Wat een bijzondere ontmoetingen...

En soms neemt de tijd, het leven het gewoon even van je over. Dan ben je nog bezig met een zeer been, een MRI, of wat dan ook en dan realiseer je je, dat er zoveel dingen zijn, die echt raken. En dat een been, wat ze beter kunnen maken, even lastig is, maar meer ook niet. Dus terug met de voetjes op aarde. En hoe ziet die aarde er dan uit haha... Welnu, de zon schijnt en wisselend is er een bui. De cabrio staat glanzend en wel klaar in de stalling, gepoetst, nieuwe banden, prachtige velgen, de kap gestoomd, en is klaar voor een mooie reis naar Frankrijk, Picardië...bekend om glooiende landschappen. Een oud hotel, een oud kasteel, typisch frans, met van die kamers, waarin je je jaren terug waant. Mooi, bijzonder en elegant. Maar vooralsnog zijn we nog niet zo ver. Ik zit nu thuis te werken, te bellen, te mailen en ga zo naar de uitvaart van de vader van een vriendin. Bijzonder, deze meneer is geboren in 1919, onvoorstelbaar, bijna 100 jaar. En dan aansluitend rijd ik naar Oosterhout, het yardenhuis van Brabant, om daar de winnaar van de publieksprijs van de Yarden Afscheidsprijs, het Luizterverhaal te mogen ontvangen. Een mooie avond wacht ons. Ik heb er zin in. Deze week was een week vol werk, diversiteit volop in de verschillende afspraken, ontmoetingen, maar wat mij met twee benen op aarde heeft gezet, was de ontmoetingen met lotgenoten rondom zelfdoding. En deze avond met ca. 30 mensen in Utrecht, was indrukwekkend, warm, intens en bijzonder. Een samenwerking met Humanitas en Yarden. En ik, ik was geraakt, door de liefde, de kracht, de verbinding. En ik realiseerde me, dat wij, ondanks het feit, dat we soms strijd voeren onderling, dat we het soms wel of niet eens zijn, over te maken keuzes, wij komen er wel. Want alles verbleekt, als je dit verdriet, deze onmacht ervaart en tegenkomt. En alles waar wij ons druk over maken, is dan eigenlijk zo klein. Dus weer is mijn pleidooi, let op elkaar, praat met elkaar, ook als het ingewikkeld is. Ook als je ziet, dat je medemens het moeilijk heeft. Hou elkaar vast, en nu, voor al die nabestaanden, zijn wij , als Vereniging Yarden er voor u. Wij kunnen u nu vasthouden, ook na dit grote verlies. Lieve mensen, ik ga afscheid nemen van een prachtig mens. Een mens aan wie ik mooie dierbare herinneringen heb, als meisje, omdat zijn dochter mijn vriendinnetje was, mijn eerste verliefdheid voor een vrouw zelfs, toen ik veertien was. Ik ga haar nu weer ontmoeten, en haar familie, ik ken haar broer, haar zus. Deze familie heeft veel indruk op mij gemaakt, omdat zij gerechten kookten (meneer was van Armeense afkomst) die ik niet kende, dus gerechten met paprika en aubergine heb ik hier leren eten. Ik koester deze mensen in mijn hart en ga nu naar hen toe. Meneer wordt begraven, op de begraafplaats van mijn ouders, dus ik ga hen ook even groeten. En zal dan in de auto - Afscheid van een vriend - van Clouseau draaien. Toepasselijke muziek als mooie mensen aan het einde van hun leven gekomen zijn. Dag!

Cabrio weer....

Zo, en na een lekker weekend, een schitterende zonnige zaterdag, echt cabrio weer. En jawel, een prachtige toertocht gemaakt, zit ik nu nog even casual gekleed, en ja dit verander ik straks, mijn blog te schrijven. Een blog is een momentje van mezelf. De week van me af schrijven en reflecteren op wat was en wat komen gaat. En het was een bijzondere week, een week met ervaringen, die er wel degelijk toe doen. Altijd als ik schrijf, probeer ik terug te halen, wat indruk op me heeft gemaakt. En wat ik er mee gedaan heb. Welnu...het was een soort van Mercedes week. En dan wel een hele gekke...de dinsdag na het Paasweekend, zou ik mijn winterbanden verwisselen, van de GLA en van de cabrio. Welnu, Annemarie en ik naar Profile in Leiden. De zaak, waar ik al jaren mijn winterbanden cq zomerbanden er onder laat zetten. Prima ervaring. Achterin mijn GLA lagen de vier prachtige velgensets met de zomerbanden van de cabrio. En eenmaal aangekomen daar, constateerden wij dat de twee voorbanden (en dit wist ik) van de cabrio, beter vervangen zouden kunnen worden. Goed, alleen deze waren natuurlijk (gezien de maat) niet op voorraad. Geen probleem deze werden besteld. En toen we de velgen uit de auto haalden, zag ik dat een van de twee nieuwe zomerbanden (die er dus pas onder waren gelegd toen we de auto kochten) een kleine beschadiging had, stoeprandje waarschijnlijk. Welnu, de bestelling werd dus iets groter, vier nieuwe banden voor de cabrio. Gaan er morgenvroeg onder, dus die auto staat strak op de wielen, dat begrijp je, voordat wij naar Picardië vertrekken a.s. vrijdag. En hiermee werd mij al duidelijk, dat bezit ook zomaar zorgen en gedoe kan hebben. Maar dit was slechts een Mercedes. Welnu Annemarie weg, met de cabrio en de banden onder de GLA werden verwisseld. En ik weer in de wachtkamer. Auto klaar, en ik rijden maar. En diezelfde middag, zo rond half vijf, had ik mijn eerste lekke band. Rechtsvoor. Bellen met de leasemaatschappij, hulptroepen ingeschakeld en jawel zo rond een uur of zeven, kwam er een hulpdienst, van de grootste Vereniging van Nederland, de ANWB. 'ach ventieltje zat er niet goed op'. Band opgepompt en klaar. Woensdagochtend, om kwart over zes, stond ik met mijn werk tas in de hand, buiten bij de GLA en jawel, platte band. Dus weer bellen en om half acht wederom een hulpdienst. Band heel hard oppompen en ik was om kwart voor acht weer bij Profile in Leiden. En jawel, hier constateerde men, dat de voorband lek was. En eigenlijk ook wel versleten, tja...en normaal gesproken ben ik geduldig. Nu iets minder, het was inmiddels half negen, en de auto stond op de brug, de banden eraf, geen nieuwe voorhanden (jawel ook deze heeft een bijzonder maatvoering) dus ik gaf aan, dat het geregeld moest worden en ik ben gaan werken bij van der Valk Leiden, aan de Leidse Rijn, een wandeling met een vervelend been van ca 10 minuten. Woensdagmiddag was ik dus pas weer in het bezit van de GLA met twee nieuwe winterbanden. Een raar begin van de week, geheel in het teken van banden en auto's. Bijzondere ervaring was dat ik in dit van der Valk hotel, aanwezig mocht zijn bij een sollicitatiegesprek. Nee ik niet, ik heb niet gesolliciteerd, maar ik zat daar te werken en daar zat een dame en een heer. Zij waren in gesprek. Een bijzonder gesprek. Mevrouw kwam solliciteren, en meneer nam het interview af. Eerst eventjes wat eenvoudige redelijk gesloten vragen over het cv. Het gesprek liep niet zo lekker, meneer verstond niet echt de kunst om het gesprek lekker te laten verlopen en mevrouw probeerde wel, totdat zij de sleutel vond en hem vroeg 'en wat is uw verantwoordelijkheid bij dit bedrijf'...welnu, meneer barste los en verkocht zichzelf helemaal. Hij was gevleid door deze vraag en mevrouw had de baan. Want het ging niet over haar, maar over hem. Geweldig, ik was getuige van iets waar ik geen getuige van wilde zijn. En het was een prachtig schouwspel van verleiding. En de manager, de directeur, de grote baas, want dat was hij allemaal, gaf haar zijn zegen en haar baan. Bijzonder om te zien, dat de dame in kwestie het spel volgens mij heel goed door had. Ze glimlachte toen ik langs liep. En hij glimlachte terug, naar haar.... Mooi het schouwspel tussen mensen te mogen zien, steeds maar weer. Ik hou om deze reden ook van op een terras zitten ,mensen aanschouwen. Stil zijn en observeren. Verbaal en non verbaal. Ik gebruik altijd de communicatie cirkel in mijn trainingen, omdat je zoveel ziet als je observeert. En voor dit soort ervaringen is van der Valk ook een prachtig podium. Als wij als Vereniging Yarden vergaderen bij van der Valk Almere, ben ik ook altijd vroeg, om daar te kijken, onder het genot van een kop koffie, wat er allemaal gebeurd in zo'n hotel. Donderdag was een prachtige dag, een ontmoeting in het Ruyterhuis in Castricum, met een prachtig mens. Ik ken haar al ca. 18 of 19 jaar, zij is altijd bezig met de positie van vrouwen, het boek Stratego voor vrouwen, is onder andere van haar hand. Een mooi mens, en via LinkedIn hebben wij nog steeds contact. En deze locatie is ook erg bijzonder. Toen ik daar vroeg binnenstapte, werd ik via de paardenstallen, verwezen naar een congres in de Zorg. Leuk he...en grijze dame, ik dus, oh die komt voor het congres. Maar ik kwam voor mijn afspraak, en nam dus plaats in een geweldige ambiance, een omgebouwde schuur, waar alles klopt. Een locatie, waar paardenliefhebbers wonen en leven. En waar hospitality klopt Toen ik wegging, zat de hele tent vol, met mountainbikers, fietsers, wandelaars en ook wel wat zakenlieden. Mooi en nooit eerder geweest. Een plek om te onthouden. Een voorbeeldplek qua inrichting en sfeer. Geweldig...in gedachten pik ik wat mee, aan indrukken, voor mijn wijntafel ooit. Welnu...diezelfde dag, mocht ik binnenkijken in het hart en het leven van Razan. Zij presenteerde zichzelf, voor een groep medecursisten, mensen en ik mocht als buitenstaander meekijken. En in haar hart kijken. Geweldig. Ook Adel was hierbij aanwezig. Een ontmoeting met mijn vrienden en toen door naar de finale van de Final Footprint Challende. Een challenge over duurzaamheid, een samenwerking tussen Yarden, Dela, Greenleave, een mooi initiatief. Sabrina zat in de jury, en het werd een mooi samenspel en een verrassende combinatie van winnaars. En ik, ik mocht er zomaar bij zijn. Tussen alles door, heb ik veel gewerkt, vanuit huis, vanuit kantoor, vanuit allerlei locaties. Vrijdag een hele dag in Almere, taart trakterend, omdat ik een taart had mogen ontvangen van mijn collega's Franchise, Yarden Franchise bestaat 10 jaar. En einde van de dag, een sessie over Nazorg, met alle partners in Nazorg erbij. Een goed samenspel, een goede bijeenkomst, met vrijwilligers, collega's, en alle Nazorg partners, denk aan Het Leger des Heils, de Miessagenda, Ontzorgd verhuizen, maar vooral de ontmoeting van mensen, van onze vrijwilligers, die zich inspannen om hun medemens, handvatten te bieden na verlies. Goed, om ook daar aanwezig te zijn .Tussendoor was Vereniging Yarden bezig met basisscholen en Olifanten, Natasja en Renata, deden hier hun job. Het bedrijf is druk, er overlijden veel mensen op dit moment. En ik, ik ben er bij. Iedere keer weer. Soms heb je het gevoel, aan de zijlijn van het leven te staan, en soms sta ik er midden in. De komende week, ben ik overal en nergens, ga ik ongekend veel mensen ontmoeten, bij het Luizterverhaal, is er een vergadering van het Hoofdbestuur, is er een avond over zelfdoding. Spannend, bijzonder en mooi. Ik ben benieuwd, naar alles wat komen gaat. Ik ben benieuwd, naar de sfeer, het samenspel der dingen. Ik realiseer me, dat ik een opsomming geef en niet mijn ziel en zaligheid laat zien. Tijdens de Final Footprint zei iemand tegen me, dat hij geschrokken was van mijn blog. En dit hoor ik vaker, omdat ik over het algemeen een kabbelend beekje ben of lijk. En soms de laatste tijd het gevoel heb, dat ik aan het raften ben in een onstuimige grillige woeste rivier. Ach, zo is het leven toch soms. Soms ben je in gesprek over de liefde tussen twee mensen. En soms ben je bijna weer je oude rol van mediator aan het vervullen of invullen. Omdat mensen het elkaar, en soms organisaties het elkaar onmogelijk maken, hun ding te doen. Ach en tot nu toe kan ik raften, en ook rustig peddelen. Moet ik mezelf af en toe sparen, omdat mijn lijf op dit moment het liefst rustig wil peddelen en ik, in gedachten het liefst altijd zou raften. En zo'n rit in de cabrio, over prachtige secundaire wegen, genietend van mooie muziek, doet je beseffen dat het leven zoveel in zich heeft. Mooie dingen, maar dat er ook altijd schaduwkanten zijn. Ach, en ik, ik probeer dan altijd maar weer te genieten van de zon, de warmte op je huid te voelen (gisterenmiddag) is rijkdom. En straks als Joke Bruijs en haar Northsea Bigband spelen, om het theater de Warenar een beetje te redden en ik daar naar mag luisteren, samen met wat vrienden uit Wassenaar, dan omarmt het leven me en geniet ik. En morgen, dan gaan we weer verder. En als het af en toe stormt, de wind gaat ook weer liggen. Ik ben uitgerust en klaar en kan aan, wat komen gaat. Voor nu, een mooie kabbelende, swingende zondag gewenst. Geniet ervan, kijk goed om je heen en glimlach tijdens deze observaties. Ik ga me eventjes iets netter aankleden, want ja, we gaan uit...!

Een zalig Pasen!

Mooi citaat niet waar! Maar wel een citaat, waar ik weer over nadenk. Omdat ik me realiseer, dat je hiervoor wel kracht nodig hebt. Kracht om weer verder te kunnen gaan. Ik merk dit ook aan mezelf. Ik heb het gevoel alsof mijn leven in een soort van achtbaan gaat. En ik zit ergens vooraan in zo'n karretje, heb geen idee, wat er na het hoogste punt komt, en soms komt er nog een hoger punt, of soms een teleurstellend moment, maar ik kan zelf niet meer of minder gas geven. Wel bijzonder, om het dan gewoon los te kunnen laten, en te zien, wat er komt. Welnu, op dat punt ben ik nu beland. Ik laat het weer los, en ga gewoon weer verder. Ik zet weer een volgende stap. Heerlijk idee eigenlijk wel. Dat je steeds weer een volgende stap kunt zetten. Terug naar die Paasdagen, dat zalige Pasen, waar ik eigenlijk steeds weer werd verrast, door van alles en nog wat. Maar vooral door de mensen om me heen. Zo kwamen er een soort van 'kracht' bloemen van Danielle, ja van mijn leergang. Lief he...zomaar een hart onder de riem of een hart onder mijn been, net hoe je het wil zien. Prachtig.

En met een glimlach nam Roos deze voor me aan. Ze zei 'Aniet bloemen van iemand, die jou beterschap wenst'. Leuk. Ik voel me altijd zo in en in verwend. Juist door dit soort mooie momenten. Rijkdom, zit volgens mij ook in die glimlach om mijn mond. Gisteren deden we een spelletje met mijn schoonouders en de meiden, zo'n spel waar je een kaart mag trekken, en deze kaart geef je aan iemand anders en hij of zij moet dan antwoorden, voor jou. Want de vraag gaat over jou. En de kaart 'waarover klaag ik vaak' gaf ik aan een van de kinderen. En zij zei 'jij klaagt nooit'. Wow, wat gaaf..als een van de kinderen, met wie je mag zijn al ruim 12 jaar, dit over je zegt. Fijn. Ik lijk nu in een fase te komen, in mijn leven, dat ik vooral kan genieten. Genieten van alles wat er is. Mijn schoonvader, die met een prachtige fles wijn komt, juist omdat hij me wil verrassen, met een fles die ik nog niet ken. Speciaal naar de Gouden Ton gegaan, om iets speciaals te zoeken. Geweldig toch...en het is gelukt.

er komt vast een heel bijzonder moment, om deze wijn te gaan proeven. Een moment om even stil te staan, of een moment om intens te genieten. Oh ja, gisteren ging het er ook over, wat ik een minder goede eigenschap van mezelf vind. Welnu en ik gaf als antwoord - ik zou ook wel eens gewoon willen stoppen. Ik heb altijd de neiging om door te willen gaan, als het gezellig is, als ik aan het werk ben, als ik...en op dit soort momenten, word ik wel ernstig teruggefloten door mijn lijf. Ach gelukkig zit er ergens een soort van rem in en op mij. Ik las in de krant, in een interview met ene Eva Crutzen een prachtige zin, deze heb ik genoteerd, omdat deze zin mij bezig houdt :'je bent het scherpste verdriet wat niet went'. Prachtige zin, het gaat over verlies, het gemis voelen. En het klopt wel. Ook ik ben het scherpste verdriet wat niet went. Terwijl ik toch te boek sta, als een optimist, een vrolijk mens, een positief mens, maar ergens in mij, zit ongekend veel verdriet. Verdriet om verlies, en dit verlies, dit went niet, en nooit. Maar ik leer ermee om te gaan, ermee te leven. Ik leer het in te pakken, te omhullen soms, het mee te nemen in mijn lesboek van het leven. Ik probeer het door te geven, door erover te vertellen en te schrijven. Ik deel dit scherpste verdriet in mij met jou, mijn lezer. Mijn vrienden op afstand. En daardoor draag ik het met een glimlach. Want in dit scherpste verdriet zit pure liefde, voor alles wat ooit was. Voor mijn ouders, mijn broer, mijn tante, voor al die mensen die er zijn of waren. En door hen nu op afstand te zien, is alles weer heel puur, en oprecht en echt. Mooi eigenlijk, hoe ik, door dit zo te benaderen, weer terug kom bij de tekst waarmee ik begon - het loslaten, waardoor er weer nieuwe of andere, of soms zelfs oude deuren open kunnen gaan - . Zie niet om in wrok, staat dat ook niet ergens in de bijbel. Zou ik eigenlijk eens aan die oude knorrige oom, die zo enorm lelijk kon doen tegen mij, over mij, of over mijn vader, moeten vragen. Ach, het geeft niet. Of het wel of niet in de bijbel staat, het is een levenskunst, om niet om te zien in wrok. Leuk om te vertellen is, dat ik heerlijk ben gaan shoppen zaterdag, een beetje alleen en een beetje met Annemarie. Mooie bijzondere cadeautjes voor mijn nicht, zij is jarig. En ik vind het heerlijk, omdat zij eigenlijk samen met nichtje Noor, mijn enige familie nog is. Althans heel dichtbij dan. En mijn nicht en ik, wij zorgen heel goed voor elkaar. Over en weer, en we hebben het ongekend goed samen. Ook weer zo'n rijkdom. Ook zij kent het scherpste verdriet wat niet went. Haar zus, haar ouders, en nu, hoe zij vol kracht achter haar vuurtoren woont en het leven leeft. Als een van de Golden Girls, althans zo zie ik haar, samen met haar vriendinnen. Geweldig, een lachsalvo is ver over de dijk te horen, als die dames samen zijn. Maar ook mijn nicht en ik kunnen gieren van de lach. Net als onze moeders dit samen deden, onbedaarlijk lachen. Hoe heerlijk is dat. Ja ik vind het ook leuk om pakjes te sturen naar haar. Dus wordt vervolgd. En ook heb ik prachtige schoenen gekocht, alvast voor onder dat super pak, dat komen gaat. Maar eerst ga ik even heel snel 3 kg kwijt raken en dan dat pak aan laten meten. Ik kan me er nu vast op verheugen. Wow, een pak voor hoogtij dagen. Geweldig....maar eerst die ene speciale dag, waarover ik jullie echt pas later kan vertellen. Je ziet en leest het vanzelf, geloof me...volg me maar. Lieve mensen, volgende week, wordt het prachtig weer, mijn dakterras, ons dakterras, is al een beetje in de sfeer gebracht. Veel prachtige blauwe en paarse bloemen en planten en de rest gaat weer uitkomen denk ik. Komt wel goed. Wie weet zitten we volgende week buiten, en genieten we van de zon, op onze huid. Hoe heerlijk. Ik gun het iedereen. Voor nu, nog een super mooie foto van prachtige bloemetjes, heel bijzonder gekregen van Emmy. Dan komt daar zo'n bijzonder mooie fragile dame van 80 binnen, die heel modern gekleed is, met zo'n schitterend boeketje in haar hand. Ach, wat ben ik toch een gelukkig mens. Je kunt dus ook zeggen 'ik ben het diepste geluk' door al die mooie dingen in en om mij heen. Dit weekend was een weekend vol van dit diepste geluk. Door alle mooie dingen. En het is nog niet klaar. We gaan zo naar onze Jozefien, ze wordt 1 jaar en geeft een feestje. Hoe fijn is dat, dan pikken we Joke op, die terugkomt uit Bergerac en gaan we nog lekker even het leven vieren in een geweldig tentje, op de hoek van de Denneweg, Bouzy, natuurlijk een wijnrestaurant. Tja het zou gek zijn, als het woord wijn bijna niet voor kwam in deze blog. Fijne Paasdagen nog lieve mensen. Sta maar stil bij je diepste geluk en je scherpste verdriet. Neem het mee, in je leven, in je zijn. Zet het in, en deel het. Het verrijkt je, laat je groeien en ook de pijn, die daarbij hoort, hoort bij jou. Dag, dank je wel, voor alles. En dag, dag iedereen in mij en om mij!

Na 15 weken toch een tik van die griep

En jawel hoor, keelpijn, kou gevat. Fietsend op mijn fietskruk, transpireren, raam open, tocht, en jawel, van Loon's weerstand was even minder. Dus nu thuis wat aan het werk, wat aan de medicijnen, om te zorgen, dat ik niet helemaal omval. Ach ook een van Loon is maar een gewoon mens toch? Glimlach, want weer die herinnering aan mijn vader 'als je naast je schoenen gaat lopen mijn kind, dat zet ik je er persoonlijk weer in terug'. En ach, je kunt veel zeggen of vinden van me. Maar niet dat ik naast mijn schoenen loop. Schoenen, nu je het erover hebt. Ik ga binnenkort nieuwe schoenen kopen, en een kostuum. Een maatkostuum bij de vrouwelijke winkel van Suit Supply in Amsterdam. Een kek pak, voor een hoogtij moment in mijn leven. Binnenkort. Ik vertel er pas over, als het achter de rug is. Heb ik beloofd. Maar ik sta aan de vooravond, van hele mooie dingen. Ja een iets andere toon, dan mijn vorige blog. Deze blog gaat over mij en mijn dromen, mijn persoonlijke leven. En ik heb inmiddels zoveel trouwe lezers, dat ik hen niet bezorgd moet maken. Het gaat wel met me hoor. Een echte van Loon, je kent mijn uitspraak.. En mijn schoonvader zou zeggen, de dingen die nu gebeuren, die gebeuren niet voor niets. Je hebt hier iets mee te doen. En dat zal ik ook doen. Het komt goed! Ik ben soms teleurgesteld of verdrietig, maar ik heb een super veerkracht. Ben oersterk en oer stoer. En dit wil ik altijd zijn, of ik nu mankementen heb fysiek of niet. Het komt wel goed. Geleidelijk aan schijnt de zon wat sterker. Ik hoop dat deze volop gaat schijnen, als wij in onze prachtige bolide richting Picardië vertrekken medio april. Heerlijk, toeren in onze mooie cabrio. Wat een rijkdom toch. Ik heb zin om van alles te willen boeken, maar ik ben ook aan het aflossen. Extra aflossen. Want ik wil nog meer vrij zijn, dan ik nu al ben. Heerlijk. Ik lees een prachtig boek - De geschiedenis van de liefde - intrigerend mooi, van Nicole Krauss. Een aanrader. Ik heb dit boek al een aantal jaren, en lees het eens in de zoveel jaar opnieuw. Prachtig. Wat een kwaliteit als je een roman kunt schrijven, ik bewonder schrijvers. Fantastisch! Ik bewonder nog zoveel meer mensen. Gisteren las ik een prachtig verhaal van een mede cursiste over Uganda, maar vooral over haar als mens, een wereldwijf, werkelijk. En dit woord bedoel ik niet grof, maar juist vol bewondering. Hoe mensen, in hun dagelijkse leven, bijdragen leveren aan andere mensen in andere delen van de wereld. Prachtig. Een dame uit ons Hoofdbestuur is op dit moment in Nepal, met een aantal vrouwen, om daar mensen te helpen hun leven weer op te bouwen. Krachtig he...ik vind het super om te zien, wat mensen zoal doen. En op dit soort momenten voel ik me zo nietig, zo enorm nietig. Zo gewoon ook. Ik die me druk maak, om strategische vragen, ik die probeer te blijven staan in de ergste storm, en dan al die mensen, die zo bijzonder zijn... Ach je hebt ook kleine waterdragers nodig in dit leven. Mensen, die op micro niveau, hun dingen doen. Mensen helpen en bijstaan. Vanuit hun passie werken en dingen doen. Samen met anderen. Ach zo'n waterdragertje ben ik en dat is goed. Ieder zijn plaats in dit leven. Even iets heel anders, de Paasdagen staan voor de deur. En zoals ieder jaar is er hier een fijne Paasbrunch. En komen de meisjes en mijn schoonouders. En ik ben natuurlijk weer op zoek gegaan naar prachtige wijnen, en oh ik heb zoveel fijns in huis gehaald. Een werkelijk uitzonderlijke Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland, genaamd The King's Flavour. Wat een aroma, wat een geur explosie. Geweldig. Past goed bij onze Paasbrunch/dunch. Ook wat rood, een kistje NATIV, prachtig. En natuurlijk hoort bij de Paasdagen een prachtig dakterras, vol bloemen, violen, mooie kleuren, paars blauw en wat geel, voor Pa van Loon. Ik spring van de hak op de tak. Zo voelt het ook in mij. Ik heb nog iets heel leuks, even een stuk terug in de tijd. In 1995 heb ik het vervoer mogen organiseren voor de Wereld Gymnaestrada in Berlijn. Super werkelijk waar, duizenden sporters mocht ik in Berlijn met bussen vervoeren naar turnlocaties. Ik had de organisatie van het vervoer binnengehaald. Een super evenement. En in 2019 gaan we met een groepje mensen uit die tijd, terug als VIP naar de Wereld Gymnaestrada in Oostenrijk. En na lang wikken en wegen, heb ik besloten, samen met Jacqueline, om weer mee te gaan. Leuk om me bijna 25 jaar na dato nog een keer onder te dompelen in deze bijzondere wereld. Met diners, gala bijeenkomsten (tja, dat wordt nog wel een dingetje...welnu dat pak past dan ook nog wel hahaha). Ik heb er zin in en ben er klaar voor. En samen met Jacqueline onze levens nog eens doorlopen. Het leuke is, dat Jacqueline ook een enorme Mercedes freak is. En zelf in een geweldige Mercedes rijdt. Gaaf, maar er is zoveel meer dat ons bindt. Leuk, toen ik een keer jarig was, stapte zij zomaar samen met haar partner, bij ons de tuin in. Hoe leuk is dat. Een enorme klik direct! En altijd weer. Als ik de buurt van Ermelo ben, dan rij ik soms wel eens bij haar langs. En hoe leuk is het, als je op de bel drukt, iemand een jaar ofzo niet gezien hebt, en het is gewoon direct weer heel fijn. Dat is volgens mij vriendschap. Lieve mensen, een gewoon bericht, een beetje een praatje over van alles en nog wat. Ik wens een ieder mooie Paasdagen toe. Geen griep meer. Gezelligheid, en liefde en geluk. Ik kreeg een prachtig bericht van een vriendin van mij met de tekst 'Jij kunt in het oog van de orkaan staan. Deze storm gaat niet over jou. Jij bent liefdevol'. En met deze mooie tekst, neem ik voor vandaag afscheid van jullie. Heb t goed met elkaar.

Verward, een mengeling van emoties voel ik in me, en ik kan er niets mee...

Ik geloof zomaar dat dit een ingewikkelde blog zal zijn om te lezen. Een blog vol verwarring, een mix van angst, boosheid, ongeloof soms bijna. Onzekerheid, nee dat voel ik niet. Want ergens in mij, zit een oerkracht, ingegeven door mijn moeder en een echte van Loon, geeft toch nooit op....Pijn in een been, waar voorlopig nog geen uitslag over komt, geen plek in de MRI. Op een zondag om half negen, mag ik de MRI in, maakt niet uit, van een beetje pijn krijg je niks. Ik fiets wel door, op mijn kruk op kantoor. Of op mijn echte fiets, zonder accu, jawel...ik nog wel. Boosheid, waar je geen uiting aan mag geven. Ergens in mij, voelt het alsof straks op enig moment, de wereld open gaat breken, de grond onder mijn voeten vermorzeld zal worden. En waarom, doordat ik signalen ontvang, zonder toelichting of tekst, doordat ik mails lees, en hieraan conclusies wil verbinden, doordat ik ongeruste geluiden om me heen hoor. En ik, Anita van Loon, die normaal altijd rechtop staat, voelt pijn. Pijn omdat op deze manier iets heel moois kapot gaat. Daarom!! Waarom, omdat het niet eerlijk is. En als je mij boos wilt maken, als je mij terug wilt brengen naar mijn oerkracht, dan gaat het over oneerlijkheid, over macht, over elkaar niet goed verstaan. En ik, ik zit er midden in. En terwijl ik dit alles teruglees, snap ik dat niemand hier iets van begrijpt. Maar toch wil ik het schrijven. We leven in een land, van vrije meningsuiting toch, of toch niet...haha, ik geloof er niks van. We leven ook in een land, waar je afgerekend wordt op waar jij voor staat, en wat jij doet, helaas. Nog steeds worden zomaar mensen in elkaar geslagen, omdat ze homo zijn. Of omdat ze anders zijn. Nog steeds kijk ik om, als ik een mens zie die niet goed in zijn of haar lichaam zit, en kleding heeft aangetrokken van de mens, die hij of zij graag wil zijn. Ouderwets, bekrompen, nee dat ben ik niet, alleen onmachtig om hier goed mee om te gaan, dat ben ook ik soms. En ook nu weer, in een situatie, waar mensen elkaar niet goed verstaan, waar macht de boventoon voert, en niet respect, en samen op trekken, nu ben ik onmachtig. Ik had me zo voorgenomen om vooral full speed door te gaan, met mijn team, mijn opdrachten, maar ik merk, dat ik lamgelegd ben, dat ik het even niet meer weet. En ja, ik kan mezelf herpakken. Ik praat urenlang met mijn moeder, ik hou in gedachten de hand van mijn vader vast. Ik heb gisteren met mijn schoonmoeder en schoonvader gesproken en voel hun steun, hun liefdevolle kracht in hun omhelzing en ik realiseer me, dat Ramses Shaffy zou zeggen 'we zullen doorgaan...'. En met deze tekst in mij, met al die mooie vooruitzichten, een mooie reis in het verschiet, een aanbod van een seniorenpas haha (ik ben 58) bijzonder he, met een presentatie voor de Kessler Stichting voor me, met een feestje omdat vrienden de lente en hun 60 jarige leeftijd gaan vieren, met vanavond een geweldig diner (althans dat schat ik zo in) bij de buren, waarvan de man chef kok is, ga ik toch weer verder. En herpak ik mezelf. Ik denk, dat ik de komende weken, maanden, mezelf nog ongeveer 100 keer zal moeten herpakken. En ik zal ook heel dichtbij mezelf moeten blijven. Mezelf steeds weer in de spiegel aan blijven kijken en gaan voor mijn doel. En als je het niet begrijpt, dan spijt me dat. Mijn blog is van mij. Is mijn manier om alles wat er in mij omgaat op papier te krijgen, helder te krijgen. En ja ik weet dat mensen dit alles lezen en hier een mening over hebben. Het mag, het kan. Je mag me erom veroordelen, om lief hebben, om waarderen. Het is aan jou en het is van jou. Afgelopen week kreeg ik een mail van iemand, en ik was het simpelweg zat. Je moet dit, je moet dat, je moet...en ik weet het, ik ben in loondienst, maar volgens mij is de tijd voorbij, dat we zo met elkaar omgaan. Ik zeg altijd tegen de mensen aan wie ik leiding mag geven, tegen mijn team - laten we op ons visitekaartje zetten - Vereniging Yarden en dan je naam. Het is niet zo relevant, wie welke functie titel heeft, wie waar staat in de organisatie structuur. Maar helaas is nog niet iedereen zo ver. Althans niet in mijn werkomgeving, wel in mijn team, maar soms zie ik daar buiten om, gekke dingen gebeuren. En ook hele mooie dingen. Mensen die met elkaar ergens voor gaan. Die staan voor hun bedrijfsonderdeel, die trots zijn op wat wij doen. En jawel, er gebeuren ook zulke prachtige dingen. Afgelopen week mocht ik spreken met een andere Vereniging, om te kijken waar wij elkaar wellicht kunnen vinden. Puur verkennend en aangereikt, dit contact, door een collega. Schitterend. En dit soort initiatieven, daar hou ik me dan maar weer aan vast. En nu, met mijn Nespresso en een heerlijk door Annemarie klaargemaakt boterhammetje, geniet ik van de lome zaterdagochtend. Ik heb eigenlijk te zomerse schoenen aan, omdat ik de zomer wil maar de zomer mij nog niet wil, althans dat geloof ik. Dus die gaan zo weer uit. Een brief van het LUMC naast me, met een bizar late afspraak. Annemarie vindt me nooit een watje, maar als het gaat over mijn gezondheid wel. Dus maandag maar weer bellen. Veel te laat komt die MRI. Dat been doet zeer en ook dit puzzelt me. Maar lieve mensen, soms moet je geduld hebben en ik weet, daar ben ik minder goed in. Maar ik zal het hebben, juist nu, soms hoor ik mezelf aan de telefoon zeggen 'laat ik even het weekend nadenken'. En ook dit heb ik mogen leren, van mijn moeder 'kind tel eerst eens even tot tien, voordat je overgaat tot actie'. En dus denk ik na, en zal ik natuurlijk, alle dagen die voor me liggen, met de juiste intentie en vanuit rust, mijn dagelijkse ding doen. Soms zal ik minder uitgesproken zijn, me meer op de vlakte houden. Maar ook van deze periode in mijn leven leer ik veel. Het raakt me, omdat ik hou van alles waar ik mee bezig mag zijn. Maar er is meer op de wereld. En terwijl ik deze laatste zin schrijf, realiseer ik me, dat er ongemerkt plannen in mijn hoofd ontstaan, over later. Ik schrijf hier wel vaker over, en afgelopen week had ik een gesprekje met een vriendin van me. Over een wijntafel, een heel gaaf klein plekje, waar mensen een mooi glas wijn kunnen drinken, met een heel schattig klein hapje erbij. Niet meer en niet minder. Geen restaurant, want koken kan ik niet, maar een plekje, waar je kunt zitten, kunt luisteren naar mooie muziek, lekker kranten en bladen op tafel. Gezelligheid, en open in de avond, en ja, dat zou ik zo graag willen, hier in Wassenaar. Dus als ik ooit echt senior ben, en niet meer hoef te werken, voor mijn inkomsten, dan ga ik dit beginnen en dit meen ik oprecht. Dan ga ik een gezellig tentje openen, voor jou en jou..en dan hoop ik, dat je bij mij je glas wijn komt drinken, en dat je dan ergens anders, bij Mila natuurlijk, lekker gaat dineren. Een goede combinatie lijkt me dat. Een glas wijn voor 4 euro, of een super de luxe glas wijn voor 6 euro. Gewoon zodat iedereen dit glas bij mij kan komen drinken. Net als in Amsterdam, of in Den Haag, of in....alleen nog niet in Wassenaar. Lijkt me enig. Komt goed. Even afleiding voor al die zorgen, die zich in mij afspelen. Ik heb de afgelopen dagen een prachtig indringend boek gelezen het heet Mijn allerliefste schat....pffftt indringend. Ik weet niet, waarom ik altijd van die ingewikkelde boeken mooi vind. Het gaat altijd over relaties over mensen, en hoe mensen het samen, met elkaar doen. Wacht even ik ben zo terug....Gisteren heb ik een mooi oude raampje gekocht met twee oude ornamenten. Gek, hoe al die oude spullen me steeds weer raken. Hierdoor ontstaat het gevoel, dat we een oud huisje moeten kopen. Ergens hier in de buurt, zodat we dichtbij het centrum blijven, en waar we wellicht ook de andere droom, het atelier, de wijntafel kunnen realiseren. En een plekje waar al die mooie oude spullen goed tot hun recht kunnen komen. Ach, ik klets maar wat, ben uit balans en dat voel ik aan alles in mij. mooi he...in gedachten zie ik het voor me. Ik kijk altijd naar De Grote Verbouwing en zie daar mensen die prachtige plekken, vaak in Engeland en Ierland, vinden in de natuur, of een oude schuur vinden, en deze verbouwen tot een prachtig nieuw huis. Is hier in Wassenaar niet meer mogelijk, en als het al mogelijk zou zijn, dan is het onbetaalbaar. Ik moet lachen nu, want mijn foto voor het Oude Raadhuis De Pauw, met die twee Mercedessen in het Mercedes Magazine resulteerde in de vraag 'Anita sta je daar voor je huis'. Want Wassenaar heeft voor velen de associatie met rijk zijn. Mooi he...hoe dit werkt. Lieve mensen, wat heb ik deze week geleerd. Dat ik dicht bij mezelf moet blijven. Dat ik alert moet en kan zijn. Dat ik keuzes kan maken, wat wel en of wat niet te doen. Dat ik zelf altijd de regie heb, voor alles wat komt en komen gaat. En dat er meer is, tussen hemel en aarde. Maar dat wist ik wel. Zegeningen, het diner deze week van onze Floor voor ons allen, gezellig, mooi. De luxe die er is, en die ik bijna dagelijks mag ervaren, hoe belangrijk en bepalend gezondheid is. Vriendschap, liefde en samenzijn. Gisterenavond kreeg ik een appje van een vriendin, 'lieve vriendinnen gaan wij hier zondag 8 april naar toe met elkaar'. Gezellig jazz met Joke Bruijs. En ja natuurlijk gaan wij. Want het allerbelangrijkste is, dat ik het leven blijf leven. Als ik dit niet meer doe, dan stopt alles. Dus 'leef, alsof het je laatste dag is, leef...' het lied van Loes en Wilma. En aan hen draag ik dit dus maar weer even op. Leef! Oh ja, en let een beetje op de mens naast je...

We zullen doorgaan...

Goedemorgen! En na een onrustige avond, nacht, ben ik vanmorgen weliswaar met een pijnlijk been opgestaan, maar ook met een andere energie. En dit is te merken. Ik bombardeer mijn collega's, mijn hoofdbestuur, mijn directeur met mails en zit volop in de actie stand. Heerlijk. Mijn kop niet meer laten hangen. Doorgaan. We zullen doorgaan, een liedje klinkt door in mij. En we gaan ervoor. Soms kan een situatie je uit je energie trekken en dit wil ik niet meer. Ik wil niet geregeerd worden door angst, ingewikkelde situaties, ruzie of wantrouwen. Zo ben ik niet en zo zal ik niet zijn. Dus het roer gaat om. We staan rechtop, voor zover dat kan en gaan vooruit. Heerlijk om mezelf te kunnen herpakken. Nu nog even thuis werken, straks naar een geweldige afspraak, waar ik veel zin in heb. Vanmiddag nog wat gesprekken en dan twee dagen training - Corporate Antropologie. In Baarn. Leuk. De Nespresso staat naast me, Nederland en ik dus ook, gaat stemmen vandaag. Alsjeblieft mensen pak je kans. Laat van je horen. De tijd dat we het maar laten gebeuren is voorbij. In ieder geval voor mij. Hier zit een actieve dame. Ik heb een fietsweekend afgesproken met mijn nicht. Mijn beste vriendin wordt 60 en dat gaan we vieren. En de zon gaat schijnen, dus de cabrio gaat open. Yes...een weekend weg, Picardië heerlijk. Ik zie ons al gaan, scheurend in de cabrio, de nekscarfe aan, wat kan mij nog gebeuren... Gisterenavond was zo'n lekkere avond, An was met haar nieuwe collega's lekker uiteten bij Catch by Simonis. Echt heerlijk. Ik weet nog, toen ik bij Mila mocht werken, dat wij als team daar een keer naar toe zijn gegaan. Mila kon je geweldig trakteren op wijn en spijs sessies. Met de bus er naar toe, want niemand was de BOB, haha. Genieten, mooie wijnen, mooie spijzen. Welnu, gisteren zat ik aan een kliekje zuurkool (nee ik ben niet zielig) en kreeg ik wat telefoontjes. Ik ben normaal niet zo'n beller maar gisterenavond wel. Heerlijk. En op tv was een item over voedselverspilling. En toen realiseerde ik me, dat ik wel van de kliekjes ben. Ik kan alles opeten, wat er nog is. Wil eigenlijk ook geen voedsel weggooien. Iets van vroeger denk ik. Heerlijk, ken je dat een kliekje zuurkool met kaas, heerlijk echt waar.. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf. En denk natuurlijk weer aan mijn vader, mijn jeugd. Hoe wij vroeger samen heel vroeg op konden staan, dan gingen we naar het land, Pa en ik en dat kwamen we terug om half negen en gingen we verse wordt, met uien en tomaten bakken. De keuken stond blauw, wij aten een boerenontbijt, en mijn moeder vond het vreselijk. En we gingen daarna weer terug naar de trekker, mijn vader en ik. Ik kan me voorstellen dat je het zat bent, al die verhalen over vroeger, over mijn ouders. Welnu, dan lees je het niet meer toch. Je bent zelf de regisseur. Ik zal er niet mee stoppen, want deze man, is voor mij steeds weer een baken in mijn leven. En eerlijk gezegd, samen met mijn moeder. Want zij was de sterkste. Zij gaf nooit op. En ik hoop, ik wil zo graag op haar lijken. Ik denk dat ik dit ook wel doe...op Flakkee herkent men in mij 'mevrouw van Loon'. Mooi he... Dus allemaal een fraaie ochtend, een mooie dag. Zorg goed voor jezelf. En kijk naar alles wat er is. De zon, de glimlach, de mens naast je. Geniet!

Een iets andere week...

En deze week stond niet bol van aandacht, maar was gewoon een fijne week. Met lekker werken, aan mijn sta bureau met fietsstoel. Ken je dat, geweldig is dat, ik zit gewoon te werken aan een heel hoog bureau en ondertussen fiets ik. Afgelopen week heb ik een dag wel vier uur ofzo gefietst. Heerlijk. Mijn collega's maken hier ook gebruik van. Het is echt ontspannen, fietsen en werken. En het is goed voor al die stramme ledenmaten van me, voor zere benen enzo. leuk he? Een bezoek aan het LUMC, met een redelijke uitslag, een MRI in het vooruitzicht en waarschijnlijk een chirurgische ingreep. En nu een paar uur vrij genomen, om lekker te werken vanuit huis, en vanmiddag even op bezoek bij een vriendin, die ziek is. Gewoon de gewone simpele dingen, die maken dat je ook weer kunt genieten van juist die kleine dingen. Heerlijk. Mijn been doet zeer, ik loop bijzonder slecht, maar dat zijn allemaal maar bijzaken. Gisterenavond een mooie avond gehad met mijn kleine team. En soms is dat ook nodig, om met elkaar te kunnen genieten van al de inspanningen die we leveren met elkaar. Er wordt hard gewerkt. En steeds weer krijg je uit de een of andere hoek die prachtige waardering. Die je als mens ook gewoon soms even nodig hebt. Een vriendelijk woord van de voorzitter van de directieraad, en deze week zowaar een prachtig boeket bloemen van Cobie, een vrijwilliger van Vereniging Yarden. Zomaar, als waardering. En weet je, op dit soort momenten, realiseer ik me telkens weer, hoe fijn het is om het op je werk, naar je zin te hebben. Ik zie dat ook aan Annemarie, hoe heerlijk het is nu, in haar nieuwe baan, twee dagen, wandelend naar de praktijk. Net stuurde ze een appje naar haar leidinggevende omdat we op vakantie willen, en jawel geboekt...een prachtig huis ergens aan een hobbelig wegje in Chalkidiki, met eigen zwembadje, en uitzicht op zee. Een mens heeft niet zoveel meer nodig. Ergens tweede helft september pas, maar wellicht kunnen we lastminute nog wat leuks doen, midden in de zomer. Fijn. Ik heb er nu al zin in. En dat meen ik. Mijn lijf is wel weer toe aan de zon. Ik had gehoopt vanmiddag open te kunnen rijden, en mijn zieke vriendin/collega op te halen om er even uit te zijn. Maar ach...dicht rijden in die mooie Benz is ook genieten, geloof me. Deze twee teksten kwam ik in het ziekenhuis tegen, bij de boekenwinkel. Toen ik daar even moest wachten. Mooi, en leuk om te delen. Als ik in het LUMC kom, dan schrik ik altijd, van de hoeveelheid mensen, van alle ongemakken die ik daar zie en dan voel ik me zo intens gelukkig, dat ik wel wat kleine ongemakken heb, maar ook het leven heb. Heerlijk! Morgen hebben we een bijeenkomst van de Ledenraad, in Almere, en dit betekent dat ik vanmiddag even tijd voor mezelf neem. En morgen weer netjes aangekleed in de auto stap, om aan te sluiten bij de Ledenraad. En eigenlijk is dan gelijk je hele zaterdag weg, want ik ben er altijd vroeg, dan vergaderen, aansluitend met elkaar nog napraten en lunchen en weer op weg naar huis. Maar ook is het heel leuk om iedereen weer te zien, om te horen wat er speelt, en om te zien hoe we het met elkaar doen, als Vereniging Yarden. Er is een nieuw, en veel jonger hoofdbestuur aangesloten, en dit geeft ook weer een andere energie. En dit alles maakt dat werken voor Verenging Yarden, en bezig zijn met thema's als Kinderen en de Dood, voorlichting en bewustwording rondom de dood, je dagelijkse bezigheden zo bijzonder maken. Ik merk, dat ik in deze fase van mijn leven, dingen wil doen, die er echt toe doen. Voor nu, genoeg, een fijn weekend gewenst. Take care, doe het goed met elkaar. Anita