Believe!

Nee dit is niet ons interieur van Nieuw Vossemeer! Maar het is wel een prachtige foto vol sfeer. En steeds weer realiseer ik me, hoe blij ik ben, met onze keuze. Terug in de tijd, met van die mooie oude vloertegels, een beetje versleten, in de hal liggen zwarte tegels uit een oude school. In de bijkeuken, van die mooie kleine zwart-wit tegeltjes. Een beetje kaal, een beetje aflopend, en juist daardoor zo mooi. Onze inrichting krijgt langzaam vorm. Althans in onze gedachten. Welke tafel, stoelen, welk kastje of kistje wil ik waar hebben? Leuk, en steeds weer heb ik de neiging om nog een oud luik uit een brocante winkeltje te kopen, maar het is wel even genoeg zo denk ik. Ik kan bijna niet wachten, tot het zover is. En als ik dan aan tafel zit, en door dit mooie ronde raam kijk, dan realiseer ik me, hoe geweldig mooi ook dit huis is.

En dan ben ik eventjes heel erg stil en in mijzelf gekeerd. Dankbaar voor alles dat er is. Het loslaten, het verder kunnen gaan. Het afscheid nemen. Het wegdoen, het veranderen. En geleidelijk aan realiseer ik me en hoop ik, dat dit onze laatste verhuizing gaat worden. Dat deze plek onze eindbestemming mag worden. Weg van de randstad, terug naar mijn roots, ruimte voor creativiteit, ruimte om te schrijven. Een moestuin aanleggen? Fruitboompjes in de tuin, het gras maaien. En mooie gesprekken voeren, met de mensen die je omringen. Waar ik erg aan moet wennen, is dat mijn leeftijd van bijna 60, nu opeens 'iets' is. Ook in gesprekken met opdrachtgevers voor 'Levenskunst' is 60 jaar echt wel iets. Dit jaar, 60 jaar, 12,5 jaar getrouwd, een nieuw huis, kortom veel momenten om bij stil te staan. Ook dat is de kunst van het leven. 60 jaar, je voelt het niet, je ziet het wel. Ik vond foto's van 14 jaar geleden, en toen zag ik mezelf als 45 jarige, jeetje wat een verschil zeg. Bij het opruimen van allerlei spullen vond ik dagboeken, notitie boeken, uit mijn werkzame leven, maar ook mijn privé leven. Mijn eerste ontmoeting met Annemarie en hier nog foto's bij. Groot-Ammers toen ik daar alleen woonde, bijzonder. En dan verglijdt de tijd, in een enorm hoog tempo. En hierbij horen ook nieuwe en oude vriendschappen. Mensen die je kwijt raakt, of met wie je steeds minder deelt, en nieuwe mensen, die dichtbij je zijn en met wie je juist veel deelt. Soms kleine dingen, soms grote. Collega's die weg gaan nu bij Yarden, en dan opeens is het blok waaraan je altijd zit, zo leeg, zo stil. Het is zo echt anders geworden. Vanmorgen had ik het er nog over, hoe je dan mensen kunt missen. Mensen, met wie je altijd contact had, een glimlach, oogcontact, een aai over je bol, of zomaar een 'goedemorgen'. En als zij er dan niet meer zijn, wordt ook die basis heel anders. Veranderingen, ook daar ga ik dus anders mee om. Anders dan vroeger, ik probeer er beter bij stil te staan. Ik probeer anders afscheid te nemen. Op een manier, zodat je er later met een goed gevoel op kunt terugkijken. En soms of met sommige mensen lukt dat niet. Omdat de relatie kapot is, omdat er dingen zijn gebeurd, die je niet zomaar terzijde kunt zetten. En voor mij is het dan belangrijk, om dit alles voor mijzelf een plek te geven. Zodanig dat ik er mee verder kan. Ik ben altijd iemand van de harmonie, van het goede contact, van het zorgvuldige contact. En je kunt me niet meer raken, als je deze waarden naar mij als mens, niet overeind houdt. En op dit moment is dit wat speelt in mijn werkzame leven. Ik voel me geraakt. En dit te beseffen, is ook goed. Hiermee begint voor mij het 'opruimen'. Het een plek geven, het van alle kanten bekijken, net als een kristal, en kijkend naar al die facetten, zie je hoe het zo is gekomen. En zie je ook wat je persoonlijke aandeel hierin is geweest. En waar je bent aangehaakt of afgehaakt. Fijn om er zo mee bezig te mogen zijn. Het reflecteren helpt me. Terwijl ik dit schrijf, zie ik hier in prachtige letters 'believe' ingelijst staan. En voor mijn nieuwe kantoor heb ik een prachtige foto met de tekst 'never give up great things take time!'en ook deze foto staat hier klaar om te worden verhuisd naar Nieuw Vossemeer. Heerlijk vooruitzicht. Als het allemaal zover is, dan vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Dan krijgt alles een eigen plek. Dan gaan er boeken dicht en nieuwe weer open. Leuk om blogs te lezen van anderen, die hierover gaan. Hoe de een voorzichtig ruimte maakt voor nieuwe dingen, en hoe de ander alles loslaat en de nieuwe energie laat stromen, zonder te weten wat er komt. Ik had een collega bij Yarden, een jonge vrouw, zij is weg nu. Zij ging samen met haar partner op wereldreis, drie maanden voorlopig. Alles achter zich gelaten, banen opgezegd en op het vliegtuig gestapt. Zij liet me foto's zien, van mooie bergen en meren. Het vooruitzicht, dat zij daar volgende week zal zijn. Ergens ver weg, met een rugzak op, op reis, naar nieuwe wegen, nieuwe bestemmingen! 'believe' is volgens mij haar motto! Dus met dit prachtige woord 'believe' in mijn binnenzak, ga ik zo naar een nieuwe afspraak toe. Nieuwe ontmoeting, bestemming onbekend...

Lust for Life!

Deze week was ik uitgenodigd door Alet van UP! Een prachtig initiatief over ouder worden, actief in Amsterdam en in Friesland. Een geweldig mooie ontmoeting met een vrouw, geïnitieerd door Ron, mijn directeur. UP! Kijk maar eens naar de website en maandagavond mochten wij samen met Joke, te gast zijn bij een optreden in De Nieuwe Liefde in Amsterdam. Een optreden van het oudste popkoor in Amsterdam, Lust for Life en Erik Scherder, u allen bekend, de specialist als het gaat over hersenen en deze avond stond in het teken van muziek, en wat muziek kan doen met je hersenen, met je zijn. Vrolijk, gezellig, indrukwekkend, en weet je soms kan een week niet fijner beginnen. Dan zijn omstandigheden, waarin je dagelijks mag verkeren, niet altijd even opwekkend. En dan is zo'n avond werkelijk genieten. Genieten van mensen, die met elkaar, ondanks alle fysieke ongemakken, vrolijk staan te zingen, elkaar helpen om weer te gaan zitten of staan, zo oud zijn ze. Maar ze zingen wel liedjes van Abba, Bon Jovi, Boudewijn de Groot en ze zingen dit vol overgave. Een geweldige dirigent en pianist. En na zo'n avond kun je jezelf gerust eens toespreken, want ook al is het soms heftig op een bepaald stukje in je leven, overall gezien, hebben we het geweldig goed. En dit begin, dit ging maar door. De hele week lang, mooie coachgesprekken, een prachtige ontmoeting met het team van Sabrina en alle managers van stafdiensten. Het gevoel van trots op Yarden, was er weer in optima forma. Elkaar aanspreken, en met elkaar ergens voor staan. Al die dingen, waarom ik, en met mij velen, zo van dit prachtige bedrijf houden. En ergens deze week mochten wij ook de koopovereenkomst tekenen voor Nieuw Vossemeer. Kennismaken met meneer pastoor, onze buurman van 84. Inmiddels mailen we, hij en ik, over de moestuin en de parochie. Heerlijk, zo terug naar de basis. Uiteten in Middelharnis, bij twee enorm leuke kerels in een super mooi restaurantje aan het Vingerling, de haven van Middelharnis. Gezellig, een oude bekende tegenkomen. Kortom, terug naar je roots. Weer thuiskomen werkelijk. Maar het was ook wel de week van het afscheid. Afscheid nemen van Marije, van Wouter, van Renata en Edward. En ja, ik weet heus wel, dat we elkaar blijven zien, in ieder geval sommigen. Het leuke is dat afscheid nemen van mijn team erin geresulteerd heeft dat zij allemaal komen naar mijn nieuwe plek, op vrijdag 8 november a.s. voor een diner, en mogelijk een overnachting. Een avond, vol prachtig eten en een mooie wijn. Een avond, om met elkaar te delen, waar je op dat moment staat in je leven. Fraai lijkt me dat. Je hoeft niet te komen, je mag. En het is goed. Maar afscheid nemen is toch niet mijn sterkste kant geloof ik.

het doet me wel een beetje zeer. Om mooie mensen, met wie je prachtige initiatieven hebt ontwikkeld, te moeten laten gaan. En zoals wij bij Yarden het anderen aanreiken 'een goed afscheid helpt je verder'. En bij een goed afscheid hoort een bijzonder glas wijn. Welnu, dat glas dat was er bij, bij ons dessert. Een werkelijk uniek kistje, vol heerlijks.

En nu op deze heerlijke zaterdag, bijna cabrio achtig weer. Open rijden deden we deze week ook, naar Nieuw Vossemeer. Heerlijk werkelijk waar. Straks een overheerlijk cadeau kopen voor de vriend, waar wij vanmiddag een borrel gaan drinken, omdat hij juist zijn leven viert, nadat hij met spoed geopereerd is. Darmperforatie, door een idiote hoeveelheid medicijnen. Dus soms glijdt het leven je bijna door de vingers, en ben je bijna de klos. Dus leef het maar gewoon. Maak het niet te lastig met en voor elkaar. En sta stil bij alles, wat zo de moeite waard is. Floor is hier, Roos was hier gisteren, Floor had heerlijk gekookt. Het leuke is, zij komt en de keuken is ontploft, althans in mijn beleving. Maar je krijgt me dan toch heerlijk eten. Dus het is goed. Ik heb weer een aantal leuke gesprekken gehad deze week. Een om te gaan bloggen voor een professionele club. En dan krijg ik op hun site ook ruimte om mijzelf te profileren. Stoer en gaaf. Anita van Loon - Levenskunst gaat langzaam aan live. En binnenkort mijn website afronden, die hoop ik ergens begin april te lanceren. Hou me in de gaten. Het komt goed, het is al goed, ons huis verkocht, ons huis gekocht, de zomer in aantocht, de zon in huis. Leuke bijzondere plannen. Op dit moment maken mijn gedachten overuren, denk ik aan veel mensen, ver weg, of dichtbij, aan loslaten en weer verder gaan. Aan elkaar de ruimte geven, en dichtbij blijven, aan vul maar in. Ik slaap weer lekker, ik geef mezelf weer die rust, denk aan mijn vader, die altijd zei als hij zorgen had 'kind als ik naar bed ga, doe ik mijn broek uit, en stop ik al die zorgen in mijn broekzakken. En dan probeer ik goed te slapen. Want je moet uitgerust zijn, om goed met al die zorgen om te gaan. En als ik dan wakker word. Dan trek ik die broek weer aan, en dan ga ik weer verder met die zorgen.' Mijn vader, een boer, een wijze man, een eenvoudige man, maar wat heeft hij mij veel geleerd. En ik, ik heb niet zoveel zorgen. Maar ik denk wel heel erg na, over alles wat er gebeurt in mijn leven. Vooral in mijn werkzame leven. Maar soms ook in mijn vriendschappen, hoeveel verdriet er soms is. Vriendinnen, die ziek zijn, of vriendinnen van vriendinnen. Mensen die zomaar overlijden, of hun baan verliezen, of ziek worden. Dus ja mijn zorgen, gaan niet over mijzelf. Maar meer over de wereld om me heen. En juist al die mooie momenten, zo'n koor Lust for Life, helpt je dan te beseffen, hoe 'rijk' je bent. Met alles wat er wel is. En toen ik open naar ons mooie huis reed, de zon op mijn wangen voelde, die prachtige oude meneer pastoor mocht ontmoeten, toen realiseerde ik me dit. En voelde ik me intens gelukkig. Take care!

Vrolijkheid, een en al vrolijkheid...

Goedemorgen, oh nee het is alweer middag. De zondag mag loom beginnen, koffie op bed, deuren open, de kou gecombineerd met de zon, rolt dan zo je huis in. Gisterenmiddag open rijden met de cabrio naar Goes, geweldig, koud en toch ook weer niet, een warme auto, en je haar wappert een beetje, en je voelt het prachtige licht op je gezicht. Mooie alliteratie, het prachtige licht op je gezicht. Ik hou ervan. Net zoals ik hou van deze tijd van het jaar. Narcissen, en een werkelijke schitterend boeket vol prachtige bloemen, gekregen van onze Suzanne. Als dank voor de kaarten van Andrie Rieu. Ja want als deze meneer vrolijk staat te zingen, als het Vrijthof danst, als de hele wereld naar Maastricht trekt, dan zijn wij aan het inpakken en onze verhuizing hier uit Wassenaar aan het voorbereiden. Dus waren die spontaan door mij bestelde kaarten, alsof het zo moest zijn, voor Suus. Hoe heerlijk, gisteren naar de slijterij, om een heerlijk cadeau te kopen voor onze collega Wouter, die vandaag jarig is. En toen kwam ik Suus, en allerlei leuke mensen tegen, op het terras, en bleef ik hangen voor een kop koffie. En toen ik later bloemen ging kopen voor de scheidende vrijwilliger uit Zeeland (jawel daarvoor was ik op weg naar Goes gisteren, het is al Yarden dat de klok slaat, haha)kwam ik Louise tegen en kreeg ik bloemen van haar, omdat we het mooie pand in Nieuw Vossemeer hebben gekocht. Jawel, het is dus allemaal vrolijkheid, en het lijkt alsof het een en al genieten is. Genieten met een hoofdletter G. Leuke contacten, aangereikt door mijn vriendinnetje Monique, een afspraak met een oud directeur uit mijn Vipre tijd, mijn tijd bij het vervoer, kortom, gave en mooie dingen spelen in dit leven nu. Ik voel me rijker dan een koning. Hier en daar wat gedoe, niet goed in kunnen loggen, wachtwoorden kwijt, enzo, maar ach, de kop is vol he. Dat is op te lossen denk ik altijd maar. Daar kom ik uiteindelijk wel uit. Oh ja, en bezig met de huizen, Nieuw Vossemeer tekenen we dinsdag. Wat een feest, wonen op een plek, waar het licht zo mooi over het water schijnt. Waar het werkelijk doodstil is, waar ik mezelf al rond zie rijden door mijn huis, met mijn rijdende wijnbar/kast. Geweldig, Annemarie en ik dromen er al over. Dichterbij mijn nichtje. Dichterbij mijn roots. Grappig is, dat via Facebook oude vrienden van vroeger, zomaar weer dichtbij komen. Dat oude contacten weer opnieuw gaan leven. Dat de cirkel wel rond lijkt te zijn of te komen. Gisterenavond afscheid genomen van vrijwilligers, een dame wiens termijn erop zat. Een dame die 26 jaar vrijwilliger is geweest. En met hen, een stel, al meer dan 40 jaar vrijwilliger bij Vereniging Yarden. Dus ook op zaterdag nog bezig, met mooie mensen. Met mensen die er toe doen. En mensen die vanuit hun hart, een deel van de geschiedenis van Vereniging Yarden bij zich dragen. Mooi. En terugrijdend in die dikke E250 cabrio (ja toen wel dicht), waar die motor dat fijne geluid maakt, waar je zo heerlijk die auto voelt snorren...een weldaad heet dat. Ook weer genieten. En nu, zondagmiddag, er hoeft niets, alles mag, het boek Maan uitlezen. Nog wat uitwerken, en dan de week van het afscheid. Afscheid van drie mensen uit mijn mooie team. Edward, Renata en Wouter, en dit afscheid houden we klein. Doen we met elkaar. Want het is niet een feestvreugde, maar het is wel het ongelooflijk goed hebben en hebben gehad met elkaar. En dit vieren we dan. Dat je mensen om je heen mag hebben, met wie het loopt en goed gaat. Met wie het fijn is, met wie je super mooie dingen hebt mogen doen. Lieve mensen, terwijl de maand februari naar haar einde loopt, het voorjaar lonkt, de zon schijnt, realiseer ik me, dat het jaar 2019 een prachtig jaar gaat worden. Loslaten, afscheid nemen en weer verder gaan. Zo is het leven, zo is mijn leven. En toch, altijd weer blijven er zoveel schitterende mensen heel dichtbij me. Ik neem deze mensen mee, waar ik ook naar toe zal gaan. Een fijne zondag gewenst.

Het voorjaar is begonnen!

Op deze prachtige zaterdagmiddag, terwijl het zonlicht, zo mooi op onze eettafel valt, lijkt het werkelijk alsof de wereld er totaal anders uitziet. En realiseer ik me, hoe je leven er echt zomaar opeens totaal anders kan uitzien. Wat dacht je hiervan een voormalige pastorie, uit 1795 onder voorbehoud financiering, wordt dit de plek, waar mijn Levenskunst activiteiten zullen worden uitgevoerd. Stel je voor, een wijnproeverij, in de hal bij de open haard, of in de tuin, met uitzicht op de kerk, het kan zomaar waarheid zijn en worden. Blij, anders dan toen Drenthe nog op mijn netvlies stond? Jawel, waarom, omdat het financieel 'lichter' voelt, omdat het dichtbij is, omdat de Randstad en Antwerpen, binnen rijafstand zijn. Omdat mijn Grevelingen, mijn eiland, slechts 25 kilometer van ons vandaag ligt. Omdat ik op de fiets naar de begraafplaats van mijn ouders kan, gek gevoel he. En toch speelt het mee, omdat ik dagelijks kan genieten van die mooie luchten. Omdat Annemarie haar atelier krijgt, omdat er ruimte is voor gasten, en toch de intimiteit van een gemeenschap. Omdat...ik kan nog wel even doorgaan. Ik samen met mijn vriendinnetje Monique, lekker kan gaan trainen. Omdat...vul maar in. Het klopt. Terugkijkend op deze week is er nog zoveel meer gebeurd, zo ben ik nu lid van een proefpanel voor een grote wijnhandel. Hoe leuk, ik krijg af en toe een doos met schitterende wijnen thuis geleverd, mag deze gaan beoordelen en hier recensies over schrijven, voor hun website. Als dit niet een vorm van levenskunst is. Ik ga twee mensen coachen, het gaat beginnen. En ik ga voor een landelijke organisatie, ook vanuit mijn Levenskunst mooie trainingen verzorgen. Leuk, hoe het leven je soms zomaar toelacht. Hoe je door zoals Carla altijd zo mooi zegt, een deur te sluiten, er vele nieuwe deuren en soms ook ramen opengaan. Een ongekend leuke man, uit mijn Mercedes wereld, komt zomaar out of the blue in de lucht. En we hebben contact over dit mooie merk, het rijden in een cabrio, gaan we ook een keer samendoen. Kop in de wind, en gaan. En tussen dit alles door, ben ik bezig met Praten over Verlies. De documentaire voor Amsterdam Zuidoost, het coachen van twee collega's bij Yarden, het meewerken namens Yarden aan een MD-traject. En probeer ik mensen te helpen, met hun verlies, hun rouw, hun leven weer op de rit te krijgen, na een verlies. Ja werken bij dit bedrijf heeft me veel gebracht en zal me nog veel brengen. Meepraten over de uitvaart van de toekomst, ik word uitgenodigd voor dit soort initiatieven. En ik realiseer me, ook al ga ik ooit nog wat anders doen, dat ik dit soort initiatieven gerelateerd aan Yarden, altijd met me mee zal dragen. Vandaag is een dag, waarop de zon mooi schijnt. Een dag waar krokussen, en narcissen zelfs alweer open gaan, het voorjaar laat zich zien. Het nieuwe leven, opent zich. Morgen jazz in Wassenaar, Cor Bakker, gezellig in Auberge de Kievit, met mijn schoonouders, en Joke en vast zullen we daar nog veel mensen zien, die we hier in dit fijne dorp hebben mogen ontmoeten. Oh ja, de krant, het kopje koffie, het boek MAAN, Wine Life, kortom zat te lezen en te bekijken. Heerlijk, ik wens jullie allemaal de rust toe, die ik nu voel en ervaar. Afscheid nemen bestaat niet, is volgens mij een tekst van Marco Borsato. En ik schrijf deze op, omdat je iedere dag, of iedere week wel afscheid neemt van iets of iemand, en ook dat hoort bij het leven. En ik zelf probeer er dan simpelweg te zijn voor die ander. En het mooie is, dat anderen er altijd zijn voor mij. Dank je wel, liefs!!

10 februari 2019

Mooi doorkijkje..ik zocht naar een foto die voor mij past bij een tekst. Een tekst waar ik bij moest glimlachen, omdat dit zo klopt voor mij. Een vriendin van mij zei altijd al 'jullie gaan in Zeeland wonen, niet in Drenthe' grappig hoe dit voelt en ook hoe dit uiteindelijk beter voelt. Zeeland, de mooie luchten, het water, de omgeving, mijn roots, mijn herkenning, al die verhalen, die horen bij mijn geboorteland. Jawel, ik hoor sommigen denken, jij bent geboren op Goeree en Overflakkee. En ja dat is Zuid-Holland, maar voor de gemiddelde mens is dit Zeeland. Voor mij niet, voor mij is Flakkee, Flakkee. En als ik van Flakkee, via de Grevelingendam, afsla richting Krammersluizen, tussen het water door rijd, dan kom ik op een plek, waar ik me hoop thuis te gaan voelen. Dit land, ook onder water gestaan in 1953, een monument, wat past bij deze omgeving. Dan kom ik in een gebied 'waar Zeeland Brabant kust'. Deze tekst en dan omgedraaid, las ik in een boekje, gekregen van de kroegbazin in Nieuw Vossemeer. Een kleine gemeenschap, en als ik een kilometer of twee loop, de brug over dan sta ik in Zeeland. Ik die nooit in Noord-Brabant wilde wonen, wie weet gaat het zomaar gebeuren. We zijn nog niet zover, maar het gevoel spreekt aan. Ik ben in mijn dikke Yarden boek, aan het rekenen, allerlei opties aan het uitwerken. Anco is achter de schermen mij aan het helpen, hier weer een bezichtiging, kortom beweging genoeg. En ik, ik heb er zin in. Aardappels poten in de tuin, een fruitboompje erbij, kortom...genoeg vooruitzichten, en nog even heel spannend. En terwijl mijn kop niet stil staat, luister ik naar hele mooie 'stille' muziek, van Jon Hopkins, piano muziek. Heerlijk...het idee, dat ik ooit ook zoiets zal kunnen. Ik ben dingen aan het bedenken, waar ik nooit aandacht aan heb gegeven, omdat ik het zo druk heb. Heerlijk vooruitzicht, een boek lezen. Muziek spelen, in de tuin werken, als ik later oud ben. Ik glimlach, terwijl ik dit schrijf, omdat het nog zo ver af staat, van waar ik nu sta. Nu voel ik mij een file rijder, een Randstad mens, een drukke agenda, veel te doen, veel mensen om je heen. En toch, kriebelt het ergens in mij...en dat is goed. Mijn laatste stap maken in mijn leven, qua wonen dan, en dan uiteindelijk ergens uitkomen, dichtbij mijn roots. Ik bewonder, die stabiele mensen, die dit direct hebben gedaan, die slechts 1 keer verhuisd zijn in hun leven. En nooit meer anders wilden. Ik, ik was op onderzoek, ben op onderzoek en weet nog steeds niet wat ik anders wil worden, dan onafhankelijk. Mijn opmerking toen ik 16 was, en mijn HAVO-diploma in ontvangst mocht nemen 'ik wilde onafhankelijk worden'. Welnu, dat is gelukt. Ik heb mijn hart gevolgd, ik mocht zijn wie ik ben, ik heb mooie mensen ontmoet, vrienden gemaakt, voor het leven. Ik ben wie ik ben. En dat alles dank ik ook aan die prachtige vrouw, die vandaag 87 zou zijn geworden. Ma van Loon. Haar verjaardag vandaag. En Mirna die me een lief berichtje stuurde, omdat ook zij zo dichtbij mijn mooie ouders staat en stond. Onafhankelijk zijn. Je keuzes durven maken. Dichtbij jezelf zijn. Ik heb er mee geworsteld, omdat oordelen dichtbij waren, en er soms waren. En omdat ik geloofde dat als er een god is, dat hij alleen maar wil, dat wij mensen elkaar lief hebben. Ongeacht ras, religie, achtergrond, geaardheid. Ik geloofde toen al in een wereld waar we met elkaar integreren en samenzijn. En ik zal hier altijd in geloven. Vrijdag hadden we een bijeenkomst van de Stichting Een Land Een Samenleving, en vanuit deze mooie Stichting, proberen wij ook met elkaar, mensen in dit leven, in dit land wat meer met elkaar te verbinden. Kijk maar eens op onze website. Terwijl de muziek heerlijk door de kamer klinkt, ik geniet van de rust, wens ik jullie een fijne zondag. Als je een borrel drinkt, of een mooi glas wijn, breng een toast uit op mijn moeder, mevrouw van Loon-Dirkx. Ik zal het ook doen, met een glimlach. Dank je wel Mam! Als ik ga wonen daar waar Zeeland Brabant kust, dan zal ik altijd dichtbij je zijn....

Dag Pap! het is 6 februari 2019 - alweer vier jaar geleden dat mijn vader overleed

De tijd vliegt. Ja dat klopt. De tijd gaat ongelooflijk snel, alweer vier jaar geleden, stonden wij met een prachtig team van mensen van Yarden, op de begraafplaats van mijn ouders, in Middelharnis. Voor het afscheid van mijn vader. Een dag, met mooie verhalen, veel mensen in een heel kleine ruimte, een eerbetoon aan een prachtig mens. Een mens, die met me meereist. Die zou glimlachen als hij zou lezen, dat ik afgelopen maandag met zijn kleindochter een glaasje wijn dronk en lekker heb gegeten in de oude Honig fabriek in Nijmegen. Een man, die het fijn zou vinden, te horen, dat Annemarie en ik laatst met 'zijn Elsje' hebben gegeten, in Middelharnis. De plaats waar zoveel herinneringen liggen. De man die het maar 'gekkigheid' zou vinden, dat ik vanuit mijn liefde voor hem en mijn moeder, mijn verhaal vertel in 'Ik mis je' op de tv. Maar diezelfde man, zou trots aan iedereen vertellen dat zijn kind, op tv zou komen. Zoals hij trots was, als ik iets moois deed voor iemand anders. Die trots was als ik een nieuwe Mercedes had. Of een mooie promotie mocht maken op het werk. Zoals hij aan de andere kant, zich zorgen kon maken, als ik ziek was, als ik het moeilijk had. En die altijd weer die grote, die lieve gerimpelde hand naar me zou uitsteken. En me vast zou houden. Me zou liefkozen zodat ik me nooit alleen zou voelen. Ja, simpelweg deze mens, was en is mijn vader. En als ik aan hem denk, dan glimlach ik, om zijn liefde voor vrouwen, voor wijn, voor het merk Mercedes, voor zijn eiland. En nog meer glimlach ik, omdat ik op hem lijk. Niet helemaal, maar wel een heel eind, ja mijn vader, al vier jaar geleden namen wij afscheid van deze mooie man. Dag pap!

En zomaar is het alweer februari 2019, de tijd vliegt voorbij...

Jawel, deze weg wordt misschien wel de weg, die ik vaak zal gaan afleggen in de toekomst. De weg langs de Krammersluizen, op weg naar het einde van het eiland Tholen, en dan de brug nog over en dan ben je in Brabant. Ik die altijd zei, nee in Brabant ga ik niet wonen. Carnaval enzo, het accent, maar toch lijkt het nu alsof we ooit ergens rond Steenbergen terecht gaan komen. We kijken nog wat rond, het laatste stadium van onze zoektocht is in zicht. Nog een keer huizen kijken en dan...dan gaan we ervoor. De weg naar een nieuw leven, een ander leven, en geloof me, zelfs het licht is anders. Prachtig licht, mooie luchten, water, dichtbij mijn roots, ik denk dat op de fiets naar de boerderij, hooguit 20 km is. Hoe leuk, en ja hoe vaak heb ik niet gedacht, 'ach had ik dit maar gedaan, toen Pa nog leefde' maar ja, achteraf denk je dit soort dingen. De keuze die ik nu maak, past bij deze fase in mijn leven. En ondertussen is deze week voorbij. Een rare week, eerst nog twee dagen vrij Ameland, ook al van die mooie luchten, ijskoud, maar oh zo gezellig. Een heerlijk hotel, een prachtige omgeving. En toen aan de slag, bij Yarden. Mooie gesprekken, maar allemaal met een raar randje, het randje van afscheid soms. Een ontmoeting met nieuwe studenten van Apres La Vie. Altijd fraai, mooi hoe Anja als ondernemer werkt en daar staat. Leuk, hoe mensen kiezen van HR Manager tot uitvaartverzorger, of van pedicure tot uitvaartverzorger. Mooi hoe mensen, uit de financiële wereld deze keuze maken. Ik hou ervan. Een ontmoeting met Gabija en Kirsten, mijn oude collega's van Northgate, in het prachtige restaurant Het Raadhuis van Vreeswijk. Telefoongesprekken, die me stof tot nadenken geven. En mails die langskomen en waar ik even over na wil denken. En gelukkig is het zaterdag nu. Lees ik lekker mijn NRC, en mijn wijnbladen, over de Corvina, de druif van Valpolicella en bedenk ik, een mooie maaltijd voor vanavond. Voor Emmy en Reynaud. Fijn is dat. Altijd weer fijn. En juist die combinatie van wijn en spijs, vind ik super. Gisterenavond, laat thuis, en een mooie gesprek gehad met Wilma. Fijn, hoe je gewoon zonder veel inspanningen, dichtbij elkaar kunt zijn. Steeds maar weer. En het is goed zoals het is. Ondanks het gemis van haar vrouw, ondanks het verdriet, kun je er gewoonweg zijn voor elkaar. Slimme meters geinstalleerd hier in het huis, kortom klaar voor de toekomst. Voor die nieuwe bewoner. En ja, iedereen vraagt het steeds 'hoe is het met jullie huis' gek, alle huizen binnen twee weken weg. Hier niet. Ach het zal er wel toe dienen, dat wij eerst echt zelf heel duidelijk voor ogen moeten hebben, wat wij willen, waar wij heen gaan en waarom juist daarheen. Welnu, dat beeld is klip en klaar. Niet te ver weg. Dichtbij de randstad, dichtbij familie en vrienden en toch die rust. Dat atelier, die logeerplekken, kortom...ik kan niet wachten. En ja, iedere keuze zal weer voor- en nadelen met zich meebrengen. Ik zie mezelf al fietsen naar de Grevelingen, over die prachtige sluizen, met uitzicht op het restaurant aan het Grevelingenmeer. Het restaurant waar ik af en toe met Pa in de rolstoelbus, naar toe ging. Waar hij zat te genieten van de watersporters, het leven om hem heen, waar hij ver weg kon kijken. En waar we simpelweg waren. Gek, hoe al die herinneringen nu ik ouder ben, belangrijker lijken te worden en zijn. Gek, hoe mijn leven een wending neemt, die ik niet heb kunnen voorzien. Die zich nu aandient, een leven gericht op een periode dat je niet meer hoeft te werken. Dat je het gras maait, dat je bezig kunt zijn, met misschien wel die oude buurman of buurvrouw, die zorg nodig heeft. Geen idee, wat er gaat komen. Ik zie er naar uit. Ik ben er aan toe. Leuk, hoe je mensen van vroeger, zomaar weer in je armen kunt sluiten, en dan kunt voelen dat het goed is. Ook al zie je elkaar drie jaar niet ofzo. Kirsten en ik, wij hadden het hierover gisteren. Het is gewoon simpelweg goed. Loopbanen veranderen, maar de intentie die je samen hebt, zal nooit anders worden of zijn. Dit is waar het over gaat in het leven. Hoe jij en ik het doen. En verder, maakt het niet zoveel uit. Lieve mensen, morgen een feestje, bij een van mijn leukste vriendinnen, bij Ada. 63 jaar jong, maar levend recht vanuit haar hart. Een vriendin van mijn vader dus, dat begrijp je. Hij moest zo lachen om haar. En als wij elkaar bellen, ik in de auto, Ada vanuit haar huis, dan is het heerlijk. Die vrolijkheid, het leven op een manier leven, waar menigeen niet mee om kan gaan, het leven aangaan vanuit liefde, ach en dat is waar Ada en ik jaren geleden op aanhaakten bij elkaar. Tijdens onze opleiding tot mediator. Dus heerlijk om morgen even bij haar te zijn, met andere vrienden, met onbekenden, maar vooral genietend, van alles wat is. En terwijl ik hier nog even uit dit prachtige raam kijk, net heerlijke dingen in huis heb gehaald, mijn Nespresso bij de hand, wens ik jullie een mooi weekend. Lekker rustig, of juist heel druk, spannend omdat er volgende week iets nieuws gaat gebeuren, het maakt niet uit. Geniet maar gewoon. Van het nu. Laat al die onaangename dingen die er ook zijn, van je schouders glijden (daarom hebben je schouders deze vorm, zei mijn moeder altijd, dan kun je dit soort dingen eraf laten glijden)en heb het goed! Fijn weekend, een volle en mooie week wacht je. Maar eerst vandaag en morgen! Dag! t strand van Ameland! Prachtig!