Tijd voor bezinning.....

En jawel, het is zover, de vakantie is begonnen. Tijd voor bezinning, voor rust, voor mooie boeken, voor tijdschriften, kranten, lekkere muziek en nog zoveel meer! Vakantie, kerstdagen, verjaardag van Annemarie jawel zij wordt 55 jaar!!! Tijd om uit te slapen, spijkerbroeken en truien te dragen, tijd om op mijn eigen wijze het jaar 2017 af te sluiten. Tijd ook om te reflecteren op alles wat was, wat is en wat komen gaat. En vandaag in onze management meeting, werd ons gevraagd om terug te kijken naar 2017. En als ik dit nu voor mijzelf in mijn persoonlijke leven doe, dan heb ik wel veel om tevreden over te zijn. Het was wel weer een jaar van los laten, van afscheid nemen, van met elkaar zijn en met elkaar delen. Een jaar vol ontmoetingen, een jaar vol met prachtige glazen wijn. Ja en ik hoor je zeggen, jij altijd met je wijn. Maar wijn is wel iets heel erg fijns. Een prachtig glas wijn drinken met mensen van wie je houdt. Met mensen genieten van de smaak, de geur en de kleur, wat kan daar nu mis mee zijn??? Dus ja 2017 was het jaar van de prachtige glazen wijn. Zo kreeg ik laatst een kist LFE900 uit 2013. Een prachtige diep donkerrode wijn uit Chili, bekroond, gewaardeerd. In een supermooie kist, met aan alle kanten spiegeltjes. Mooier kan bijna niet. Hoe fraai is dit. En Annemarie liet vandaag haar auto, haar Mini Cooper S type poetsen en zij kreeg van deze vrouwen, ook een schitterende fles rode wijn. Ik heb dit jaar prachtige glazen Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland gedronken, zo kwam Monique een keer langs, en kreeg ik zomaar een pareltje van haar. Weet je, wat een rijkdom vind ik dat. Een mooie kist wijn kopen. Een mooie magnum neem ik mee naar mijn boshuis. Gekocht in Sancerre. Echt zo'n gigantisch mooie fles, waarvan ik weet, dat we nu al gaan genieten. Op de verjaardag van An, of met de kerst als Emmy, Reynaud en de meisjes komen. Gezellig...dus wijn, hoort bij mij, en hoort zeker bij 2017. Het leven is te mooi, en te kort soms, om slechte wijn te drinken. En dat te kort, ja helaas is dat ook dit jaar weer aan de orde geweest. Afscheid nemen, van mooie mensen, van Michel, van Hans, van Ad, van oom Koos, van...vul maar in, zoveel mooie mensen. Dus ook 2017 is het jaar van stil staan bij prachtige mensenlevens. En dan ook weer proberen met elkaar verder te gaan. Het jaar 2017 is ook het jaar van vriendschappen. Van mensen die al sinds jaar en dag bij me zijn, maar ook van nieuwe mensen, of van oude mensen die weer terugkomen. Roel en Karin bijvoorbeeld. Maar ook Joke. Leuk, bijzonder en mooi. 2017 mijn team binnen Verenigingszaken op orde. Een mooi team, met prachtige mensen erin. 2017 is ook het jaar waarin mensen ziek of weer ziek zijn geworden. Mijn zorgen om mijn schoonmoeder, en haar gezondheid. Maar ook haar zuster Phil. En ook onze vriendin Loes. Ziekte, kanker, mijn vriend Cees die ALS heeft, brrrr wat doet ziekte toch met ons. Met de zieken zelf, maar ook met hun omgeving, de partners, de familie. Ziekte... 2017 een jaar, waarin ik gewend ben aan het feit, dat ik geen ouders meer heb. Het went wel, maar het voelt toch altijd als een gemis. Mijn vader, al bijna weer drie jaar geleden overleden. Mijn moeder als bijna 14 jaar geleden. Gek...leeg, en zo anders. Van mijn familie is niet zoveel meer over. Noor, en mijn lieve nicht Annemarie in Zeeland. En natuurlijk mijn neef in Ierland, Marcel en zijn gezin! Leuk, hoe Noor en haar moeder hier weer binnenstappen en mee eten. Fijn, hoe als er leegte is, ook weer een andere invulling in mijn leven komt. Weet je, en je bent als mens nooit alleen. Juist omdat er zoveel liefde om mij heen is. Dit jaar heb ik twee groepen die een leergang bij Yarden hebben gevolgd, mogen afsluiten. En met sommigen uit deze leergang heb ik zoveel gedeeld. Zodat als ik bijvoorbeeld op een locatie in het land kom ik onthaald word als een vriend, als een waardevol familielid bijna. Zo was ik gisteren in Goutum en kreeg ik daar een welkom, zo warm, dat ik dit een ieder gun. Wat een rijkdom, werkelijk waar. Al die mooie kaartjes, geschenken en attenties, die ik gedurende mijn leven en ook in dit jaar 2017 mocht ontvangen. Onvoorstelbaar...mijn moeder zou zeggen, je geeft niet om te ontvangen, maar soms is het wel geweldig waardevol om zoveel te mogen ontvangen. Wat een rijkdom. Een andere rijkdom is, dat ik weer ben gaan coachen. Binnen Yarden en buiten Yarden. Prachtige mensen mag ik weer ontmoeten. En met hen mag ik optrekken, op reis gaan. Een ander iets, is dat ik in 2017 weer begonnen ben met een opleiding 'Corporate Antropologie' en in deze opleiding mag ik weer bijzondere mensen ontmoeten. En mag ik ook weer nadenken over hoe mijn leven is, en loopt nu. Razan en Adel, mijn Syrische vrienden zijn dicht bij me. En terwijl ik zo terugdenk, duikelen de voorbeelden van dankbaarheid over elkaar heen. Ervaar ik en realiseer ik me, dat ik een super gezegend mens ben. Live meemaken dat Rico Verhoeven wereldkampioen is en blijft. Zomaar een geweldig cadeau voor mijn verjaardag, van een vriendin. Een optreden van De Dijk, weer zo'n geschenk. En weet je, mijn leven is een aaneenschakeling van mooie dingen. En het allermooiste is mijn geluk, mijn leven, mijn liefde, mijn thuis zijn hier. Een lastig stukje was, het afscheid nemen van mijn prachtige huis in Schoonhoven. Vandaag kreeg ik van het Kadaster bericht, dat ik geen eigenaar meer ben. Nu wacht ik nog op de eindafrekening van de aan dit huis gekoppelde levensverzekering. Schoonhoven, is voor mij een soort markering. Een plek waar ik gelukkig ben, was. Een plek waar mama van Loon voor het laatst was. Een plek, waar ik ongelooflijk heb genoten. Een plek, een huis, wat me ook veel zorgen heeft bezorgd. Een plek, waar ik genoot van de schitterende omgeving, de Lek. Super, super...en nu woont daar hoop ik iemand, die net als ik zo intens geniet van dit mooie huis. Prachtig!!! 2017 mijn baan, een prachtige baan, binnen een mooie organisatie, met mooie collega's. Fijne samenwerkingen, en ook hier heb ik afscheid genomen van prachtige mensen. Carla, Petra en nog veel meer mensen. Die niet meer dagelijks in de buurt zijn, maar die ik opneem in mijn leven, voor nu, en voor straks. Afscheid nemen bestaat niet, is zo'n tekst die echt waar is. Want ook al is mijn vader niet hier, hij is er altijd. Hij leeft voort in mij. Vandaag hoorde ik een prachtige tekst van Stef Bos 'welkom'. Werkelijk intens. Het gaat erover dat je geboren wordt uit mensen en dat je altijd deze mensen in jouw zijn meedraagt en dat welkom zijn belangrijk is. Welkom in mijn huis, in mijn tuin, welkom in ons midden...welkom! Welkom zijn, anderen welkom heten, hoe prachtig is dit. Meegekregen van huis uit. Van mijn moeder geleerd te delen, er te zijn voor anderen, je deur te openen voor je medemens. En als je dit doet, gebeurt er zoveel. Open je deur, je hart, je armen, en omarm je medemens. Integratie, diversiteit, prachtige woorden, waar ik ook in 2017 mee bezig ben en bezig ben geweest. En terwijl ik dit schrijf, vraag ik mij af, of ik voornemens heb voor 2018...Nee niet echt. Ik ben, ik wil zijn en er zijn. Ik wil er zijn voor jou, of voor jou, of voor jou. Ik wil je vasthouden, omarmen, tegen houden soms, ik wil je helpen, mijn hand naar je uitsteken en niet zoveel meer dan alles wat ik heb gedaan in 2017. Ik hoop op gezondheid, liefde en geluk en ik zal dit delen met jou. En met jou...bedankt dat je er bent. Nu, straks en ooit...met liefs, de vakantie begint, het jaar loopt op zijn einde...sta even stil, kijk even achterom en dan vooral vooruit...en dank, aan al die mooie mensen, voor al die mooie dingen, woorden, momenten. Ik voel me rijk, zo rijk...en zoals mijn vader zou zeggen, rijkdom zit in je hart..... En deze foto staat symbool voor het leven, een ingewikkelde weg, omhoog, maar steeds weer zie je ergens het licht, de lucht, het perspectief. Dag!!!

Zomaar, terwijl het buiten regent en miezert...

En hier zit ik dan, in den Haag, in het Hampshire Hotel boven het Centraal Station. Een dag die begon bij de implantoloog en daar werd geconstateerd dat ik nog steeds een gat in mijn kaak heb. Ach, ik heb nog tijd, en dan kan meneer in april er ook nog wat kunstbot aan toevoegen. Hoe handig kan alles opgelost worden. Hoe knap is de medische wetenschap toch. Tja, en toch niet in alle gevallen hè. Want ons vriendinnetje is uitbehandeld. Potverdorie, wanneer toch, is er een antwoord voor al die mensen die kanker krijgen. En voor al die mensen die ALS krijgen. Ik ben altijd wel een beetje sentimenteel, als het hierover gaat. Sinds ik ooit zelf ziek was, ben ik ‘weker’ geworden geloof ik. Maar dit zal ook wel met mijn leeftijd te maken hebben. Als ik aan mijn vader denk, dan realiseer ik me, dat hij ook steeds emotioneler werd, naarmate hij ouder werd. Ach het is niet erg toch. Ik merk, dat ik altijd, en dit doe ik ook al mijn hele leven al, me betrokken voel bij mensen, bij zieken, bij mensen met wie het niet zo goed gaat op dit moment. En ik vind ook, dat we het met elkaar soms niet altijd even goed doen. Dat we elkaar verdrietig maken, pijn doen en in de steek laten. En nu heb ik het over samen zijn, samen werken, en hoe je dan een samenwerking, of een samenzijn goed kunt afronden, zonder die ander nog meer pijn te doen. Gisteren sprak ik met Jojanneke over verlies. Jojanneke heb ik ooit ontmoet op het Yarden Symposium in 2015. Zij zat toen in een rolstoel, door een ongeluk. En ik, ik bekommerde me om haar, omdat ik wilde dat zij een gelijke behandeling kreeg als iemand die niet invalide is. Dus ik zorgde dat zij in een gebouw, waar geen personenlift was, met de goederenlift naar boven en beneden kon. Ik maakte me hier dus druk om. En die dag, in 2015, zag ik deze sterke jonge vrouw voor de eerste keer. En gisteren hadden wij een afspraak. Over verlies. Verlies door scheiding, verlies van baan, verlies van status, verlies van je mobiliteit, verlies door rouw. Zomaar, en terwijl ik haar had aangekondigd met de mededeling dat zij invalide was en met een rolstoel zou komen, zat zij, toen ik haar beneden bij de receptie ging halen, op een stoel en liep zij met een kruk. Werkelijk een wonder. Jojanneke loopt weer. Niemand gelooft het, had dit voor mogelijk gehouden, maar het is echt zo. Gaaf hè...en Jojanneke is een van die krachtige vrouwen, die afgestudeerd is op verlies van je baan. En het effect hiervan op mensen. En wij, wij gaan hier gewoon maar een beetje aan voorbij hè. Dus eens kijken of Jojanneke iets voor Vereniging Yarden kan doen. Want ik denk dat heel veel mensen, behoefte hebben aan dit soort coaching. Leuk hoe die bank die begint met een A en nog een keer een A, met dat groen gele logo, hier heel veel aandacht voor heeft. Onverwachts, want in de bancaire wereld is reorganiseren een werkwoord gelijk als leren. Want dit gebeurt daar heel veel. En juist als dit aan de orde is, is het afhechten, het afronden, het afsluiten van een samenwerking zo belangrijk. En ik, ik denk dat ‘ het is niet zomaar dat ik Jojanneke nu weer heb gezien’ het komt wel goed. En zo terugblikkend, is 2017 het jaar van de ontmoetingen geweest. Het jaar waarin ik prachtige mensen heb mogen ontmoeten. Het jaar waarin en dit zal ook de komende dagen zo zijn, wij nog vrienden gaan zien, nichtje Noor langs komt, met haar moeder denk ik. Leuk, gezellig, ik heb afgelopen week kaartjes geschreven, aan mensen, aan vriendinnen en vrienden, omdat het zo belangrijk is, om bij leven elkaar alles te zeggen. Oh ja, dus als ik ooit doodga, of ziek zou worden, dan doen we het afscheid als ik er zelf nog bij ben. Want dan hoef je niet van alles te zeggen over mij, maar tegen mij. Afscheid bij leven. Tja, zo is het. Voor nu, geen afscheid, maar een afsluiting van deze blog, de Haagse blog. Ik ga zo naar een oud collega van me, bij de HTM, een van mijn eerste werkgevers ooit in den Haag. Daar werkt Mark Jan als HR Manager, leuk hè...en met Mark Jan heb ik ooit bij ADP en bij Northgate gewerkt. Hoe leuk is de wereld. En Mark Jan werkt samen met Connie en Gemma. En nog wat collega’s, die mij nog kennen van toen, een jonge vrouw van 25 jaar...tja, de tijd gaat snel, dus alweer 33 jaar geleden...pffftt. Fijne avond, liefs, Anita

Hoe tegenstrijdig kan ons leven zijn....

Lieve mensen, en terwijl Nederland, althans in ieder geval Wassenaar prachtig wit gekleurd is, de sneeuwvlokken vallen en blijven liggen, schrijf ik jullie, terwijl ik zonet een aantal mensen, een lange kaart heb gestuurd. Een kaart, omdat het leven me steeds weer laat zien, dat het belangrijk is, bij leven te zeggen wat je te zeggen hebt. Een soort van verdrietig gevoel zit in mij, omdat er weer iemand, die een onderdeel uitmaakt van je mooie dagelijkse bestaan, zomaar is overleden. En altijd weer, neem ik me voor, om dingen anders te gaan doen. Om mensen te zeggen, hoe belangrijk ze voor me zijn. Om gewoon mensen te bedanken, voor hun woord, hun aandacht, hun liefde, hun zijn in mijn mooie en oh zo rijke bestaan. Dus bij deze - dit woord is voor al die mensen, die zelf heel goed weten wat zij voor mij betekenen, en waar ik dit niet zomaar tegen zeg. Soms ook die collega, die zomaar me omhelst op de gang, of gewoon even 'hallo' komt zeggen. En terwijl ik dit schrijf, komt er via Linkedin, zomaar een bericht van iemand, een prachtig mens, Rinus, binnen. Ik hem heb ontmoet, op een moeilijk moment in mijn leven. Ik was net voor mijzelf begonnen, na mijn ziekte met een leergang Servant Leadership. En deze man, voor mij eigenlijk een onbekende, heeft mij op dat moment financieel geholpen, uit vertrouwen, uit liefde voor zijn medemens. En nu heb ik hem gezegd, dat ik het fijn zou vinden, hem weer eens te ontmoeten. Hoe mooi, hij reageert en dit maakt me blij. Het zijn de kleine dingen die het doen, toch... Vrijdagvond hebben wij als team Verenigingszaken waardig afscheid genomen, samen met ons oude en nieuwe Hoofdbestuur van de Vereniging, met de voltallige directie van Yarden, met de voorzitter van de RvC en de voorzitter van de Stichting, van vier leden van het hoofdbestuur. Prachtige live muziek, Nuevo Nocturna, en de ambiance was schitterend, Mariënhof in Amersfoort. Een prachtige locatie, voormalig klooster, weeshuis, culinair museum en sterrenrestaurant van Jon Sistermans, en nu een schitterende locatie, om samen geweldig te dineren, mooie wijnen te drinken in de wijnkelder. Een prachtige avond, vol respect en dank voor diegenen die deel uitgemaakt hebben van ons hoofdbestuur van Vereniging Yarden. En gek, terwijl ik daar stond te speechen, en vol vreugde aan het praten was over mijn geliefde merk Mercedes Benz, was er dichtbij iemand overleden. Ad, een geweldig mens, Annemarie kende hem nog van vroeger en wij kenden Ad en zijn partner Susan, van de live muziek bij Mila, waar Ad samen met een vriend, eens per maand op zondagmiddag geweldig fijn muziek maakte, jazz speelde. Wij waren altijd van de partij, en altijd was daar die omhelzing, die zoen van Ad. En zomaar is dit prachtige mens op 60 jarige leeftijd overleden. En hoe tegenstrijdig is het leven, op het moment dat ik dit hoorde, stond ik op het punt om naar AHOY te gaan met Mas. Om samen te gaan kijken of Rico Verhoeven in staat was zijn wereldtitel kickboksen te verdedigen. En temidden van dit tumult, dit geweldige spektakel in AHOY, zat ik met mijn gedachten af en toe bij Ad. Gek, hoe iemand die je niet van heel nabij kent, maar met wie je wel een mooi contact hebt, als je elkaar ziet, zo dichtbij kan voelen. En terwijl in AHOY het dak eraf ging, door de geweldige wedstrijd, tussen Verhoeven en Saddik, terwijl AHOY twee kampen kende die tegen elkaar op schreeuwden, is er aan de andere kant, een ongekend gemis om je geliefde, om iemand van wie je houdt. Bizar, het voelt zo dubbel. En toen ik vannacht om half twee ofzo thuis kwam, voelde ik een soort van roes van opwinding over de ervaring in AHOY, en tegelijkertijd een gevoel van weemoed om dit verlies. Het effect van dit alles is weer, dat ik ben gaan schrijven. Brieven, kaarten, persoonlijke berichten, aan mensen van wie ik hou. Waarom, omdat we dit niet zo vaak doen. We zeggen niet zo vaak, hoe blij we zijn met elkaar. En vrijdagavond kreeg ik terwijl ik stond te speechen, een app van iemand, die aangaf dat ze me een mooi mens vond. En weet je, nu, juist nu, waardeer ik dit gebaar zo geweldig. Want wat ziet de wereld er mooi uit, als je af en toe eens tegen elkaar zegt, wat je echt te zeggen hebt. Dus dank je wel Mas voor alles, voor gisterenavond. Top! Ik glimlach, omdat Mas gisteren genoot van mijn enthousiasme, mijn bijna analyse van de wedstrijden. Haha, ik heb zulke gekke eigenschappen realiseer ik me nu. Ik hou van al die verschillende dingen bij elkaar. Ik hou van mijn werk, mooie diepgaande gesprekken over de dood. Ik hou van geweldig lekkere glazen wijn drinken, met vrienden en vriendinnen. Ik hou van boksen, van Mercedes Benz, van Spa Henriette, van Annemarie, en van zoveel mensen. Ieder op zijn of haar eigen wijze. En ik hou ook heel erg van de sneeuw, maar niet van er doorheen rijden. Dus dat wordt nog een leuk ding de komende periode. Daar ga ik weer, brrr...ik ben niet zo'n held merk ik. En weet je die Rico he...die kreeg een pak slaag zeg in de eerste ronde, tweede nog wel, toen kwam hij toch terug, zijn doorzettingsvermogen, zijn fysieke kracht, ongekend, wat ging hij ervoor. En jawel, in de vijfde ronde tikte hij zijn enorme tegenstander, met die geweldige mokerslagen (en die had Rico wel gevoeld hoor die eerste ronde) zo knock out. Super toch. Ik ben zo trots op die jongen! Ik vond het samenzijn met allemaal boksliefhebbers, ruim 12 duizend, in AHOY ook bijzonder. Heel verschillende mensen samen bij elkaar. Als je het hebt over diversiteit, organiseer een bokswedstrijd en de wereld komt samen, zonder geweld. Er werd geen alcohol geschonken, strenge fouillering bij de entree. Kortom geen gedoe. Rij bij de mannentoilet, niet bij de dames. Wat wil een vrouw nog meer. Nu, kerstkaarten, rommel in huis, wel een beetje kerst, lekkere oldies op de radio en straks komt Joke een lekker glas wijn drinken. Ik denk champagne, omdat we het leven altijd weer moeten vieren. De champagne die ik wil drinken, hebben wij geproefd op de salonboot toen wij door een verlicht Amsterdam voeren. Heerlijk. Rogier, onze buurman heeft buiten een kerstboom met lichtjes neergezet op ons dakterras. Lief he.. Weet je, lieve mensen, het jaar 2017 loopt op zijn einde. Terugkijkend, was dit vooral een mooi, maar ook intensief jaar. Liefdevol, respectvol, in mijn eigen kleine leventje. Ik omarm een ieder in mijn nabijheid, maar soms ook iemand wat verder weg, ik heb net met Razan gemaild, ook zij is zomaar mijn leven in gewandeld, samen met Adel. Prachtige mensen, die mij laten zien, dat wij als kinderen van een vader, echt elkaar de hand kunnen reiken. Om samen die wereld wat aangenamer te maken. Dus zorg voor elkaar, zorg voor die meneer of mevrouw, die alleen is. Zorg ook voor een glimlach, een handreiking, en spreek uit wat je wilt zeggen. En ik, ik wil iedereen bedanken, die dichtbij me is. Ik ga vrijdag naar mijn nichtje, om ook samen met haar in Zeeland, het jaar 2017 af te sluiten. Op de terugweg, wellicht nog even bij Cees en Jolanda langs, als het kan. Ik ben dankbaar, verward, verdrietig en gelukkig tegelijk. Loslaten, verdergaan, het nu en het ooit, het ligt allemaal zo dichtbij elkaar. En zoals wij bij Yarden zeggen, een goed afscheid helpt je verder. Nazorg bieden, is iets waar wij voor zijn, wij van Vereniging Yarden om mensen weer verder te helpen. Want het leven gaat steeds weer door, raar he...afgelopen week was ik aanwezig bij de Footprint Challenge, een soort van wedstrijd, van DELA, Yarden en Greenleave, waarbij wij mensen, ondernemers uitdagen om mee te denken als het gaat over een duurzame uitvaart. En daar waren studenten aanwezig, en ondernemers, en ik mocht vertellen, waarom Yarden hieraan meewerkt. Hoe belangrijk duurzaamheid is. Hoe mooi is het als je de as van je geliefde, laat verworden tot een boom. Dan gaat het leven verder, dan geef je leven verder, dan is iemand altijd bij je. Nu strooien we vaak as in een bos, park, of over zee uit. En ook deze symboliek is mooi, maar hier leerde ik over nieuwe gedachten, een kist van afvalstoffen, hoe mooi. Steeds weer geef je dingen, leven door... Ik wens jullie een mooie witte zondag, hou elkaar maar een beetje vast, ik reik je mijn hand!

Even stil staan....

De stille dagen komen eraan tijd om even stil te staan overdenken en bezinnen afsluiten en opnieuw beginnen wat te doen met wensen of dromen dingen die jou zijn overkomen laat ze zijn en laat ze achter de ergste worden zachter de mooiste krijgen een plaats in je hart maak ieder jaar een nieuwe start begin aan je oude of nieuwe dromen laat het leven op je af komen onthaast, beleef en geniet meer dan dit leven heb je niet!! Dit gedicht las ik op Facebook en wil ik graag met jullie delen Omdat het zoveel zegt. Ook ik realiseer me in deze tijd van het jaar, wat geweest is, wat ooit was, maar zeer zeker ook, waar ik nu sta, waar wij staan, wat mijn leven me nu brengt, vandaag, morgen en ook weer in 2018. Wat mijn dromen zijn, mijn grote wensen, mijn verwachtingen, of juist mijn onzekerheden. Maar dat ik wil onthaasten leven beleven en genieten, dat moge duidelijk zijn. Volgens mij, doe ik dit al lang. Al een heel leven lang. En steeds weer, mag je iets bijschrijven op je lijstje van het leven. Zo heb ik deze week na bijna 2 jaar, de tweede groep van de leergang 'succesvol leiderschap' mogen afsluiten met een formele certificering, en ondertekening door Ron Bavelaar, onze voorzitter van de directieraad. Een plechtig moment, een feestelijk moment. Met mooie woorden, presentaties, vrolijke en emotievolle woorden. Geraakt, door alle lieve aandacht, geschenken, mooie flessen wijn. Dank je wel is dan te weinig. Want soms word ik zo genadeloos verwend, met kaartjes, woorden, liefdevolle aandacht. En dan kom ik thuis met een auto vol, mooie wijnen, maar vooral prachtige indrukken. Tja, en op dit soort momenten, dan geniet ik gewoon intens. En op dit moment luister ik naar Donna Hightower 'this world today is a mess'. Muziek die ik al draaide op mijn zolderkamertje op de boerderij. Heerlijk, zo'n vrolijke grote donkere dame, die erop los swingt...en nu hoor ik haar weer. Hoe fijn is dat, dat je al die muziek van vroeger zo maar kunt terugvinden en beluisteren, zo hoorde ik afgelopen week in de auto 'Ramona' van the Blue Diamonds, muziek waar mijn ouders vroeger op dansten. Ik was denk ik 5 of 6 jaar, want we hadden nog een oppas en zij draaide altijd dit singeltje op de pick up als ze kwam oppassen. En ik vond dat prachtig die muziek. En dan rijd je door Nederland in je prachtige Mercedes en dan hoor je opeens dit nummer en dan mijmer ik lekker weg. Ik weet niet of jullie dit doen, maar ik vraag me regelmatig af, waar ik sta in mijn leven. Op de ladder van mijn onafhankelijkheid, op de ladder die ik mijzelf heb opgelegd. Sta ik stil, beweeg ik voort, ga ik erop of eraf, of blijf ik staan. Op dit moment, staat er best veel te gebeuren. Schoonhoven is weg. Dat is een hele mooie aantekening op mijn lijstje van het leven. Met een stip en een hartje erbij. Dat zal nooit anders zijn. Betekent dus financieel meer ruimte, en dit betekent dat de ladder van onze onafhankelijkheid groter wordt. Doorgaan met coachen, mooi, niet te veel, niet te vaak maar heel rustig naast mijn baan bij Yarden. Annemarie heeft een nieuwe baan, hier in Wassenaar. Ze gaat 1 maart a.s. beginnen. Onze Roos, ja de jongste, hoe groot alweer, gaat ook op zichzelf wonen, dichtbij, dat is wel fijn, zodat mama nog regelmatig even binnen kan stappen bij haar. In Voorschoten, de plek van haar hart. Ja en dan betekent dit, dat wij samen ook weer een nieuwe fase ingaan. Een fase samen, met vakanties buiten het seizoen, met ruimte om zomaar eens in de auto te stappen en ergens naar toe te rijden. Met voor Annemarie misschien weer meer tijd voor creatie, voor kunst, een schilderij, of iets anders. Voor mij betekent dit alles, wat meer thuiswerken, wat meer rust inbouwen voor mijzelf. Wat meer fietsen in het voorjaar, tijd voor mijn vriendschappen, meer dan dit jaar. Want nu zie ik mijn vriendinnen te weinig en dat staat ook op mijn lijstje voor 2018. Mijn werk bij Yarden, met andere mensen om mij heen, veranderingen, vernieuwing, en dat zal nog wel even zo doorgaan. Mijn team, mijn contacten met het hoofdbestuur en met Ron, het is goed zoals het is. Ik vind er mijn weg, ik voel me hier wel onafhankelijk en vrij. Wat oprecht niet weg neemt, dat ik mensen ongekend kan missen. Dat dingen anders worden, maar waar geldt dit niet voor. Dus ook dit hoort bij 2018 alles zal weer anders worden. Het komt goed... Mijn leergang Corporate Antropologie, een geweldige ervaring rijker denk ik, nu al, maar ook dit loopt nog door in het nieuwe jaar. Ik geniet ervan...van de contacten, de mensen, de gesprekken, het zijn met elkaar. Fraai. Mijn intervisie groepje Marije, Ine en Kor. Fijn! Nu klinkt Dire Straits door de speaker, fijn, ook zo'n gevoel van vroeger, hoe intiem, hoe lekker als ik dit soort muziek draaide op Flakkee, op mijn kleine kamertje op de boerderij. Leuk, ja de herinnering is leuk. Een week of twee geleden was ik nog op Flakkee, champagne halen, koffie drinken bij de bakker waar je kruukplaetjes kunt kopen. Even sfeer proeven, even langs de grafstenen van mijn opa en oma. En natuurlijk even stil staan bij mijn ouders, bij Jan Roos, bij Gerrit, en zo heb ik nog wat mensen, waar ik stil sta en uiteindelijk weer verder ga. Het is op deze begraafplaats altijd zo, dat ik het gevoel heb een reisje door mijn jeugd te maken, mijn herinneringen worden vager, juist omdat je er met niemand meer over spreekt. En dus sluit ik deze in mijn hart, en draag ik deze bij me. Ik toast met regelmaat op het leven, samen met mijn vader. Ik vraag met een andere regelmaat mijn moeder om raad, maar vooral denk ik met genoegen terug aan wat ooit was. En ga dan weer verder, naar de toekomst, naar het nu. En realiseer me, terwijl Neil Diamond 'I am...I said' zingt, hoe heerlijk het is, te mogen mijmeren. Een glimlach, een traan soms, het is er. Afgelopen week een champagne proeverij in Amsterdam, varend door de grachten, genieten van de prachtige licht projecten van het Amsterdam Light Festival. En ondertussen hapjes eten, champagne nippend, weet je, op dit soort momenten, dan glimlach ik, want op dit kleine bootje, kwam ik Dirk tegen met zijn vrouw, een oud collega van ADP. Leuk, en ik moest glimlachen toen hij zei 'jij zat toch altijd al in de champagne'. Ja, dat klopt. Ook toen al, haalde ik samen met Ellen, 200 flessen tegelijk op in Ay, bij de familie Goutorbe en half ADP dronk mee. Bestellingen werden vanuit Schoonhoven verdeeld, en wijn proeven heb ik al heel vroeg geleerd volgens mij. Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat ik 37 was toen ik bij ADP ging werken, ja dus 21 jaar geleden begon ik aan mijn Amerikaanse avontuur. Leuk he. En met een van mijn vrienden uit die tijd, gaan we morgen eten, met Roel en Karin, gezellig. Bijpraten, het fijn hebben, even stil staan. Even samen stil staan is dus mijn voornemen, voor 2018. Af en toe met die mensen van wie je houdt, of met wie je het goed hebt, of met wie je fijn samen werkt, even stil staan. Even overdenken, pas op de plaats maken en weer verder gaan. Net in de boekwinkel heb ik gezocht naar boeken voor mensen. En dan kom je zoveel moois tegen. Ik heb al een stapel boeken klaar gelegd voor ons huis in het bos. We vertrekken tenslotte naar een huis in het bos, om niet zoveel te doen, lekker slapen, lezen, wandelen, fikkie stoken, wijntjes drinken, ik laad de Mercedes vol, met allerlei heerlijkheden en dan dompelen we ons onder, voor een week. Fijn...even stil staan, even dankbaar zijn. Terwijl Cat Stevens 'Morning has broken' zingt, en ik om me heen kijk, zie ik bergen kranten, tijdschriften, boeken, lekkere rotzooi en daartussen mijn onafscheidelijke fles Spa Henriette, de bloemen die Annemarie kreeg omdat zij een nieuwe baan heeft, en ervaar ik hoe fijn het is, deze ruimte, deze stilte, deze plek. Dus lieve mensen, ik wens jullie een lekker weekend toe. Neem tijd, om stil te zijn. Om even alleen te zijn. Doe gewoon lekker je eigen ding en vergeet niet, af en toe eens om je heen te kijken. Je ziet zo ongekend veel moois. Er zijn zulke leuke mensen en glimlach gewoon maar eens even, ook naar die meneer die je niet zo goed kent. Bewaar al die mooie momenten in je hart, deel ze uit, en heb het goed. 'Save the last dance for me...' hoor ik nu. Heerlijk, ik zwijmel weg...

Power en Love tja dat is best ingewikkeld...

Afgelopen week mocht ik weer twee dagen samen zijn met Danielle Braun en Jitske Kramer van de Leergang Corporate Antropologie. En met hen en mijn mede deelnemers aan deze Leergang, ervaren hoe wij als mensen omgaan met macht en met verbinding, in dit blok genaamd Power en Love. En eigenlijk als je jezelf onder laat dompelen en simpelweg de dingen laat komen, die er komen, dan voel je precies wat macht en verbinding met jou doet als mens. Wat doet het als een mens je aanraakt, of zijn of haar bewondering voor jou uitspreekt. Wat doet macht met je, wat doet het als je non verbaal eigenlijk een soort overwicht neemt, maakt, pakt naar de ander toe. En weet je, op dit soort momenten, dan voel ik, dat ik heel erg sta voor verbinding, veel minder voor macht, maar dat er ergens in mij een ongelooflijke power zit. En dit straal ik blijkbaar uit, ongeacht wat ik doe. Weet je, eigenlijk gun ik iedereen dit soort momenten van bezinning in zijn of haar leven. Het brengt je veel, het laat je reflecteren naar je eigen gedrag. Het maakt mij altijd duidelijk, waarom ik me in de ene situatie heel goed voel en in de andere niet meer wil zijn. Veiligheid, vertrouwen, het goed hebben met elkaar, het zijn allemaal van die essentiële zaken in ons leven, waardoor het je wel of niet goed gaat. En jij zelf, jij hebt hier toch wel veel in te zeggen, als je goed luistert naar je innerlijke stem. Dit blok laat mij anders kijken naar mensen, naar relaties, naar hoe we de dingen doen met elkaar. Grappig dat ik gisteren een bijeenkomst van de Ledenraad mocht hebben, en hier kon ik in stilte reflecteren, op wat er allemaal zich afspeelt in dit gremium. En terwijl ik dus naast de voorzitter van de directieraad, Ron zit, observeer ik wat hier gebeurt. Ook belangrijk is hoe we luisteren naar elkaar, hoe we elkaar wel of niet verstaan. Kortom ook mijn zaterdag was weer heel erg leerzaam. In mijn support challenge groep, mag ik samenwerken met Ine, Marije en Kor. Mooie bijzondere authentieke mensen, met wie ik denk ik, nog heel veel mooie momenten ga meemaken. Nu, zondagochtend, na een heerlijk diner bij Mila gisterenavond met mijn schoonouders en Annemarie, zit ik te luisteren naar het live concert van Leonard Cohen in Dublin. Geweldig, An en ik hebben deze man in zijn nadagen in Amsterdam, in het Olympisch Stadion in de openlucht mogen horen, en dit was werkelijk zo bijzonder. Wat een prachtige man. Een paar weken geleden heb ik een documentaire over hem mogen zien. En ging ik terug in de tijd, ik denk dat ik 15 of 16 was toen ik met vrienden van de middelbare school, Leonard Cohen voor het eerst in AHOY live zag. Ik heb er nog foto's van in mijn foto album. Ik was verliefd op Beatrice, en de liedjes van Cohen, maken dan dat je een soort van geluk ervaart. Kun je nagaan 43 jaar geleden luisterde ik al naar deze muziek. De komende weken zijn nog erg vol, veel en intensief. Mooie momenten wachten ons nog. Afscheid nemen van vier leden van het Hoofdbestuur, veel bijeenkomsten, ontmoetingen en geleidelijk aan schuiven wij door naar het einde van het jaar. Annemarie die 55 jaar mag worden, een weekje naar een boshuisje ergens in de natuur, met een houtkachel, wandelschoenen mee, boeken mee, kerst vieren daar, de stilte ervaren, zomaar niets...ken je dat? Zomaar niets, oud en nieuw, met Emmy en Reynaud, of met vrienden bij Mila en Simone, het kan allemaal...gezellig. Mensen missen van wie ik zielsveel hou. Tijdens de Leergang werd er een filmpje getoond, 'zie je mij' over een oude meneer, die niets meer kon, niet meer zelfstandig kon zijn, niet meer kon praten, en hierdoor leek op een wat bozige oude man. En deze man heeft een brief geschreven waarin hij vraagt om hem te zien, als die man die hij was, toen hij 30, 40, 50 jaar was, maar ook als een man, die mooie en lieve dingen heeft en heeft gedaan, hij vraagt om gewoon te worden gezien als mens. En toen dit filmpje begon, zag ik de hand van die oude meneer op de hand van iemand anders, en begon ik te huilen. Het was net alsof ik de hand van Pa van Loon zag en voelde, op de mijne. En of ik zijn verhaal zag, want als je niet meer bent wie je was. Als je niet meer kunt wat je kon, als je niet meer kunt uitdrukken, wat je uitdrukken wilt, dan ziet men jou misschien niet meer. En toch ben jij gewoon nog jij. En ik voelde de onmacht van mijn vader, toen hij invalide werd, toen hij verschoond moest worden, toen hij ....ja nog zoveel meer. Ik voelde zijn verdriet en het werd even mijn verdriet. Mooi om dit zo te mogen voelen, te mogen ervaren, wat wij mensen met elkaar doen en kunnen doen. Maar ook, en dat is mijn rijkdom, hoeveel ik van die man hou. In de Leergang vertel ik over hem, over onze passie voor die ster, over onze liefde voor vrouwen, voor wijn, voor elkaar. En weer was dus Pa van Loon bij me...ik deelde mijn emotie met Danielle. Heel lief, legde zij haar hand op mijn rug. Ja vanuit verbinding en weer mocht ik ervaren, hoe mooi dit soort gebaren zijn. Ondertussen heb ik zomaar een bericht gestuurd naar mijn team. Want ook nu realiseer ik me, hoe gelukkig ik ben, ook met mijn baan, mijn team, mijn rol in dit team, bij Yarden. Ik zou iedereen wensen, dat hij of zij deze rust mag ervaren. Ruimte, vrijheid, je eigen keuzes kunnen maken, je eigen vrijheid voelen, vrijheid in verbondenheid, je liefde voor je gezin, je medemens, de mensen die je bij je mag dragen, en die niet meer fysiek hier dichtbij zijn, maar wel degelijk in je hart. Je kent me ondertussen, Nespresso, Spa Henriette, boterham met ham (ook dit is al jaren hetzelfde...beetje saai of niet...)en gewoon zomaar de muziek. Vandaag gaan we lekker even genieten, even niet zoveel hoeven, en simpelweg zijn. Ik hoor nu een prachtige versie van Who by Fire...wow, met een harp, een gitaar, prachtig, ik wens jullie een mooie zondag.

Bloemen, ontmoeten en overheerlijk Syrisch eten...

En terwijl je de wind hoort waaien, volgens mij Sinterklaas alweer in het land komt, en je overal de etalages mooi ziet worden, voor alle feestdagen die gaan komen, zit ik weer op mijn vertrouwde plekje. Thuis aan tafel. Met prachtige bloemen om me heen, alsof ik jarig ben. Bloemen van een vriendin, en bloemen van Razan, de bloemen die zij heeft gekregen van Yarden, mocht ik geven aan Annemarie. Lief he...omdat ik zowel Adel als Razan afgelopen week, na een prachtige avond vol ontmoetingen in het Yardenhuis Utrecht, bij Harm Kamphuis en zijn team, met een auto vol Syrische hapjes allebei naar huis heb gebracht. Waarom, omdat Adel naar Rotterdam moest en we pas rond half elf of misschien nog wel later, wegreden uit Daelwijck. En Razan naar Den Haag Loosduinen. En om hen nu ergens af te zetten bij een treinstation zo laat in de avond, met zo enorm veel bagage en eten, dat ging mij te ver. En toen ik rond kwart over twaalf in de nacht Razan had afgezet, zag ik dat mijn tank bijna leeg was. En ben ik als een bejaarde, zonder heel hard op te trekken of af te remmen, terug naar Wassenaar gereden. Ik had geen zin meer om te tanken. En de volgende ochtend heel vroeg weer, baalde ik...want toen moest ik direct het eerste beste tankstation bezoeken. Maar wat was het weer mooi, om deze avond mee te maken. Adel interviewde Esseline van de Sande, ooit trainer en adviseur van de VN in Damascus. Over hoe het was voor haar om daar te leven, als Nederlandse vrouw. En wat mij raakte was haar verhaal over de prachtige openheid en gastvrijheid, die zij daar ontmoet heeft. Maar ook het feit, dat mensen tijd hebben voor elkaar. En dat dit nu hier in Nederland is, wat zij zo mist. Maar ook de broers Bakri en Mohammed Eleni, die hier een stichting hebben opgericht, om als vrijwilliger niet passief maar actief bezig te zijn. Zij helpen ouderen, hulpbehoevenden en onderhouden stadsparken, vanuit hun stichting. Zij proberen hier een dienstbaarheid te laten zien, waar wij nog iets van kunnen leren. Mooi. Er waren collega´s, vrijwilligers, Ledenraadsleden en nog wat gasten. Onder de indruk was ik van de familie Alhozj. Zij hadden een groot restaurant, een slagerij, een bakkerij in de buurt van Damascus en 400 mensen in loondienst. En nu heb ik hen hier in Nederland mogen ontmoeten, en zijn zij dankbaar dat wij gebruik hebben gemaakt van hun catering, omdat wij hen hiermee helpen een nieuw bestaan op te bouwen. Vader, moeder, dochters en zonen. Indrukwekkend, en hun voedsel was zo lekker. Iedereen ging naar huis met een doosje vol lekkers, hartig en zoet, prachtig! Razan heb ik ontmoet, zoals jullie weten bij Face the Future. Een programma, waar ik door Ron Bavelaar opmerkzaam ben gemaakt, omdat hij deze organisatie kende vanuit zijn werk voor AMREF. Face the Future organiseert een drie daagse training, waar nieuwkomers en Nederlanders elkaar ontmoeten. Met elkaar zijn en samenzijn. En waar je samen met een nieuwkomer (vluchteling) eigenlijk een commitment aangaat met elkaar. Een commitment, om elkaar te helpen, elkaar bij te staan en samen probeert je bijdrage te leveren aan een stukje integratie in Nederland. Mooi, terwijl ik dit schrijf, denk ik aan Mila en Simone. Zij waren vorig jaar in India, om te komen volgens mij voor Unesco of zoiets. En op dit moment is bij hen in het restaurant Ashwin, een jonge kok uit India. Hij is voor drie maanden hier. Mooi hoe ook zij, hun bijdrage leveren, om elkaar als mensen de hand te reiken. En te proberen vanuit de verbinding van je hart, het leven iets mooier te maken dan het is. Leuk, zo dichtbij gebeurt het ook. En afgelopen week, met Razan en Adel, en al die andere prachtige mensen, ging Razan opeens speechen, voor de hele groep. En ik, ik was geraakt en emotioneel. Tja, het was prachtig! Maandag ga ik lunchen bij Face the Future om te kijken wat ik meer voor hen kan doen, dan wat ik nu al doe. Misschien hen helpen bij projecten ofzo. Mijn rol binnen de Stichting Een Land Een Samenleven, heeft hier ook mee te maken. Met Razan en Adel ga ik kijken, hoe ik zoveel mogelijk van dit soort mooie initiatieven kan bundelen en laten samenkomen, en kijken hoe we elkaar kunnen versterken. Dit is een van mijn projecten voor de Stichting ELES (Een Land Een Samenleving). Dit was ook de week van het afscheid voor mij. Want een van mijn meest dierbare collega´s, Carla is weg bij Yarden. Ik oordeel niet, maar voel het wel. Ik mis haar, in mijn nabijheid. We trokken best veel samen op. En het mooie is, dit hoeft niet anders te worden nu. Want soms is het zo, dat mensen, die je in je hart hebt gesloten, bij je blijven, ongeacht waar je reis heen gaat. En zo zal het ook met Carla en mij zijn. Ik zie mijn leven als een mooie reis, tot nu toe, ik mocht mensen ontmoeten, verliezen, weer opnieuw tegenkomen, soms neem je bewust afscheid van mensen, omdat je samen klaar bent. En ieder voor zich weer verder reist, zonder die ander. En als je dit soort trajecten, samen doet, is het goed. Als je de reis die je samen maakt, goed afsluit, kun je los van elkaar weer verder. En dit gaat over vriendschap, liefde, ziekte, sterven, maar ook over werk. Een goed afscheid helpt je verder, volgens mij een prachtige zin van Yarden. En dus ook van mij. Zo kon ik afscheid nemen van mensen van wie ik gehouden heb, omdat het einde van hun leven kwam. Zo kon ik afscheid nemen van mooie organisaties waar ik gewerkt heb, omdat er een nieuwe mooie organisatie voorbij kwam. Zo kon ik afscheid nemen van liefdes, omdat de liefde overging naar iets anders, of voorbij ging. Zo kon ik afscheid nemen van collega´s, met wie ik niet meer deel dat wat ik vroeger deelde. En zo kon ik afscheid nemen van materie, omdat het me niets meer deed. Maar een ding, daar kan ik nooit afscheid van nemen, en dat is dat mooie merk Mercedes. Wat een geweldig merk. En jawel, ik heb haar gevonden, die prachtige bolide...mijn droomauto. Mijn auto, waar ik nooit meer afscheid van wil nemen. Je mag al mijn materie hebben, maar deze auto blijft bij mij. Ik vertel er jullie later meer over, nog een paar weekjes wachten. Wat wel leuk is, is dat mijn collega Gonda ervoor gezorgd heeft, dat ik een interview krijg in het magazine Mercedes, over mijn passie voor dit merk. En toen zij mij dit bericht stuurde, dacht ik ´wow wat zou Pa van Loon dit gaaf vinden´. Wij lazen namelijk altijd samen dit magazine. Een soort van glossy, waar we samen lazen over de nieuwe modellen, de oude modellen en hij was net zo gek als ik, van een horloge (hé Pa van Loon, je kleindochter Noor draagt jouw horloge aan haar rechterhand, uit eerbetoon voor jou, omdat jij, toen je linkszijdig verlamd was, je horloge ook rechts droeg, en dit horloge heb ik ooit voor je gekocht, voor je laatste verjaardag, en nu, nu draagt Noor het..net als jij aan haar rechterhand'. Maar ik zal het aan je laten zien in gedachten Pa van Loon, als dat magazine klaar is. En ik zal seinen met mijn oplichtende Mercedes ster, naar jou! Dus lieve mensen, al die mooie ontmoetingen, steeds maar weer, maken mijn leven zo mooi. Nu in de stilte van ons huis, met Annemarie tegenover me, die haar eigen ding doet, geniet ik van deze mooie dag. Een hele fijne dag gewenst! Deze armband kreeg ik bij Face the Future. Gemaakt van het rubber van de rubberen reddingsvesten, waarmee vluchtelingen in Griekenland aan land zijn gekomen. Als symbool voor de verbinding waar Face the Future voor staat. Mooi he...

Zomaar heel even....

En nu is het zondag, eigenlijk zou ik bij mijn vriendinnetje gaan eten, maar doordat ik niet zo goed kan eten, en mijn gezicht een beetje opgezet is, zit ik lekker thuis nu. Net even bij AH geweest voor wat boodschappen, Annemarie strijkt en ik geniet even van de stilte. Wat heb ik toch met die stilte...hoe heerlijk vind ik het, om rustig thuis te zijn, en zomaar te genieten van alles hier om me heen. Ik voel me niet heel lekker, ben wat duizelig, gebruik veel pijnstillers en wil af en toe slapen. En natuurlijk wil ik morgen werken. Vrijdag zou mijn implantaat geplaatst worden, maar mijn bot van de bovenkaak was niet sterk genoeg. Dus moest er kunstmatig bot in mijn bovenkaak geplaatst worden en het hele spul moest gehecht worden. Voelt alsof ik in de boksring heb gestaan, dikke wang, en heel gevoelig in mijn mond. Heel zacht voedsel eten, een overheerlijke soep door Floor voor mij gemaakt, en hele kleine hapjes nemen. Goed voor de lijn, dat is dan weer een voordeel. Maar nu, nu moet ik vijf tot zes maanden wachten, voordat het implantaat geplaatst kan worden. Eerst moet mijn bovenkaak sterk zijn en worden. En dan na weer drie maanden mag de kroon/brug er op geplaatst worden. Dus zorgverzekering zet u schrap, ik kom er aan in 2018. Een duur grapje daar in mijn mond. Maar ja, dan kan ik weer een poosje vooruit. Leuk, dit weekend, hebben wij met Emmy en Reynaud, eventjes nog de verjaardag van Floor gevierd. Met Roos en Sabine erbij. Met champagne. Floor is heel druk bezig met haar master, en haar werk. Heeft nauwelijks nog vrije tijd en dit betekent dat we ca. 2 weken na haar echte verjaardag, hier even bij stil hebben kunnen staan. Ondertussen ben ik druk aan het kijken naar hele mooie mercedessen, een mens als ik, wil altijd dromen, dromen en genieten van een foto alleen al. Een Mercedes Benz, ja dat is al mijn hele leven lang, mijn passie, hoe gaaf zou het zijn, als ik in 2018 zomaar samen met Annemarie in zo'n prachtige bolide privé kan gaan rijden. Weet je, het loslaten van mijn huis in Schoonhoven, geeft me ook zoveel nieuwe ruimte, om andere dingen te gaan doen. Dit huis helemaal vrij maken en genieten...want weet je, soms ben ik mij er zo enorm van bewust, dat je echt vandaag moet genieten. Niemand weet wat er morgen komt of komen kan. Jij niet, en ik niet. Ik voel dat het leven wat anders gaat worden, de komende periode. Dat ik meer wil coachen, mensen wil helpen en keuzes wil maken, naast mijn werk bij Yarden. Heerlijk voelt dit...ik ben eigenlijk al begonnen. Soms verloopt het leven, zoals het moet, dan vallen zaken op zijn plek. Dan neem je afscheid en komt er iets voor terug. Ik vind afscheid nemen wel een ingewikkeld ding. Ik vroeg mij gisteren zomaar af, hoe het zou zijn met al die mensen, die niet meer hier zijn, niet meer leven. Ik had namelijk weer eens gedroomd over mijn vader. En dromen over hem, is altijd wel een mooie droom. Het lijkt alsof hij er altijd is, als ik een keuze maak of wil gaan maken. Gek, mijn oude wijze raadgever, Pa van Loon. Ik heb niet zoveel te melden nu, ik doe gewoon mijn ding, lees mijn krantjes, drink mijn koffie en water met een klein bubbeltje en ik probeer me wat rustig te houden. Ik lees een heel bijzonder boek van een schrijver die ik niet ken Jan Guillou. Mooi, indringend, en anders. Een fijne zondag gewenst...het is alweer een tijdje droog en rustig weer. Lekker wel, de wind in je haren...doet me denken aan rijden in een cabrio, een Mercedes wel te verstaan, het leuke vind ik altijd, dat je in zo´n soort auto anders rijdt, je rijdt over mooie kleine dijkjes, weggetjes, en geniet van het mooie landschap. Je scheurt niet over de snelweg van A naar B, maar het is genieten, de hele bak lekker verwarmd en als er iets ontspannen heet, dan is dit het wel...heerlijk...nog even, het komt vast weer een keer....