou zijn geweest. Alweer tien jaar geleden is zij overleden en nog steeds wandelt zij met regelmaat door mijn leven, mijn zijn. Regelmatig denk ik aan haar en voel ik het gemis, om een moeder die niet meer fysiek hier bij me is. En met mijn vader praat ik veel over haar...ik liet hem een foto zien van Ma, die bij mijn bed staat. En hij vertelde dat hij toen heel erg verliefd op haar was...mooie verhalen, over een mooie tijd. En gisterenavond in dat drukke volle restaurant, spraken Arie en ik over ons leven. Over zijn plannen en de mijne, over zijn leven en het mijne...over onze ouders, en hoe het nu met onze vader van Loon is...zijn verblijf in Nieuw Rijsenburgh, zijn kleine leventje, toch nog zo gevuld met mooie mensen, met mensen die hem trouw bezoeken....en wat was het fijn, om samen met Arie zomaar samen te zijn. Gaan we zeker vaker doen...
En gisteren was ik dus laat thuis, na een dag Pa van Loon en aansluitend Arie van Loon. En vanmorgen zo rond kwart over zes, vertrok ik in de sneeuw naar de Uitvaartbeurs in Alkmaar. Opbouwen vanaf 8 uur en om half vijf kon ik bijna niet meer op mijn benen staan, zo moe was ik, ben ik...het was een fijne dag, met collega's uit de crematoria, met Aty en Jan Pieter. Het was goed, meer dan goed...een mooie lezing over rouw en verlies. Over afscheid, thanatopraxie...en toen ik thuiskwam, heb ik een uur geslapen onder de zonnebank. En nu, nu zomaar niks...en beetje schrijven. Een beetje zijn. De meisjes zijn er, en dan is eten altijd een drukke boel...gezellig, lachen en gek doen soms. En Annemarie duikt dan het liefst eventjes weg onder de zonnebank, om even tot rust te komen...en ik, ik werk mijn blog even bij.
Morgenavond een training...en een hele volle week bij Yarden, ongekend zo druk...afspraken, veel weg, bezoeken, beoordelingen, kortom...veel en vol. En dat, terwijl Nederland carnaval viert....en feest, en de polonaise loopt...ik ben er niet zo van, los van de zaterdagmiddag samen met mijn vader voor de tv. Dat is wel genieten...voor nu, genoeg...het weekend zit erop...en ik ga zomaar eventjes in stilte aan mijn moeder denken. Dat is wel fijn....in mijn lezing vandaag, vertelde ik nog over haar, zomaar opeens....het ging vanzelf....fijne avond, liefs, Anita

Alweer heel vroeg....

En vanmorgen alweer heel vroeg, als voor mijn gevoel de hele straat nog slaapt, ploegde die mercedes van mij zich door de sneeuw. En een paar straten verder, was de weg weer mooi schoongemaakt en kon ik gewoon doorrijden richting Haarlem. Ik hou van die vroege momenten in de auto...alleen met jezelf, muziek aan, lekker meezingen (is ook beter als ik dit alleen doe geloof me...)en eigenlijk zijn dat soort reflectiemomenten. Nadenken over wat is, wat was en wat komen gaat...en als ik dan het alarm eraf zet hier in Haarlem, de lichten aandoe, een cd-tje opzet, die bloem die naast mijn bureau is neergezet bekijk, even glimlach naar mijn tegeltje van Coelho...dan begint weer een nieuwe dag. 6 februari alweer...volgens mij is het carnaval volgende week, dus heel Nederland gaat weer op de kop...en ik, ik heb een uitvaartbeurs op zondag...bijzonder, maar wel leuk denk ik. Ga een lezing geven over 'afscheid' toepasselijk onderwerp toch...geeft niks, ik heb niet zoveel met carnaval...wel een herinnering aan mijn moeder, die vroeger keurig gekleed in Maastricht een kroeg binnenstapte, omdat we wat wilden drinken ofzo en meegenomen werd in de polonaise...geweldig...mijn moeder in de polonaise...ik denk, dat ik dat truttige van haar heb. Ik kan dat niet zo goed...geeft niks, glimlach, ik kan weer andere dingen! Een hele mooie dag gewenst allemaal...doe voorzichtig. Vandaag even langs mijn vader en dan als het weer het toelaat, nog naar Veenendaal voor een vergadering van de HR Adviesraad van Vitaedis. Wow voor het eerst weer een hele lange dag....ongezellig. Wil liever lekker thuis mijn glaasje wijn drinken...lekker voor de open haard. Maar ja...ik kan niet alleen maar leuke dingen doen....'je hebt rijken en mensen die rijk zijn....' citaat van Coco Chanel. Mooi wel he...Anita

Cimbron...een goddelijk lekkere rueda...

En vanavond zijn we zomaar samen thuis. Ik heb alweer een businesscase nagekeken en we hebben heerlijk zalm gegeten met worteltjes, rijst een daarbij een prachtige witte wijn. Een rueda...deze wijn hebben we ooit ontdekt in Zwolle...waar we midden in de stad, op een terras in de zomer een salade aten met daarbij jawel, een fles rueda...deze dus. En deze wijn maakt dat wij in contact zijn gekomen met een echtpaar uit Zwolle, mensen die van wijn houden...net als wij. Want wijn verbroedert en verbindt...ooit kwam ik veel bij mijn lieve nicht in café De Wijn in Tilburg...geweldig wat een kroeg zeg....binnenkort maar weer eens langs gaan. Een van de allereerste dates met Annemarie, nam ik haar daarmee naar toe en op weg naar huis, werkelijk midden in de nacht, reed ik zo in een fuik, alcoholcontrole en ik had weliswaar geen rueda op, maar wel heel veel glazen rosé en gelukkig minimaal net zoveel flesjes spa blauw en zowaar mochten wij door rijden, de P van Prima verscheen...tja...ook mijn vader moest wel eens blazen en laatst op weg terug van mijn vader, na een glas wijn met hem te hebben gedronken, hier bijna op de hoek moest ik ook weer blazen...geen probleem. Nog nooit heb ik de auto aan de kant moeten zetten, omdat ik een glas te veel op had...welnu, genoeg voor vanavond.
Ik kijk terug op een intensieve, leuke bijna vrolijke dag. En in de wereld van de uitvaart is dat wel heel gek...een vrolijke dag. Maar toch, hebben we met elkaar daar in Cluster West een enorme spirit, een drive en werken we ons echt een slag in de rondte...werkelijk helemaal top. En deze dag, ook in Almere was mooi en intensief. De komende drie dagen neem ik waar voor Noord, want collega Jeanet is op cursus. Volgens mij een super cursus...ik ga deze ook nog volgen. Zal ik het morgen eens over hebben met Sabrina...heerlijk. Ik heb altijd zin in mooie ontwikkelmomenten, voor mijzelf, mijn team en ik zoek deze ook op. Dus....het zal ervan gaan komen. Nu, een vrije avond. Heerlijk genieten, van zomaar niets te hoeven. Het gaat goed met van Loon...de rust in mijzelf is weer gekeerd. Ik voel me lekker...vandaag zag ik er leuk uit, met mijn kekke lakschoenen, donkerblauw, donkerrood en donkerbruin. Ik hou zo van gekke bijzondere schoenen...gekleurde schoenen, lakschoenen, andere schoenen...ooit ga ik van die hele mooie italiaanse schoenen kopen...hoe gekker hoe mooier. Dag, fijne avond. Liefs, Anita

Ochtendpraat....

Goedemorgen, vanmorgen om vijf over vijf werd ik wakker, door een lichtflits...en regen en storm, en als je daar op mijn zoldertje ligt te slapen, dan hoor je alles rond dat huis razen...spannend, doet me beetje denken aan de boerderij, maar dan heel anders...glimlach, met je kop onder het dak liggen, is wel iets bijzonders..intiem ook wel. En daarna wilde ik natuurlijk heel dat bed niet meer uit...het werd 05.40 mijn tijd...en het werd uiteindelijk 06.18 terwijl ik dan normaal al in de auto stap. Ach waarom ook, maakt niet uit...ik heb voorwerk gedaan voor mijn gesprekken van vanmorgen. En ik heb me voorgenomen, niet meer alleen te werken. Maar ook gewoon zomaar eens een kwaliteitsmoment te pakken en die 38 minuten waren goddelijk lekker. Heerlijk...terwijl ik dit schrijf, zie ik hier naast me zakdoekjes voor nabestaanden met daarop de prachtige tekst 'De mooiste dingen in het leven kun je niet aanraken, je moet ze voelen met je hart' mooi he...wij hebben kleine pakjes met zakdoekjes laten maken met teksten erop, voor nabestaanden...zo symbolisch, zo klein, zo lief eigenlijk en ook zo mooi...juist doordat het zo eenvoudig is. Of ik iemand nu een doos tissues aanreik, of een zakdoekje geef met een mooie tekst...dat is toch het verschil maken...
Lieve mensen, vandaag gaan we weer het verschil maken met elkaar...gewoon door te zijn wie we zijn. Ik ben bezig met het organiseren van mooie bijeenkomsten voor het team, waarbij we elkaar aanspreken, met elkaar zijn en gaan reflecteren op elkaar. Een mooie dag gewenst, wat je ook doet...terwijl ik dit schrijf, denk ik aan vrijdag. Vrijdag 8 februari dan wordt mijn oom Wim volgens mij 90 jaar...en zaterdag tante Suus iets van 77 of 78, en zondag zou mijn moeder...jawel...81 zijn geworden...oud, oud...en tante Anita dan last but not least wordt volgende week, de 12e 89 jaar...welnu, er rest mij een lang leven, ik ben pas 53...glimlach! Anita