Afscheid nemen bestaat niet....

En gisterenmiddag was ik even in Haarlem, voor het afscheid van Colette, met Oscar en Petra samen, gezellig. Gek, hoe vreemd een omgeving kan voelen, waar je je altijd zo thuis hebt gevoeld. En eigenlijk hoort dit er ook bij. Het leven gaat door, je reis gaat verder. Ooit heb je ergens gewoond. En als ik nu langs mijn oude woonplaatsen ga, dan voelt het als heel erg vreemd, dat ik mij daar ooit zo thuis heb gevoeld. En zo is dat met werken ook. Maar voor Colette was het een waardevol afscheid. Leuk, hoe ik daar wat oude collega's heb gesproken. Eenmaal thuis, mijn mooie blauwe shawl vergeten in Haarlem, ik hoop dat die terug komt bij mij...gingen Annemarie en ik naar de film Lion. Prachtig werkelijk waar. Een waargebeurd verhaal, een tranentrekker van jewelste. En toen met Floor nog een mooi glas wijn gedronken, in een nieuwe locatie in Wassenaar, Plein 14. Leuk hoe ons kleine Wassenaar, steeds meer gave locaties krijgt, de Gastrobar van Mila, voor genadeloos lekker eten, een glas Aaldering Sauvignon Blanc en in de zomer, het leukste terrasje van onze woonplaats. Nu een wijnbar erbij bij Me Gusta, en een tent, waar het ook 's avonds laat nog goed vertoeven is, Plein 14. Voor je glas wijn, een lekkere zit, op een van de hippe banken. Leuk dat in zo'n kleine gemeenschap er zoveel te doen is. Er was al meer. Maar alles is om tien uur dicht hier. Beetje jammer...oh ja, voor ik het vergeet, zondag 19 maart jazz bij Mila. Wel tijdig reserveren, want de tent zit bomvol normaal gesproken. En ik in de bediening, dus, kom... Lekker een weekend, waar je zomaar je gang kunt gaan. Vandaag weer lekker vrij, de meisjes zijn hier...gerommel, omeletten die gebakken worden, kranten op tafel, Nespresso erbij, kortom...lekker. Nog wat terugdenkend aan El Gouna, de rust, de blauwe luchten, hoor ik nu Buddha to Buddha muziek hier door het huis...ooit heb ik deze muziek in El Gouna bij de bar Dunes leren kennen...heerlijk. Ik mijmer nog wat...en wens iedereen af en toe een mijmermoment toe...zalig...Anita

Koud hoor in Wassenaar!

En jawel, daar ben ik weer. Thuis in Wassenaar, nog 1 dag vrij, dan een lekker weekend en maandag weer terug naar Yarden. Wat een geweldige vakantie was het weer. Zo lekker warm. Aardige mensen, vriendelijke sfeer, mooie plek El Gouna. Gezellig dineren in de Marina, een glaasje champagne van Pommery gedronken, net alsof dat daar zo normaal is. Het duurde even, voordat de fles kwam, en toen moest deze nog even op temperatuur komen, leuk wel. Maar ach, wat kan een vakantie een mens goed doen. Gisterenavond heeft Reynaud ons opgehaald op Schiphol, we hadden wind tegen en dus wat vertraging. En eenmaal thuis ontvangen door Roos, met een lekker glas Nieuw Zeelandse Sauvignon Blanc, kortom ook hier is het leven weer heel aangenaam. Vanmorgen lekker bloemetjes in huis gehaald, boodschappen gedaan en een kopje koffie bij Mila en Simone gedronken. Gezellig. En dan is thuiskomen zomaar ook weer fijn. De kranten lezen, nog nagenieten, foto's van je telefoon bekijken en glimlachen om de mooie herinnering. Heerlijk op het strand liggen, veel boeken lezen, en zwemmen in de nog wat koude Rode Zee. Een mooie tocht door de lagunes van El Gouna gemaakt. En leuke mensen ontmoeten, en straks even naar mijn oude werkplek, de Zijlweg in Haarlem, om afscheid te nemen van Colette. Zij gaat met pensioen. Bijzonder, dat ik uitgenodigd ben. Fijn ook wel, om eventjes zo daar binnen te stappen. Het lijkt zover weg, een nieuwe wind waait er daar, en soms ben je blij even uit de wind te kunnen staan, simpelweg, omdat het beter is. Of omdat het beter voelt voor mij. En dit impliceert, dat ik veel zin heb om maandag weer heerlijk uitgerust te beginnen. Zondag herdenken wij Annemarie's vader, hij zou maandag jarig zijn. En is alweer bijna een jaar geleden overleden. Mooi om ook stil te staan bij onze lieve ouders, en zondag doen wij dit in het bijzonder voor vader Smitshuijsen. Bij Ruud en Anke thuis. Zomaar een mooi moment van samenzijn. De meisjes komen dit weekend langs, dus het gewone leven neemt ons weer mee. Een ervaring rijker, en met een lekker bruin kleurtje, wens ik iedereen een mooi weekend toe. Tot snel. Ik voel me weer zo rijk, met dit mooie leven. Vanmorgen alle administratie weer netjes bijgewerkt, lekker opgeruimd gevoel. De koffers weer in de berging, het leven in Wassenaar is weer ons leven nu. Bedankt El Gouna! Voor onze vakantie had ik nog een supermooie avond in Gouda met mijn collega's van het team Gouda, Martin en Nicole. Een prachtige avond met elkaar, over werken vanuit je hart. Werkelijk genieten, wat ik daar mocht zien. Een gouden team, team Gouda IJsselhof. Top!

Het zal je toch maar gebeuren....

Op Facebook staat een indringend verhaal van een vrouw, die kanker heeft gekregen, op 47-jarige leeftijd. In de krant het overlijden van een vrouw van 50 in Naaldwijk, kanker. Met een collega een voorbespreking gehad met een mevrouw die terminaal was en haar uitvaart al zelf wilde regelen, zondagnacht is zij overleden aan kanker. En iedere keer weer, als ik dit soort berichten lees dan ben ik even geraakt. En iets in mij is dan een beetje bang. Dan voel ik aan mijn rug, en aan al die plekjes, waar ik soms van denk 'is dit gewoon'. En dan realiseer ik me weer, wat kanker met je doet. Dan denk ik aan Eveline, gisteren was ik mijn mail aan het opschonen en kwam ik een mail van haar tegen. En had daarna even contact met haar man. Als je ooit in je leven kanker hebt gehad, dan blijft dit altijd je zwakke plek. De plek, waardoor je emoties voelt als je er een verhaal over hoort. En helaas horen we veel te veel verhalen over kanker, en helaas gaan er heel veel mensen, vrienden, bekenden, collega's dood aan die rotziekte. Want dat is het. Niet meer en niet minder. Mijn oud collega waar ik een paar weken geleden op bezoek was, hij is opgegeven. De kanker is terug. Ook zo'n zin. De kanker is terug. Blijkbaar komt het heel vaak voor, dat die kanker weer terugkomt. Denkend aan mijn moeder, vier keer kwam die kanker terug. Lekker verhaaltje zo vroeg in de morgen, maar soms maakt het mij zo bang. En geloof me, ik ben echt niet bang. Ik vecht overal tegen als het moet. Ik knok mezelf altijd terug, als ik denk te verliezen. Ik knok voor mijzelf en mijn medemens. Ik sta voor mensen op en ga geen strijd uit de weg. Als deze maar eerlijk gevoerd wordt. En als je het over kanker hebt, dan is dit vaak zo oneerlijk. Als ik denk aan die kleine kinderen, aan de reclame van KWF, of kinderen die een prednison hoofdje hebben, dan huil ik echt. Genoeg erover, iedereen weet, dat hier mijn enige angst zit. Angst, dat er ooit iets in mij zit, of groeit of ontstaat, dat kanker heet. Ik vond die ene keer genoeg. Meer dan. Voor mijzelf en voor mijn omgeving. En ik ga ervan uit, dat ik klaar ben met kanker. En daarom sta ik op, voor anderen. Voor al die anderen die hulp nodig hebben, die ziek zijn, die wat minder sterk zijn. Gewoon omdat het zo ongelooflijk belangrijk is, dat je mag leunen als je even niet meer kunt. En dit staat los van kanker. Gewoon als mens, heb je het af en toe nodig, om eens even wat minder sterk te mogen zijn. En dat er dan iemand is, die je even vast houdt. Die je een knuffel geeft of gewoon zijn of haar hand even op je arm legt. Niets meer en niets minder. En die rol, die heb ik denk ik wel. Nu in dit leven. Gewoon mijn medemens wat liefde geven. Hoe moeilijk is dat? Ik weet zelf, hoe belangrijk dit is. En ik ben al die mensen, die ooit hun hand op mijn arm legden, hun woord tot mij richten, voor eeuwig dankbaar. Want het zal je toch maar gebeuren... Ja en ik zie al die vragen die jullie hebben, op woensdagochtend een blog. Om kwart voor negen geschreven, ja ik ben vrij. Ik werk vandaag nog een beetje thuis, rond nog wat dingen af en ben vanavond nog heerlijk in Gouda met het team van Martin en Nicole bezig. Als gastdocente. En daarna naar bed, want..het zal je toch maar gebeuren, dat je, terwijl hier de wind hard waait, de regen uit de hemel valt, je in het vliegtuig mag stappen en naar de zon mag gaan. Ja en ik ben die mazzelaar, samen met Annemarie. Heerlijk he...terug naar een plaats, met prachtige herinneringen, El Gouna. Gisteren vroeg een hele leuke jonge man, op kantoor mij, of ik niet bang was om naar Egypte te gaan. Nee, ik ben niet bang. Ik geloof dat veiligheid een betrekkelijk begrip aan het worden is. Als ik denk aan de wereld waarin ik leef. Maar ik wil niet uit angst gaan leven. Ik wil leven, vanuit mijn optimistische geloof. Ik wil leven vanuit een half vol glas, of nog iets meer. Ik wil genieten en vooral leven. Ik wil lachen en huilen, ik wil geen zorgen hebben en als er zorgen zijn, deze oplossen. Gewoon vanuit mijn kracht. Vanuit mijn optimisme. Ik wil vooral leven. Zolang als het mij gegeven is. En ik wil herinneren, en dansen en wijn drinken en lekker werken. Ik heb geen bucket list, omdat ik dit onzin vind. Ik wil vooral vandaag de dingen doen, die er toe doen. En ik heb sterke armen en zal die om je heen slaan, als het nodig is. Ik zal je vasthouden in moeilijke tijden, met je lachen in betere tijden en er simpelweg zijn. Voor nu, het zal je toch maar gebeuren, verheug ik me, op de zon, ook die zal ik omarmen, zorgen dat mijn gezicht en ietsje meer wat mooi van kleur gaat worden, ik hou zo van mensen die een gezonde kleur op hun toet hebben, de zon maakt het leven zoveel lekkerder. Ik hoop dus, dat iedereen die dit leest, ook zonnestralen mag ontvangen. Van het leven, van de mensen om je heen en af en toe van de echte zon. Enjoy...en leef vandaag, wat morgen komt weet niemand...

Ontmoeten...

Ken je de plek NAP aan het IJ, in IJburg, een leuke ambiance, aan het water, waar iedereen elkaar ontmoet en waar zakelijk en niet zakelijk door elkaar heen loopt. Ik kwam er voor het eerst, ongeveer een maand of vijftien geleden, toen ik kennis mocht maken met een aantal mensen van het hoofdbestuur van Yarden. Een goede plek om te zijn. Lekkere koffie, een lekker broodje, goed eten, en vriendelijke mensen. Verse jus, verse munt thee, mocht je daar van houden, gewoon fijn om daar te zijn. Vandaag was ik daar, voor wat zakelijke ontmoetingen, en heb ik daar met Paul, de filmer, de regisseur, een broodje gegeten. Ik hou van dat soort plekken, om zomaar binnen te lopen, elkaar te ontmoeten, en daarna weer te gaan. Plekken, waar veel mensen zijn, en waar de energie goed is en goed voelt. Waar je tijd en ruimte hebt, om te zijn. Heerlijk...en mijn droom is, om ooit zelf zo'n plek, heel klein te hebben. Wijn, water, koffie en kunst, lekkere tijdschriften. Toen Annemarie en ik in Lissabon waren, was er ook zo'n wijk, waar een geweldig leuk tentje was, met mooie spulletjes erin, lekkere luie stoelen, banken, veel te zien, veel te ontdekken, boeken erbij, en daar zit je zomaar te genieten...en nu, gewoon in Amsterdam, en volgens heb je deze plekjes ook in andere plaatsen in ons land, waar het lekker samenzijn is. En dat heet dan nog werken ook. Mooi toch...vanavond, gaan we naar Dordrecht, een ontmoeting met vrienden van ons, in een prachtige koetshuis, bij een kasteeltje...ik ben benieuwd, ben er nooit eerder geweest, ga het ervaren. Dit is ontmoeten en ont-moeten. Niets hoeft er nog...onafhankelijkheid ten voeten uit. Heerlijk....een fijn weekend voor jullie allemaal! Anita Een foto van Annemarie in Lissabon, en een foto van dat leuke wijkje daar.

Zonnestralen vangen en Daniël Lohues luisteren...

Ken je dat, autorijden en zodra het even lijkt te kunnen, je dak openschuiven en de eerste zonnestralen op je huid voelen. Heerlijk. En weet je wat nog lekkerder is, lekker rijden, beetje tempo en dan luisteren naar mooie muziek. Voor mij is dat Daniël Lohues soms, toen ik naar mijn vader terugreed, een dag nadat hij overleden was, en ik nog even naar hem wilde kijken, draaide ik ook deze muziek, verdrietig, eenvoudig en eerlijk en het nummer 'zo schier zo mooi zo lief' hoort bij mijn herinnering aan dat moment. Vandaag was ik in vrolijker stemming en reed ik lekker op tijd terug naar huis, omdat ik straks bij Mila ga helpen en hoorde ik ook deze muziek, het dakje open, een paar verdwaalde zonnestralen, op mijn gezicht. Rijkdom he...zomaar op donderdagmiddag. Lekker in mijn spijkerbroek naar Yarden, vanmorgen op de weegschaal, nog steeds goed, weer een paar ons kwijtgeraakt. En ja, die paar ons, eet ik er zo weer bij hoor. Maar het gewicht is stabiel. Moet ook he....voelt zoveel beter. Nu hier aan tafel, even tijd voor zomaar niets. Even rust. Ik ben moe merk ik. Een paar nachten wat minder goed geslapen. Inmiddels goede gesprekken gevoerd, met de mensen uit mijn team. Met collega's. Lekker als je werk fijn is. En op dat werk heb ik een vriend. Een externe collega, een leuke man, met wie ik af en toe een kopje koffie drink, heel vroeg in de ochtend. We praten over het leven, zijn gezin, zijn vakantie, auto's, wijn, kortom, de mooie en soms ook wat minder mooie dingen van het leven, delen we. Leuk, vandaag zei hij tegen me 'als ik straks hier niet meer ben, je weet het nog niet, maar dan kom je een glas wijn bij me drinken...'. Ik kan wel genieten van dit soort spontane dingen. Gewoon leuke mensen, die zomaar je leven in stappen, er soms ook weer uit stappen, maar ondertussen heb je een kwaliteitsmomentje. Sta je even stil, bij alle andere dingen, die er ook zijn. Gewoon simpelweg fijn. En zo ervaar ik het contact met deze leuke man ook...lieve mensen, vandaag las ik het citaat van de dag 'wanneer je dingen vanuit je hart onderneemt, voel je een rivier van vreugde door je stromen'. Mooi he...krijg je zomaar iedere dag, een cadeautje in je mailbox. Dank je wel...ik doe mijn best vanuit mijn hart te leven. Moeilijk soms hoor...want dat hart van mij, wordt met regelmaat ook aangetikt. Vanmorgen sprak ik nog een collega over wie soms niet zo aardig gesproken wordt. En refereerde ik aan de Bijbeltekst, die mijn moeder mij af en toe voor hield 'wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook aan een ander niet'. Maar soms is dit wel lastig. Ik probeer altijd maar, als iemand lelijk doet, of onaardig is, even stil te zijn. En dan heel rustig te reageren, werkt meestal wel. Ik probeer niet kwaad met kwaad te vergelden, maar merk, dat hier (vooral als ik moe ben) wel een aandachtspunt zit voor mij soms. Genoeg voor vandaag, niks is voor niks zingt Daniël Lohues nu...fijne dag verder. En geniet, van de zon, je medemens, een mooi muziekstuk, een glimlach, of zomaar van niks, van het even stil zijn....

Zondag mijmering

Terwijl op mijn tafel prachtige paars getinte tulpen staan, en op de eettafel blauwe hyacinten, buiten ligt een mooi wit pak sneeuw, de ster van mijn Mercedes is verstopt onder de sneeuw, en uit mijn speaker klinkt het liedje 'he ouwe' van Hazes junior. Vroeger durfde ik niet te zeggen, dat ik dit soort teksten wel aansprekend vind, dat ik mee zit te zingen en ondertussen gewoon weg mijmer. Niet melancholiek, maar met een glimlach rond mijn mond. Omdat ik me 'oud' voel als ik denk aan mijn ouders. Geen kind meer, maar een mens, die keuzes maakt, die glimlacht als zij ondeugend is of denkt, omdat dit zo lijkt op hoe mijn vader kon zijn. Ik zie hem nog zitten in de tuin, bij zijn vuur, een glas wijn binnen handbereik, een mooie vrouw in zijn nabijheid. Ach die vader van mij. En als ik mijzelf serieus zie zijn, zie ik mijn moeder voor me. Me overhorend voorafgaand aan een examen of proefwerk, en zo sleepte zij mij door die schooltijd heen. Hield zij mij in toom, op haar eigen oh zo bijzonder manier. Samen dansen voorafgaand aan mijn eindexamen in de woonkamer, ja dat was zij ook. Mijn ouders. En Hazes zingt 'de cirkel is nu rond'. Mooi, een zondagochtend, straks lekker naar de film in Den Haag, gewoon lekker samen. Niks geen gedoe. Geen drukte, even geen zin in. Ergens een klein hapje eten, glaasje wijn erbij. Zomaar zijn. Op Facebook heb ik een geweldig intens filmpje staan van een oude man, die zingt voor zijn stervende 93 jarige vrouw. Prachtig, oprechte liefde en toch ook plezier. Hoe bijzonder. En vandaag is mijn tante, naar wie ik ooit genoemd ben, tante Anita jarig. 93 jaar. Ik hoop ergens haar dit niet na te hoeven doen, maar dat hoeft tegenwoordig ook niet meer. De dialoog over voltooid leven is gestart, euthanasie is mogelijk. Ik gun iedereen hierin zijn eigen keuze. Ik wilde altijd onafhankelijk zijn en wil dit ook blijven. En ik weet, dat mijn mening geleidelijk aan kan veranderen, hoe ouder ik aan het worden ben. Soms wat milder, soms wat stelliger, afhankelijk van het onderwerp. Voor nu, een mooie rustige zondag, nog even mijmeren, nog even genieten, er wacht mij weer een mooie week. Vol, en vast weer vol mooie indrukken, want dat brengt mijn leven en werk met zich mee. Ik geniet van de mooie bloemen, en straks van een heerlijke film. Oh ja en ik wens iedereen een prachtige zondag toe. Geniet van de sneeuw, wat een mooie plaatjes kun je nu schieten. Wat een mooi gezicht. Dag! Anita

Samen zijn en samen werken

Lieve mensen, en nu is het zaterdagmiddag, 11 februari 2017. 10 over 5 en ik zit heerlijk in een langzaam donker wordende woonkamer in stilte, zomaar lekker te zijn. Na een ongekend drukke en volle week, en een prachtige tweedaags Yarden College in Doorn, schrijf ik nu, vanuit rust een blog. Wat was het een geweldig mooi samen zijn daar in Doorn, met ca. 45 mensen, inclusief ons team, waren we samen in Landgoed Zonheuvel in Doorn. Vrijwilligers van Yarden, uit het hele land. We bleven slapen met zijn allen op deze gave plek, hebben we samen met collega's van Yarden, een vijftal workshops mogen volgen. En gisterenavond als klap op de vuurpijl, de theatervoorstelling In de Gloria van Bint. Indrukwekkend, en met een lach, en een traan. Met een open sfeer, met geweldig mooie gesprekken over van alles, en jawel, ook over de dood, waren wij samen. En genoten wij, van alles, wat vanuit het team Verenigingszaken werd aangeboden. Dansen met Bea, op zoek naar jezelf, nadenkend, over hoe we de samenwerking met onze collega's van het hoofdkantoor kunnen verbeteren, veranderen. Zodanig, dat wij echt 1 Yarden zijn, bij alles wat we doen. Pieter zei het nog zo mooi 'het wordt nog mooier en beter als we het samen doen, in samenwerking met het bedrijf' en volgens mij is dit Persoonlijker zijn, dan de collega bedrijven. Wij van Yarden. Gisterenavond in de bar, was het goed en gezellig. Met veel plezier, lachen om een vrijwilliger uit Groningen, die op haar bucket list had geschreven, rappen met Wouter. En Wouter bleef onze rapper, ook vandaag weer. De barman Martijn, was blij, toen wij het laatste rondje aankondigden, want wat een plezier hadden we met elkaar. Geweldig, vanmorgen om half 8 weer aan het ontbijt. En weer een intensief programma, waar hard gewerkt is. Samen gewerkt, met als uiteindelijk resultaat, ca. 45 mensen, die tevreden door de sneeuw huiswaarts gingen, elkaar bedankten voor de gastvrijheid, voor het samen zijn. En nu, nu zit ik hier lekker stil te zijn, en hoef ik niet zoveel meer. Moe maar voldaan heet dit...de foto's komen langzaam aan binnen, de indrukken die we met elkaar hebben neergezet draag ik weer met me mee. Yarden Vereniging leeft, als nooit tevoren. En geloof me, jullie gaan van ons horen. Volg ons op de website www.yarden.nl en kom naar onze evenementen, meer dan 120 evenementen in heel Nederland. Gaaf! Fijn weekend verder. Vandaag 2 jaar geleden was de uitvaart van mijn vader. Gisteren was de geboortedag van mijn moeder, zij zou nu 85 zijn geworden, zij werd niet ouder dan 70. Maar ook dat is mij weer zo duidelijk geworden, zij leven voort in mij. In de dingen die ik doe, of juist niet doe. In de dingen die ik zeg, in mijn houding en mijn gedrag, in mijn plezier en in mijn verdriet, ik denk op mijn manier, even aan deze twee mooie mensen, dankzij wie ik hier mag zijn. En dit leven mag leven. Bedankt...ook over hen, heb ik gepraat de afgelopen dagen, omdat je praat over afscheid nemen, over rouw, verlies en alles wat daarbij hoort. Ik heb mooie nieuwe vrijwilligers mogen ontmoeten en oude vrijwilligers, die ik al kende. Ik ben er blij mee, met al die mensen, die zoveel van zichzelf geven aan Yarden. Top! Fijn weekend allemaal...