Zo'n hele lekkere stille ochtend....

Goedemorgen! Het is woensdag 21 augustus 2019. De achterdeur is open, en de lampen branden nog, want het is alweer donker zo vroeg in de ochtend. Vanmorgen ging Annemarie heel vroeg op, op weg naar de praktijk in Wassenaar. Eten voor een weeshuis mee, koffie en nog veel meer. En zij is nu op weg naar haar eerste werkdag na de vakantie. Ik schrijf vakantie, maar als het iets niet is of was, dan is het vakantie. De hele dag mannen om je heen, die van alles doen in je huis, en continue keuzes maken, wat wel of wat niet. Verhuizen is stressvol en dodelijk vermoeiend. Straks komt de tegelzetter, de aannemer en iemand van het bedrijf, dat de tijdelijke unit van de vorige bewoners komt weghalen. Dat wordt me nog een experiment. Het hele ding, moet weliswaar in stukken, over het dak van ons huis heen getild worden. En dan, wat treffen we dan aan. Spannend...dit gaat vandaag nog niet gebeuren. Maar ik hoop wel heel snel. En dan de komende weken de laatste loodjes. Vandaag worden de tegels voor het terras en de vloer in de tuinkamer, het atelier gebracht. Kortom ik loop in mijn korte broek (net iets te koud denk ik, maar toch..)en ik wacht op alles wat komen gaat. En dit is wat Annemarie alleen maar gedaan heeft, de afgelopen weken. En daarbij komt, dat zij hier in huis de handige vrouw is. Ze hangt lampen op, verfraait de boel. En ik, ik maai het gras (jawel vandaag ook weer), ik ga de heg proberen te snoeien, met mijn nieuwe heggenschaar. Grappig, hoe het leven hier, zo totaal anders is, dan welk leven ook. En hoe ik, en ook de poezen, want die wandelen rustig door de tuin, en komen weer binnen, dit leven hier omarmd hebben. De rust, de stilte, het is zo voelbaar. En het doet zoveel met je als mens. Gisteren had ik een wandeling over twee begraafplaatsen met de consul van de Oorlogsgravenstichting. Ja bijzonder he...en op twee van de drie begraafplaatsen van de Uitvaartstichting Hilversum, liggen oorlogsslachtoffers. En jaarlijks is er blijkbaar met de consul een soort van consultatie van de graven, de beplanting en de staat van het monument. Welnu, gisteren mocht ik deze wandeling meemaken. Net zoals ik vorige week de herdenking Nederlands-Indië bij het monument op de Noorderbegraafplaats in Hilversum mocht meemaken, hoogwaardigheidsbekleders, mensen van de ambassade, burgemeesters en wethouders, mensen van Defensie, en Politie, kortom ik keek mijn ogen uit. En steeds weer, ter voorbereiding op mijn nieuwe baan, doe ik nieuwe ervaringen op. Ontmoet ik nieuwe mensen, en realiseer ik me, hoe simpelweg gelukkig ik mag zijn. En tussendoor gebeurt er veel, en ebt geleidelijk aan de onrust uit mijn lijf weg. Onrust over nieuwe ontwikkelingen, onrust doordat vriendinnen van mij relaties hebben of hadden. Onrust of ik het allemaal wel kan, het heen en weer rijden, de nieuwe baan, en het leven hier in Nieuw-Vossemeer. En eigenlijk weet ik, dat ik het allemaal kan. Dat ik toe ben, aan al die nieuwe stappen. Maar eerst gaan we gewoon 60 jaar worden. Wat een getal zeg. 60, het voelt als oud, maar zo voel ik me helemaal niet. Ik voel me energieker dan ooit. Ik heb zin in heel veel dingen, ik heb een andere energie dan voorheen. En ja ik weet wel waar dat vandaan komt. Hoe dat zit en dat dit vooral met mijn innerlijke rust te maken heeft. Gisteren was ik even bij een Mercedes dealer om in mijn eigen stoere bolide mijn navigatie te updaten, en daar stond me toch een pareltje. Grappig ik stuurde deze foto naar wat mensen toe en een collega reageerde met me de link van het nummer van Janis Joplin te sturen 'oh lord won't you buy me a Mercedes benz'.

 En ik, ik zou maar wat graag een keertje in deze Benz willen rondrijden, wat een bolide, werkelijk prachtig. En glimlachend zei ik tegen de meneer aan de balie 'en ik dacht altijd dat ik zo'n sjieke auto heb'. En die heb ik ook he...ongekend, wat een heerlijkheid, de kilometers te mogen maken met mijn eigen Mercedes, mijn E 250 AMG cabrio.

Een vriendinnetje van me, is net zo gek van cabrio's als ik. Het geeft je dat gevoel van vrijheid, van plezier hebben, van luchtigheid in een soms wat serieus bestaan. Mensen kijken wel naar je alsof je een patser bent. Ik had vroeger een oom, hij leeft niet meer, en die oom was aan het uitrekenen wat een cabrio mij per maand wel niet zou kosten. Ja je kunt je er enorm druk om maken, maar volgens mij is de essentie van alles in ons bestaan, geniet maar en leef maar nu, vandaag. Na mijn ziek zijn, is dit mijn motto 'we leven nu' en nu geniet ik van alles wat er is. Dus van 60 jaar worden (zonder feestje helaas, want we zitten nog teveel in de zooi), van mijn nieuwe baan. Morgen mag ik mijn contract gaan tekenen bij de Wethouder. Voor mij een formeel moment, mijn stap naar een nieuwe toekomst, buiten Yarden. Gisteren kreeg ik een app van een voormalige collega van Yarden met de tekst 'Bijna officieel weg bij Yarden en opnieuw beginnen. Wat fijn dat je zo blij bent. Ik zie mooie foto's van je huis voorbij komen'. Ja fijn, want eigenlijk ben ik niet zo'n ster in afscheid nemen, maar gelukkig is mijn afscheid bij en van Yarden heel geleidelijk gegaan en over het algemeen goed. Lieve collega's, een werkelijk prachtig bedrijf, met hele fijne mensen en het loslaten na bijna 10 jaar, heeft wat van me gevraagd. Maar ik ben trots op het feit, dat ik kan terugkijken op een mooie en vooral fijne loopbaan daar. En weer sluit ik een hoofdstuk af. En leuk, van een andere oud collega kreeg ik een foto van prachtige wijn van Schouwen-Duiveland, jawel dit mooie bijna Zeeuwse land, heeft ook fantastische wijnmakers. De Kleine Schorre. Zullen we opnemen in het assortiment voor een proeverij. Hoe leuk is dat? Dus dank collega. Ik kende het bedrijf wel, volgens mij schenken steeds vaker mooie restaurants Nederlandse wijnen. Trots op ons eigen product, ik wel. Zeker.

 En bij afscheid nemen, hoort ook opnieuw beginnen. Ik heb het gevoel alsof ik in deze week voorafgaand aan mijn 60e verjaardag, opnieuw begin, met heel veel dingen. Mijn nieuwe leven, straks in Hilversum, mijn nieuwe woonplaats in Nieuw-Vossemeer, een aantal vrienden van mij starten ook met een nieuw leven, zonder partner, of in een nieuw huis. Vriendschappen krijgen een nieuwe kleur, doordat mensen nu moeite moeten doen, kilometers moeten maken, om hier te komen. En het gebeurt gewoon. Dus een nieuwe fase is aangebroken. Joke die komt logeren. Hoe leuk is dat. De poezen die opeens weer een tuin hebben, en niet alleen de poezen, ook wij. De zomer die ons nog een toegift komt brengen de komende dagen. Een nieuwe opdracht als dagvoorzitter voor een symposium over ouderenzorg in het Frans Hals Museum in Haarlem. Een voormalig oude mannen huis. Over vitaliteit, over energie, over eenzaamheid. Met elkaar zullen we vanuit verbinding een prachtige dag neerzetten en ik mag het geheel aan elkaar praten. Fraai, en trots dat ik dit mag doen. Een nieuw begin, ook voor mij. En steeds maar weer besef ik me, dat ik dankbaar ben. Voor dit nieuwe begin, ik vertelde het gisteren toen ik rondliep over de begraafplaats en zoveel graven van jonge mensen zag, hoe blij ik ben en hoe dankbaar vooral, dat ik in 2008 opnieuw mocht beginnen. Het maakt me stil en klein, want ik had het nooit gedacht, maar het mocht wel zo zijn. En een dikke Mercedes of een heerlijk glas wijn, het is allemaal niet zo belangrijk meer, als je je realiseert, dat je gewoon een van die gelukkigen bent, die door mag gaan met leven, nadat je kanker hebt gehad. Een litteken, een wond, die soms gevoelig is, een kwetsbaarheid die maakt dat je je heel nietig kunt voelen, en een kracht, een liefde voor het leven, die ongekend is. Dat is echt zo. Ik merk, dat ik er soms opeens weer over praat. Juist als ik van heel dichtbij zie, dat iemand anders kanker krijgt en komt te overlijden. Dan voel ik me die mazzelaar, dan leef ik mee met die ander, de familie, de geliefden die achterblijven en dan realiseer ik me, dat ik als echte van Loon zo genadeloos veel geluk heb gehad. En dat ik simpelweg gelukkig ben. Dus dank je wel, dat ik 60 jaar mag worden. Dank je wel....

Het is stil om me heen....

En vandaag, woensdag 14 augustus 2019, zit ik aan de keukentafel, en het is stil om me heen. Geen geluiden, anders dan de werkmannen, die het atelier aan het afmaken zijn. De dakpannen komen geleidelijk aan op het dak. En stap voor stap komen we dichterbij het uiteindelijke atelier. Straks komen stukadoors, om de zolder te gaan stuken en Ad komt even langs, om de verdere voortgang van de verbouwing te bespreken. Ons huis, wordt steeds meer ons huis. Wat ik hier al geleerd heb, is dat ik niet sneller moet willen dan kan. Dat ik geduldig moet zijn, soms even moet wachten. En ik realiseer me, dat er situaties zijn, die altijd voorrang hebben. Zo is de zoon van een van de mannen die hier werkt onverwachts overleden. En vanmorgen is de crematie. Zo neemt het leven, en de donkere kant van het leven, het soms even van je over. En dan is wat vertraging in de bouw, niet zo erg. We wonen hier, we slapen hier, we ontvangen vrienden, hoe leuk en we genieten met elkaar van dit mooie rustige en vooral zo andere leven. Elisabeth Fagiuoli, een nog levende wijnlegende uit Toscane, zegt 'toen ik hier kwam wonen, was er niets, maar wel was er ruimte, lucht en natuur. Dit is voor iedereen de perfecte plek'. En toen ik dit las, dacht ik aan onze plek hier. Rust, ruimte, mooie luchten en een prachtige natuur. Een soort van eenvoud, die heerlijk aanvoelt. Ik zit hier in mijn korte broek, met blouse en trui (jawel het wordt al kouder) en het voelt alsof ik hier al jaren woon. De vrienden die komen, voelen het ook. En het is goed. En het rijden naar het Westen, ik was al in Hilversum, in Almere, in Amsterdam, in Wassenaar, ach het rijden is eigenlijk wel heel erg okay. Als ik ergens vroeg moet zijn, stap ik heel vroeg in de auto en ja het heeft natuurlijk ook wel met die auto te maken, met die prachtige Benz, dan luister ik naar muziek, of bel met mijn vriendinnen (als die al wakker zijn, of ook onderweg naar hun werk) en dan kom ik vanzelf ter plaatse. Stress helpt mij niet, er eerder te zijn. Rustig luisteren naar mooie muziek, een fijne playlist, of zomaar een radio station of een ouderwetse cd. Kortom, ook het rijden bevalt me wel. De toekomst, hoe die er uit gaat zien...rustig, fijn, met een heerlijke baan in Hilversum. Uitdagingen genoeg met mijn nieuwe team. Ik organiseer een borrel voor hen, op zaterdag 28 september hier, een soort middag/avond borrel, omdat het voor anderen zo ver lijkt, Nieuw-Vossemeer. En terwijl ik stil ben in deze stilte, mijn Nespresso kopje onder de machine staat en langzaam aan gevuld wordt met iets heerlijks, geniet ik nog even verder. Het is stil om me heen...heel stil. Iedere dag weer is die vlinder bij me...vanaf dag één...fijn!

Zondagochtend in Nieuw-Vossemeer

Goedemorgen. Terwijl ik eerst vanuit mijn bed, de luikjes voor het raam geopend heb, en wat naar de tuin heb liggen staren, zit ik nu aan de keukentafel. Ik zie de poezen voor elke hor snuffelen en de nieuwe geur van Nieuw-Vossemeer in zich opnemen. En ik geniet van de stilte, van de kerkklok die om het half uur slaat. En ik realiseer me, hoe mijn leven ongekend anders is geworden. Rustig en stil, en ik die weer luistert naar het ruisen van de boom. En hier een herinnering bij krijg, van vroeger op de boerderij. Leuk om bij mezelf te voelen, hoe fijn ik het leven hier vind. Gezellig, ongedwongen, en als ik een avondwandeling maak, rond de vijver, dan zie ik mezelf zwaaien naar de kroegbaas. En dan glimlach ik, omdat ik zelf vind, dat ik mezelf hier weer in de puurste vorm laat zien. Zonder opsmuk, zonder dat het erom gaat, wat ik doe, ik ben Anita van Loon. En ik geniet van de kleine dingen, die dit leven mij aanreikt. Dus jawel, situatie gewijzigd. Gisterenmiddag zaten wij met vrienden aan de tafel buiten, en moesten we wat harder praten, doordat het ruisen van de bomen zoveel herrie maakte. Maar in de zon, met een prachtig glas witte wijn, voelde dit voor mij als simpelweg leven. En in gedachten zie ik mijn vader zitten op zijn tuinstoel in de tuin van de boerderij, zijn overhemd net iets te ver open, en een glas witte wijn in zijn hand. En de bomen ruisen, het pure leven en niks meer. En soms vraagt iemand me 'maar dat rijden dan naar je werk' of 'ben je al klaar dan in je huis' en dan is mijn antwoord heel simpel. Ik realiseer me dat ik ver weg woon van mijn toekomstige baan bij de Uitvaartstichting Hilversum. Ik realiseer me, dat de meeste trainingen in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag of Utrecht plaatsvinden. Ik realiseer me, dat dagvoorzitter zijn van een symposium in Haarlem, ver weg is. Maar weet je wat zo leuk is, het thuiskomen en de weg ernaar toe, doet je 'loslaten', doet je beseffen dat je steeds weer terugkeert naar een prachtige eenvoud. En een plek, waar je in de winter de open haard aan doet, of de houtkachel in de tuinkamer en waar je in de zomer, of het voorjaar geniet van lange mooie avonden buiten. Een plek, waar ik hoop, dat mensen graag gaan komen en willen zijn. Een keertje blijven slapen, om de volgende ochtend lekker met ons te ontbijten. De plek waar mensen komen om een dag te gaan fietsen. Een plek waar de vloeren en trappen kraken, waar het een beetje schuin is, en waar je veel moet lopen, omdat het zo groot is. En dit is de plek, waar ik nu woon, waar wij nu wonen. Een plek waar het weer echt stil is en rustig...Heerlijk! En nee we zijn nog lang niet klaar, er gebeurt nog van alles op zolder, de hal is nog niet klaar, er moet nog geschilderd worden, het atelier is nog niet klaar, maar dat komt wel en het geeft niet als het nog niet helemaal klaar is, we hebben tijd. En dus is er nu een mooie zondagochtend in augustus 2019, de 11e om precies te zijn. Wat ga ik doen, niet zoveel. Mijn auto wassen, misschien de heg knippen met mijn mooie nieuwe heggenschaar? Geen idee, ik zie het wel, ik laat deze dag gewoon maar komen zoals zij komt. Nu een ontbijt, met Nespresso en ook die heerlijke krant, krijgt weer eens aandacht. Ik ben gelukkig, simpelweg gelukkig, met alle keuzes die gemaakt zijn. Een fijne rustige zondag gewenst.

'Ik zing van de vogels en de bloemen...'

Een stukje tekst van Armand volgens mij, 'ik zing van de vogels en de bloemen, teveel om op te noemen'...en met deze tekst in mijn hoofd, heb ik gisteren onze vlinder in de tuin geplaatst. Ergens tussen de vrouwenmantel. En bijzonder gisteren was er de gehele dag een vlinder bij me in de buurt. Overal, waar ik ging, was deze vlinder. Fijn!

Terwijl ik hier lekker in mijn hoekje in de keuken zit, die inmiddels wat rustiger is geworden, door nieuwe frontjes en nog wat leuke kleine veranderingen, schrijf ik deze blog. De rust overvalt me hier in dit mooie huis. De omgeving, de gemoedelijkheid in het dorp. Als ik de bak met plastic afval buiten zet, ontmoet ik drie bewoners, en maak ik een praatje, alsof ik hier al jaren woon. Leuk. Samen met een buurman, een pallet wegdragen en als je de buitendeur open laat, is er niet zoveel aan de hand. Heerlijk.

 En morgen, jawel dan komt de grasmaaier. Want Anita gaat het gras maaien voor de eerste keer morgen. Ik heb er zin in. Zoals ik zin heb in veel van die eenvoudige dingen. Gisteren heb ik mijn werkkamer ingericht, de logeerkamer is klaar, de woonkamer bijna, de keuken ook bijna. Vandaag An's kamer en de kleedkamer. Pauline kwam helpen, Floor is er nog. Kortom veel beweging. En ik probeer mijn rust te nemen, want mijn rug speelt enorm op. Ik heb zoveel gesjouwd, dat ik echt verga van de pijn in mijn rug. Dus vandaag is een soort van rustiger dag geweest. De handyman was er. En de tv doet het, schilderijen hangen. Onze champagne mevrouw. De hal is een echte wijn ontmoetingsplek. Verhuizen is vermoeiend en slopend geloof me. En we zijn er nog niet. Maar fraai wordt het wel. En ik ben er nu al van overtuigd, dat het leven hier mij past, ons past. Als je naar bed gaat, is het net alsof je in een soort van kajuit slaapt. Met een raampje met houten luikjes, en vroeg in de ochtend doe ik een luikje open en kijk je naar de tuin. Ondertussen wordt er een nieuw Velux dakraam geplaatst. Prachtig. Is de zolder al geïsoleerd en betimmerd, en staan de wanden van de badkamer al. Kortom, geleidelijk aan is dit weer een huis aan het worden. Een huis dat past als die heerlijke oude jas. Veilig, warm, gezellig en vooral stil. De tv is nog niet aangesloten en ik mis deze niet. Leuk, hoe zoiets werkt. Hoe rust je kan helpen om uiteindelijk helemaal tot rust te komen.

En inmiddels zijn de tegeltjes, die op onze boerderij in de gang hingen, ik heb er twee van een hele serie, ook in de keuken neergezet. Oude herinneringen, aan tijden van vroeger. Aan plekken heel dichtbij. Mijn eigen kamer(tje) is een kamer vol verhalen, verhalen die passen bij mij. Kistjes, doosjes, en nog veel meer moois. Kijk maar.

Nieuw-Vossemeer jawel!!

En op deze mooie dinsdagavond, zit ik aan onze nieuwe keukentafel in de keuken van ons nieuwe, zeer oude huis, in Nieuw-Vossemeer. Een rijksmonument uit 1795, een pand, dat kraakt als je boven door de gang loopt. En deuren die piepen, of klemmen, en op en afstapjes, trapjes. Dus dit huis vraagt één ding en dat is, dat ik mobiel blijf. Ach, en met een pot vol dyclofenac en paracetamol, red ik deze verhuizing echt. Mijn rug is kapot, zoveel dozen pak ik uit. Wat heeft een mens, nee wat hebben wij, veel spullen. En wat een herinneringen, het barst ervan. Hier een hoekje, vol met prachtige wijnkisten en een foto van mijn moeder. In mijn werkkamer komt een hoekje vol herinneringen. Mijn ouders, mijn geboorte eiland, schilderijen van mijn vader. En jawel deze prachtige foto van Ma van Loon. Een trotse vrouw, zij werd denk ik hier geridderd in de Orde van Oranje Nassau. En hoe leuk, deze foto heb ik van Els, de vriendin van mijn vader mogen ontvangen.

En hier zit ik nu, in deze ouderwetse keuken. De keuken doet me denken aan Swiebertje vroeger, de keuken van Saartje. En nu, nu heb ik zelf zo'n keuken. Vandaag is de aannemer begonnen, en wordt de zolder verbouwd, tot slaapkamer met eigen badkamer. Prachtig denk ik. Gisteren is de tuin leeggehaald, alle buxus planten eruit. En de grond is geëgaliseerd om uiteindelijk ervoor te zorgen, dat het atelier, gebouwd kan worden. A.s. vrijdag gaan ze beginnen Spannend. En vanmiddag liep meneer pastoor met kruk, de tuin in, en hebben we een leuk gesprek gehad met onze nieuwe buurman. Een oude pastoor van 85 jaar. Heel gaaf. Sowieso is Nieuw-Vossemeer erg leuk. De rust, de stilte, de vriendelijke mensen. Ik ben blij met deze plek.

En dit prachtige raampje met uitzicht op de kerk, hoort bij mijn kantoortje. Echt geweldig. Vanmiddag de muur geschilderd, en klaar voor het inrichten van deze kamer. De logeerkamer is al prachtig, nieuw bed, nieuwe matrassen en de dames kunnen komen. Gezellig! En ooit kreeg ik van een heel lief vriendinnetje deze glazen, en ik realiseer me, dat zij mij echt kent. Want ik ben altijd 'anders' geweest, dan anderen. Ik wilde altijd mijn eigen weg gaan. En ik ben mijn eigen weg gegaan. Ook nu weer, hier naar Nieuw-Vossemeer. Een plek, heel dichtbij mijn geboortegrond en toch net ver genoeg verwijderd ervan. Waardoor ik me vrij voel, vrij om mijn nieuwe leven te beginnen. Niet meer bij en met Yarden, maar als directeur van Uitvaartstichting Hilversum. Een fijne plek, met mooie mensen. Waar we met elkaar prachtige dingen gaan doen. En waar we met elkaar de grenzen van wat mogelijk is, gaan opzoeken, om mensen te helpen, bij hun afscheid. Een plek net zo bijzonder, als de plek waar ik nu woon. En mensen vragen me, of ik Wassenaar en mijn vrienden niet zal missen. Natuurlijk mis ik mensen, mis ik de gezelligheid, maar hier is er weer een andere manier van leven. Hier luister ik naar de vogels, en geniet ik van de gemoedelijkheid van de mensen in de straat. Ben ik blij met de hulp van vrienden en soms nog onbekenden. En realiseer ik me, dat ik een nieuw leven heb gekregen. Of een nieuw leven ga beginnen. Maar mijn vrienden blijven dichtbij mij, ongeacht waar je woont, ongeacht waar je bent. Als ik eenmaal mijn hart aan je gegeven heb, dan blijft het altijd bij jou. Geen zorgen. Ook al woon ik nu in Nieuw-Vossemeer, daar waar Zeeland Brabant kust. Een nieuw hoofdstuk is begonnen. Wassenaar bedankt, Yarden bedankt, ik heb het gevoel alsof ik op de hoge duikplank sta en ga springen. En ik weet zeker, dat ik een goede landing zal krijgen, een nieuw begin. Ik ben er klaar voor.

Dag Wassenaar!!! Bedankt voor de mooie waardevolle vriendschappen!

Ja dat schrijf ik nu! Dag Wassenaar. Na bijna 5 jaar, hebben wij gisteren met wat prachtige mensen die wij in Wassenaar hebben ontmoet, deze periode afgesloten. Het is geen afscheid, want wij hebben feestjes in Wassenaar, en gaan naar Nachtgeluiden, maar het is wel het afsluiten van ons huis. Ons verblijf in Wassenaar. Wij hebben vrienden gemaakt, heel bijzonder weer, hoe dat werkt. Hoe wij met elkaar, onze weg hebben gevonden in dit mooie dorp. Het sociale leven in Wassenaar speelde zich af in het centrum, op het terras van Mila, soms aan de bar van Chester, en gek hoe snel we bekend waren in dat kleine dorp. Gisteren kregen we van twee vriendinnen een prachtig collectors item, het boek van het Rijksmuseum. Werkelijk een uniek boek, een inkijkboek. Dit boek krijgt een schitterend plekje in ons nieuwe huis. Past daar ook zo goed, en ik, ik ben dankbaar voor dit alles.
Vanmorgen zaten we bij de notaris en tekenden we voor de verkoop van ons huis. Het zit erop. Het is klaar. En ik, zit nu lekker bij Roos aan de eettafel, met mijn lampen uit Schoonhoven boven de tafel, en schrijf deze blog. Ik ben ontzettend moe. Ik kan wel dagen slapen althans zo voelt het. En ik denk dat ik straks ook echt even ga slapen. Deze week nog wat werken, en dan zaterdag vertrekken we volgeladen naar Nieuw-Vossemeer. Dan slapen we nog twee nachten bij Pauline en Vincent en volgende week maandag, dus precies over 1 week, slapen we voor het eerst in ons nieuwe huis. Wat een ervaring, hoe bijzonder zal dit zijn. Gek hoe je ergens naar kunt verlangen. Ik verlang naar de stilte van het dorp. Ik realiseerde me, hoe fijn ik die stilte vind. Ik zit hier ook heerlijk in stilte aan de tafel. De wind waait langs mijn benen, Roos en Annemarie regelen alles hier. En ik heb een hoekje gevonden, mijn hoekje. Waar ik rustig ben en rustig zit. Het voelt alsof er veel van me af gevallen is. Gek, hoe ik dit ervaar. Ook een gevoel van alles onder controle hebben. De rust ervaren, dat iedere stap die ik zet de juiste is. Mooi, en ondertussen via de app, een nieuwe aanvraag, voor een teambegeleiding. Leuk, hoe de dingen op zijn plek vallen. En hoe ik opdrachten krijg, gewoon door te zijn, wie ik ben. Hoe ik mensen mag ontmoeten en hoe ik de dingen mag regelen. Fijn!
En dus vanuit deze mooie rust, sluit ik deze blog af. Geniet ik van de stilte. Ook van de gastvrijheid van Roos. Hoe leuk het eigenlijk is, om ook deze fase te mogen beleven. Dag, een mooie week allemaal. Een lieve groet van mij! En hieronder de foto van het Grevelingenmeer, onze nieuwe toekomst gaat beginnen. Hier bij dit prachtige water! Ik kan bijna niet wachten....

Verhuizen

En jawel, vandaag vrijdag 19 juli 2019, is de grote dag. Er lopen hier zes mannen rond, en voor de deur staat de verhuiswagen. In no time brengen zij dozen en spullen naar beneden. En vandaag wordt ons mooie huis in Wassenaar op een paar kleine dingen na leeg gemaakt. Na 4 jaar en 7 maanden, verlaten wij deze fijne plek. Grappig een aantal mannen die er toen waren, zijn er nu weer bij. En weten dus precies, hoe de vorige keer de piano bijvoorbeeld naar twee hoog is getild. Een precisie werkje, en het lukt. Steeds maar weer. En temidden van al dit geweld, ja dit lijkt op geweld, maar wel geweld met aandacht, zit ik aan tafel en schrijf deze blog. Mijn rol is faciliteren vandaag, kopjes koffie, glaasjes cola, straks warme saucijzenbroodjes, koeken etc. dat is wat ik doe. Gisterenavond kwamen er al wat buren, even langs om gedag te zeggen. Onze burenborrels zijn een mooie herinnering aan het wonen hier. Rekening houden met elkaar. Zorgen voor elkaar. Fijn.
Dit weekend zal verder een weekend zijn, met eten met vriendinnen, eten met Joke en Suzanne, op bezoek bij Max en Marijke, met Jolanda en Daan. Borrelen, eten, en vooral ook gezellig samenzijn.
En weer sluiten we een hoofdstuk af. Deze week is van het afsluiten. Mijn mooie matgrijze Mercedes GLA is ingeleverd, mijn laptop en mobiele telefoon overgenomen van Yarden, en gisteren was ik ook nog even in Almere, bij Yarden. Om alles van mijn mobiel en mijn laptop weg te halen. Leuk om daar te zijn, waardering voor alle collega's die in deze moeilijke tijd, hun meters blijven maken. Trots zal ik altijd blijven op dit bedrijf! Weer een afsluiting, formeel 1 september, maar nu is het vakantie. En dit jaar is vakantie voor ons verhuizen, sjouwen, regelen en onze nieuwe woonplek in orde maken. Fijn. Ik heb er zin in. En als alles dan achter de rug is, dan mag ik mij met volle aandacht richten op mijn nieuwe baan. Bij de Uitvaartstichting Hilversum. Leuk, om met alles wat ik in me heb, samen met een nieuwe groep mensen, deze Stichting tot een succes te maken. Fijn.
Ik zal dus de komende tijd, wat minder intensief van me laten horen. Ik ben even 'in de luwte' en ik ben even druk, met ons huis, en alles wat daarbij hoort. Tuinkamers bouwen, keukens, badkamers, toiletpotten, etc. kortom veel en anders. En daarna, daarna zal ik jullie meenemen in mijn leven, daar waar Zeeland Brabant kust. Een leven, waar ik hoop stil te staan bij de mooie natuur, de stilte, de rust, de begraafplaats achter mijn huis. Maar ook de prachtige begraafplaatsen in Hilversum. Kortom van Loon komt terug, mijn moeder zou zeggen 'een echte van Loon geeft nooit op' en dat doen we ook niet.
Dus wens ik al die mensen, die vertrekken naar Toscane, Sardinië, Zuid-Frankrijk en verder, een heerlijke vakantie toe. Ik stuur later wat foto's van het mooie Zeeuwse land, van onze logeerpartij bij Roos, van alles wat nu voor ons ligt. De afgelopen periode heb ik mooie dingen beleefd in Dornbirn. Bij de Wereldgymnaestrada samen met Jacqueline en nog een hele mooie groep mensen. Een sportevenement met 65 landen, met ruim 18 duizend deelnemers, en het bijzondere was, geen ruzie, geen dronkenschap, geen politie, geen gedoe, het thema was ook 'come together, show your colours'. met het lied 'like a Rainbow in the sky'. Geweldig, wat een mooi samenzijn. En wat was dit een heerlijk intermezzo, zomaar eventjes tussendoor. Prachtige shows, een vergelijking met Cirque du Soleil, werkelijk bijzonder, hoe jong en oud, hou mensen vanuit de wereld hier dansten op dit ene lied. Like a Rainbow in the sky.
En last but not least heb ik veel publiciteit op mijn hals gehaald in Hilversum, met mijn wens om op zondag te mogen cremeren. Vandaag weer een stuk in de krant. Het komt goed, uiteindelijk komt alles goed. Want weet je, het leven wordt iedere dag een beetje beter. En citaat van mijn moeder, recht uit haar hart. Als je soms verdrietig bent, het even niet meer weet, realiseer je dan, dat op enig moment, het iedere dag een klein beetje beter zal gaan. Soms lijkt het alsof je drie stappen achteruit gaat, en op enig moment bemerk je, dat je weer in beweging komt, en dat je weer de goede kant opgaat. Ik denk aan mijn vriendinnetje Monique nu. En voel je maar omringt, door de liefde van je vrienden en familie. Soms draagt het leven je even.
Een wat zwaar einde wellicht, maar de zomer is er, de zon schijnt, het wordt lekker weer, de cabrio bevalt me goed. En ik, ik heb zin in alles wat voor me ligt! Fijne zomer!!!