Bloemen, ontmoeten en overheerlijk Syrisch eten...

En terwijl je de wind hoort waaien, volgens mij Sinterklaas alweer in het land komt, en je overal de etalages mooi ziet worden, voor alle feestdagen die gaan komen, zit ik weer op mijn vertrouwde plekje. Thuis aan tafel. Met prachtige bloemen om me heen, alsof ik jarig ben. Bloemen van een vriendin, en bloemen van Razan, de bloemen die zij heeft gekregen van Yarden, mocht ik geven aan Annemarie. Lief he...omdat ik zowel Adel als Razan afgelopen week, na een prachtige avond vol ontmoetingen in het Yardenhuis Utrecht, bij Harm Kamphuis en zijn team, met een auto vol Syrische hapjes allebei naar huis heb gebracht. Waarom, omdat Adel naar Rotterdam moest en we pas rond half elf of misschien nog wel later, wegreden uit Daelwijck. En Razan naar Den Haag Loosduinen. En om hen nu ergens af te zetten bij een treinstation zo laat in de avond, met zo enorm veel bagage en eten, dat ging mij te ver. En toen ik rond kwart over twaalf in de nacht Razan had afgezet, zag ik dat mijn tank bijna leeg was. En ben ik als een bejaarde, zonder heel hard op te trekken of af te remmen, terug naar Wassenaar gereden. Ik had geen zin meer om te tanken. En de volgende ochtend heel vroeg weer, baalde ik...want toen moest ik direct het eerste beste tankstation bezoeken. Maar wat was het weer mooi, om deze avond mee te maken. Adel interviewde Esseline van de Sande, ooit trainer en adviseur van de VN in Damascus. Over hoe het was voor haar om daar te leven, als Nederlandse vrouw. En wat mij raakte was haar verhaal over de prachtige openheid en gastvrijheid, die zij daar ontmoet heeft. Maar ook het feit, dat mensen tijd hebben voor elkaar. En dat dit nu hier in Nederland is, wat zij zo mist. Maar ook de broers Bakri en Mohammed Eleni, die hier een stichting hebben opgericht, om als vrijwilliger niet passief maar actief bezig te zijn. Zij helpen ouderen, hulpbehoevenden en onderhouden stadsparken, vanuit hun stichting. Zij proberen hier een dienstbaarheid te laten zien, waar wij nog iets van kunnen leren. Mooi. Er waren collega´s, vrijwilligers, Ledenraadsleden en nog wat gasten. Onder de indruk was ik van de familie Alhozj. Zij hadden een groot restaurant, een slagerij, een bakkerij in de buurt van Damascus en 400 mensen in loondienst. En nu heb ik hen hier in Nederland mogen ontmoeten, en zijn zij dankbaar dat wij gebruik hebben gemaakt van hun catering, omdat wij hen hiermee helpen een nieuw bestaan op te bouwen. Vader, moeder, dochters en zonen. Indrukwekkend, en hun voedsel was zo lekker. Iedereen ging naar huis met een doosje vol lekkers, hartig en zoet, prachtig! Razan heb ik ontmoet, zoals jullie weten bij Face the Future. Een programma, waar ik door Ron Bavelaar opmerkzaam ben gemaakt, omdat hij deze organisatie kende vanuit zijn werk voor AMREF. Face the Future organiseert een drie daagse training, waar nieuwkomers en Nederlanders elkaar ontmoeten. Met elkaar zijn en samenzijn. En waar je samen met een nieuwkomer (vluchteling) eigenlijk een commitment aangaat met elkaar. Een commitment, om elkaar te helpen, elkaar bij te staan en samen probeert je bijdrage te leveren aan een stukje integratie in Nederland. Mooi, terwijl ik dit schrijf, denk ik aan Mila en Simone. Zij waren vorig jaar in India, om te komen volgens mij voor Unesco of zoiets. En op dit moment is bij hen in het restaurant Ashwin, een jonge kok uit India. Hij is voor drie maanden hier. Mooi hoe ook zij, hun bijdrage leveren, om elkaar als mensen de hand te reiken. En te proberen vanuit de verbinding van je hart, het leven iets mooier te maken dan het is. Leuk, zo dichtbij gebeurt het ook. En afgelopen week, met Razan en Adel, en al die andere prachtige mensen, ging Razan opeens speechen, voor de hele groep. En ik, ik was geraakt en emotioneel. Tja, het was prachtig! Maandag ga ik lunchen bij Face the Future om te kijken wat ik meer voor hen kan doen, dan wat ik nu al doe. Misschien hen helpen bij projecten ofzo. Mijn rol binnen de Stichting Een Land Een Samenleven, heeft hier ook mee te maken. Met Razan en Adel ga ik kijken, hoe ik zoveel mogelijk van dit soort mooie initiatieven kan bundelen en laten samenkomen, en kijken hoe we elkaar kunnen versterken. Dit is een van mijn projecten voor de Stichting ELES (Een Land Een Samenleving). Dit was ook de week van het afscheid voor mij. Want een van mijn meest dierbare collega´s, Carla is weg bij Yarden. Ik oordeel niet, maar voel het wel. Ik mis haar, in mijn nabijheid. We trokken best veel samen op. En het mooie is, dit hoeft niet anders te worden nu. Want soms is het zo, dat mensen, die je in je hart hebt gesloten, bij je blijven, ongeacht waar je reis heen gaat. En zo zal het ook met Carla en mij zijn. Ik zie mijn leven als een mooie reis, tot nu toe, ik mocht mensen ontmoeten, verliezen, weer opnieuw tegenkomen, soms neem je bewust afscheid van mensen, omdat je samen klaar bent. En ieder voor zich weer verder reist, zonder die ander. En als je dit soort trajecten, samen doet, is het goed. Als je de reis die je samen maakt, goed afsluit, kun je los van elkaar weer verder. En dit gaat over vriendschap, liefde, ziekte, sterven, maar ook over werk. Een goed afscheid helpt je verder, volgens mij een prachtige zin van Yarden. En dus ook van mij. Zo kon ik afscheid nemen van mensen van wie ik gehouden heb, omdat het einde van hun leven kwam. Zo kon ik afscheid nemen van mooie organisaties waar ik gewerkt heb, omdat er een nieuwe mooie organisatie voorbij kwam. Zo kon ik afscheid nemen van liefdes, omdat de liefde overging naar iets anders, of voorbij ging. Zo kon ik afscheid nemen van collega´s, met wie ik niet meer deel dat wat ik vroeger deelde. En zo kon ik afscheid nemen van materie, omdat het me niets meer deed. Maar een ding, daar kan ik nooit afscheid van nemen, en dat is dat mooie merk Mercedes. Wat een geweldig merk. En jawel, ik heb haar gevonden, die prachtige bolide...mijn droomauto. Mijn auto, waar ik nooit meer afscheid van wil nemen. Je mag al mijn materie hebben, maar deze auto blijft bij mij. Ik vertel er jullie later meer over, nog een paar weekjes wachten. Wat wel leuk is, is dat mijn collega Gonda ervoor gezorgd heeft, dat ik een interview krijg in het magazine Mercedes, over mijn passie voor dit merk. En toen zij mij dit bericht stuurde, dacht ik ´wow wat zou Pa van Loon dit gaaf vinden´. Wij lazen namelijk altijd samen dit magazine. Een soort van glossy, waar we samen lazen over de nieuwe modellen, de oude modellen en hij was net zo gek als ik, van een horloge (hé Pa van Loon, je kleindochter Noor draagt jouw horloge aan haar rechterhand, uit eerbetoon voor jou, omdat jij, toen je linkszijdig verlamd was, je horloge ook rechts droeg, en dit horloge heb ik ooit voor je gekocht, voor je laatste verjaardag, en nu, nu draagt Noor het..net als jij aan haar rechterhand'. Maar ik zal het aan je laten zien in gedachten Pa van Loon, als dat magazine klaar is. En ik zal seinen met mijn oplichtende Mercedes ster, naar jou! Dus lieve mensen, al die mooie ontmoetingen, steeds maar weer, maken mijn leven zo mooi. Nu in de stilte van ons huis, met Annemarie tegenover me, die haar eigen ding doet, geniet ik van deze mooie dag. Een hele fijne dag gewenst! Deze armband kreeg ik bij Face the Future. Gemaakt van het rubber van de rubberen reddingsvesten, waarmee vluchtelingen in Griekenland aan land zijn gekomen. Als symbool voor de verbinding waar Face the Future voor staat. Mooi he...

Zomaar heel even....

En nu is het zondag, eigenlijk zou ik bij mijn vriendinnetje gaan eten, maar doordat ik niet zo goed kan eten, en mijn gezicht een beetje opgezet is, zit ik lekker thuis nu. Net even bij AH geweest voor wat boodschappen, Annemarie strijkt en ik geniet even van de stilte. Wat heb ik toch met die stilte...hoe heerlijk vind ik het, om rustig thuis te zijn, en zomaar te genieten van alles hier om me heen. Ik voel me niet heel lekker, ben wat duizelig, gebruik veel pijnstillers en wil af en toe slapen. En natuurlijk wil ik morgen werken. Vrijdag zou mijn implantaat geplaatst worden, maar mijn bot van de bovenkaak was niet sterk genoeg. Dus moest er kunstmatig bot in mijn bovenkaak geplaatst worden en het hele spul moest gehecht worden. Voelt alsof ik in de boksring heb gestaan, dikke wang, en heel gevoelig in mijn mond. Heel zacht voedsel eten, een overheerlijke soep door Floor voor mij gemaakt, en hele kleine hapjes nemen. Goed voor de lijn, dat is dan weer een voordeel. Maar nu, nu moet ik vijf tot zes maanden wachten, voordat het implantaat geplaatst kan worden. Eerst moet mijn bovenkaak sterk zijn en worden. En dan na weer drie maanden mag de kroon/brug er op geplaatst worden. Dus zorgverzekering zet u schrap, ik kom er aan in 2018. Een duur grapje daar in mijn mond. Maar ja, dan kan ik weer een poosje vooruit. Leuk, dit weekend, hebben wij met Emmy en Reynaud, eventjes nog de verjaardag van Floor gevierd. Met Roos en Sabine erbij. Met champagne. Floor is heel druk bezig met haar master, en haar werk. Heeft nauwelijks nog vrije tijd en dit betekent dat we ca. 2 weken na haar echte verjaardag, hier even bij stil hebben kunnen staan. Ondertussen ben ik druk aan het kijken naar hele mooie mercedessen, een mens als ik, wil altijd dromen, dromen en genieten van een foto alleen al. Een Mercedes Benz, ja dat is al mijn hele leven lang, mijn passie, hoe gaaf zou het zijn, als ik in 2018 zomaar samen met Annemarie in zo'n prachtige bolide privé kan gaan rijden. Weet je, het loslaten van mijn huis in Schoonhoven, geeft me ook zoveel nieuwe ruimte, om andere dingen te gaan doen. Dit huis helemaal vrij maken en genieten...want weet je, soms ben ik mij er zo enorm van bewust, dat je echt vandaag moet genieten. Niemand weet wat er morgen komt of komen kan. Jij niet, en ik niet. Ik voel dat het leven wat anders gaat worden, de komende periode. Dat ik meer wil coachen, mensen wil helpen en keuzes wil maken, naast mijn werk bij Yarden. Heerlijk voelt dit...ik ben eigenlijk al begonnen. Soms verloopt het leven, zoals het moet, dan vallen zaken op zijn plek. Dan neem je afscheid en komt er iets voor terug. Ik vind afscheid nemen wel een ingewikkeld ding. Ik vroeg mij gisteren zomaar af, hoe het zou zijn met al die mensen, die niet meer hier zijn, niet meer leven. Ik had namelijk weer eens gedroomd over mijn vader. En dromen over hem, is altijd wel een mooie droom. Het lijkt alsof hij er altijd is, als ik een keuze maak of wil gaan maken. Gek, mijn oude wijze raadgever, Pa van Loon. Ik heb niet zoveel te melden nu, ik doe gewoon mijn ding, lees mijn krantjes, drink mijn koffie en water met een klein bubbeltje en ik probeer me wat rustig te houden. Ik lees een heel bijzonder boek van een schrijver die ik niet ken Jan Guillou. Mooi, indringend, en anders. Een fijne zondag gewenst...het is alweer een tijdje droog en rustig weer. Lekker wel, de wind in je haren...doet me denken aan rijden in een cabrio, een Mercedes wel te verstaan, het leuke vind ik altijd, dat je in zo´n soort auto anders rijdt, je rijdt over mooie kleine dijkjes, weggetjes, en geniet van het mooie landschap. Je scheurt niet over de snelweg van A naar B, maar het is genieten, de hele bak lekker verwarmd en als er iets ontspannen heet, dan is dit het wel...heerlijk...nog even, het komt vast weer een keer....

Even jezelf leeg maken...

En vandaag is zo'n dag, ik heb ervoor gekozen even een tijdje van huis uit te werken vandaag. Vanmiddag weer in de auto naar Zwolle, voor een avondprogramma. Een intervisie bijeenkomst. Soms ben ik als mens gewoon eventjes heel lekker moe. En wil ik mijzelf even lekker leegmaken. In de stilte van ons huis. Met mijzelf en in mijzelf. Met mijn eeuwige kopje koffie. Mijn krant, mijn mail, het afhandelen van alle zaken. Het maken van die afspraken, die ook nog steeds ingepland moeten worden. Kortom ik loop eventjes niet zo heel hard. Ik maak even pas op de plaats en probeer vanuit de rust, alles weer op orde te krijgen. Een kado kopen voor een van de hoofdbestuursleden, waar wij op 8 december as afscheid van nemen. En al dat soort kleine dingen, die er gewoonweg niet van komen. Uren tellen doe ik al niet meer, want dan schrik ik. Maar ik schrik niet, want ik realiseer me hoe leuk mijn werk is en mag zijn. Wat een mooie ontmoetingen mijn werk met zich meebrengt. Soms kom ik met mensen in gesprek, en dan realiseer ik me, hoeveel mensen bezig zijn met hun medemens. Een medemens die ziek is, verdriet heeft, angst heeft voor het onbekende soms en dan voel ik mij zo ongekend gelukkig. Geluk, wat is dat eigenlijk...nu, op dit moment is dat Anita van Loon aan de eettafel, met koffie, een IPad, een krantje, en de JAN. Ja ik krijg ieder jaar van de dochters van Annemarie, van Roos en Floor, een bladcadeau. En dan neem ik een abonnement op een mooi magazine. Gewoon zomaar, om te genieten, om te ontspannen. Ik hou heel erg van mooie magazines, en deze geef ik dan weer door aan mijn schoonmoeder. Heerlijk, samen genieten, delen enzo. Delen, ik denk dat ik beter kan delen dan wie ook. Geleerd van mijn ouders. Zij leerden mij te delen, omdat ik me realiseer wat een rijkdom ik heb. En rijkdom dan in de vertaling van mijn vader, rijkdom vanuit een groot hart. Niet mijn banksaldo, of mijn bezit. Maar rijkdom vanuit mijn hart. Je mooiste fles wijn drinken met mensen die je dierbaar zijn. Met Emmy en Reynaud drinken we af en toe een prachtige fles wijn juist omdat zij zijn wie ze zijn. Juist omdat ik me bij hen zo welkom voel, wil ik die pareltjes met hen delen. Ik moet zomaar denken aan Roel en Karin. Toen zij hoorden dat ik ziek was, kwamen zij heel snel bij ons op bezoek (ik spreek over het jaar 2007) en Roel was naar de slijter gegaan en had een enorm mooie dure, geweldige fles champagne gekocht voor mij, voor ons. Als symbool voor onze vriendschap, voor onze band. Geweldig en hoe fijn is het, dat juist deze twee mooie mensen, zomaar op mijn verjaardag weer bij me waren. WoW...en die champagne, die was goddelijk! Binnenkort gaan we met elkaar heerlijk dineren, om te vieren dat onze vriendschap er is. Al zo lang...al ruim 21 jaar. Roel en ik leerden elkaar kennen bij ADP. Geweldig wat een tijd... Ik lees net een interview en hierin staat - verdrinken in een zee van tijd, al is het maar voor een dag - en zo voelt deze dag nu al voor mij. Ik verdrink even in een zee van tijd. Ondertussen hoor ik allemaal geluidjes, en dat zijn emails die binnenkomen...en ach, die beantwoord ik zo dadelijk weer. Nu nog even genieten van die ' zee van tijd '. Ik gun het jou ook...zomaar eventjes een zee van tijd hebben, om te doen, waar je zo gelukkig van wordt. Om stil te staan bij wie je bent, en wat je dromen zijn. En om je af te vragen wat jij nu even nodig hebt. Rust, even niks, even achterover leunen misschien...kijk maar. En vergeet vooral niet ervan te genieten...dag!

Waar was je nou?????

Deze week maakte ik wel meer dan 70 uur of zo. Ongekend ik was overal en nergens, ik was in Almere, in Amsterdam, Den Haag, Leidschendam, Joure, Assen, Groningen en vandaag en gisteren was ik met een groep prachtige mensen samen in Zonheuvel in Doorn. En in het bijzonder in het Maarten Maartenshuis, een schitterend huis, midden in de bossen in Doorn. In dit huis, een zogenaamde buitenplaats woonde Maarten Maartens (een schilder, dichter) in 1903 tot aan zijn dood in 1915 met zijn gezin.En nu is dit prachtige huis, een locatie waar je kunt trouwen, trainen en waar wij als Vereniging Yarden ons tweedaagse Yarden College hebben laten plaatsvinden. Een Yarden College is er voor onze vrijwilligers, en heeft als doel, elkaar ontmoeten, leren van elkaar en elkaar inspireren. En deze dagen waren wij met ca. 40 mensen bij elkaar, vrijwilligers, mijn voltallige team, Pieter uit het Hoofdbestuur, en ook afgevaardigden uit onze Ledenraad. Prachtig om met elkaar te zijn, te genieten, lekker te eten, te leren, en ook jezelf even volledig onder te dompelen. En gisterenavond, mochten wij met elkaar getuige zijn van een prachtige voorstelling van de drie dames van de Kunst van het Rouwen. Een theatergroep, vrouwen die ieder voor zich op hun eigen wijze, keihard geconfronteerd zijn met verlies. Je man verliezen, weduwe zijn, doorleven met je gezin, alleen, in een wereld, die rouw best nog heel ingewikkeld vindt. En dan ga je hierover met elkaar heel puur, heel echt theater maken. En deze voorstelling, een try out nog, heet 'waar was je nou...'. En gaat over verlies, rouw, afscheid, maar ook wat dit doet met jou als mens, als medewerker. En hoe goed soms, maar hoe onhandig soms ook, een werkgever, een mens, een manager, een collega met jou omgaat als je verlies hebt. En wist je eigenlijk dat 25% van de mensen zich niet begrepen voelt door hun werkgever, als het over rouw en verlies gaat? Wist je dat mensen vaak heel lang ziek blijven, na zo'n heftig verlies. Dat het ongekend ingewikkeld is, om met elkaar verder te gaan, als collega's na zo'n ingrijpende gebeurtenis. En verlies is meer dan dood, het gaat ook over scheiding, verlies van baan, verlies van vriendschap, of verlies van je gezondheid. Pffffttt...daar zat ik dan in de zaal, terwijl deze drie prachtige vrouwen, zich zo ongekend kwetsbaar lieten zien. En vroegen om feedback, om interactie, om hoe het dan wel moest. We mochten mee doen, een vrijwilliger mocht op de stoel van de leidinggevende gaan zitten en in gesprek gaan met de vrouw die haar man verloren heeft. Jezus...en die komt binnen hoor. Die echte pure emotie...dus, als je ooit een keer deze voorstelling wil zien, Vereniging Yarden gaat deze voorstelling in het land laten zien. Want wie kent er niet iemand, die ook te maken heeft met verlies. Welk bedrijf heeft hier niet mee te maken, een medewerker, en zijn of haar partner komt te overlijden. Ik herken het ook. In mijn team, om me heen. En ja, ook ik ervaar een soort van lieve klunzigheid om me heen, mensen willen er zo graag voor je zijn, maar hoe doe je dat dan... Dus ja, je begrijpt het wel. Na die voorstelling wij met die drie prachtige vrouwen, Lizette, Mariska en Stephanie, de bar in gegaan. En hoe mooi is het dan, om gewoon te praten, over verlies, over deze voorstelling, over wat het allemaal met je doet. Dus ja, die bar, dat werd wel laat, niet voor iedereen, maar voor een paar.... En vanmorgen 8 uur, ontbijten, en om kwart over negen, weer aan de bak. Workshops over hoe je effectief vergadert en met elkaar komt tot resultaat, maar ook over jouw 'waarom'. Waarom doe je wat je doet. En ook hier weer prachtige verhalen, ontmoetingen, ontboezemingen soms...wat een rijkdom. Heet dit werken? Is dit mijn baan? Jawel...ik zeg toch heel vaak, dat ik een geluksvogel ben. Dat er vast op een wolkje iemand het voor mij regelt daar boven. En mij gewoon zomaar in het licht plaatst. Jawel, zo voelde het ook dit weekend weer. Tjerk mijn collega van de divisie Verzekeringen, was gisteren onze gast. Een man met een geweldig verhaal, inspirerend, enthousiast, anders, en zo uniek, hij nam ons mee in de wereld van de uitvaart verzekeringen en ja, daar hoort ook keuzerecht bij. Maar Tjerk, denkt in kansen, in mogelijkheden. Hij ziet perspectief, en hij maakt altijd verbinding met de Vereniging, onze leden. Prachtig, dus ja Tjerk, dank, dat je er bent, en er gisteren was. De afgelopen week mocht ik met wat collega's uit het team van Noord, naar een prachtig toneelstuk Dood & Zo. Indrukwekkend, Annemarie Prins, een oude actrice, samen met Eva Duijvestein, een jonge actrice. Zij ontrafelen de dood, op een indringende wijze. En weer zat ik zomaar in Assen in het theater, en kwam ik Alice tegen, Alice is een collega die mij zeer nauw aan het hart ligt, gaat, of hoe zeg je dat. Zo bijzonder, ik ken voor mijn gevoel in Assen niemand, en zomaar word ik omhelsd door Alice...weet je, het leven brengt zoveel moois bij elkaar. De dood ook, daar ben ik van overtuigd. Want dat is als het ware onze basis nu, ook mijn basis, werken rondom het thema dood. Vandaag ook hoorde ik de motivatie, het waarom van onze vrijwilligers, waarom breng jij als vrijwilliger zoveel tijd door voor onze Vereniging, wat maakt dat je dit doet? En al die verhalen, die maken echt dat je tot het diepst in je ziel geraakt wordt. Een jonge man uit Limburg, een nieuwe vrijwilliger Mark, uit Limburg zei 'er is niets zo groot als het hart van een vrijwilliger' en ik onderschrijf dit. Want al die prachtige mensen, die ik gisteren en vandaag mocht ontmoeten, mijn drankje met Hanna in de bar, het gewoon zomaar lachen met elkaar, ondanks het verlies van een geliefde, die verbondenheid met dat ruwe, soms rauwe rouwrandje, maakt dat ik me zo thuis voel in deze baan, dat ik mijn zegeningen tel, steeds maar weer. Dus ook nu, thuis, samen met Annemarie vieren we dat we 11 jaar getrouwd zijn (jawel gisteren...)dus nu drinken we champagne, eten we sushi, en goddelijke hapjes, staan de bloemen er prachtig bij en realiseer ik me, dat leven en dood zo verdomde dicht bij elkaar liggen. Dat jij als mens, zoveel kunt doen, om het verdriet van die andere mens, wat draaglijk te maken, wat te verlichten. Soms door je hand, soms door een blik, een knipoog, een glimlach, of soms door gewoon te zeggen 'ik weet het ook even niet..' maar door de verbinding van jouw hart, naar het hart van de ander, kom je echt al heel ver. Dus lieve mensen van Vereniging Yarden, met wie ik in Zonheuvel mocht zijn, met wie ik in bar mocht zijn. Die ik mocht omhelzen, met wie ik een traantje heb gelaten, lieve Kunst van het Rouwen vrouwen, dank jullie wel, dat jullie er zijn. Dat jullie je openen, en zo genadeloos veel delen met mij, met elkaar. Dank...mijn leven is weer zomaar een stukje rijker, en het gaat niet om die rijkdom, maar het gaat erom, wat je ermee doet...en ik, ik denk erover na, en probeer iets te doen, naar jou en jou, en jou...in dit leven, ik probeer mijn lessen van het leven, te vertalen, naar een handreiking naar jou! Fijne zondag allemaal!

Een boswachtershuisje...

Terwijl de dagen korter worden, je alweer in het donker de deur uitgaat en heel vaak weer in het donker terugkomt, realiseer ik me, dat het jaar 2017 zijn laatste maanden in is gegaan. Een jaar waarin weer veel zaken afgesloten worden, denk maar aan het mooie Schoonhoven, maar denk ook aan bepaalde taken in mijn werk, als bijvoorbeeld Amsterdam Zuidoost, waarvan ik me los heb gemaakt. Logisch want het hoort niet meer bij mijn huidige werk. En loslaten geeft ruimte. Zo hebben we gisterenavond als team in Kampen, met elkaar de taken, de portefeuilles voor 2018 bepaald en afgesproken. We zijn met elkaar in gesprek gegaan, om werkdruk wat meer gelijk te trekken en naar elkaar te luisteren. We hebben onze 'believes' gedeeld. En al die 160 kilomter terug naar huis, langs donkere wegen, nog even lekker gebeld en bijgepraat met een vriendin van me. Fijn! 2017 was ook een jaar, waarin ik me steeds meer realiseer, hoe belangrijk het is, om gewoon iedere dag te genieten van wat er is. Je plekje aan tafel, je werk, je vrienden en je familie. En vooral ook je gezondheid, en de keuzes die je maakt. Deze week moest ik terug voor mijn knie. En zonder fysio, met een injectie, en daarnaast toch veel sjouwen, trappen lopen etc. is ook die knie weer prima in orde. Ongekend he...En afgelopen week, op een van die bijna schaarse momenten samen, hebben we besloten om de kerst gewoon in stilte door te brengen, in de hoop dat Emmy en Reynaud naar ons toekomen, om met ons te eten, en de meisjes ook. Maar voor de rest lekker te wandelen door het bos, boeken te lezen, de houtkachel te branden en te genieten van niet zoveel meer, dan elkaar. En zo zijn we terecht gekomen bij een boswachtershuisje ergens in het bos. Daar vieren we de verjaardag van Annemarie, en zijn we met de kerst...zomaar verstopt in het bos. Heerlijk...kranten mee, boeken mee, scrabble mee en verder niet zoveel. Natuurlijk een doosje wijn, en wat champagne mee. Fijn...om in alle rust dit jaar af te sluiten. Het lijkt me heerlijk...mijn grote droom is ooit een huisje te hebben, ergens in een stilte gebied en toch dicht bij de wijnbar, bij het centrum, om te genieten van de stilte. De rust, en de momenten na je werk. Een mooi plekje om te coachen, te schilderen, te zijn. Wie weet wat er allemaal nog kan gaan gebeuren. Ik zou het superleuk vinden. Ja ook dit is mijn believe...voor ooit. Het komt goed. Voor nu, een heerlijk weekend niks. Fijn...jawel, met mijn krantje, mijn Nespresso het blad LATER. Een gemiste kans vind ik, voor ons bedrijf, maar dit terzijde. Vanmorgen Emmy en Reynaud opgehaald van Schiphol. Ook zij zijn fijn weer thuis. En kunnen lekker in hun eigen huisje wat bijkomen van alle drukte en emoties rondom hun reis. Een verhaal op zich, ik deel het niet. Weet je het is fijn, als je weet, dat die mensen van wie je houdt, ergens in de buurt zijn, en thuis zijn, en veilig zijn. Ja terwijl ik dit schrijf, denk ik aan Razan, aan Adel, hoe zouden zij over dit soort dingen denken. Wat betekent veiligheid voor hen. Wat betekent veiligheid voor jou. Voor mij gaat veiligheid over je werk. Het hebben (en houden) van werk waar je van houdt. Je veilig voelen, omdat je auto een goede auto is. Maar vooral je veilig voelen, omdat je vertrouwt op jezelf. Op waar jij voor staat, wie jij bent. Je onafhankelijkheid...ja ik weet het, dit is mijn ding. Ik vertrouw op mijzelf, mijn kracht, mijn ruimte, mijn zijn. Ongeacht waar ik ben, en wat ik doe. Ik wilde het al, als jong meisje, onafhankelijk zijn...en dat is gelukt! En volgens mij zit dat in het feit, dat ik altijd weer een weg zie, een mogelijkheid zie, ook al lijkt het soms bijna onmogelijk. Dit gevoel is in mij geboren, toen ik ziek werd, en ik hoe dan ook beter wilde worden. Want die van Loon, die geeft nooit op. Toen niet en nooit niet. Met een glimlach denk ik nu aan mijn moeder, zij heeft met dit geleerd. En gelukkig is het me gelukt om altijd te blijven geloven in Anita van Loon. Nu een onafhankelijk, vrij, niet gepland weekend voor me. Zalig...dikke zoen! Anita

Schoonhoven

Ja deze blog gaat terug in de tijd, en uiteindelijk kom ik dan weer in het heden terecht. Ooit toen ik een jaar of 40 was, woonde ik in Groot-Ammers aan de Ammersekade. Het huis had ik gekocht, samen met mijn toenmalige partner van de ouders van Sara Kroos, bekend van haar cabaret programma's. Sara woonde daar toen zelf ook nog met haar ouders. Een prachtig huis, aan het water, hoe toepasselijk het riviertje de Boezem stroomde voor onze deur, met een grote tuin. Een bootje in het water en de SLK in de garage. Het kon niet op. En toen ik daar woonde kwam ik af en toe in Schoonhoven, aan de Lek. Voor de tandarts, maar ook voor een boodschap, of om zomaar eens te zijn, het zilverstadje Schoonhoven, waar ik met mijn moeder en tante Tanneke, bij Belevedere (een oud prachtig hotel restaurant aan de Lek) bij de grote bomen op het terras zat. Schoonhoven, waar ooit mijn oudoom Piet, een broer van mijn moeder als onderwijzer gewerkt heeft. Schoonhoven, waar ik uiteindelijk, nadat ik weer alleen woonde in 2003 ging wonen. In een prachtig pand, aan de Koestraat. Een pand waar vroeger het oudemannetjeshuis was, een monumentaal pand uit 1647, met gevelornamenten, met die prachtige voordeur. Een huis met lambrizering in de hal en 5 schitterende appartementen waar ik er een van mocht bewonen. Op de eerste en tweede etage. Een van mijn ramen zat boven de ornamenten van de voordeur, prachtig. Een huis waar de lichtinval zo bijzonder was. En weet je dit huis, dat was mijn huis, alle meubels die iets groter waren dan een standaard maat, werden het huis in getild, door een kraan. Een kraan van 38 meter, die de hele straat blokkeerde en die alle meubels over het dak heen tilde, door mijn kleine balkonnetje de living in. Prachtig, uniek en anders. Ja dit huis is prachtig, uniek en anders. Het huis waar ik muziek dvd's bekeek met een vriendinnetje, en ongelooflijk veel wijn heb gedronken. Het huis waar mensen waren, die nu niet meer leven. Het huis waar Eveline en haar dochter op oudejaarsdag roze champagne kwamen drinken met een broodje zalm erbij. Het huis waar ik vriendinnen op de bank liet slapen, omdat ik maar een slaapkamer had. Het huis waar Ada en ik de muur in de slaapkamer groen hebben geschilderd. Het huis waar ik kunst aan de muur had, van Jan Cremer, Corneille en Herman Brood. Ja al deze kunst is nu bij mijn broer, dus het is in de familie gebleven. Het huis waar ik liefde heb gekend, waar mijn vader binnenkwam met Els. Het huis waar ik ook nog eens naar terug ben gegaan, toen ik het moeilijk had...Schoonhoven wat een herinneringen. Teveel om hier te benoemen, maar dat deze plaats, dit huis voor mij heel speciaal was, en is, en altijd zal zijn, dat moge duidelijk zijn. En toch, heb ik het huis verkocht. Want dat mooie gevoel, dat laat je niet los, dat blijft, Schoonhoven blijft, ergens en altijd. En ja genoeg gezemeld nu over deze mooie plaats. Er was een ding, en dat was die prachtige kast, ooit gekocht in Bergen in Noord-Holland, een schitterende kast van oud teakhout, gemaakt met houten pinnen en verlijmde delen. Die kast met 12 lades, een soort grutterskast, en al die lades waren verschillend qua formaat, handgemaakt. Die kast die zou ik laten staan. En de dame die het huis gekocht heeft, gaf aan bij het tekenen van het contract, dat ook deze kast eruit moest. En dat zou twee dingen kunnen betekenen - of een kraan huren, de vergunning aanvragen bij de gemeente en een paar duizend euro kwijt zijn, of de kast proberen uit elkaar te laten halen. Dus twee mannen gehuurd, die heel zorgvuldig de kast uit elkaar zouden halen, zo min mogelijk zouden zagen, zodat de kast in delen opgeslagen kon worden. De kast was namelijk te groot, te breed, ook in twee delen, om naar beneden te worden gedragen, hij oh nee zij, zij kon de draai onder aan de trap niet maken. En gisteren was het zover, mijn kast werd voorzichtig uit elkaar getikt, uiteindelijk moest ook de zaag eraan te pas komen en mijn kast is ontmanteld, tot een soort van geraamte. Met losse stukken, achterwanden, losse latten, en staat nu volledig ontmanteld in een Shurgard, ja een Shurgard, omdat ik niet weet wat ik ooit met deze kast wil doen. Misschien ooit nog eens in een huis plaatsen, of in een werkplaats, een winkel, geen idee. Ik heb dan wel een heel slimme meubelmaker nodig, want zelf lukt het me niet. Mijn kast is gisteren een beetje overleden...en wacht nu op een nieuw leven, een nieuwe plek, om uiteindelijk weer in ere te worden hersteld. Schoonhoven is leeg, en kan worden overgedragen. De buren nog even gezien, nog wat foto's van de leegte gemaakt, en ik hoop dat iemand met net zoveel liefde voor deze plaats, hier gaat genieten, gaat leven en gaat zijn. Dag huis, dag lieve woning...ik kies voor ruimte, voor vrijheid, voor onafhankelijkheid, en daardoor is deze keuze meer dan goed. De herinneringen aan mijn moeder, aan tante Tanneke, aan die mooie stad, aan al die mooie mensen die er nog zijn en niet meer zijn, aan Roel en Karin die ik wekelijks bezocht vanuit Schoonhoven met de pont mee, de Lek over en dan naar Dalem, soms op de fiets. Sommigen zijn er, en blijven, sommigen zijn er niet meer, overleden inmiddels, maar ook hen draag ik bij me... Kijk soms achterom, glimlach en herinner je, en kijk dan weer vooruit, en zie wat er voor je ligt, en geniet van deze schoonheid. Een hele mooie zondag gewenst, ik zit hier aan de koffie, je weet wel welke, een enorm groot broodje, en alle apparaten hier lijken ermee op te houden, net een nieuwe magnetron besteld, een stofzuiger, die in de revisie zit, kortom, soms zit het mee, en soms even niet. Maar het is allemaal te repareren, haha...ik glimlach en las net in het Parool, een prachtig interview met Ahmed Marcouch, de nieuwe burgemeester van Arnhem, en mijn mede bestuurslid van de Stichting Een Land Een Samenleving, wat zijn er toch prachtige mensen in dit leven! En vandaag, vandaag niks, lekker kranten, lekker lui, lekker eten met wat vrienden bij Mila. Gezellig, afsluiting van een intensieve week. Dikke zoen!

Heerlijk vrij!!!

Wow, en na een intensieve, volle en goede bijeenkomst van onze Ledenraad van Vereniging Yarden, met fotosessie (ik ben benieuwd, zag er leuk uit..)was ik na een enorme file, vanwege een ongeluk, wegwerkzaamheden en wat al niet meer, om vier uur thuis. En eigenlijk voelde ik op dat moment mijn vermoeidheid. Dus ben ik buiten in de stoel gaan liggen en viel ik gelijk in slaap. Heerlijk, kop in de zon, en tijd voor mezelf. Wat een genot. De afgelopen weken voelden alsof ik in een achtbaan zat. Met ongelooflijk veel avonden, weekenden en lange lange werkdagen. Soms begon ik al om 7 uur in Almere op kantoor en zat ik er om 7 uur nog. Veel ontwikkelingen, waardoor je als collega andere collega's bijstaat. Veel ontmoetingen, wat dacht je van de dames in Hellendoorn, bij de kerk. 41 dames met wie ik in gesprek mocht over de dood. En Hellendoorn, is ruim 200 km van mijn huis, kun je voorstellen, hoe laat ik thuis was. Ja die mooie Benz die heeft zijn sporen wel verdiend deze week, die kruipt al naar de 90.000 km toe. Onvoorstelbaar zoveel. Was er een dag met de Surinaamse bewassingsverenigingen in Den Haag, een dag met onze vrijwilligers in Amsterdam, een eerste Yarden integratiediner, en veel vergaderingen. En daar tussen ook mijn eigen opleiding bij Danielle en Jitske in Baarn. Geweldig...teveel ontmoetingen om deze allemaal te benoemen. Maar wat gebeurt er veel. En jawel, mijn huis in Schoonhoven. Mijn huis in die prachtige plaats, vol herinneringen, ook aan mijn moeder, ook aan tante Tanneke, bij Belvedere aan de Lek, is verkocht. Een gemengd gevoel, het is goed zo, en ik zal deze prachtige plek gaan missen, en dit gevoel mag er ook zijn. Mijn leven gaat verder en is al verder gegaan en mijn basis is nu Wassenaar. En Schoonhoven is prachtig, zoals het er nu weer is. Mooi opgeknapt, verzorgd en netjes gemaakt. Ik wens degene die daar gaat wonen, enorm veel geluk en rust toe. Ik hoop dat hij net zo kan genieten van de prachtige lichtinval, en de charme van deze plaats. En ik, ik ga er nog een keer gewoon zomaar zitten mijmeren...heerlijk, in alle rust afscheid nemen van dit mooie huis. Dag huis! Weet je, herinneringen neem je mee, die wonen in je hart. Een beetje een tekst, zoals Noor deze uitsprak na het overlijden van mijn moeder 'oma zit in je hart' en zo is dit ook met dit huis. In mijn hart zit een soort van foto boekje, waar ik af en toe doorheen blader. Met een lach, met een traan, maar zo intens mooi... En nu, een hele week vrij. Fijn vrij zijn, slapen, lezen, opruimen, buiten zijn, want onze lieve heer heeft besloten deze hele week prachtig weer aan ons allen te schenken, zodat we kunnen gaan fietsen, buiten zijn, genieten, een frisse neus kunnen halen en kunnen bijtanken. Fijn, dit heb je nodig als mens. Zomaar heb je dit nodig...Afgelopen week mocht ik de heer Adjied Bakas ontmoeten met zijn rechterhand Ralph. Een prachtige man, die door een herseninfarct linkszijdig verlamd is, maar nog kan lopen, en hij overhandigde het boekje TROOST aan een delegatie van de Surinaamse Federatie tijdens ons Yarden integratiediner. En toen ik Adjied zag met die linkerarm, die niet meer doet, wat hij moet doen, toen dacht ik even aan mijn vader en zijn linkerarm. Glimlachend heb ik Adjied geholpen zijn jas aan te doen, en het was net alsof ik dit voor mijn vader deed. Mooie ontmoeting met een bijzonder mens. Zachtaardig en energiek. Ik voel mij rijk, en dat zeg ik heel vaak. Ik mocht de afgelopen weken de eerste groep van de Leergang Succesvol Leiderschap begeleiden naar hun eindopdracht, en samen met Ron de certificaten uitreiken. En de tweede groep, daar mocht ik een sessie voor verzorgen deze week over diversiteit. Prachtig, en ook hier weer sta ik oprecht te genieten, omdat er zoveel mooie mensen zijn, met wie je in dit leven mag optrekken. Vrijdagmiddag ontmoette ik een dame en zij was in een jaar tijd veel mensen verloren, waaronder haar echtgenoot. En wij spraken samen over het woord 'gelouterd'. Omdat dit een woord is, dat ik gebruik, omdat ik het gevoel heb dat mijn ziek zijn mij 'gelouterd' heeft en mij een leuker mens heeft gemaakt, dan ik was. En zij doorvoelde dit woord ook zo nadat haar man gekozen heeft zijn leven te stoppen, nadat hij een herseninfarct gehad had en naast verlamming, ook niet meer kon spreken. En dus opgesloten zat in zichzelf. En dit wilde hij niet. En ondanks dat dit zo moeilijk was, en een zeer ingrijpende keuze is geweest, is deze dame hem uiteindelijk dankbaar voor dit feit. Want zo hebben zij elkaar wellicht geholpen. En deze ervaring maakt dat deze dame zo anders naar haar leven is gaan kijken. En zomaar deze dame mocht ik op vrijdagmiddag ontmoeten bij Yarden. Ik heb haar ooit ontmoet als bezoeker van een symposium van Yarden. En zij had mij aangeschreven hierna. Dit symposium is voor mij ook een podium geweest, waar ik prachtige mensen heb ontmoet. Mensen met wie ik nu weer dingen doe of ga doen. Bij Yarden of niet bij Yarden. Soms ontmoet je mensen en weet je nog niet hoe die ontmoeting verder gaat. Wat je ermee wilt gaan doen en dan laat ik het maar los. Het leven gaat zijn eigen leven en geeft zelf de richting aan. Loslaten dus maar. Het komt vanzelf wel goed. En nu, moe maar voldaan, Nespresso en water, de stilte van de zaterdagavond, de kranten van een paar dagen nog op tafel, straks een heerlijk muziekje aan, hoe mooi kan het leven zijn. Toen ik thuiskwam stond er een doos met prachtige wijnen. Op Flakkee wachten mij dozen vol champagne en die haal ik binnenkort op. Kortom, het leven lacht mij toe. Vrijheid, ruimte en prachtige dingen die ik mag doen voor Yarden en voor mijzelf. Dank je wel voor dit leven! En terwijl ik dit schrijf ben ik mij ervan bewust, dat ik een ongekende mazzelaar ben. Als ik denk aan al die mensen om mij heen, die op dit moment ziek zijn, of ernstige keuzes te maken hebben, dan kan ik alleen maar zeggen 'ik ben er voor je'. En ik zal er altijd zijn voor diegenen die het nodig hebben. Ingegeven vanuit Ma van Loon reik ik je mijn hand en mijn hart. Liefs van mij.... Foto's van Adjied Bakas, mijn collega's uit Den Haag, de Surinaamse Federatie. Prachtig!