Een lome zondagochtend

Terwijl ik nog overal zand voel, en stof van de stukadoor, zit ik gewoon zomaar lekker aan de keukentafel. Annemarie was al druk bezig met het sproeien van de tuin, omdat ons gras langzaam aan groeit en geleidelijk aan kleuren de ingezaaide stukken groen.

Gisteren realiseerden wij ons hoe geweldig het is dat er water uit de kraan komt. Voor ons een vanzelfsprekendheid, maar eigenlijk is dit zo een luxe.
Dit weekend komt er niet zoveel uit onze handen, omdat er veel gebeurd is, maar we eventjes niet verder kunnen. Wachten op de schilder, of wachten op de timmerman, of wachten op een andere vriendelijke meneer. En ondertussen realiseer ik me, dat er zo enorm veel is gebeurd, en dat we zover op weg zijn, en dat met name deze laatste loodjes maken, dat we verlangen naar weer een gewoon huis. Waar de deur gewoon dicht kan, waar de katten door een luik naar binnen kunnen, waar touwtjes en andere constructies gewoon niet meer nodig zijn. En dit weekend, hadden we al een beetje dit gevoel. Gewoon doordat we niets deden, werkelijk niets, los van dat sproeien. Een drukke volle week lag achter me. Hilversum, de Politie en als klap op de vuurpijl, een interview vrijdagavond voor NH Radio, met dank aan mijn collega Ramona. Zij regelt dit allemaal, en dat is fijn.

Nu mijn Nespresso, de krant, wat kaartjes schrijven. Gisterenavond hebben we de houtkachel in het atelier voor het eerst gestookt. Met dank aan het aanwakkermachientje van onze oude buren uit Wassenaar, René en Andrea. Zij genoten vaak en veel van de barbecue en hadden zo'n ratelapparaatje, waarmee je smeulend vuur, of beginnend vuur even kon aanwakkeren, een soort van prrrr geluidje maakte ik altijd. En ik heb van hen zo'n apparaatje gekregen en gisteren voor het eerst gebruikt. Super en dank je wel lieve voormalige buren. We moesten grinniken gisteren toen ik het gebruikte...een mooie herinnering aan Wassenaar.

Weet je wat zo lekker is, je kunt hier zo heerlijk rommelen en bezig zijn. Bolletjes zetten in de tuin, ik heb gisteren een blauw paarse border geplant, met Ossetong, Ridderspoor, Lupine en Sierui erin. Leuk, je krijgt dan plantjes die er werkelijk niet uitzien, en hoopt maar, dat dit ooit iets gaat worden. Vers van de kweker, dus ik ben benieuwd. Ook heb ik Ooievaarsbek rondom de grote tuinlantaarn geplaatst. Leuk is dit, nu wachten tot het voorjaar komt, en dan zien wat er allemaal gebeurd is in je tuin. We hebben veel witte hortensia's in allerlei soorten, klim, eikenblad en gewoon, en daar tussendoor veel blauw/paars en hier en daar denk ik verdwaald wat roze. We gaan het zien, tuinieren is geduld hebben. En geduld heb ik wel denk ik zelf. Althans meestal. Soms betrap ik mezelf erop dat ik sneller wil, dan mogelijk is. En dat kan niet. Althans niet in alle gevallen. En dat is eigenlijk ook nu hier het geval. Ik ben ongeduldig, wil dat het af is. En juist die laatste stukjes, die puntjes op de i, kost tijd. En uiteindelijk zal het fraai zijn. Dus tijd voor de burenborrel, die gaan we begin oktober organiseren. Een middagborrel voor de buren uit de straat. Leuk, en gezellig. Althans dat hoop ik, haha, terwijl ik dit schrijf, moet ik glimlachen. Want de buren kennen mij als vrouw in een iets te grote korte broek met een oude polo. Verwassen en versleten. Of ze kennen mij als mevrouw in de Mercedes, met een colbertje aan, op weg van of naar het werk. En daartussen zit niet zoveel. En dat klopt ook. Er zit niks tussen. Uitdaging om dit nog eens voor elkaar te krijgen. Dus even nadenken wat ik aandoe, tijdens die burenborrel. Voorlopig hoef ik nog even niks. Lekker genieten van mijn kopje koffie, van de tuin, vanmiddag even naar Kortgene, voor een gezellig glas wijn bij Jolanda. En de komende week, lekker aan de slag in Hilversum. Ja en dan, volgend weekend, komen de collega's naar Nieuw-Vossemeer. En maken we met elkaar er hier een gezellige zaterdagmiddag/avond van. Leuk, ik heb er zin in! Een mooie week gewenst. Ik las net in de krant een stuk enerzijds over de verplichting nu, om meer vrouwen aan de top te krijgen en anderzijds een stuk over 50 plussers en hun kansen op arbeidsplaatsen. Uitdaging, ik draag graag mijn steentje bij, aan beide thema's. Ik vind het belangrijk om een prachtige mix van mensen in je organisatie aan het werk te hebben. Mensen die elkaar aanvullend zijn en kunnen zijn. Ik verwonder me altijd erom, waarom dit toch nog zo moeilijk is of lijkt. Of ben ik nu naïef. Ja dat denk ik wel, en terwijl ik dit schrijf, denk ik aan de zondagschool, het liedje 'kinderen van een vader, reikt elkaar de hand'. En hoe dat liedje, eigenlijk in mijn jeugd, in mijn leven, voor mij een leidraad is geweest, om de ander te accepteren hoe hij of zij is. Ongeacht opleiding, rang, stand, status, kleur, religie, sexuele voorkeur. Met dank aan Ma van Loon natuurlijk. Want zij heeft mij dit geleerd en niemand anders. En weer heb ik de herinnering, en realiseer ik me, dat er wel een paar keer per week iets gebeurd, waardoor ik denk, aan die mooie mensen, die ik mijn ouders mag noemen. En waarom ik dankbaar ben, voor alles, wat er is en wat er mocht gebeuren in mijn leven. En ik neem jullie steeds weer mee, en geef jullie een inkijkje in mijn leven. Ik open de deur naar het verleden, een heel klein beetje, en soms wat meer. Want daar ligt mijn basis, daar is mijn thuis. En hoe leuk, als ik nu naar huis rijd, zie ik staan Middelharnis en daaronder Nieuw-Vossemeer. En dan voel ik dat mijn weg bepaald is. En zou ik zo graag zien, dat mijn ouders mij hier zien rondlopen. En terwijl ik dit schrijf, denk ik dat mijn vader alleen maar zou genieten. En mijn moeder, zij zou mij even terzijde nemen en beginnen over mijn korte broek, en mijn oude versleten polo...en toch glimlachen zij nu, terwijl ze mij, ze ons hier zien scharrelen...een mooie zondag gewenst. Ik geniet, van alles, van het leven en ik vergeet hen niet, ik vergeet je niet, waar je ook bent...nooit!

Relaties, ontmoeten, trots zijn, kortom het dagelijkse leven anno september 2019!

En soms zijn het dit soort uitspraken, die me bijblijven. Omdat volgens mij het leven soms grenzeloos kan zijn. Waarom? Omdat ik denk in mogelijkheden. En zijn er dan nooit momenten, waar ik tegen op kan zien. Jawel, en dan neem ik mijn moment van stilte, dan kies ik voor de rust, en ga ik nog even snel 3 x naar het toilet, of 4 x kan ook. En dan ben ik klaar, en natuurlijk vergeet ik altijd dingen te zeggen, of te doen. En zo was het deze week ook. Op 12 september de ondernemersavond van Uitvaartstichting Hilversum, ca. 75 aanmeldingen, en ik denk dat we inclusief het team, met 80 mensen waren, een paar afmeldingen, een paar bezoekers die er kort waren, maar wat een mooie avond, op de begraafplaats Zuiderhof. Prachtig hoe daar mijn team stond, en hoe we met elkaar een super mooie avond hebben neergezet. Filmpjes, muziek, lekkere happen en drankjes, kortom bijzonder! Leuk was, dat iemand vanuit de Raad van Toezicht zei 'ach niemand weet wat je wilde gaan zeggen, dus als je iets vergeten bent, weet alleen jij dat'.

En eigenlijk is dat een manier van kijken naar de dingen, die ik zelf ook vaak doe. En volgens mij is dat optimisme, positiviteit. Ik denk echt, dat ik dit van mijn moeder geleerd heb. 'Iedere dag een beetje beter' was haar antwoord, als je aan haar vroeg, ook in de laatste maanden van haar leven 'dag mama hoe gaat het vandaag met je'. En op de moeilijkste momenten in mijn leven, als ik 'klein' of angstig ben, als ik het even niet meer zie zitten, dan denk ik aan haar, en vraag ik me af 'wat zou mijn moeder in deze situatie doen'. En mijn moeder ging door. Toen zij niet meer kon lopen, probeerde ze om het weer te leren, kon het niet meer zonder stok, dan was dat maar zo, maar ze liep. En eigenlijk pas een paar maanden voor het einde van haar leven zei ze 'ik kan niet meer' en toch bleef ze optimistisch. Als iemand niet meer op bezoek kwam, omdat haar ziekbed maar duurde en duurde, dan kwam er nooit een oordeel, of een vervelende woord, dan vroeg ze mij 'waar is...' en als ik dan zei dat die persoon het eventjes niet aan kon, om te komen, dan hoorde ze de boodschap en oordeelde niet. Prachtig en zo prachtig als zij was in het leven, zo zal ik nooit kunnen zijn, maar ik hoop ergens op haar te mogen lijken. En helaas zijn de mensen die dichtbij haar waren en leefden, niet meer dichtbij mij, maar mijn intuïtie zegt me, dat ik best wel op haar lijk. En vanuit dit vertrouwen, leef ik mijn leven. En ga ik door en geef ik nooit op. En dat vind ik persoonlijk wel heel fijn. Dat oordeelloos zijn, dat is wel een uitdaging, volgens mij voor iedereen. Want natuurlijk heb ik een mening, vind ik dingen en mensen leuk of minder leuk. Heb ik moeite met hoe soms de dingen gaan. Maar zo vaak denk ik aan Ma van Loon, op dit soort momenten in mijn leven.

Deze week kenmerkte zich, door veel beweging in en rond het huis, door tuinmannen, door het aanleggen van bestrating, door verlichting in de tuin, en nog veel meer. En geleidelijk aan, komt er licht in de tunnel, de zolder en de hal nog, en stap voor stap komen we dichterbij waar we willen zijn. En dan kan die borrel voor de buren komen, een zondagmiddag, of die borrel voor onze vrienden, ik hoop het zo. En gisteren was ik lekker het gras aan het maaien, heb ik leuk wat bollen geplant, de tuin gesproeid, en terwijl je dan met een zachte bezem het zand tussen de tegels veegt, dan voel ik me zo rijk als een koning, of koningin. De stilte maakt, dat ik zomaar op een bedje in de tuin kan gaan liggen en kan gaan slapen. Het ruisen van de bomen, de prachtige luchten, tja, wat heeft een mens eigenlijk nodig om te ontspannen, om goed bij te komen. De vloer kraakt, Annemarie loopt boven en dan hoor je werkelijk alles. Afgelopen week was de KPN monteur hier, en kregen we het maar niet voor elkaar, internet, en tv. En hij is hier uren geweest, ging af en toe van ellende maar wat op de piano spelen, en toen hij na uren vertrok, was het gefixt. Internet en interactieve tv.

Kortom, we maken ook hier weer onderdeel uit van het gewone leven. Haha..wat een gedoe. Een oud huis is prachtig, maar je komt ook veel tegen, wat hoort bij dit oude huis, kieren, scheuren, versleten tegels. Dus je moet er wel van houden. Gelukkig doe ik dat, hou ik enorm van dit huis. Bijzonder, om te ervaren dat ik het gevoel heb 'weer thuis te zijn gekomen'. Zo sprak ik het gisterenavond uit tegen Annemarie. Het voelt alsof ik weer thuis ben. De oude hordeur, doet me denken aan de boerderij. Gisteren hing ik het oude naambordje van mijn ouders, op in mijn garage. Grappig, vroeger hing dat bij de achterdeur met een scheepsbel. Fraai en leuk, trouwens ook wel een leuk idee voor hier, een oude scheepsbel bij de achterdeur. Geen idee waar die bel van mijn ouders is, of eigenlijk wel. Ik glimlach nu, want een herinnering doet je meestal glimlachen. De scherpe randjes zijn er vaak al af, als iets verworden is tot een herinnering. Mooi hoe ik sprak met een vriendinnetje van me, over herinneren. Over mensen in je leven, waar je mooie en ook minder mooie dingen mee hebt mogen beleven. Ik probeer terug te denken aan dat stukje wat zo mooi was, waarom je ooit voor elkaar koos. En ook als ik denk aan mensen die niet meer bij me zijn, over de doden niets dan goeds, dan lijkt dat wel te kloppen. Want de minder mooie dingen, herken ik nog wel, maar met een glimlach. Want wat vooral bijblijft en bijgebleven is, is waarom ik iemand zo mis. En waarom ik zoveel van iemand hou. Mijn vader, al die leuke reacties op het schilderij van hem, waar hij zo ondeugend kijkt, is zo'n man. Ik glimlach alleen maar als ik aan hem denk. En mijn liefde voor hem is oneindig. Wat een heerlijke man, en ja wat een ondeugende man, wat een boef soms, maar wat En dit huis, waar ik mezelf weer rond zie scharrelen, geeft me veel herinneringen en dus het gevoel dat ik thuis ben. En net werd er gebeld, de stukadoor, die maandag komt en ik zit nog in mijn 'nachtgewaad' hier aan tafel en Annemarie moest dus opendoen. En net belde Suus, afgelopen week hebben we afscheid genomen van haar moeder. En soms zit je in de aula, en door de verhalen, mag je dichterbij iemand komen. En zo is het ook met Suus, door het afscheid van haar moeder, heb ik een kijkje mogen nemen in haar leven. En wat is dat mooi, om met elkaar afscheid te nemen. Het hoort een beetje bij deze fase in ons leven. Al onze ouders bereiken een leeftijd, en dit betekent, dat wij steeds vaker bij een afscheid aanwezig zijn. We schuiven als het ware weer een stukje op, en wij zijn de senioren aan het worden. Zelf vind ik dit een prachtige fase, het lijkt alsof je een laagje dieper gaat in jezelf. Alsof andere waarden belangrijk worden. Het gaat niet zozeer om de buitenkant. Het gaat om een meer intense laag...ik heb er even de woorden niet voor. Het is een dieper voelen. Welnu, het nachtgewaad gaat uit, de douche gaat aan. Heerlijk deze zaterdagochtend, het komt goed. Fijn weekend gewenst!

 

Mijmeren in de regen...

En vandaag is zo'n dag, waarop je voelt in iedere vezel van je lijf, dat de vermoeidheid toeslaat of al toegeslagen heeft. En terwijl je lijstjes maakt, van dingen die nog af moeten worden gemaakt, begint het te regenen en verandert je nog aan te leggen stuk tuin, nu een zandbak, in een modderbak. En daarin liggen stukken tegel, bakstenen, buizen en nog veel meer rotzooi.

En jawel, ook al weet ik, dat volgende week de wereld er weer heel anders uitziet, op dit moment zit ik aan de keukentafel, te wachten tot een nieuwe stofzuiger wordt bezorgd, en te wachten op mijn telefoontjes die te maken hebben met de Uitvaartstichting, want ik heb dit weekend telefoondienst. Gek, dubbel en vreemd, zo voelt het. Annemarie is weer een lading rotzooi aan het afvoeren, ik plaats van alles wat over is, niet meer nodig etc. op Marktplaats en drink mijn zoveelste Nespresso. Goed om hier te vermelden, is dat we alles wat er is, hebben geteld, rekening houdend met tegenvallers etc. en een reisje naar El Gouna hebben geboekt in november, zomaar heel even helemaal niks. Dus we zoeken nog iemand, die in de week van 11 tot 19 november of ergens in die richting, hier in huis wil wonen, en voor de poezen wil zorgen. Het liefst iemand vanuit onze vriendenkring, omdat we het best spannend vinden. En je moet vooral van rust houden, van een super mooie omgeving, de open haard aan, de intimiteit van dit eenvoudige leven. Ik zorg dat er een paar prachtige flessen wij op je wachten, werkelijk pareltjes, dus genieten mag echt. Dus stuur me een bericht, een mail, als je dit wilt. Tegen die tijd is onze logeerkamer op zolder met eigen badkamer gereed en wacht op jou! Maar dit terzijde, hoe dan ook gaan we weg. En ik weet nu al, dat ik meestal gewoon lekker op het strand zal liggen, op een bedje, lekker niks. En dat ik dan af en toe mezelf zal onderdompelen in de Rode Zee. En El Gouna kennen we en dat is gewoon heel fijn. Wat een goddelijk vooruitzicht.
Weet je en terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar buiten en realiseer ik me, hoe fijn het hier is. Stil en vredig. De sfeer, de rust...je komt er werkelijk van bij...zo fijn. De krant wacht me nog, en er wacht nog veel meer. En ook dat is goed...soms is het gewoon goed om de dingen even te laten voor wat ze zijn. En stil te staan bij zomaar een zin. En al sinds ik deze zin las, en het daarbij behorende stuk tekst van Mariska van Veenen, raakt deze zin me. 'Het nieuwe zit niet in het terugkrijgen van het verlorene maar in jouw eigen terugkeer'. Ik deelde dit stuk met twee mensen, die me dierbaar zijn. Omdat dit gaat over leven en loslaten. Mooi om je ervan bewust te zijn, hoe jij terugkeert, nadat het leven een andere wending heeft genomen. Maar ook hoe je stil staat en oog hebt, voor datgene wat je kwijt bent geraakt en mist...voel het maar gewoon. Hoe jij het leven weer omarmt, na verlies of tegenslag. En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan een vriendinnetje van me. Haar moeder is deze week overleden. En al wakend bij haar moeder, kwam daar die vlinder, heel dichtbij. Prachtig, een soort rust overvalt je, met al die prachtige vlinders. Ook hier zijn er veel vlinders, voor mij zijn dat mensen die me dierbaar zijn, en die af en toe eens een kijkje komen nemen bij mij, bij ons. En dan je stil laten worden, door hun eenvoud, hun schoonheid. Je doen beseffen, dat je leeft, en dat er altijd ergens iemand is die over je waakt. Die naar je om kijkt, juist op een moment, dat jij het zo nodig hebt. Voor mijn verjaardag kreeg ik een prachtige kaart, met een nog mooier tekst erin, over een hand en een vlinder. De symboliek van geven en ontvangen. Van zomaar mogen ontvangen. En zo voel ik me, sinds ik hier woon. Beschermd en veilig, nooit alleen, ook al ben ik hier soms een nacht alleen, als An bij Roos is. Het huis is als een warme deken. De mensen om ons heen, verwarmen je met een mooie vorm van aandacht, het is goed zoals het is. Een deur die niet goed sluit, een trap die kraakt, of een drempel waarover je steeds struikelt, het lage plafond bij het trapje, waartegen ik mijn kop steeds stoot, kortom het is goed zoals het is. Zo is mijn leven geleidelijk aan verworden, tot een mooie warme deken. Hier en daar wat slijtage plekken, hier en daar wat rafelrandjes, maar ach, wat mooi! Hieronder nog even een foto van de laatste vorderingen, het enorm grote terras achter ons huis.

Bijna klaar. Maandag hoop ik. Dan komt onze tuinman, Arie, ook nog langs volgende week en dan lijkt het alsof beneden en buiten bijna alles klaar is. De glazen schuifpui en nog wat restwerk in t atelier, en dan last but not least de zolder, de badkamer etc. afmaken. De bedrading aansluiten, zodat alle lampjes in t atelier aan kunnen. Fraai...oh Achterstraat, wat ben je mooi!
Inmiddels is de stofzuiger binnen, lonkt de krant, en wacht ik op Annemarie, zodat we samen even rustig 'niks' kunnen en mogen doen. Soms is zomaar even slapen op de bank, zo ongekend lekker.
Ik verheug me erop, een mooi weekend gewenst, waar je ook mag zijn nu. Ik hoop dat het weer bij jou, beter is, anders is. Dag! Fijn weekend, of sterkte dit weekend, voor mijn vriendinnen! Dag! En als je van modder houdt, ik heb nog wel wat voor je hier, haha...

3 september 2019

 

Soms is een datum zomaar iets. Vandaag niet. De 22e verjaardag van Roos. En mijn eerste thuiswerkdag voor USH. Bijzonder officieel in dienst bij Uitvaartstichting Hilversum, gisteren begonnen met gelijk een geweldige dag, 11 uur aaneengesloten, een opname op de begraafplaats Bosdrift voor de serie De Vliegende Hollander, komt in 2020 op tv. Stond ik daar zomaar ineens met Daan Schuurmans. Leuk, en bijzonder. Deze plek, de Bosdrift, waar opeens een buslading met figuranten gekleed in de sfeer van de 30'er jaren en allemaal camera ploegen kwamen. Mooi om dit te mogen faciliteren. Een eerste feit, zoals er geleidelijk aan, als het aan mij ligt, meer feiten zullen komen. Ik heb mijzelf de nodige doelen gesteld. En ik ga ervoor, want wat is dit een gave baan. Waarmee ik niets zeg over mijn vorige baan, maar vooral over de door mij gemaakte keuzes de afgelopen periode. Het loslaten van een bedrijf, waarvan ik altijd dacht, daar mijn pensioengerechtigde leeftijd te halen, Yarden. Yarden, het bedrijf, mijn team, ooit zorgden zij voor een prachtig afscheid van mijn vader. En ook heb ik hier een super fijne tijd gehad. Maar soms verandert de tijd, en ook verander ik zelf. En na best een 'zoektocht' lijkt mijn pad me nu duidelijk. Vanuit vrijheid levend in Nieuw-Vossemeer, een werkelijk unieke plek, waar we de komende maand de laatste hand zullen leggen, aan een prachtige tuin, de ruimte en de sfeer. En waar de zandbak hieronder, zal veranderen in een tuin met klimhortensia's, beukenhaag hortensia's en nog veel meer fraais.

En mijn bedrijfje Anita van Loon - Levenskunst, van waaruit ik mooie trajecten bij opdrachtgevers zal mogen verzorgen, zoals COA, Politie, maar ook individuele coachtrajecten en natuurlijk die wijnproeverij, of dat mooie gesprek bij de open haard in de hal. Ik zie het zo voor me. Dit laatste vraagt nog wat werk, want de hal is nog niet klaar, maar dat komt vanzelf. En in het bijzonder, mijn nieuwe baan in Hilversum. Met een prachtig team, zij komen de 28e naar Nieuw-Vossemeer toe, om hier met elkaar het glas te heffen op onze gezamenlijke toekomst. Uitvaartstichting Hilversum we gaan ervoor! En de komende periode staat bol van de mooie evenementen, ontmoetingen, en ontvangsten. Werk gerelateerd, maar ook privé. Iedereen wil langskomen en soms hou ik het nog even af, omdat we eerst alles wil afronden. De komende weken staan in het teken van bestraten, en de tuin afmaken. Dan nog stuken, schilderen en de badkamer afmaken en dan is het geleidelijk aan klaar...dus over een maand of een week of vijf zes, is de rust hier weergekeerd en landen wij geleidelijk aan. Dan staan we stil bij alles wat gebeurd is. Loslaten, herinneren en weer verder gaan. Bijna 10 jaar Yarden, bijna 13 jaar getrouwd, 60 jaar geworden, nieuwe baan, en vooral die prachtige plek, die voormalige pastorie in Nieuw-Vossemeer uit 1795. En een rijksmonument, gaaf om me te realiseren, dat ik die een 4 had vroeger voor geschiedenis op mijn eindlijst (nee ik ben er niet trots op) nu zoveel heb, met historische panden. Met de cultuur historische waarde, de geschiedenis en het verhaal. Zo ook in Hilversum, trouwens een omgeving, waar ik ook goed zou kunnen aarden, hoe fraai is het daar. De heide, de natuur, de parkachtige begraafplaatsen, de vlinders, de vogels, de hazen, de specht in de boom naast mijn kantoortje, maar ook Dudok, Springer, Andriessen, ik ben er nu al van gaan houden. Dus ja, ook ik ben anders geworden. Mijn moeder glimlacht nu vast als ze mij, keurig aangekleed ziet vertrekken heel vroeg in de ochtend (half zes) en mijn vader glimlacht mee, als hij mij in die prachtige Mercedes Benz ziet rijden. Zijn dochter. En ik, ik prijs me gelukkig. Ja daar ben ik weer, ik geniet meer dan intens. Realiseer me ook de rijkdom van al die mooie mensen om me heen. Mijn vriendschappen. De mensen van wie ik hou, zielsveel. Mijn collega's, van vroeger en van nu. En mooi, hoe sommigen ergens in de buurt blijven bij me...anders qua frequentie, maar zij zijn er, toen en straks. Fijn. En ik, ik geniet op 3 september 2019. Het wordt iets te koud voor mijn korte broek, maar het kan nog net, hier thuis...en hier nog twee prachtige foto's van André Heuvelman.

Afgelopen vrijdag hadden wij in Wassenaar het concert 'nachtgeluiden' met onze vriendinnen, een prachtig concert met mooie verlichting, schitterende muziek, in een van de mooiste plekken van Wassenaar, een oude kapschuur, een schitterende boerderij, op de weg tussen Wassenaar en Voorschoten. Voor de vijfde keer dit concert, echt genieten.
De sfeer is zo bijzonder, eerst drink je (natuurlijk hoor ik velen zeggen) een mooi glas wijn van de Meisjes van de Wijn, alleen die naam is al leuk. (en de glazen ook trouwens). En daarna eet je een  heerlijk bordje pasta, met lekkere salade. De zon gaat geleidelijk aan onder. Je ziet de koeien lopen, prachtige vergezichten, en dan wordt de kapschuur prachtig verlicht, en hoor je de klanken van heel bijzondere muziek, met de trompet van André Heuvelman. Werkelijk uniek. Het concert duurt tot half twaalf ofzo...en toen wij open terugreden, naar Nieuw-Vossemeer, waren wij simpelweg gelukkig. Een fijne week gewenst, de eerste week van de maand september 2019. Een nieuw begin.....

 

 

60 jaar!

Jawel, 26 augustus ben ik 60 jaar geworden. Een dag als alle anderen in deze drukke tijd! Geen feestje dit jaar! Vijf werkmannen aan de koffie in de tuin, nu met appeltaart, de unit van de vorige eigenaar (een WMO-unit omdat meneer in een rolstoel zit) werd losgemaakt van ons huis. En vrijdag zal dit ding in twee delen met een enorme kraan over ons huis en dat van de buren worden getild. Nieuw-Vossemeer weet inmiddels dat wij hier wonen. Containers met grond, pallets met tegels, kerels die op kleine tractoren en heftrucks rond de kerk rijden en onze tuin omtoveren, tot een droom. Een tuinkamer annex atelier, werkelijk zeer bijzonder.

Vergeten een glazen schuifwand in te meten en dus vertraging van een week of zes. Ach, een weekje meer of minder, het maakt niet meer uit. Het leven is te mooi, om hier zorgen over te hebben. Gek hoe relativeren je kan helpen soms. Nu op deze woensdagochtend, heel vroeg, want An is naar haar werk en ik ben thuis (met een enorme 'to do' lijst)zit ik heerlijk in de keuken, met mijn Nespresso, en kijk ik de tuin in en zie daar een vieze Mercedes staan. Lekker tijd, om deze zelf te wassen. Heerlijk, tijd...wat een rijkdom. Op de achtergrond een playlist, die ik altijd draai als ik alleen ben, omdat daar zoals Annemarie altijd zegt 'hele mooie liedjes, maar ook hele vreselijke liedjes op staan'. Liedjes met een verhaal, of liedjes die ik heel hard in mijn Benz mee kan zingen. Fantastisch. En dat is het fijne van deze tijd, af en toe heb je lekker een moment voor jezelf. En dan geniet je van die liedjes die niemand anders wil horen. Tijd, dat hoort volgens mij bij deze fase in mijn leven. Tijd om zomaar de heg te knippen (jawel heb ik gedaan, en mooi recht ook hoor). Of tijd, om allerlei klusjes te doen. Klusjes die al een tijdje op je wachten. De administratie op orde brengen, netjes in mapjes alles opbergen. Ik hou ervan. Weet je wat hier zo leuk is, het leven heeft zo'n ander tempo, of zit dat in mijzelf. Ik denk dat ik heel veel doe, op mijn verjaardag nog een soort van pitch gedaan voor een teambegeleiding in oktober, maar toch, voelt het zo, alsof ik het rustiger aan doe. Grappig nu luister ik naar het liedje van Joe Buck 'the way you take time'. Lekker, en ondertussen is het licht geworden, en zie ik de tuin, en realiseer ik me, dat deze dag al begonnen is. En heel fijn begonnen is. Een paar zaken van mijn lijstje al afgestreept, een vriendinnetje van me zou zeggen, afgewerkt. Leuk hoe ieder zijn eigen taal of woorden heeft. Ik betrap mezelf erop, dat ik de woorden van mijn ouders vaak gebruik. Dus de taal van mijn jeugd, heb meegenomen naar deze fase in mijn leven. Fijn. Een herinnering, een glimlach die ik met me meedraag. En hoe mooi om te vermelden. Ik heb mijn contract bij Uitvaartstichting Hilversum getekend. Directeur per 1 september a.s. grappig ik die altijd dacht, dat ik ooit nog eens directeur wilde worden, waarvan dat wist ik niet. En ja, ik heb er best wel lang over gedaan, maar ja nu heb ik die respectabele leeftijd en titel. Haha. directeur van een ongekend leuk team. Van een mooie Stichting, met prachtige begraafplaatsen, een schitterend crematorium en een koffiekamer, die uniek is. Met uitzicht over de heide, de rust komt over je, als je daar bent. Een baan, met ruimte voor andere dingen. Ruimte voor mijn Levenskunst, ruimte voor mijn werkzaamheden als tuinvrouw in Nieuw-Vossemeer. Anita van Loon in de weer met de heggenschaar. Prachtige rechte heggen, mijn grasmaaier, mijn onkruid aan het wieden. Heerlijk, echt een nieuwe fase in mijn leven. Ik geniet, meer dan ik zeggen kan. Mijn vriendinnetje Monique stapte op mijn verjaardag binnen, heerlijk! En met mijn schoonouders en de meisjes, zijn wij gaan eten in Bergen op Zoom. Ja het leven hier is alles opnieuw ontdekken. En dus ook nieuwe restaurants vinden, waar het goed vertoeven is. En natuurlijk vergeet ik Mila niet. Dat kan niet, en zal nooit gebeuren, we hadden daar nog een superfeestje afgelopen zaterdag. De dames werden samen 120, ja hoe die som er precies uitziet, mag je zelf uitzoeken, feit is, dat wij heerlijk gedanst, gezongen, gegeten en gedronken hebben. Niet te veel, want ik moest nog rijden naar Nieuw-Vossemeer. Heen met Joke in de auto van Nieuw-Vossemeer naar Wassenaar. Een heerlijke rit, waar ik lekker achterin mijn eigen cabrio zat. De wind door de grijze lokken, de zon op mijn wangen, wat een feest. En ook weer open terug naar huis, het was nog 23 graden toen wij Wassenaar verlieten. De logeerpartij met Joke, was alsof het nooit anders is geweest. Lekker je plekje vinden hier, en dat kan Joke gelukkig goed. En een bezoek aan de wijnboerderij, jawel de grootste van Nederland, de kleine Schorre in Dreischor. Wat een genot, met dank aan de tip van Edward, en wij hebben hier zaterdag een aantal goddelijke wijnen geproefd. Wat dacht je van een 'Brut de Zélande' jawel, staat hier in de kast natuurlijk! En wacht dacht je hiervan....

 Nee niet gelijk invullen. Want ik hoor sommigen al denken, oh ze hebben gelijk een vat vol wijn gekocht. Het is een prachtig wijnvat met hierop het logo van de Kleine Schorre. Een cadeau voor ons nieuwe huis, van Joke. Komt ergens op ons nieuwe terras te staan. Echt zo gaaf. Staat nu nog onder de carport. Tja...zo stap voor stap wordt het hier een heel mooi paradijsje. En genieten wij van alles, wat dit leven ons brengt. Rust, stilte, zomaar even zijn, ondanks de rommel soms, ondanks de chaos, waar soms geen schot in lijkt te komen, maar er zijn steeds weer van die momenten, dat je op een stoel in de tuin zit en luistert naar de vogels. Je realiseert, dat dit onze plek is. Alsof ik thuisgekomen ben. Een enorm intens gevoel. Alsof ik hier altijd al heb gewoond. En als dit geen rijkdom is, dan weet ik het niet meer. Iemand zei me 'de manier waarop jij het leven leeft, en van het leven houdt, is zo bijzonder'. En ja volgens mij is dat de kunst van het leven. Stil staan bij de eenvoud, oordeelloos aanschouwen, los durven laten, en durven te omarmen, wat het leven je aanreikt. Vanuit vertrouwen het leven tegemoet zien. Angsten laten varen, en accepteren, dat sommigen dingen of mensen wellicht niet meer dichtbij je zijn, maar wel voor altijd in je hart verder leven. Volgens mij is dat het leven. Zonder argeloos te worden, zonder onverschillig te zijn, maar af en toe eens voor die spiegel te gaan staan, en naar jezelf te kijken. Jezelf te corrigeren soms. En dan je te realiseren, dat die lijntjes in je gezicht, of die grijze haren, er gewoon bij horen. Dat dit alles maakt, dat jij bent geworden die je bent. Ja ik leef mijn leven, met volle teugen. Ik geniet van ieder moment. En ben zo dankbaar, echt ongekend. Ik voel me zo bevoorrecht...ik ben er (weer) eventjes stil van....en mijn moeder zou zeggen 'wijsheid komt met de jaren'...bedankt Mam!

Zo'n hele lekkere stille ochtend....

Goedemorgen! Het is woensdag 21 augustus 2019. De achterdeur is open, en de lampen branden nog, want het is alweer donker zo vroeg in de ochtend. Vanmorgen ging Annemarie heel vroeg op, op weg naar de praktijk in Wassenaar. Eten voor een weeshuis mee, koffie en nog veel meer. En zij is nu op weg naar haar eerste werkdag na de vakantie. Ik schrijf vakantie, maar als het iets niet is of was, dan is het vakantie. De hele dag mannen om je heen, die van alles doen in je huis, en continue keuzes maken, wat wel of wat niet. Verhuizen is stressvol en dodelijk vermoeiend. Straks komt de tegelzetter, de aannemer en iemand van het bedrijf, dat de tijdelijke unit van de vorige bewoners komt weghalen. Dat wordt me nog een experiment. Het hele ding, moet weliswaar in stukken, over het dak van ons huis heen getild worden. En dan, wat treffen we dan aan. Spannend...dit gaat vandaag nog niet gebeuren. Maar ik hoop wel heel snel. En dan de komende weken de laatste loodjes. Vandaag worden de tegels voor het terras en de vloer in de tuinkamer, het atelier gebracht. Kortom ik loop in mijn korte broek (net iets te koud denk ik, maar toch..)en ik wacht op alles wat komen gaat. En dit is wat Annemarie alleen maar gedaan heeft, de afgelopen weken. En daarbij komt, dat zij hier in huis de handige vrouw is. Ze hangt lampen op, verfraait de boel. En ik, ik maai het gras (jawel vandaag ook weer), ik ga de heg proberen te snoeien, met mijn nieuwe heggenschaar. Grappig, hoe het leven hier, zo totaal anders is, dan welk leven ook. En hoe ik, en ook de poezen, want die wandelen rustig door de tuin, en komen weer binnen, dit leven hier omarmd hebben. De rust, de stilte, het is zo voelbaar. En het doet zoveel met je als mens. Gisteren had ik een wandeling over twee begraafplaatsen met de consul van de Oorlogsgravenstichting. Ja bijzonder he...en op twee van de drie begraafplaatsen van de Uitvaartstichting Hilversum, liggen oorlogsslachtoffers. En jaarlijks is er blijkbaar met de consul een soort van consultatie van de graven, de beplanting en de staat van het monument. Welnu, gisteren mocht ik deze wandeling meemaken. Net zoals ik vorige week de herdenking Nederlands-Indië bij het monument op de Noorderbegraafplaats in Hilversum mocht meemaken, hoogwaardigheidsbekleders, mensen van de ambassade, burgemeesters en wethouders, mensen van Defensie, en Politie, kortom ik keek mijn ogen uit. En steeds weer, ter voorbereiding op mijn nieuwe baan, doe ik nieuwe ervaringen op. Ontmoet ik nieuwe mensen, en realiseer ik me, hoe simpelweg gelukkig ik mag zijn. En tussendoor gebeurt er veel, en ebt geleidelijk aan de onrust uit mijn lijf weg. Onrust over nieuwe ontwikkelingen, onrust doordat vriendinnen van mij relaties hebben of hadden. Onrust of ik het allemaal wel kan, het heen en weer rijden, de nieuwe baan, en het leven hier in Nieuw-Vossemeer. En eigenlijk weet ik, dat ik het allemaal kan. Dat ik toe ben, aan al die nieuwe stappen. Maar eerst gaan we gewoon 60 jaar worden. Wat een getal zeg. 60, het voelt als oud, maar zo voel ik me helemaal niet. Ik voel me energieker dan ooit. Ik heb zin in heel veel dingen, ik heb een andere energie dan voorheen. En ja ik weet wel waar dat vandaan komt. Hoe dat zit en dat dit vooral met mijn innerlijke rust te maken heeft. Gisteren was ik even bij een Mercedes dealer om in mijn eigen stoere bolide mijn navigatie te updaten, en daar stond me toch een pareltje. Grappig ik stuurde deze foto naar wat mensen toe en een collega reageerde met me de link van het nummer van Janis Joplin te sturen 'oh lord won't you buy me a Mercedes benz'.

 En ik, ik zou maar wat graag een keertje in deze Benz willen rondrijden, wat een bolide, werkelijk prachtig. En glimlachend zei ik tegen de meneer aan de balie 'en ik dacht altijd dat ik zo'n sjieke auto heb'. En die heb ik ook he...ongekend, wat een heerlijkheid, de kilometers te mogen maken met mijn eigen Mercedes, mijn E 250 AMG cabrio.

Een vriendinnetje van me, is net zo gek van cabrio's als ik. Het geeft je dat gevoel van vrijheid, van plezier hebben, van luchtigheid in een soms wat serieus bestaan. Mensen kijken wel naar je alsof je een patser bent. Ik had vroeger een oom, hij leeft niet meer, en die oom was aan het uitrekenen wat een cabrio mij per maand wel niet zou kosten. Ja je kunt je er enorm druk om maken, maar volgens mij is de essentie van alles in ons bestaan, geniet maar en leef maar nu, vandaag. Na mijn ziek zijn, is dit mijn motto 'we leven nu' en nu geniet ik van alles wat er is. Dus van 60 jaar worden (zonder feestje helaas, want we zitten nog teveel in de zooi), van mijn nieuwe baan. Morgen mag ik mijn contract gaan tekenen bij de Wethouder. Voor mij een formeel moment, mijn stap naar een nieuwe toekomst, buiten Yarden. Gisteren kreeg ik een app van een voormalige collega van Yarden met de tekst 'Bijna officieel weg bij Yarden en opnieuw beginnen. Wat fijn dat je zo blij bent. Ik zie mooie foto's van je huis voorbij komen'. Ja fijn, want eigenlijk ben ik niet zo'n ster in afscheid nemen, maar gelukkig is mijn afscheid bij en van Yarden heel geleidelijk gegaan en over het algemeen goed. Lieve collega's, een werkelijk prachtig bedrijf, met hele fijne mensen en het loslaten na bijna 10 jaar, heeft wat van me gevraagd. Maar ik ben trots op het feit, dat ik kan terugkijken op een mooie en vooral fijne loopbaan daar. En weer sluit ik een hoofdstuk af. En leuk, van een andere oud collega kreeg ik een foto van prachtige wijn van Schouwen-Duiveland, jawel dit mooie bijna Zeeuwse land, heeft ook fantastische wijnmakers. De Kleine Schorre. Zullen we opnemen in het assortiment voor een proeverij. Hoe leuk is dat? Dus dank collega. Ik kende het bedrijf wel, volgens mij schenken steeds vaker mooie restaurants Nederlandse wijnen. Trots op ons eigen product, ik wel. Zeker.

 En bij afscheid nemen, hoort ook opnieuw beginnen. Ik heb het gevoel alsof ik in deze week voorafgaand aan mijn 60e verjaardag, opnieuw begin, met heel veel dingen. Mijn nieuwe leven, straks in Hilversum, mijn nieuwe woonplaats in Nieuw-Vossemeer, een aantal vrienden van mij starten ook met een nieuw leven, zonder partner, of in een nieuw huis. Vriendschappen krijgen een nieuwe kleur, doordat mensen nu moeite moeten doen, kilometers moeten maken, om hier te komen. En het gebeurt gewoon. Dus een nieuwe fase is aangebroken. Joke die komt logeren. Hoe leuk is dat. De poezen die opeens weer een tuin hebben, en niet alleen de poezen, ook wij. De zomer die ons nog een toegift komt brengen de komende dagen. Een nieuwe opdracht als dagvoorzitter voor een symposium over ouderenzorg in het Frans Hals Museum in Haarlem. Een voormalig oude mannen huis. Over vitaliteit, over energie, over eenzaamheid. Met elkaar zullen we vanuit verbinding een prachtige dag neerzetten en ik mag het geheel aan elkaar praten. Fraai, en trots dat ik dit mag doen. Een nieuw begin, ook voor mij. En steeds maar weer besef ik me, dat ik dankbaar ben. Voor dit nieuwe begin, ik vertelde het gisteren toen ik rondliep over de begraafplaats en zoveel graven van jonge mensen zag, hoe blij ik ben en hoe dankbaar vooral, dat ik in 2008 opnieuw mocht beginnen. Het maakt me stil en klein, want ik had het nooit gedacht, maar het mocht wel zo zijn. En een dikke Mercedes of een heerlijk glas wijn, het is allemaal niet zo belangrijk meer, als je je realiseert, dat je gewoon een van die gelukkigen bent, die door mag gaan met leven, nadat je kanker hebt gehad. Een litteken, een wond, die soms gevoelig is, een kwetsbaarheid die maakt dat je je heel nietig kunt voelen, en een kracht, een liefde voor het leven, die ongekend is. Dat is echt zo. Ik merk, dat ik er soms opeens weer over praat. Juist als ik van heel dichtbij zie, dat iemand anders kanker krijgt en komt te overlijden. Dan voel ik me die mazzelaar, dan leef ik mee met die ander, de familie, de geliefden die achterblijven en dan realiseer ik me, dat ik als echte van Loon zo genadeloos veel geluk heb gehad. En dat ik simpelweg gelukkig ben. Dus dank je wel, dat ik 60 jaar mag worden. Dank je wel....

Het is stil om me heen....

En vandaag, woensdag 14 augustus 2019, zit ik aan de keukentafel, en het is stil om me heen. Geen geluiden, anders dan de werkmannen, die het atelier aan het afmaken zijn. De dakpannen komen geleidelijk aan op het dak. En stap voor stap komen we dichterbij het uiteindelijke atelier. Straks komen stukadoors, om de zolder te gaan stuken en Ad komt even langs, om de verdere voortgang van de verbouwing te bespreken. Ons huis, wordt steeds meer ons huis. Wat ik hier al geleerd heb, is dat ik niet sneller moet willen dan kan. Dat ik geduldig moet zijn, soms even moet wachten. En ik realiseer me, dat er situaties zijn, die altijd voorrang hebben. Zo is de zoon van een van de mannen die hier werkt onverwachts overleden. En vanmorgen is de crematie. Zo neemt het leven, en de donkere kant van het leven, het soms even van je over. En dan is wat vertraging in de bouw, niet zo erg. We wonen hier, we slapen hier, we ontvangen vrienden, hoe leuk en we genieten met elkaar van dit mooie rustige en vooral zo andere leven. Elisabeth Fagiuoli, een nog levende wijnlegende uit Toscane, zegt 'toen ik hier kwam wonen, was er niets, maar wel was er ruimte, lucht en natuur. Dit is voor iedereen de perfecte plek'. En toen ik dit las, dacht ik aan onze plek hier. Rust, ruimte, mooie luchten en een prachtige natuur. Een soort van eenvoud, die heerlijk aanvoelt. Ik zit hier in mijn korte broek, met blouse en trui (jawel het wordt al kouder) en het voelt alsof ik hier al jaren woon. De vrienden die komen, voelen het ook. En het is goed. En het rijden naar het Westen, ik was al in Hilversum, in Almere, in Amsterdam, in Wassenaar, ach het rijden is eigenlijk wel heel erg okay. Als ik ergens vroeg moet zijn, stap ik heel vroeg in de auto en ja het heeft natuurlijk ook wel met die auto te maken, met die prachtige Benz, dan luister ik naar muziek, of bel met mijn vriendinnen (als die al wakker zijn, of ook onderweg naar hun werk) en dan kom ik vanzelf ter plaatse. Stress helpt mij niet, er eerder te zijn. Rustig luisteren naar mooie muziek, een fijne playlist, of zomaar een radio station of een ouderwetse cd. Kortom, ook het rijden bevalt me wel. De toekomst, hoe die er uit gaat zien...rustig, fijn, met een heerlijke baan in Hilversum. Uitdagingen genoeg met mijn nieuwe team. Ik organiseer een borrel voor hen, op zaterdag 28 september hier, een soort middag/avond borrel, omdat het voor anderen zo ver lijkt, Nieuw-Vossemeer. En terwijl ik stil ben in deze stilte, mijn Nespresso kopje onder de machine staat en langzaam aan gevuld wordt met iets heerlijks, geniet ik nog even verder. Het is stil om me heen...heel stil. Iedere dag weer is die vlinder bij me...vanaf dag één...fijn!