Italiaans eten in Neck

En na een ongelooflijk intensieve week bij Yarden, reden we gisterenavond naar Neck, gemeente Wijdewormer, 2 kilometer bij Purmerend vandaan. En midden in het prachtige Noord-Hollandse landschap ligt al 50 jaar Mario, het beste Italiaanse restaurant van Nederland (jawel in 2016 heeft dit restaurant deze kwalificatie gekregen). Een familie restaurant, helemaal vol met leuke mensen, die van genieten houden. Een restaurant waar je geweldig lekker kunt eten, een 7 gangen diner met excellente wijnen, en dan de trap op naar boven, naar een gezellig knus kamertje, waar je heerlijk slaapt (wat wil je na zo'n diner) en vanmorgen stond er wederom een geweldig mooi ontbijt voor ons klaar. Heerlijk...en door deze afsluiting van de week, laat je heel veel achter je, en ontspan je volledig. Culinaire hoogstandjes, en als ik de wijnen zou moeten beschrijven, dan is het net alsof je bij ieder volgend glas, een trapje hoger komt als het over genieten gaat. En voor ons was de ultieme wijn, een prachtige rode wijn uit Dogliani in Italie. Geweldig lekker. Dit arrangement heb ik gekregen van mijn collega´s van Cluster West, toen ik daar afgelopen zomer afscheid nam. En dit is echt een super mooi cadeau geweest. Dus jongens hartelijk bedankt hiervoor. Jullie kennen me goed, want dit arrangement is echt een schot in de roos. Super bedankt! En vanmorgen op ons gemak naar huis, want dit alles is niet zo ver weg, Neck ligt 18 km van Amsterdam af, dus na een minuut of 45 waren we weer thuis. De auto was ongekend vies geworden, dus net heb ik heerlijk mijn zaterdagse ritje gereden. Auto van binnen en buiten blinkend schoon, boodschappen gedaan, bloemen bij Suzie Fleurs, bonbons voor op het werk van Odilia, kortom..alles is weer geregeld. En nu tijd voor de krant, de tv, en verder niet zoveel. Misschien de zonnebank nog vandaag of morgen. Heerlijk. Wat kan een weekend dan fijn zijn. Zomaar al je dingetjes regelen, even wat mensen tegenkomen zo op straat, en het leven lacht je toe. De komende week, is weer een bomvolle week, tot en met vrijdagavond met het hoofdbestuur. Maar weet je, hoe leuk het is, langzaam aan gaan we richting de maand februari. En in die maand, gaan we heerlijk een week naar de zon. Even zomaar lekker bijkomen, boeken mee en genieten met elkaar. Ik kan niet wachten. Terug naar El Gouna. De plek, die ik erg leuk vind, ook wel genoemd het Venetie van Egypte. Heerlijke temperatuur, lekker bruin worden en lekker uitrusten. En terwijl ik dit alles zo opschrijf, realiseer ik me, wat een rijkdom ons leven toch is he...en wat een mooie dingen we met elkaar mogen doen. Genieten, lekker een hapje eten, een mooi glas wijn erbij, en het is dan alsof alles klopt. Ik wens iedereen een prachtig weekend toe. Het is heerlijk weer, lekker koud. Maar met een mooie zon, als je een cabrio hebt, dan is het nu heerlijk cabrio rijden, met een prachtige lucht, en een zonnetje erbij. Fraai..ik glimlach bij deze herinnering, echt genadeloos lekker. Ik heb net ook even mijn dak open gedaan en lekker met de zon op mijn kop, teruggereden. Heerlijk....

Een nieuwe vleugel in Zwolle

En zondag mocht ik, mochten wij zomaar intens genieten van een oud collega Harold Kooij, die de prachtige nieuwe vleugel in crematorium Kranenburg te Zwolle bespeelde. Een prachtig instrument, met een creatieve bijzondere muzikant. Harold werkte vroeger bij Verzekeringen en heeft uiteindelijk gekozen voor de muziek en hoe? Prachtig gekleed, met mooie zwarte lakschoenen, liet hij daar zien, dat werken vanuit je passie, ongekend mooie dingen met je doet. Hij speelde een prachtige mix van klassiek, jazz, populair, eigen composities en soms een mix met een kwinkslag. Met verhalen erbij, zodat je de mens achter die mooie lakschoenen wat meer ging zien, dit alles omlijst met een geweldige ontvangst door collega Marjo, maakt dat een koude zondagmiddag, een warm samenzijn wordt. Een wandeling over de schitterende begraafplaats, het Chinese gedeelte, maar ook de mooi aangelegde andere velden, en leuk is dit te delen met Annemarie. Zodat mijn werkzame leven, ook een klein beetje gedeeld kan worden. Zodat zij ziet, wat ik zo allemaal uitspook als ik niet hier ben. Vanmorgen werk ik eventjes vanuit huis, en vertrek dan wat later. Zodat ik af en toe nog thuis ben. Deze week en ook volgende week, is ongekend druk en vol. Veel avonden, lange dagen, maar als ik kijk naar de invulling van mijn agenda, dan is deze variatie prachtig. Een dag trainen, mooie gesprekken, werkgroepen, een kick off 1 Yarden, Yarden nummer 1 in Beuningen bij Nijmegen, een introductie voor de nieuwe opleiding Apres La Vie in Lunteren. Kortom een rijk gevuld bestaan. En vanmorgen kreeg ik de spreuk van de dag : Vertraag en geniet van het leven. Door te snel te gaan, mis je niet alleen het landschap maar ook het gevoel van waar je naartoe gaat en waarom. Mooi he...vertraag en geniet. Tja...en dat probeer ik dan ook maar soms. Te vertragen en te genieten. Vertragen, door ook zomaar even pas op de plaats te maken. Rust te nemen, tijd te nemen voor elkaar. Maar ook voor jezelf. En dit te bewaken, ook in mijn agenda, is wel een echte uitdaging vind ik. Gisteren stuurde een vriendinnetje me een bericht, of ik even tijd heb voor haar. Gewoon als vriendinnen, om even te praten, elkaar te steunen. En nu ben ik zover, dat ik hier tijd voor maak. Waarom, omdat die paar echte vrienden die er zijn, goud waard zijn. Meer waard dan wat ook. Meer waard zijn dan bezit, dan materie, en omdat ik me realiseer, hoe je door ouder te worden, je steeds weer realiseert, hoe belangrijk deze trouwe vrienden zijn. Dus koester ik deze en vertraag ik soms maar even. En daar zit ook wel mijn leerpunt, in dit vertragen. Gisteren ging ik bij iemand uit de Ledenraad op bezoek, gewoon eens bijpraten. En dan zie je de mens, achter die meneer die je in een vergadering ontmoet. En dan realiseer ik me, hoe belangrijk het is, gewoon soms eens tijd te nemen, voor een gesprek, een kop thee, of koffie. (ja thee, kom ik zo op terug). Leuk om dan iemand in zijn eigen omgeving te zien, en je te realiseren, hoeveel prachtige verhalen een mens heeft. Ja die thee, sinds ik ziek ben geweest, is een kop groene thee met citroen wel heel fijn soms. Naast mijn Nespresso, mijn kop koffie, vind ik die thee erg fijn zo nu en dan. Er gebeurt veel in mijn leven. Nieuwe ontmoetingen. Ik merk dat ik open sta voor veel nieuwe dingen. En dat dit resulteert in gesprekken over mogelijke bestuursfuncties, maar ook een gesprek over de zorg. Dit naar aanleiding van een artikel in het Parool. Ik reageer dan en ga in gesprek met mensen. Omdat dit artikel mij deed realiseren, dat leven in een zorginstelling vandaag de dag, niet altijd even optimaal is. En hier is inmiddels een maatschappelijke discussie over ontstaan, maar ik vind dat in je eigen wereld, je hier zelf ook een verantwoordelijkheid in hebt. En die heb ik weliswaar genomen en ingevuld, als ik denk aan mijn beide ouders, maar het stopt niet bij je eigen familie vind ik. Mooi, om hiermee bezig te zijn. Ik weet soms niet, waartoe een ontmoeting kan leiden, maar dat is niet belangrijk vind ik. Inmiddels staat er een schaaltje met heerlijk vers fruit, en wacht mij een Nespresso. De krant, de douche, kortom een trage opstart. Geeft niks, de ene dag om tien over zes in de auto, de andere niet. De files van en naar Almere zijn vreselijk. Gisterenavond weer ruim anderhalf uur in de auto. Terwijl ik toch laat was vertrokken. Dus om tien over zes de deur uit en om acht uur er weer in. En dat noem ik dan een gewone werkdag. Vandaag doe ik het anders. Wat later beginnen. Want ik weet wat er allemaal voor mij ligt, en geloof me, deze week is indrukwekkend mooi. Maar uiteindelijk wacht ons een prachtige afsluiting van deze week. Want van mijn oude team uit Noord-Holland heb ik een arrangement in Neck, bij Wijdewormer gekregen, bij Mario. Een geweldig 7 gangen diner, met wijnen en een overnachting in een speciale kamer met ontbijt. Welnu en zo sluiten wij deze week af. Met dank aan al die mooie mensen, die ooit dagelijks onderdeel van mijn leven waren. Geweldig toch? Dus eind goed, al goed zeggen ze toch. Oh ja, en ik heb ook nog een nieuwe bril. Foto's volgen later, want mijn haar zit niet netjes nu...haha. Komt goed!

Code oranje en op weg naar Flakkee

En na een super intensieve en ook mooie dag, en na een heel lekker dutje (gek woord eigenlijk) zit ik nu, op zaterdagavond 7 januari om 19.53 uur weer thuis aan tafel. Gisterenavond hoorde heel Nederland een weercode oranje afgekondigd worden voor de afgelopen nacht en voor vanmorgen. Meer dan 350 aanrijdingen/ongelukken verder, ben ik, zijn wij weer veilig thuis. Want vanmorgen vroeg wilden wij naar Goeree en Overflakkee, naar Achthuizen om precies te zijn. Voor de katholieke kerkdienst ter ere van het leven van oom Koos. Oom Koos is vanmorgen begraven op de katholieke begraafplaats op Achthuizen. En dus vertrokken wij al om negen uur, voorzichtig rijdend richting Flakkee. Dikke jassen mee, je weet maar nooit wat er gebeuren kan en gelukkig maar, want een kerk is koud. Een prachtige dienst, waar een man werd neergezet die ik dus maar ten dele kende. Een man, die wel in mijn beleving bijna mijn hele leven onderdeel van mijn leven is geweest. Vroeger met mijn ouders, vrienden van elkaar, en hoe geweldig was het spelen op een boerderij, waar zes kinderen woonden, waar een voetbalveld met eigen doelen was. Waar je op een grote skelter kon en mocht rondrijden. Waar de twee oudste zoons, erg mooie en leuke jongens waren, en in mijn leven werd ik dus op allebei wel verliefd. En met Jan, de oudste heb ik wel contact, maar hoe leuk was het ook om de zussen, en zelfs een zus van moederskant weer te zien. Herinneringen kwamen terug, werden op een mooie manier ter sprake gebracht. De katholieke mis met alle daarbij behorende rituelen, vond ik ook interessant. De uitvaart zelf, bijzonder, door een collega ondernemer, die ik persoonlijk ook ken, omdat ik hem op dit eiland, altijd ontmoette als ik in de zorginstelling bij Pa was, zijn moeder of schoonmoeder woonde daar ook, vandaar. Oom Koos was een trouw mens, en ook dat werd over hem gezegd. En oom Koos was een van die mooie trouwe mensen, die iedere twee weken mijn vader heeft bezocht, al die vijf jaar lang. En uit respect voor oom Koos, als dank voor al zijn vriendschap, uit respect voor tante Corrie en hun kinderen, was ik daar. En mooi om elkaar terug te zien, sommigen had ik echt 35 jaar ofzo niet gezien, en ook in de kerk, kom je mensen tegen, die ik in mijn hart met mij meedraag, stukjes van mijn verleden. Of het verleden van mijn vader. Lia, een vriendin van Pa, die ook al zoveel verdriet en afscheid in haar eigen leven heeft gehad, helaas. Hedy en haar man Wim, met Hedy dronk ik longdrinks, zij bessen 7up en ik cola vieux in het cafeetje bij school. En dan kwamen we giechelend bij haar moeder of mijn moeder thuis. Het was dus een mooi samenzijn en ik vind het dan ook altijd mooi, als ik teksten uit de bijbel mee mag lezen en als een kerkkoor zingt, het voelt heel plechtig en door de persoonlijke verhalen, was oom Koos echt in ons midden. En het meest trots ben ik, als mensen me aanspreken en zeggen 'jij bent toch de dochter van Piet van Loon he..'. Dan voel ik me trots. Dan glimlach ik en dan ben ik heel erg blij, met mijn afkomst, mijn jeugd. Heerlijk. Dus voorzichtig rijdend, code oranje in je achterhoofd, hebben wij er uiteindelijk toch voor gekozen, even te gaan lunchen bij Tieleman. Ook weer een herinnering, hier dronken Pa en ik af en toe een glas wijn en genoten we van alles wat we daar zagen. En ook nu, was het weer heel gezellig daar. Uiteindelijk waren we rond een uur of vier weer thuis. Eigenlijk had ik nog naar Amsterdam gemogen, voor een heerlijke borrel. Maar ik was zo moe...en toen ik thuiskwam, heb ik ruim twee uur liggen slapen, heerlijk. Op Flakkee hadden we boodschappen gedaan in de supermarkt, en stonden we samen met Richard Groenendijk in de rij bij de kassa. Jawel, ook op Flakkee wonen bekende Nederlanders. Leuk, bij de supermarkt, kwamen we Dirk nog tegen. Weet je, dan is zo'n eiland wel heel knus. Dan geeft zo'n eiland je wel heel veel terug. Altijd weer en altijd zal dit zo zijn. Hier ligt een stukje van mij. Hier zijn mijn ouders begraven, mijn grootouders en inmiddels ook al wat vrienden en bekenden helaas. De gang over de begraafplaats wordt een steeds langere gang. En eigenlijk komen er steeds meer begraafplaatsen bij, waar dierbaren herdacht kunnen worden. Geleidelijk aan een eiland waar ik het leven van velen kan eren. En dat zal ik altijd blijven doen, terugkeren naar dit eiland, en herinneringen ophalen. Mijn nicht en ik gaan in het voorjaar een dag of vier fietsen in en rondom het eiland, naar Tiengemeten, het eiland doorkruisen, van Ouddorp tot aan Ooltgensplaat en alles wat daar tussen ligt. Een leuke bed en breakfast, waar we kunnen slapen, zodat we al die herinneringen die in ons leven zijn gevormd, aan den lijve gaan ervaren en in je kuiten voelen. Leuk he... Nu een rustig weekend voor de boeg, morgen een borrel drinken bij een vriendin, die jarig is. Nu de kranten, de auto die nodig een wasbeurt wil, en meer van dit soort mooie momenten. Een volle en gave werkweek ligt voor me. En ook alweer een eerste werkweek achter me. En wat voor een. Prachtige ontmoetingen, gesprekken met mensen, waar ik heel erg blij van ben geworden. Wellicht een voordracht voor een bestuursfunctie, oh spannend. Ontmoetingen met mijn oude team, leuk en vol herkenning. En als ik in mijn agenda kijk, dan voel ik mij een rijk mens. Want wat mag ik gave dingen doen bij Yarden. Wat een rijkdom! Het bedrijf is erg inspirerend en ik kan bijna niet wachten, tot onze nieuwe tv reclamespot klaar is en op tv komt. Jawel, en weer laten wij van ons horen. Yarden nummer 1, het meest toonaangevende uitvaartbedrijf. En nu - 'wees als de zee. Neem op gezette tijden afstand om daarna vernieuwd en overvloedig terug te keren.' Dus een fijn weekend gewenst. Neem je rust, pak je boek. Ik lees het nieuwste boek van Arnold Grunberg, en nu wacht het Parool op mij. Heerlijk. Geniet en rij alsjeblieft voorzichtig allemaal. Hier een foto, een van de mooiste ooit genomen van mijn vader. En de hemel...daar waar ook oom Koos nu is....

2 januari 2017

Goedemorgen allemaal! Vandaag 2 januari 2017 werk ik nog vanuit huis. Snipverkouden, beetje zweterig, nog niet optimaal en gelukkig was dit een dag zonder afspraken. Die komen er weer allemaal aan. En ik heb echt weer heel veel zin om te beginnen. Hier aan tafel, met de krant, een kop thee. Ja het moet niet gekker worden, ik drink al bijna de hele week thee. En ik vind het nog lekker ook. Thee met citroen. Heerlijk. De krant brengt allerlei terugblikken, vooruitblikken, gelukkige prijswinnaars en nog veel meer. En zojuist krijg ik een berichtje, dat vanmorgen vroeg, een van de vrienden van mijn vader, en hiermee dus ook een van mijn vrienden is overleden. Een man, die rechtop stond, waarvan je het gevoel had, dat hij de wereld kon overleven, een charmante verschijning, een mooi mens, met een prachtig gezin, is om zes uur vanmorgen overleden. Soms is het goed. Ik was nog bij hem, 17 december, ik heb hem nog gedag kunnen zeggen, maar toch doet het pijn. Al die mooie mensen, die je geschiedenis gevormd hebben, die onderdeel zijn van je leven, je jeugd, langzaam aan, ontvallen zij ons. En dit raakt me. Vandaar deze paar woorden, speciaal voor hem - 'dank je wel, voor alles. Voor de mooie vriendschap, die je mijn vader hebt gegeven, voor het feit dat ik je oom mocht noemen, rust zacht'. Anita

2017 is begonnen!!

En hoe, gisteren waren we allebei ziek. Ik de hele dag in bed, snotverkouden, koorts, griep, koud, hoofdpijn en vreselijk niesen enzo. Snot, snot en nog meer snot. Annemarie nog een beetje, zij zorgde voor de hot coldrex, voor de thee en ik, ik sliep en sliep. Rond een uur of zeven in mijn ochtendjas uit bed en samen voor de tv. In een dekentje gewikkeld, koud, tv op vooral veel muziek, top 2000, Vrienden van Amstel en zo..en een fles champagne open getrokken. En geloof me, die smaakt minder lekker als je niet helemaal okay bent. Maar toch, het hoort zo bij het uitluiden van het nieuwe jaar. Reynaud en Emmy hadden we afgebeld, en de vuurpijlen, geloof en hoop zijn door Reynaud de lucht in geschoten, de pijl Liefde die heeft hij nog bewaard, doen we op een goed moment. En vandaag zit ik aan tafel en ligt An in bed, met dezelfde verschijnselen als ik, ziek gewoon. En zo is dit jaar dus heel rustig begonnen, met een goed gesprek over verlies van onze vaders, over werk, over het leven. En voor mij is dit waar het over gaat. 2016 nog een korte terugblik, was een mooi jaar. Met afscheid, met verlies, maar dat hoort ook bij het leven. Met vriendschappen, met een fijne baan. Met prima collega's en vooral met rust in mijzelf. Een gezond lijf, ja over het algemeen dan, een sterk lijf, een wat strakker lijf, daar moet ik heel erg mijn best voor doen, maar dat doe ik. En nu, op deze eerste dag van 2017 schrijf ik deze blog. Een blog aan iedereen die dit leest of lezen wil. Een blog waarin ik niet zoveel wensen heb voor iedereen, maar vooral dit. Dat je in dit jaar 2017 je hart mag volgen, dat je in dit jaar gezond mag blijven en je mag omringen met oprechte mooie mensen, met mensen die met jou stukjes van hun leven willen delen, dat je de dingen doet, die bij je passen. En dat je ook in staat bent afscheid te nemen, los te laten als dat moet. Soms uit liefde, soms uit rust. Het leven echt leven dat gun ik je. De dialoog aangaan, als dat nodig is. En vooral lief zijn voor de mensen om je heen. Je weet zelf welke mensen dit zijn, de mensen om je heen. Je eigen kleine kring, maar ook aandachtig zijn voor de medemens, die mens die je niet zo goed kent, of nog niet kent. Een groet, een aardig woord. Een glimlach doet soms al wonderen. Op de valreep van het jaar, was ik met Annemarie, Arie en Fransje in Amsterdam, theater Bellevue, bij de voorstelling "Niet meer zonder jou" van Nazmiye en Hayva Oral. Een dialoog tussen moeder en dochter prachtig. Over wat een gemeenschap met je kan doen, met jouw leven kan doen. En dit citaat raakt de kern: Ik zal niet doen wat je zegt Ik zal mijn eigen pad volgen en terwijl ik dat doe zal ik me niet laten verstoten ik zal anders zijn, maar Niet Meer Zonder Jou. Prachtig, daarna zijn we nog lekker gaan lunchen in Amsterdam, ken je dat dobben kroketten met brood, heerlijk. Soms moet je jezelf zoiets heerlijks gunnen. Op weg terug naar de auto, kwamen we langs de supermarkt Marqt. En dit is echt een geweldige winkel, met heerlijk eten en drinken. Puur, biologisch, en anders. Ik heb allerlei heerlijkheden gekocht hier. Bedankt iedereen voor het jaar 2016. Een jaar wat mij veel gebracht heeft, maar een jaar waarin ik ook heb moeten loslaten en verlies er is geweest. Een jaar waarin ik met een goed gevoel aan terugdenk. En dit heeft vooral te maken met mijn nieuwe baan. Ik had dit altijd voor onmogelijk gehouden en ik ben zo blij, met mijn keuze. Maar ook hier het loslaten van al die lieve mensen van West, maar zij zijn in goede handen, althans daar ga ik maar van uit, en tenslotte ben je als mens, zelf verantwoordelijk voor hetgeen je doet of niet doet. En nu, nu gaan we van start. De kerstballen gaan de kamer uit, het huis wordt weer een gewoon huis. Het nieuwe jaar begint voor mij met naar de kapper, hoognodig, donderdagavond en morgen weer fijn naar Yarden toe. Ik las in het Parool iets heel leuks, over een prachtige zaak in Amsterdam 'L'atelier du champagne, Nes 39, te Amsterdam. Volgens mij moet ik daar binnenkort eens naar toe. Geweldig, 250 soorten champagne, met ook een gelegenheid om te proeven, om workshops te volgens, kortom een zaak naar mijn hart. Dag, een fijn nieuw jaar gewenst allemaal! Doe wat je hart je ingeeft! liefs, Aniet

29 december 2016.....

En het jaar 2016 telt nog drie hele dagen, en dan is dit jaar voorbij. Terugblik? Nee meer zomaar wat gedachten, over dit afgelopen jaar. Het jaar van het loslaten, loslaten van werk, waarvan ik altijd dacht dat ik niet zonder kon. Loslaten van mensen, die daarbij horen en loslaten van gedachten. Gedachten en dus meningsvorming over het werken op een hoofdkantoor. En nu vind ik dit eigenlijk heel erg leuk. Een andere dynamiek, een andere sfeer en cultuur. Maar met elkaar verbonden in alle dingen die je doet. De koffie, de begroeting, de ontmoeting, kortom...2016 heeft in dit opzicht veel gebracht. Ook ontmoetingen met mensen uit het verleden, spontaan, op een terras, of zomaar via Facebook of LinkedIn. Leuk vind ik dat, want het verleden heeft mij ook gevormd, het loslaten van mensen die dichtbij je staan of stonden, en het effect van verlies. Je vader verliezen (dit is alweer bijna twee jaar geleden) en dit jaar ook An's vader verliezen. Dat vond ik wel een van de meest heftige dingen in mijn leven. Verlies, echt verlies, de pijn voelen, het gemis voelen. En ook in deze laatste periode van een jaar, voel ik dat meer dan ooit. Als ik een tv programma zie, kan ik in de lach schieten, omdat ik weet dat hij dit ook zou doen. Als ik in een Mercedes stap, glimlach ik, en dan licht mijn ster op en groet ik hem, dag in en dag uit. Nu de dagen korter zijn, en het in de avond donker is als ik de auto open, dan straalt die ster en denk ik aan mijn vader. Ach ik schrijf er vaak over, maar het is nog veel vaker. Zonder pijn, met een herinnering. Vandaag glimlacht hij, want zijn Noor, komt hier naar toe. Fijn, het contact met Noor is goed. We gaan lunchen, want mijn vader vond dat ik een beetje voor haar moest zorgen. Haar af en toe moest verwennen. Haar kerstcadeautjes liggen klaar, 'ja Pap ik zal voor haar zorgen, geen zorgen daarover' heb ik hem ooit beloofd. Vandaag gaan we lunchen, op het strand in Noordwijk. Gezellig...daar wordt het vuur opgestookt in grote houtkachels en daar voel je de kou, heerlijk! Het jaar 2016, ik weet niet hoe het voor anderen was, voor mij was het een prachtig jaar. Intens, verdrietig soms, maar ook vol vreugde en plezier. Met een prachtige nieuwe baan, met mooie dingen bij Yarden. En geloof me, 2017 wordt nog veel mooier...ik hoop wat minder verlies, ik denk even aan Eveline, maar ook aan veel anderen die ons ontvallen zijn. Vanaf nu, kijk ik vooruit en hoe, straks met een nieuwe bril, mijn ogen zijn stukken achteruit gegaan, ach, de ouderdom he...ik geef er niet zoveel om. 2017 een jaar vol gezondheid, gezond eten, leven. Ik loop met mijn armband uit mijn kerstpakket om, ik loop 12000 stappen per dag, geweldig ik werk aan mijn vitaliteit en probeer mijn doelen te bereiken. Oliebollen...ja die horen daar niet bij, dus niet te veel met oud en nieuw. Gezellig een rustige avond, samen met Emmy en Reynaud, heerlijk vind ik dat. Het hoeft niet zo spannend, een spelletje, misschien wel de foute muziek van Qmusic met mooie oude clips kijken. Lekker terug in de tijd. Zou ik dan toch zomaar heel saai worden, of heeft het daar niks mee te maken? Dit laatste dat geloof ik echt oprecht, het gaat er volgens mij om, dat je doet, wat bij je past en waar je je goed bij voelt. Zo heb ik ooit in Groot-Ammers helemaal alleen oud en nieuw gevierd. Prima. Niks aan de hand. Ik wens iedereen een mooie afsluiting van 2016, kijk nog eens om, neem mee naar 2017 wat jij wilt, wat belangrijk voor je is. En begin met een schone lei, ruim lekker op. Zet een nieuwe bril op en kijk naar alles wat voor je ligt, volgens mij een pracht gezicht, een prachtig uitzicht...2017, we komen er aan. Met in mijn hart, natuurlijk al die mooie mensen, die onderdeel van mij uitmaken, en met een glimlach kijk ik vooruit. Allemaal een prachtig nieuwe begin. Tot in 2017!

Samen zijn...is samen lachen, samen eten, samen genieten en nog zoveel meer....

Hoe lekker is het, om kerstfeest gewoon in je spijkerbroek te vieren, lekker over het strand van Scheveningen, pal in de wind te lopen en dan een glas wijn te drinken in de kroeg. Niks bijzonders, maar zo fijn. Dat was onze eerste kerstdag, heerlijk zomaar met zijn tweetjes. Gek eigenlijk, omdat vroeger de eerste kerstdag hoorde bij mijn familie, bij mijn ouders, later mijn vader. Ja, dat is allemaal voorbij...dus is eerste kerstdag een heerlijke dag vrij, waar je niet zoveel hoeft. Anders dan voorbereidingen treffen voor de tweede kerstdag. En voorbereidingen in de keuken, ja dat is wel heel leuk, verse stoofperen, met rode wijn, heerlijk en mooi, en zo fijn van smaak. Een rollade zelf gevuld met appel, pruimen en noten. Weer dicht vouwen, touw eromheen en braden maar. Jus pureren en nog veel meer spannends. En de smaak was fijn, vooral met die geweldige fles wijn erbij. Een Blu Onice uit 2013, een prachtige Italiaanse wijn. Mooi in een prachtige houten kist, met scharnieren. Dat is op zich al feest. Die wijn, die zo schitterend verpakt is. Maar ook de fles van de Blu Onice is echt heel mooi. Bekroond met 97 punten. Niet zomaar een wijn dus. Maar boven alles uit, is de gezelligheid, de mensen, die bij je zijn. Het gaat niet over cadeautjes, maar het gaat over het met elkaar zijn. En dat was fijn, Sophie, de meisjes, Emmy, Reynaud en wij. Gezellig, ongedwongen bijna en dan een spelletje, een kaartje trekken en dit kaartje aan degene geven, die dit volgens jou het best kan zeggen over jou. Bijvoorbeeld - wat is mijn meest waardevolle moment in mijn leven -. Hierdoor ontstaan leuke gesprekken. En toen iedereen weg was, hebben we de sjoelbak nog even tevoorschijn gehaald. Sjoelen, dat deden wij vroeger al op de boerderij, hele sjoel wedstrijden, met vrienden, met mijn ouders, met de familie. En mijn vader kon heel goed sjoelen, leuk he...en ik ook. Ik hou hier echt van. En terwijl ik dit schrijf, lijkt het soms alsof je in je leven, dingen herhaalt, in een andere setting. Vroeger als kind kon ik ademloos kijken hoe mijn vader als het ware die stenen zo in de drie of vier schoof en nu kan ik het zelf. Met eenzelfde rust als hij dit deed. Geweldig. En dan zit je zomaar op een dinsdagochtend achter de laptop en dan ben je vrij. De krant, een nespresso, een boek erbij. Heerlijk. Deze hele week ben ik vrij. Ben ik gewoon zomaar vrij, en wat is dit genieten zeg. Niks hoef ik, mijn nichtje Noor komt lekker nog een dagje, zomaar ergens lunchen, een keer naar de film. Het hoeft niet zo veel te zijn, het is gewoon heerlijk, die vrijheid, het zelf kunnen kiezen. En ik hoop dus, dat iedereen op zijn of haar eigen wijze een mooie kerst heeft gehad. Voor mij is kerst samen zijn, hier of in gedachten, met diegenen van wie je houdt. En soms zijn mensen niet meer bij je, of niet bij je, maar dan draag je hen in je hart. En ook deze kerst heb ik aan veel mensen gedacht, zonder verdrietig te zijn, maar gewoon zomaar even aan hen gedacht, en dat is ook iets dat hoort bij deze dagen. Denken aan diegenen die je gevormd hebben, je dankbaar tonen, en simpelweg genieten van het samen zijn. Samen lachen, samen eten, samen genieten, en samen zijn, dat is wel de essentie van mijn zijn. In verbinding met zijn met de ander, zoals Reynaud gisteren zo mooi zei. Dus dank je wel voor deze mooie kerst 2016. Nog een paar dagen en dan sluiten we weer een heel mooi jaar af..2016, was een goed jaar, echt oprecht. Liefs.... hier een foto van Annemarie, Sophie, Roos, Floor en Emmy. Emmy met haar dochter en kleindochters, mooi he...