Zondag mijmering

Terwijl op mijn tafel prachtige paars getinte tulpen staan, en op de eettafel blauwe hyacinten, buiten ligt een mooi wit pak sneeuw, de ster van mijn Mercedes is verstopt onder de sneeuw, en uit mijn speaker klinkt het liedje 'he ouwe' van Hazes junior. Vroeger durfde ik niet te zeggen, dat ik dit soort teksten wel aansprekend vind, dat ik mee zit te zingen en ondertussen gewoon weg mijmer. Niet melancholiek, maar met een glimlach rond mijn mond. Omdat ik me 'oud' voel als ik denk aan mijn ouders. Geen kind meer, maar een mens, die keuzes maakt, die glimlacht als zij ondeugend is of denkt, omdat dit zo lijkt op hoe mijn vader kon zijn. Ik zie hem nog zitten in de tuin, bij zijn vuur, een glas wijn binnen handbereik, een mooie vrouw in zijn nabijheid. Ach die vader van mij. En als ik mijzelf serieus zie zijn, zie ik mijn moeder voor me. Me overhorend voorafgaand aan een examen of proefwerk, en zo sleepte zij mij door die schooltijd heen. Hield zij mij in toom, op haar eigen oh zo bijzonder manier. Samen dansen voorafgaand aan mijn eindexamen in de woonkamer, ja dat was zij ook. Mijn ouders. En Hazes zingt 'de cirkel is nu rond'. Mooi, een zondagochtend, straks lekker naar de film in Den Haag, gewoon lekker samen. Niks geen gedoe. Geen drukte, even geen zin in. Ergens een klein hapje eten, glaasje wijn erbij. Zomaar zijn. Op Facebook heb ik een geweldig intens filmpje staan van een oude man, die zingt voor zijn stervende 93 jarige vrouw. Prachtig, oprechte liefde en toch ook plezier. Hoe bijzonder. En vandaag is mijn tante, naar wie ik ooit genoemd ben, tante Anita jarig. 93 jaar. Ik hoop ergens haar dit niet na te hoeven doen, maar dat hoeft tegenwoordig ook niet meer. De dialoog over voltooid leven is gestart, euthanasie is mogelijk. Ik gun iedereen hierin zijn eigen keuze. Ik wilde altijd onafhankelijk zijn en wil dit ook blijven. En ik weet, dat mijn mening geleidelijk aan kan veranderen, hoe ouder ik aan het worden ben. Soms wat milder, soms wat stelliger, afhankelijk van het onderwerp. Voor nu, een mooie rustige zondag, nog even mijmeren, nog even genieten, er wacht mij weer een mooie week. Vol, en vast weer vol mooie indrukken, want dat brengt mijn leven en werk met zich mee. Ik geniet van de mooie bloemen, en straks van een heerlijke film. Oh ja en ik wens iedereen een prachtige zondag toe. Geniet van de sneeuw, wat een mooie plaatjes kun je nu schieten. Wat een mooi gezicht. Dag! Anita

Samen zijn en samen werken

Lieve mensen, en nu is het zaterdagmiddag, 11 februari 2017. 10 over 5 en ik zit heerlijk in een langzaam donker wordende woonkamer in stilte, zomaar lekker te zijn. Na een ongekend drukke en volle week, en een prachtige tweedaags Yarden College in Doorn, schrijf ik nu, vanuit rust een blog. Wat was het een geweldig mooi samen zijn daar in Doorn, met ca. 45 mensen, inclusief ons team, waren we samen in Landgoed Zonheuvel in Doorn. Vrijwilligers van Yarden, uit het hele land. We bleven slapen met zijn allen op deze gave plek, hebben we samen met collega's van Yarden, een vijftal workshops mogen volgen. En gisterenavond als klap op de vuurpijl, de theatervoorstelling In de Gloria van Bint. Indrukwekkend, en met een lach, en een traan. Met een open sfeer, met geweldig mooie gesprekken over van alles, en jawel, ook over de dood, waren wij samen. En genoten wij, van alles, wat vanuit het team Verenigingszaken werd aangeboden. Dansen met Bea, op zoek naar jezelf, nadenkend, over hoe we de samenwerking met onze collega's van het hoofdkantoor kunnen verbeteren, veranderen. Zodanig, dat wij echt 1 Yarden zijn, bij alles wat we doen. Pieter zei het nog zo mooi 'het wordt nog mooier en beter als we het samen doen, in samenwerking met het bedrijf' en volgens mij is dit Persoonlijker zijn, dan de collega bedrijven. Wij van Yarden. Gisterenavond in de bar, was het goed en gezellig. Met veel plezier, lachen om een vrijwilliger uit Groningen, die op haar bucket list had geschreven, rappen met Wouter. En Wouter bleef onze rapper, ook vandaag weer. De barman Martijn, was blij, toen wij het laatste rondje aankondigden, want wat een plezier hadden we met elkaar. Geweldig, vanmorgen om half 8 weer aan het ontbijt. En weer een intensief programma, waar hard gewerkt is. Samen gewerkt, met als uiteindelijk resultaat, ca. 45 mensen, die tevreden door de sneeuw huiswaarts gingen, elkaar bedankten voor de gastvrijheid, voor het samen zijn. En nu, nu zit ik hier lekker stil te zijn, en hoef ik niet zoveel meer. Moe maar voldaan heet dit...de foto's komen langzaam aan binnen, de indrukken die we met elkaar hebben neergezet draag ik weer met me mee. Yarden Vereniging leeft, als nooit tevoren. En geloof me, jullie gaan van ons horen. Volg ons op de website www.yarden.nl en kom naar onze evenementen, meer dan 120 evenementen in heel Nederland. Gaaf! Fijn weekend verder. Vandaag 2 jaar geleden was de uitvaart van mijn vader. Gisteren was de geboortedag van mijn moeder, zij zou nu 85 zijn geworden, zij werd niet ouder dan 70. Maar ook dat is mij weer zo duidelijk geworden, zij leven voort in mij. In de dingen die ik doe, of juist niet doe. In de dingen die ik zeg, in mijn houding en mijn gedrag, in mijn plezier en in mijn verdriet, ik denk op mijn manier, even aan deze twee mooie mensen, dankzij wie ik hier mag zijn. En dit leven mag leven. Bedankt...ook over hen, heb ik gepraat de afgelopen dagen, omdat je praat over afscheid nemen, over rouw, verlies en alles wat daarbij hoort. Ik heb mooie nieuwe vrijwilligers mogen ontmoeten en oude vrijwilligers, die ik al kende. Ik ben er blij mee, met al die mensen, die zoveel van zichzelf geven aan Yarden. Top! Fijn weekend allemaal...

Bomvolle Mila's Gastrobar op zaterdag 4 februari 2017

En jawel, ik had het genoegen te mogen invallen gisteren bij Mila's Gastrobar. En toen ik gisterenmiddag even binnenstapte vertelde Mila mij glunderend, dat het die avond werkelijk bomvol zou zijn. En dat was zo! Ik was er zo rond half vijf, en toen zaten er al borrelaars, en kwamen er nog wat borrelaars, vroege eters, omdat alle tafels vanaf een uur of zes, half zeven geboekt waren. Geweldig. Soms kon een gezin nog even vroeg eten, voorafgaand aan de gereserveerde eters. En hoe leuk was het om die 'sloof' weer eens aan te mogen doen. Om mensen te verwennen, van het uit de jas helpen, tot er later er weer in met soms iets meer moeite, (gezien de vele glazen genuttigde wijnen. Het publiek was een mooie mix van Wassenaar, jonge Amerikanen, ouderen en mensen er tussen in, mijn leeftijd haha...en hoe leuk is het om mensen te adviseren dat die Shiraz heel goed past bij hert. En met een chique meneer in gesprek zijn over de uitspraak van Shiraz. Een man, die per ongeluk na glas zoveel, een hele dure wijn voor zijn vrouw bestelde en waarbij ik nog net kon ingrijpen, om hem en haar te vertellen, dat zij toch het vorige glas uit een andere fles hadden gedronken. Leuk, bijzonder. Mensen die al geborreld hadden thuis en toch besloten bij ons nog even verder te borrelen. Een mevrouw, wiens echtgenoot voor haar de wijn uitzocht waarop zij zei 'na al die jaren kent hij me toch zo goed..'. Een en al genieten. En het was zo druk en onze afwasser had iets anders, dus dat zouden wij er nog wel bij doen. Welnee, het ging niet lukken, het werd een gekkenhuis. En dus belde ik om half zeven Annemarie om te vragen of zij alsjeblieft wilde helpen. En ja, dat was bijna niet vrijwillig meer, maar zij kwam en zo'n mooie afwasser hebben we nog nooit gehad. Dat constateerden ook de heren, die naar beneden naar het toilet gingen, aangenaam verrast waren zij. Jammer dat ze niet langer weg konden blijven denk ik...want hun dames wachten hen aan tafel. En op enig moment, zo rond half elf (de keuken sluit om acht uur) zaten er nog vier tafels en vroeg ik geleidelijk aan of ik nog iets kon betekenen voor de tafels. Hier nog een wijntje, daar een rekening, veel complimenten, veel fooi en uiteindelijk eindigden wij met zijn vieren, Mila, Simone, Annemarie en ik aan tafel 5 met een heerlijk glas wijn, rood, wit en wat nootjes. Als we hadden gewild, had Mila nog een heerlijke kaasfondue voor ons gemaakt, maar geloof me, mijn rug sprak boekdelen, het was genoeg. En het was gezellig, meer dan. Met zalm en eieren voor een heerlijk ontbijt in de tas, togen wij huiswaarts, en sliepen wij nagenoeg klokje rond. Invallen bij Mila, het blijft super leuk. Keer op keer. Heerlijk om mensen te ontmoeten, te zien genieten, te begeleiden naar buiten toe. En te zien, hoe een avond uit, een prachtige avond is geworden. De mevrouw die contact wilde betalen en overal bankbiljetten in haar tas had, geweldig, wat een rijkdom deze ervaring. En als jullie nu denken, Mila's Gastrobar waar is dat dan..in Wassenaar, Achterweg 7. Open van donderdag tot en met zondag. Donderdag tot en met zaterdag van 12 uur tot einde en zondagmiddag vanaf 15 uur tot einde...en jawel op zondag 19 februari a.s. zo rond een uur of half vijf live jazz. Kom eens, maar graag reserveren, want het is werkelijk bomvol, maar als je op tijd bent, is er plaats, en een tip geef ik je pasta met truffel en Parmezaanse kaas. Goddelijk. En bij de borrel gamba's in tempura beslag. Ik werk 16 februari weer, dan val ik weer in. Ik zie jullie graag. Weet je en het mooie is, vanuit vriendschap is dit alles ontstaan. Puur omdat het zo leuk is met elkaar...gaaf he?

Moeders.....

Deze week, 10 februari 2017, zou mijn moeder 85 jaar zijn geworden. En ja, ze heeft dus de 70 jaar vol gemaakt, net geen 71 is zij geworden. En afgelopen week, tijdens een lange autorit, dacht ik aan haar. En heb ik, een heel lang gesprek met haar gevoerd. Gek, bijzonder en mooi. Want ik, ik was vooral een kind van mijn vader. En mijn broer, een kind van zijn moeder. Zo zeggen ze dat toch...en ja, aan het einde van haar leven, en ook veel momenten daartussen, was ik gewoon ook een kind van mijn moeder natuurlijk. En deden we prachtige dingen samen, samen op vakantie, met vriendinnen en met tante Tanneke, mijn moeders zus. Maar weet je, ik was toch gewoon altijd een beetje ondeugend, deed dingen waar zij niet van hield, of wat minder van hield, en ik was niet zo'n heel meisjesachtig meisje. Maar vlak voordat zij stierf zei ze tegen me 'het is toch nog goed gekomen met je...' en daarbij glimlachte ze. En haar laatste woorden aan mij gericht waren 'jouw kop vergeet ik nooit'. Dit raakte me, omdat ik misschien wel hoopte op iets heel liefs... En deze week, in de auto, me realiserend dat zij al zo lang niet meer hier op aarde is, sprak ik tot haar. En vertelde ik haar, hoe jammer het is, dat zij mij in deze 14 jaren niet meer heeft kunnen zien, omdat ik mij realiseer, dat ik steeds meer op haar lijk. In mijn werk, mijn leven, mijn visie op het leven en de manier waarop ik met mensen de dingen doe. En stiekem heb ik gehoopt dat zij dit zou zien, die waardering van een moeder, die wil ik toch zo graag eens voelen...Een soort maatschappelijk bewustzijn, serieus met die ondeugende kwinkslag van mijn vader. En ik heb haar bedankt, voor haar zijn, voor het feit, dat zij mij gevormd heeft en zoveel heeft meegegeven, waar ik nu met een glimlach en soms met een traan aan terugdenk. Het zonder oordeel aanschouwen. Het onafhankelijk zijn van anderen, het zorgen voor de ander, waarbij jezelf aan de zijlijn kunt gaan staan, en de ander kan schitteren. Servant Leadership was aan haar wel besteed. Zij wist niet van het bestaan, maar leefde volgens dit principe. Zij las, ontwikkelde zich in stilte, was een bestuurder, een leider, en vooral een onafhankelijke vrouw. Een persoonlijkheid, op wie ik trots ben. Maar daar achter, een lieve en zorgzame moeder. Die idealen had, ambities had, ook voor ons. En ik denk, dat ik haar op dat gebied, soms wel teleurgesteld heb. Als ik aan het spelen was, en een jurkje aan moest, en dit niet wilde. Dan propte ik dat hele jurkje in mijn onderbroek en daardoor was ik beweeglijker en kon ik mij goed uit de voeten maken. Langer haar liet ik weer afknippen, want dat was zo'n gedoe. En als ik een jurk aan had, voelde ik me zo onnatuurlijk. Dus ja, ik heb haar wel teleurgesteld. Maar niet als mens, als vrouw, in mijn rollen in het maatschappelijk leven. En deze rollen, heb ik kunnen invullen, op een wijze, zoals zij mij dit geleerd heeft. Zij leerde mij te delen, er te zijn voor de ander. Zij leerde mij gewoon te blijven en te blijven geloven in mijzelf. En ook leerde zij mij soms stil te zijn, en na te denken, alvorens te reageren, de bewuste tien tellen in acht te nemen. Mijn moeder, Catharina Maria van Loon-Dirkx is een vrouw, die ik in mij draag, met liefde...En hiervoor heb ik haar 14 jaar, na haar dood, voor bedankt. Ik ben trots op haar, trots op het feit, dat deze vrouw met mijn vader is getrouwd, en dat ik uit dit huwelijk geboren mocht worden, mijn moeder was een prachtige vrouw. Op haar begrafenis zie ik 'ik, ik heb de mooiste moeder van heel Goeree en Overflakkee'. Ja die vrouw, dat was mijn moeder. Ik vond haar zo mooi. Zo'n vrouw wilde ik wel als mijn vrouw...tja, en soms dan komen dromen uit...bedankt mam!

Zomaar....

Op deze mooie maandag, zit ik nog lekker aan tafel te werken. Even later opstarten, omdat vandaag de laatste kick off '1 Yarden, Yarden nummer 1'in Rotterdam zal plaatsvinden en het vanavond weer laat zal worden voordat ik thuis ben. Een geweldige prestatie, die mijn collega's van Opleiding en Ontwikkeling, samen met heel veel andere collega's, waaronder ikzelf hebben geleverd. 10 bijeenkomsten voor 1100 mensen van Yarden, vrijwilligers, collega's, kortom een geweldige avond, dwars door het land, waarbij we met elkaar in gesprek zijn over 1 Yarden en wat daar voor nodig is. Jij, een merk om in te geloven en de reis die klanten maken bij en door Yarden heen, wij noemen dat de magische mix. En in het hart, daar komt dit alles samen. Jouw passie, jouw talenten, oog en oor voor onze klanten en een merk dat aansprekend is. Herkenbaar, en dit alles maakt ons bedrijf zo mooi. Dus deze ochtend, nog even in de vertraging. Lekker alleen aan tafel, yoghurt/kwark op, koffie erbij, krant gelezen, nog wat thuiswerken en zo rond een uur of negen, na de file de auto in. Heerlijk. Ja want ook vrijdagavond met het hoofdbestuur heb ik mijzelf beloofd, een betere balans te hebben tussen werk en niet werk. Gisterenavond jazz bij Mila. Gezellig. Zaterdagmiddag/avond ga ik helpen bij hen. Omdat het soms druk is, en veel is. Heerlijk af en toe een avond genieten en vooral anderen laten genieten. Op deze manier past het in mijn leven. Vanmorgen las ik een citaat van Pippi Langkous - ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan -. Leuk, en terwijl ik dit las, moest ik denken, hoe ik kon genieten van dit meisje vroeger als kind. Een meisje dat niet bang is, nergens voor, een meisje dat alles kan en vooral ook durft. Geweldig. Ik denk wel eens dat ik ergens een beetje op haar lijk. Alleen ben ik wel bang voor water, net als mijn vader, de kracht van water. Ik hou er dus ook niet van mijn auto te parkeren op een Amsterdamse gracht, denk altijd, ach als de techniek me maar niet in de steek laat en mijn handrem eraf zou schieten, ongekend, ik kan wel zwemmen, mijn vader niet. Hij was bang voor water door de ramp in 1953, de boerderij onder water, de polder onder water, de dijken doorgebroken. De kracht van water is ongekend. En voor de rest ben ik niet zo bang denk ik. Gisteren in de krant las ik een stukje van een mevrouw, die zoveel pijn had gehad door lumbaalpuncties. En toen zei ik opeens tegen Annemarie 'dat is het enige waar ik echt bang voor ben geworden, lumbaal puncties en lumbaal chemo's'. Mijn god wat deden die zeer. Soms vier keer prikken, voor het raak was, brrrr. Daar ben ik dus bang voor. Angst..een gek iets denk ik. Mensen die angst hebben voor andere mensen, mensen die bang zijn voor...lijkt me iets, dat bezit van je kan nemen. Dus ik vind mensen als Pippi wel leuk, gewoon ervoor gaan, vanuit je enthousiasme, vanuit een sterke wil, los durven laten en geloven in het eigen kunnen. Ik zei het vrijdag nog 'mijn moeder zei vroeger altijd, je kunt beter achteraf om vergiffenis vragen, dan vooraf om toestemming'. Tja...sommige uitdrukkingen draag je bij je, en gebruik je ook in het leven, omdat dit een onderdeel is geworden van wie je bent. Lekker zo even schrijven, voordat de serieuze week gaat beginnen. Ik wens jullie een heel mooie werkweek toe. Geniet ervan. Sta af en toe even stil, voor je gedachten, neem af en toe even rust, pas op de plaats. Kijk eens om je heen en zie wat daar allemaal te zien is. Reflecteer op wat je doet, en ook wat je niet doet en waarom. En als je in je auto zit, lekker naar mooie muziek luistert, en zomaar zit te genieten, realiseer je dan, dat dit er ook allemaal is. Enjoy!

De gezusters Dood...

Ja, weer een blog die veel te maken heeft met Yarden. Hoe kan het ook anders, Ali B als nieuwe bekende Nederlander, die heel mooi praat over zijn overleden vader. Totaal anders dan Adelheid, maar weer maken wij de dood bespreekbaar. En steeds weer ervaar ik, hoe intrigerend Dood kan zijn. Soms met een kleine letter, soms met een hoofdletter. En zo mocht ik afgelopen spreken, namens Yarden, bij de boekpresentatie van het boek Dood, van Brenda Matthijsen en Claudia Venhorst in het Anatomisch Museum in Nijmegen. Een mooie en bijzondere bijeenkomst, ook door de locatie. Deze twee dames bestuderen eigenlijk de dood. En ik merk, dat op dit soort bijeenkomsten, ik iedere keer weer voel, hoe mijn werk klopt bij wie ik ben. Mijn verhaal gaat natuurlijk altijd over mijn vader en soms ook over mijn moeder. Over hun afscheid, maar ook gaat het over mijn reis door Amsterdam Zuidoost..intrigerend, boeiend, en alles wat ik hier mee mag maken. Het boek Dood van de gezusters kun je bestellen via bol.com of via uitgeverij Parthenon. Een aanrader, voor mensen die werk hebben, dat te maken heeft met Dood. Ik ben trots, dat ik onderdeel mag zijn, mag uitmaken van mensen in dit werkveld, in dit vakgebied. Yarden helpt mij maar ik zoek het ook zelf op. En het leuke was, van Nijmegen, dat ik daarna mijn nichtje Noor even heb gezien. We hebben samen gegeten, in the Black Fox, het restaurant waar zij werkt. Leuk, stoer, en robuust, mooi vlees, past mij wel. En gisteren, vrijdag was weer een volle dag, een intervisie bijeenkomst met het hoofdbestuur van de Vereniging. Leuk, interactief, open en eerlijk. Weer zo'n bevestiging dat alles klopt, bij waar ik voor sta in mijn leven. Vanmorgen de gebruikelijke rituelen, even bij Suzie langs, de auto gewassen, en dan die overheerlijke nespresso en de krant. Eventjes bij Oscar langs, en nu op zoek naar een nieuwe broek. Is voor mij niet zo moeilijk hoor. Gewoon even naar beneden lopen, de winkelstraat in, en meestal lukt het dan wel. Fijn, gemak, daar hou ik van. Verder, niks nieuws onder de zon, morgenmiddag jazz bij Mila, vanaf een uur of half vijf, vijf. Gezellig. Kom maar als je zin hebt, hoe meer zielen, hoe meer vreugd...gezellig. Gisteren kreeg ik nog een prachtig citaat van de dag - Ben je nog wie je wilde zijn of heb je nog je dromen -. Stel jezelf af en toe maar eens deze vraag. En luister goed naar je antwoord. Fijn weekend allemaal.

Italiaans eten in Neck

En na een ongelooflijk intensieve week bij Yarden, reden we gisterenavond naar Neck, gemeente Wijdewormer, 2 kilometer bij Purmerend vandaan. En midden in het prachtige Noord-Hollandse landschap ligt al 50 jaar Mario, het beste Italiaanse restaurant van Nederland (jawel in 2016 heeft dit restaurant deze kwalificatie gekregen). Een familie restaurant, helemaal vol met leuke mensen, die van genieten houden. Een restaurant waar je geweldig lekker kunt eten, een 7 gangen diner met excellente wijnen, en dan de trap op naar boven, naar een gezellig knus kamertje, waar je heerlijk slaapt (wat wil je na zo'n diner) en vanmorgen stond er wederom een geweldig mooi ontbijt voor ons klaar. Heerlijk...en door deze afsluiting van de week, laat je heel veel achter je, en ontspan je volledig. Culinaire hoogstandjes, en als ik de wijnen zou moeten beschrijven, dan is het net alsof je bij ieder volgend glas, een trapje hoger komt als het over genieten gaat. En voor ons was de ultieme wijn, een prachtige rode wijn uit Dogliani in Italie. Geweldig lekker. Dit arrangement heb ik gekregen van mijn collega´s van Cluster West, toen ik daar afgelopen zomer afscheid nam. En dit is echt een super mooi cadeau geweest. Dus jongens hartelijk bedankt hiervoor. Jullie kennen me goed, want dit arrangement is echt een schot in de roos. Super bedankt! En vanmorgen op ons gemak naar huis, want dit alles is niet zo ver weg, Neck ligt 18 km van Amsterdam af, dus na een minuut of 45 waren we weer thuis. De auto was ongekend vies geworden, dus net heb ik heerlijk mijn zaterdagse ritje gereden. Auto van binnen en buiten blinkend schoon, boodschappen gedaan, bloemen bij Suzie Fleurs, bonbons voor op het werk van Odilia, kortom..alles is weer geregeld. En nu tijd voor de krant, de tv, en verder niet zoveel. Misschien de zonnebank nog vandaag of morgen. Heerlijk. Wat kan een weekend dan fijn zijn. Zomaar al je dingetjes regelen, even wat mensen tegenkomen zo op straat, en het leven lacht je toe. De komende week, is weer een bomvolle week, tot en met vrijdagavond met het hoofdbestuur. Maar weet je, hoe leuk het is, langzaam aan gaan we richting de maand februari. En in die maand, gaan we heerlijk een week naar de zon. Even zomaar lekker bijkomen, boeken mee en genieten met elkaar. Ik kan niet wachten. Terug naar El Gouna. De plek, die ik erg leuk vind, ook wel genoemd het Venetie van Egypte. Heerlijke temperatuur, lekker bruin worden en lekker uitrusten. En terwijl ik dit alles zo opschrijf, realiseer ik me, wat een rijkdom ons leven toch is he...en wat een mooie dingen we met elkaar mogen doen. Genieten, lekker een hapje eten, een mooi glas wijn erbij, en het is dan alsof alles klopt. Ik wens iedereen een prachtig weekend toe. Het is heerlijk weer, lekker koud. Maar met een mooie zon, als je een cabrio hebt, dan is het nu heerlijk cabrio rijden, met een prachtige lucht, en een zonnetje erbij. Fraai..ik glimlach bij deze herinnering, echt genadeloos lekker. Ik heb net ook even mijn dak open gedaan en lekker met de zon op mijn kop, teruggereden. Heerlijk....