Neil Diamond Hot August Night....

Op deze zondagmiddag inmiddels, na heel lang in bed te zijn gebleven met de nodige nespresso's, schrijf ik nu voor het eerst weer eens vanuit rust een stukje op mijn blog...en terwijl ik dit doe, ben ik terug in de tijd, helemaal terug, naar Neil Diamond met zijn Hot August Night uit 1972, ik woonde nog op de boerderij en later in Den Haag, draaide ik deze lp grijs...geweldig, die man, die stem...ik kende al zijn liedjes. En nu anno 2013, dus let op ruim 40 jaar later, luister ik er naar, terwijl ik een moment voor mijzelf neem. Heerlijk....Claudia de Breij gisteren op tv bracht mij weer terug bij deze man. Herinneringen te over, en hoe leuk is het niet om jaren terug te gaan soms, of het nu 40 jaar is, of 10 of 8 of 2 het maakt mij niet uit...terug in de tijd, en dan al zover terug kunnen is je ook wel realiseren dat je gewoon zomaar 53 jaar jong bent...haha...jong! Ja zo voel ik me wel, met al die kilo's minder, met mijn potje gel in mijn haar...met mijn bravour...met mijn SLKtje...jawel, die pak ik heel snel weer, hoor net dat het deze week 15 graden gaat worden....wow scheuren met dat pareltje! Vandaag zou het fietsen worden, weet het niet, zit nog wat te werken, vanavond met schoonmama en Reynaud naar Niven...wow dat is toch smullen zeg, genieten in optima forma...zo werd ik vrijdag jl. zomaar mee gevraagd voor een lunch bij jawel een 2-sterren tent Aan de Poel in Amstelveen...mijn gastvrouw was Inge, mijn bloemiste...zij maakt de bloemen voor deze ambiance...werkelijk bijzonder. Zo mooi, zo stijlvol en het eten was zo goddelijk lekker...wat een feestje. Daarna nog wat gesprekken gehad bij Yarden, voor Yarden met mijn collega's. En op zo'n moment realiseer ik me, hoe intens mijn leven is. Soms barst ik eruit, omdat ik altijd zorg voor de hele wereld, en mijn vrijheid, mijn ruimte mis...en in die fase zit ik weer. Een terugkerend stukje in mijn zijn...en het kan bijna niet anders. Want mijn leven is gevuld met werken en zorgen en te weinig ruimte is er om zomaar naar Neil Diamond, of naar de Mavericks te luisteren. Dit doe ik normaliter in de auto, ik deel muziek met anderen, hoor nummers en ga terug in de tijd, zo heb ik laatst John Denver weer geluisterd, ach vroeger op mijn prachtige kleine kamertje op Flakkee, zong ik uit volle borst mee met John Denver, en zoveel jaar later, doe ik dit weer. En draait in mijn hoofd de film die mijn leven is tot nu toe...een mooie film. Een film met dieptepunten, hoogtepunten, een film vol intensiteit en liefde, een film genaamd 'het leven van een mazzelaar' want zo voel ik me vaak...een mazzelaar. Solitary man zingt hij nu....gewoon geweldig....ik zit een beetje te swingen, hier op mijn sokken, spijkerbroekje, blauwe blouse beetje groot, nespresso erbij...heerlijk! Op een moment zoals nu, zoek ik altijd naar een tekst, een tekst, die weergeeft in welke 'state of mind' ik mij nu bevind....heerlijk vind ik dat, zoeken naar woorden, die weerspiegelen wat er omgaat in Anita van Loon. Of die weergeven watvoor ervaringen ik wil delen met jullie mijn lezer, en Eckhart Tolle geeft wel iets weer van dat gevoel van nu : Liefde is verbondenheid zonder oordeel.'Liefde is de verbindende ruimte die tussen twee mensen kan ontstaan en heeft niets van doen met iets nodig hebben.' en deze tekst vult alles nog mooier aan :
'met het verlangen van vandaag
en dromen voor morgen
op de drempel
van het grote leven staan.
Er is een hele wereld
om achter aan te gaan.
Toch ligt het kostbaarste
diep in jezelf verborgen.'
Net begeeft ons nespresso apparaat het...en tja, dat is toch wel lastig voor twee koffie liefhebbers, dus apparaat vanuit het atelier gehaald en straks een nieuwe bestellen. Want een leven zonder nespresso, is voor mij een beetje als een mercedes zonder ster....tja, hoe decadent kun je zijn...en dan schrijf ik over niets nodig hebben. Ach ja....het heeft voor mij ook te maken met het leven leven, het leven proeven en vieren. Genieten van iedere dag, en alles wat deze dag in zich heeft....Liefs, Anita

Een bijzondere week....

En deze week zou ik vrij zijn...hoe bijzonder, ik had me erop verheugd....een dagje trainen, wat andere dingen doen, en alles is in de war. Waarom, om zoveel dingen, maar zeer zeker omdat wij maandagochtend, het voltallige MT in Almere werden ontboden...klinkt chique, was ernstig...en daar hoorden wij, dat Yarden en Monuta een intentie verklaring hebben getekend om een mogelijke fusie te onderzoeken. Klinkt als een leuke zin, maar heeft nogal wat impact. Dus concreet moest ik dinsdag het voltallige personeel van Cluster West persoonlijk spreken, uitnodiging om een toelichting en presentatie te geven. Dus bellen, bezig zijn, druk, samen met Marit en om 12 uur had ik 85% en een paar mensen gebeld, en om half zes had ik de tweede groep, een mooi, klein groepje. En de reacties zijn indrukwekkend, mooi en intens wederom. Wat een groep, wat een team, en wat een trots voel ik...op mijn Cluster West. Voor mijzelf, even schakelen want ik zei altijd 'ik hoor bij Yarden en Yarden hoort bij mij' welnu...dit verandert niet, want Yarden overweegt mijns inziens een strategisch goede keuze. En ik, ik doe mee, natuurlijk doe ik mee...ik kan nog niet overzien, wat dit betekent, maar het betekent wel werken bij een marktleider, werken bij een organisatie die ertoe doet, want daar staat Yarden voor en ik dus ook. Mooi, spannend en uitdagend...er wacht ons een stevig jaar denk ik zo...en ik, ik heb er zin in. Wordt vervolgd....
Dus de gehele agenda ondersteboven, naar tante toe...schuiven, schikken en weer verder nu. Heftig allemaal..gisterenavond was ik erg moe. Spannende dag, althans zo heb ik het ervaren. En vandaag is een netwerkdag, een offerte bespreken, strak plan denk ik...mooi...netjes, gedegen. Contacten opnieuw aanboren...oude plannen op tafel en kijken of je ermee verder kunt, kortom...een leuke dag. Morgen train ik een ondernemingsraad. Mensen die niet zo goed met elkaar communiceren, praten en samenwerken. En dat is juist wel de bedoeling...dus...ook weer leuk! Maar eerst vandaag. Vanmorgen zat ik alweer heel vroeg in mijn kleine kantoortje te werken...en las ik dit gedichtje, in mijn lievelingsboek...voor wie woorden zoekt :

Omhels het leven
en laat het je omhelzen
zodat je op een dag
kunt zeggen
'er is geen afscheid
er is alleen liefde'.

Prachtig toch? Konden we vanuit deze gedachte leven met elkaar, hoe fraai zou ons leven dan zijn? Werkelijk bladerend door dit boek, lees ik zulke mooie dingen, die ik soms zou willen voorzien van een strik, en zomaar aan iemand geven. Als een heel mooi klein cadeautje....hoe is deze dan :

Als je de werkelijkheid
niet kan veranderen
zoek dan een plekje
waar het licht een beetje klaarder valt
zodat je haar anders
kan bekijken.

Mooi, soms zou ik willen dat ik zo simpel kon zijn, kon leven...af en toe lukt het me. Dit jaar lijkt me zo'n jaar te worden, geen reizen, geen vakanties ver weg...maar wel simpelweg een plekje zoeken, waar het licht een beetje klaarder valt, zodat ik van dat licht weer kan genieten, zodat mijn buik bruin kan worden van een nederlandse zon, zodat ik dichtbij mijn vader kan zijn, en soms ook zomaar alleen, in mijn klooster, tijdens mijn trainingen, zomaar zijn...en volgens mij omhels ik dan gelijk het leven, geniet ik van alle kleine dingen, die er zijn, en zijn mogen....ik wens jullie een mooie intense dag...Anita

Herken je dit.....zo'n rustige bijna slome zondag....

En vannacht liep ik eventjes wat te spoken en kwam ik beneden, en weer was de wereld wit...en eigenlijk, ben ik er wel klaar mee...ik wil het terras schoonmaken, de manden, bakken, potten vullen met vrolijke voorjaarsbloemen, veel paars..en een beetje geel, voor Pa, ach...ik had mijn auto gewassen omdat die zo goor was, ik wil de SLK uit de garage halen en daar heerlijke tochten mee gaan maken, ik wil op de fiets naar Scheveningen en daar in de zon zitten...ik wil...ach, voorlopig zal alles anders zijn, dan zoals ik het wil....voorlopig ga ik mijn tante Tanneke hoop ik nog zien, om nog een keer goed te kijken naar deze mooie vrouw. Die vrouw, die merk ik nu, zo'n enorm belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld en nog speelt. Je kent dat wel, een tante bij wie je je als kind veilig voelt, en waar het fijn mee is. Hoe spannend is het niet, als je 13 jaar bent en je mag op vrijdagavond in de sportwinkel van je tante werken, zelf van alles verkopen en dan om negen uur als de winkel dicht is, samen met haar de kas op te maken. Stoer toch...maar het was diezelfde tante, met wie ik samen met mijn moeder en een vriendin van mij, mooie reizen mocht maken. Naar Ibiza, naar Parijs...door Frankrijk heen. De eerste keer dat zij ging vliegen, en mijn moeder ook, daar was ik bij...ach, ik heb heel veel foto's van mijn tante Tanneke.
En voorlopig heb ik, zomaar nog heel veel werk. Ik zou deze week vrij zijn, maar ongemerkt is het een volle week geworden, ook met momenten voor Yarden, en weet je ik klaag niet, want eigenlijk hoort dit bij mij...mensen ontmoeten, spreken en zien. Hard werken, maar er is een ding waar ik zoveel behoefte aan heb, en dat is rustig in de zon liggen, langzaam bruin worden, af en toe wat ronddobberen in het water en genieten. En dat is nu net, wat er niet van komt, door de mantelzorg...en dat is wel, waar mijn 53-jarige lijf om vraagt nu. Vakantie....maar mijn tijd komt wel weer, ik geloof het wel althans...terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar een mooie foto van Ma en tante Tanneke...en krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Twee zussen, zo verschillende, mijn moeder de wat kattige soms, de wat steviger vrouw in haar zijn, haar karakter en tante, de grotere zus, de sterkere zus ook, maar de o zo zachte zus. En samen hadden ze lol, en steun aan elkaar. En hebben ze wat gereisd en gedaan...ik heb met mijn vader een kaartje voor haar geschreven, een Aapje, en dit aapje zegt 'ik denk aan je' en hij heeft zijn naam in een onleesbaar handschrift erbij gezet en terwijl hij dat zei voegde hij er nog aan toe 'uitroepteken, uitroepteken, uitroepteken' en nu staat er iets onleesbaars op met drie uitroeptekens...zijn groet aan tante Tanneke en hij moest lachen om dat aapje...ach. Anita, een fijne zondag...wij gaan zo aan ons vrouwenontbijt, met de meisjes...meestal wel een bijzonder moment...dag!

Zorgen....

Lieve mensen, ik heb een beetje verdriet, of ik ben een beetje verdrietig...want het gaat niet zo goed met mijn tante Tanneke...en speciaal voor haar dit gedichtje :

Kleine zorgen kun je delen
maar er is een soort verdriet,
dat kunnen mensen niet meer helen....
en dat hoeft ook niet....

Geschreven door die prachtige levenskunstenaar, die man die ook door mijn moeder zo werd bewonderd, Toon Hermans.

Dinsdag rijd ik naar Zeeuws Vlaanderen om nog even bij mijn tante te zijn. Die tante waar ik vroeger als meisje over zei '' mama als jij later dood bent, dan ga ik wel bij tante Tanneke wonen " als dat geen liefde is.
Anita

Een hele koude zaterdagochtend....

En na een stukje fietsen door een koud, koud Voorschoten, waar ik wat boodschapjes heb gedaan voor vader van Loon, nu even tijd om met een nespresso in de buurt, mijn blog te schrijven. Lang geleden, omdat het een rare drukke week was, veel afspraken, veel weg, weinig thuis en gisterenavond, lekker zomaar film gekeken en als een blok in slaap gevallen. Zo moe...de meisjes zijn er, en dan is er altijd een andere energie hier in huis...dan liggen de kaarten anders en het is goed. En ik heb een paar hele bijzondere dagen voor me merk ik...vrije dagen en toch weer niet vrij. Maar vrij van Yarden, althans een stukje, want ik heb een vergadering, ik lees mijn mail etc. maar ik ben even bezig met mijn eigen bedrijfje, afspraken in Dordrecht, bij de Politie, met een coachee in Villa Augustus..grappig allemaal plaatsen, die anders zijn, dan normaal, maar ook met een hoop ik nieuwe opdrachtgever, voor een hele gave training...ik ga morgen een programma schrijven hiervoor, een klein stukje co-productie met Monique, ook een ontmoeting met OCW, kortom, er gaat weer van alles los...terwijl ik mij zo had voorgenomen dit anders te gaan doen...maar soms is het nodig om alle ijzers in het vuur te houden, om toekomstige plannen te kunnen waarmaken. Toekomst...soms mijmer ik over onze toekomst, over hoe dingen later zullen zijn...en steeds weer realiseer ik, met dat later er altijd anders uit zal zien, dan je ooit had bedacht. Soms komen flarden langs van vroeger, of mensen langs van vroeger, waardoor je zomaar opeens jaren terug gaat in de tijd. En ik vind dat wel leuk...een reunie van de middelbare school...herinneringen ophalen, ik weet niet of ik dat nu doe, of wil...ik denk er nog even over na. Het staat voor de deur...afgelopen week heb ik het principe 'ik geef door...' ingevoerd in mijn Cluster. En dit betekent eigenlijk dat je iets hebt, wat voor jou waardevol is, en dat je dit zomaar door wilt geven aan iemand uit je team, gewoon omdat die persoon voor jou een waarde vertegenwoordigd...of omdat je die persoon iets speciaals wilt zeggen, en deze keer heb ik een boek Ubuntu doorgegeven...mooi, voelde als bijzonder....ik had hierover gehoord op radio 2. Mooi geven zonder iets te verwachten, mooi idee toch...

Hier nog een heel mooi stukje tekst :What you leave behind is not what is engraved on stone monuments, but what is woven into the lives of others....door Pericles.

Een fijn weekend gewenst, ik hou jullie op de hoogte van alles. Anita

De zon schijnt....

En vandaag schijnt de zon....vanmorgen al heel vroeg hoorde ik de vogeltjes...en realiseerde ik me, dat de winterbanden weer omgewisseld kunnen worden, dat er een andere tijd aan gaat komen. Dat de bolletjes weer omhoog komen, tijd voor hyacinten, tijd voor het voorjaar! 

Pas als het leven je heen en weer geslingerd heeft, kun je werkelijk bewogen zijn.
Een fijne dag, Anita

Zomaar even vanuit Haarlem....

En vandaag voel ik me al wat beter, een soort wattenbollenkop, maar over het algemeen gaat het goed. Al heel vroeg in Haarlem, waar achter elkaar afspraken in de agenda stonden en nu, nog heel even, voordat ik naar Almere ga. Voorzichtige tekens voor een mooie communicatie training, maatwerk, bij een grote service provider, zou toch fraai zijn zeg! April, mei en juni...leuke opdracht zomaar weer in het verschiet! Het citaat van vandaag is 'er schuilt een zekere voldoening in een beetje pijn' een uitspraak van Madonna, die ik nog niet zo goed begrijp..of misschien toch wel, want soms doen dingen die je graag wilt bereiken, pijn, en kost het je bloed, zweet en tranen. En als dat de achterliggende gedachte is achter deze uitspraak, dan teken ik ervoor...want soms is het mooier om ergens heel hard voor te knokken, dan dat dingen zomaar als vanzelf komen...en als je dan je doel bereikt, dan voel je dat echt door alles heen. Dan komt echt het gevoel uit je tenen...en wow wat is dat waardevol! Welnu...voor nu, is dit het even...ik stap in de auto, op weg naar Almere...en ga heerlijk een middagje vergaderen. Dat is zo niet mijn ding, daar heb ik zoveel moeite mee...dus misschien wel goed voor me. Liefs, Anita