Paasweekend 2020

Het Paasweekend 2020 zullen we niet licht vergeten. We zijn terecht gekomen in een tijd, waarop grip op het leven, voor een groot deel lijkt te zijn verdwenen. Mensen die oersterk lijken, vallen om. Energie die vandaag nog goed is, kan morgen niets meer waard zijn. Vandaag staat in de krant, als je vandaag negatief getest bent op Corona, kun je zomaar morgen positief zijn. En dit alles doet me denken aan een tijd, heel lang geleden, 2007 voor mij. Een tijd, waarin iets anders dan jijzelf, de regie lijkt over te nemen, een tijd, waarin je even terug moet vallen, op je oerkracht lijkt het wel. Ik werd toen ziek, kreeg kanker stadium 3 tot 4. Niet zoveel kans het te overleven, dat was de boodschap 30%. En misschien ben ik wel het voorbeeld, en hou ik mezelf dit voor ogen, ook nu, dat het kan, dat ook jij beter kunt worden. Dat die oerkracht in jou aangesproken kan worden. En voor het eerst in jaren, keek ik dit jaar naar the Passion, luisterde ik naar het verhaal van Jezus, en begreep ik, waarom mijn moeder een vorm van houvast vond, in haar Remonstrantse kerk. Want dit is wat wij nodig hebben, houvast, aan elkaar op afstand, aan een vorm van geloof, en vooral houvast aan en naar jezelf toe. En Anita van Loon, staat altijd voor optimisme, voor positiviteit, voor kracht. En geloof me, dit is ontstaan in 2007. Was ik daarvoor ook Anita van Loon, maar ik was wel verworden tot een materialistisch wezen, altijd op zoek naar meer en groter en beter. En toen, in 2007, werd ik de Anita die ik nu ben. Ik kreeg een genadeloos pak op mijn donder, mijn lijf werd gigantisch onderhanden genomen en ik knokte zoals mijn moeder me geleerd heeft te knokken. En nu, in 2020 is dat weer zo. Nu knokken we met elkaar, die geweldige meneer Gommers van de IC's, onze premier Rutte, al die artsen, verpleegkundigen, al die mensen, die steeds genoemd worden en ook al die mensen, die niet genoemd worden, we knokken. Al die mensen in de Uitvaartzorg, mijn team in Hilversum, maar ook mijn collega's bij Yarden, Dela, Monuta en al die prachtige ondernemers, zijn keihard bezig om ervoor te zorgen, als je dan toch deze strijd verloren hebt, of als je gewoon oud en versleten bent en komt te overlijden, jou een respectvolle laatste reis te bieden. En we knokken ook als mensen die gewoon doorgaan met leven. We sturen lieve kaartjes, soms met bloemzaadjes erin, soms met opbeurende woorden, we sturen elkaar boeken, bloemen en we denken aan elkaar. We leunen op elkaar, we steunen elkaar. We zijn er weer voor elkaar. We bellen elkaar op, en houden elkaar in onze verbeelding vast. We hebben elkaar lief, ook al zien we elkaar niet. We bidden soms zomaar weer. Ik bid wel eens in de auto, als ik alleen ben, hardop. Voor al die mensen, die in mijn hart zitten. Voor die ene man in het dorp, die mij vanaf dag één dan ik dit dorp binnenreed, mijn 'vriend' is. En die nu op de IC ligt en wij denken aan hem, iedere dag. En gisteren in de auto, heb ik voor hem gebeden. Ik die bijna nooit meer bid, maar eigenlijk toch zo vaak weer in stilte ben, en denk aan al die mensen, die in mij zijn. Tja een paasweekend zonder schoonouders, zonder kinderen van Annemarie. Een paasweekend is al een aantal jaren, een paasweekend met An's familie, omdat mijn ouders niet meer leven. En het paasweekend 2020 is een paasweekend samen. Gelukkig hebben wij nu hier in dit mooie Nieuw-Vossemeer een prachtige tuin, een ruimte vol bloemen en planten. En soms komen daar schitterende planten bij, zo kreeg ik gisteren van mijn team, een prachtige bloeiende Camellia Japonica in een mooie rieten mand.
Geweldig en met die prachtige plant naast mij in de Benz, reed ik heel rustig naar huis terug. Deze tijd ben ik vier dagen per week in Hilversum. Wie weet straks vijf dagen, het hangt ervan af. En dit voelt meer dan goed. Er zijn, met mijn team samen zijn en samen werken. Wat een rijkdom is dit. En ja, ik weet het, altijd zeg ik dit, want tot nu toe heb ik mijn hele leven vanaf mijn 17e jaar, gewerkt. En genoten, plezier gehad en veel meegemaakt. Genoten met mijn collega's. En soms nog als ik op de radio een liedje hoor, bijvoorbeeld Love Generation, dan denk ik aan mijn team bij Arinso, Kirsten en Gabija en hoe we langzaam aan dansten en overal op het Service Centrum, de radio's even harder gingen. En nog, als ik dit nummer hoor, swing ik voorzichtig mee. Met een glimlach. Dus muziek verbindt juist nu. In de auto luister ik naar de radio en dan kun je vaak muzieknummers aanvragen voor mensen van wie je houdt. Of voor mensen aan wie je denkt. En nu, denk ik zomaar aan mooie nummers uit de Top 2000, die ik voor mijn 'vriend' zou willen draaien, of voor zijn familie hier in Nieuw-Vossemeer. Voor mij is Avond van Boudewijn de Groot ook zo'n mooi nummer. En natuurlijk Hotel California. Het nummer wat voor mij kenmerkend is, voor mijn vertrek van Flakkee als jong meisje. Ik woonde op kamers in Den Haag en had deze elpee. Geweldig. Ik ga het gelijk beluisteren nu. Maar ook tegenwoordig hoor ik nieuwe liedjes, die me recht in mijn hart raken, zo hoorde ik gisteren een liedje van de nieuwe cd van Daniël Lohues genaamd 'Ie maggen hier altied henkommen' ik zou het eens beluisteren. Want juist nu, is dit wat je zo graag tegen mensen zou willen zeggen, 'kom maar hier, je bent hier altijd welkom'. En juist dit, dit kan niet nu. En juist dit, is wat we zo missen. Mijn schoonouders, die hier zo welkom zijn. Gewoon elkaar een knuffel geven, elkaar het gevoel geven, dat je er bent, ook echt bent en niet op afstand. Maar ook is dit lied kenmerkend voor mijn jeugd, het huis dat altijd open stond voor anderen. Ging het even niet goed met je, dan kon je daar op die boerderij gewoon even landen, even samenkomen of zomaar even alleen zijn. Tot rust komen. En ik hoop zo, dat dit prachtige plekje hier, ook een soortgelijk gevoel kan geven aan mijn vrienden, aan de mensen van wie ik hou. Een plekje waar je rustig in de tuin kunt zitten, je boekje kunt lezen. Waar je een wandeling kunt maken in de mooie omgeving, waar je op het terras van het Wagenhuis, je schnitzel kunt eten. Waar je een glas wijn kunt drinken, zomaar een mooie fles uit de kast kunt halen en mag zijn. Niks meer dan dat, gewoon zomaar zijn. Ik hoop, dat als we ooit in die nieuwe 1,5 meter afstand samenleving terecht komen, en het leven op een andere manier kunnen hervatten, dat dit gewoon zomaar kan.

En dat jij je dan net zo gelukkig zult voelen hier, als ik me nu voel. Ik, ik ben thuisgekomen hier in dit dorp. Ik ben na een tijd van jarenlang leven en zwerven door Nederland, na mijn woonplaatsen Den Haag, Zoetermeer, Boskoop, Groot-Ammers, Schoonhoven, Voorschoten en Wassenaar, ben ik nu thuisgekomen. Een bijzonder gevoel. En thuiskomen is eigenlijk een heel compleet iets geworden, want ook bij Uitvaartstichting Hilversum, heb ik het gevoel dat alles in mij is thuisgekomen. Alles lijkt te kloppen, mijn leven, mijn zijn, mijn vriendschappen, mijn leven hier met Annemarie, alles. Weet je, en het enige dat nu echt niet klopt, is de angst die ik om me heen voel door dit ongekend ingewikkelde virus. Het feit, dat mensen gewoon gaan fietsen en erop uitgaan, om elkaar te zien, terwijl we eigenlijk gevraagd zijn, dit niet te doen. Ja en ik realiseer me, dat ik makkelijk praten heb, met deze tuin, met mijn leven. Maar het gaat nu niet om die vergelijking, het gaat er nu om, dat we met elkaar in staat zijn, om dit leven, dit virus, het hoofd te bieden. Door verstandig te zijn, afstand te houden, respect te hebben voor elkaar. Voor de ander. Laten we zorgvuldig zijn, alsjeblieft, doe het voor jezelf, voor je medemens. Doe het, zodat we ooit met elkaar, zorgvuldig verder kunnen leven. Laten we leren van deze les. Ja, de Paasdagen 2020 we zullen deze niet eenvoudig vergeten. Laten we er vooral van leren. En laten we er zijn, voor elkaar. Ik denk aan jou, aan je familie, je zieke man, vrouw of vader. Ik denk aan je, en ja, ik bid voor je. Liefs!

Zondag 5 april 2020 - ik hou van jou.....

Op deze mooie vroege zondagmorgen, geniet ik van prachtige liedjes, filmpjes die me toegestuurd worden, vanuit allerlei kanten, en waaruit blijkt dat veel mensen op deze wereld beschikken over een enorme veerkracht. Dat zij zich laten zien, op een totaal andere manier, dan we voorheen te zien kregen. Ongekende kracht, doorzettingsvermogen, creativiteit en lef. Prachtig om te zien, hoe we zingen voor elkaar, hoe we soep brengen bij eenzamen ouderen. Hier in ons dorpje brengt het Wagenhuis, iedere zaterdagochtend bij 103 ouderen, die nu alleen zijn, soep langs de deur. Hoe fraai en dit mooie initiatief wordt nu overgenomen door Steenbergen. Zomaar zorgen we voor elkaar, anders dan we vroeger deden. Gisteren liepen er mensen hier naar binnen te gluren, en toen ik naar buiten ging om te vragen of ik iets voor hen konden doen, gaven zij aan, pastoor Bertus te zoeken. Ze wilden een kaartje bij hem in de bus stoppen. Lief he...zomaar doen we dit weer. Met elkaar, in gezamenlijkheid, en weet je wat we doen, we delen weer. Filmpjes, woorden, we sturen een foto van onszelf naar die ander, of we face timen, ja ik niet, maar dat ligt aan mij. En vanmorgen vroeg met een kopje Nespresso in de hand, stond ik in het vroege ochtendzonnetje achter in de tuin, bij de carport, in mijn korte broek.

Hoe fijn...gisteren tussen alle telefoontjes door, steeds buiten geweest. Telefoontjes, ik, jawel...ik heb telefoondienst dit weekend, en probeer alle vragen, reserveringen voor Uitvaartstichting Hilversum te beantwoorden. Contact te hebben met diegenen die werken. Best goed, om dit met regelmaat te gaan doen. En ook om op deze manier contact te hebben met onze relaties, onze ondernemers.
En tussen alle bedrijven door, had ik veel gedoe, met inloggen, wachtwoorden, en nog veel meer. En nu is de stilte van deze zondag nog zo mooi voelbaar. Ergens zachtjes op de achtergrond hoor ik muziek, de tafel vol met kranten, boekjes, een prachtige uitgave van een wijnhandel, waar ik al jaren wijn bestel. Ik kocht hier al wijn, toen ik nog in Groot-Ammers woonde, en nog steeds kan ik genieten van een wijnhandel, die echt de verhalen van de wijnboer laat zien. Ik denk dat ik in een volgend leven wijnboer wil worden. En dan in Frankrijk of in Nieuw-Zeeland. Heerlijk lijkt me dat, ooit bezocht ik in de Bordeaux een wijnboer, vlak bij Saint-Emilion, en daar mocht ik het hele proces van pluk tot botteling meemaken. Geweldig. En dan het proeven, in de wijngaard. Ik zou heel graag nog een keer gaan helpen bij de pluk. Ik denk dat mijn rug het dan begeeft, maar die sfeer is onweerstaanbaar. Met mijn nichtje ontmoette ik een keer, in ons restaurant in Groede een meneer die een olijfgaard had in Italië, en wij vatten het plan op, om daar olijven te gaan plukken. Het is er nog niet van gekomen, maar ooit, als wij weer enigszins in staat zijn om met elkaar, met respect voor alles om ons heen te leven, gaan we daar olijven plukken. Als ruil krijg je zoveel liter olijfolie en een paar flessen huiswijn. Goede deal toch...en kost en inwoning gedurende een week. Lijkt mij wel wat, dus als ik ooit met pensioen ben, dan ga ik het zo maar doen denk ik...beetje plukken, beetje proeven, en ondertussen een soort van vakantie. Tenzij zo'n wijnboer zegt 'al die 60 plussers, die wil ik niet...' tja dan wordt het weer een ander plan. Terwijl ik dit schrijf, grinnik ik, omdat mijn nichtje en ik die avond ongekend gelachen hebben, met dit echtpaar. Echt tranen over je wangen. Heerlijk. Soms is het zo leuk, om zo vrijuit te kunnen lachen. Ik heb dat wel eens, in de auto, of zomaar thuis, als er iets gebeurd, waardoor je gewoon in een schaterlach kunt uitbarsten. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat er absoluut geen reden is om zo te lachen nu. In deze tijd. Dus over tot de orde van de dag. Bijna Pasen, een feest, dat normaal gesproken met de familie van Annemarie wordt gevierd, bij ons aan tafel. En nu, nu niet helaas. Een Pasen zonder mijn schoonouders, zonder kinderen, een Pasen, met ieder ons eigen ei. En ik hou helemaal niet van eieren, maar dit terzijde. En hoe vaak wij nu niet zeggen 'wat een zegen deze grote tuin' soms zeggen we wel 'ons landgoed' en dan grinnik ik weer, want natuurlijk is dit geen landgoed. Het is een mooie tuin, niet meer dan dat. Maar het voelt als groot, en zo vaak voel ik me rijk. Rijker dan een koning. En dat ben ik niet. De verbouwing, de aanleg en investering in de tuin, het atelier, heeft gemaakt, dat we veel geïnvesteerd hebben, en nu mogen we ervan genieten. Op een andere manier dan voorzien, want voor mij is genieten altijd geweest, het kunnen delen met onze vrienden, en nu delen we het met elkaar. Zijn we al weken lang samen thuis. Af en toe komt er een van de dochters, een tegelijk in verband met de afstand van 1,5 meter, en verder vinden wij ieder onze eigen weg, hier in dit mooie huis, en in onze mooie tuin. Genieten we van de stilte, het gezang van de vogels, de rust, de zon, de stilte. Je schuift als het ware van achteren in de tuin, geleidelijk aan naar het terras achter de keuken en zo rond een uur of zeven ben je dan weer binnen. Tja...wat zal ik nog meer zeggen. Niks toch. Als je dan toch in een vorm van isolement moet zijn, om dit corona virus te stoppen, dan is dit zo slecht nog niet.

Ik blijf echt thuis. Ik ga nergens heen, hooguit naar de SPAR. En het hoeft ook niet. Ik ga ook niet fietsen nu, dan kan iemand anders even gaan fietsen, die niet zo'n mooie tuin heeft. Ik heb al ruimte genoeg hier thuis.
En dus wens ik jou, en jou en al die mensen die alleen zijn, toch een hele mooie dag. Als je geen tuin of balkon hebt, en niet naar buiten mag, doe het raam lekker open, ruik eens goed, en misschien hoor je wel een vogeltje zingen. Gek, ik luisterde tot voor kort nooit naar vogeltjes. Het lijkt alsof ik nu, in deze fase in mijn leven, op deze plek, zoveel bewuster leef en kijk en ruik en voel. Het is alsof ik me nu pas realiseer wat er allemaal is in mijn leven. Eigenlijk best erg. Was ik dan zo oppervlakkig, nee zeker niet. Echt niet. Maar ik leefde wel meer aan de oppervlakte. Laatst zei iemand 'ik zoek wel naar inhoud in een gesprek met de ander' en ik heb dat ook wel. Ik hou niet zo van prietpraat en geleuter. Het interesseert me ook niet zo, wat die ander wel of niet doet, of bezit. Ik hoop eigenlijk alleen maar, dat je het leven leeft, dat je ambieert, dat je voor ogen hebt. Dat je als je van iemand houdt, dat ook echt voelt. En dat je een baan hebt, die echt bij je past. En ja, terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, dat er veel onder druk staat nu in deze Corona tijd. Dat we terecht zijn gekomen in een rollercoster, die we echt nog niet kennen. Die erger is dan wat ik ooit heb meegemaakt. En dat we aan de vooravond staan van een intense crisis. Maar dat we ons er wel van bewust moeten zijn, dat wij, onze eigen bijdrage kunnen leveren nu, om hier enigszins redelijk uit te komen. Dus gebruik je verstand. Hou echt afstand. En doe geen gekke dingen. Ik lees net over een stel dwazen, die een straatrace zijn gaan houden, met publiek, nu, in deze tijd. En ik verwonder me over al die kerken, en kerkgangers, die gewoon maar samen blijven komen. En als er ergens een God is, hoop ik dat hij nu van zich laat horen. En dat iedereen zich realiseert wat hij of zij doet. Onvoorstelbaar echt onvoorstelbaar. Hetzelfde vind ik nu op de weg, 100 km, en toch rijden er dwazen ongeveer dwars door je heen, halen je rechts in en blijven duwen en met groot gemakt 130 rijden. Ik begrijp het echt niet. En dat meen ik. Ik wil dit oordeelloos kunnen blijven aanschouwen maar vind dat wel moeilijk. Mijn moeder zou zeggen 'oordeel niet verwonder je slechts' en dat doe ik dan maar. Maar ondertussen raakt het me wel. Want we spelen met het leven van iemand anders volgens mij. En ik ben echt niet zo keurig, en echt niet zo degelijk, maar ik realiseer me wel, dat het nu serieus is. En juist nu, hoop ik, dat we met elkaar beseffen, dat het ook anders kan.

En deze mooie foto, gekregen van een van mijn collega's, om gisterenavond, alle overledenen te herdenken, en in het licht te zetten, is dan maar mooi kenmerkend, voor waar we nu staan. We verliezen meer mensen, dan voorspeld was, we nemen afscheid, op een sobere maar intense manier, met een klein gezelschap om ons heen. De kranten laten pagina's vol met rouwadvertenties zien, we spelen muziek af voor onze dierbaren die we niet zien. We zwaaien voor het raam, Post.nl doet goede zaken, want we sturen elkaar weer ouderwetse post, de online winkels knallen, onze collega's in de zorg, en ook in de Uitvaartzorg werken keihard. De vakkenvullers doen hun stinkende best. We zijn lief voor elkaar. En dus is er ook een mooie zachte kant, aan waar we nu staan. Temidden van de eenzaamheid, zien we elkaar weer echt. En zeggen we misschien wel vaker dan ooit 'ik hou van jou' tegen elkaar. Hoe mooi is dat...ik hou van jou, waar je ook bent, waar je ook gaat, ik hou van jou!

Je blijft altijd onderweg

Vanmorgen las ik in een interview de zin 'je blijft altijd onderweg'. En het leuke is, dat ik ook als ik thuis ben, ik steeds weer nieuwe dingen zie, het gevoel heb, dat iedere dag anders is, alsof ik een reis aan het maken ben, onderweg ben in mijn eigen woonomgeving. Vandaag is het woensdag 1 april 2020, mijn vrije dag, en ik heb vanmorgen al koffie gedronken op het bankje in de tuin. In de vroege ochtendzon. En als de zon even weg is, voel je dat het nog koud is...en vanmorgen zagen wij twee kleine koolmeesjes die in ons vogelhuisje een nestje aan het bouwen zijn. Een mooi spektakel, om op afstand te mogen aanschouwen.
En juist door al dit soort kleine momenten, heb ik het gevoel dat ik zoveel kan zien, hier thuis, als ik het maar wil zien. En ik heb dan ook nog een soort van geluk, dat ik ook op mijn werk, omgeven ben door een prachtige natuur. Door mooie vergezichten, bloemen en bomen, die bloeien en groeien, kleuren die veranderen, kortom ik ben op reis.

Niet naar verre landen, Maar gewoon thuis en in Hilversum. En ik realiseer me, dat dit ook weer een vorm van rijkdom is. Anders dan anders. Geen opdrachten meer als trainer voorlopig, geen coach opdrachten, omdat mensen bang zijn. En ik niet van het face timen ben, dus ik sluit ook deuren voor mezelf. Maar voor eventjes is dat niet zo erg.
Het mooie vind ik, dat er kaartjes komen, gewoon weer via de brievenbus, vanmorgen ook met prachtige zaadjes voor een nieuwe plant in de tuin, van Hans en Ria. Leuk, hoe we weer als vroeger, attent zijn naar elkaar, met hele kleine dingen. Een foto, een filmpje, een briefje, of zomaar een woord. We kijken weer echt. En door al die mooie dingen die er nu wel zijn, wordt een telefoongesprek weer anders, voel je de essentie van wat er is. En voel je het gemis, van de mensen van wie je houdt en die je nu niet meer kunt zien. Anders dan voor het raam, of uit de verte, zwaaiend naar elkaar. Wat ook bijzonder is, hoe je nu bijna je neus niet meer durft te snuiten, of een keer kunt kuchen, uit angst dat mensen denken dat je ziek bent. En nog gekker is, dat niemand eigenlijk weet, tenzij hij of zij getest is, of hij wel of niet besmet is met dit virus. Dus ik vertrouw maar op mijn lichaam. Mijn geest, mijn gevoel, mijn intuïtie, en heb het volste vertrouwen in mijzelf. Maar ik neem geen risico, echt geen enkel risico. Intuïtie, ik had het hier laatst nog met iemand over. Hoe je steeds weer als je je intuïtie niet volgt, jezelf teleurstelt, en het verkeerde doet. En hoe je dan met de brokken zit soms, omdat je jezelf eigenlijk los laat op zo'n moment en afgaat op wat anderen zeggen. Tja...en dan hoop ik maar, dat je hiervan leert. Leren, gisteren heb ik via vakantieveilingen een online piano cursus gekocht, voor 1 euro. Grappig, en dus straks maar eens oefenen...want het komend weekend heb ik telefoondienst, en schijnt de zon volop, dus dan ben ik alleen nog maar buiten schat ik in. Korte broek aan? Oh zin in...ja in piano spelen en in mijn korte broek lopen. Heerlijk. Gek hoe ik ook nu weer, heel blij ben met alles wat er wel is. Ik zal goed op blijven letten, maar geen ondoordachte dingen doen. Goed blijven zorgen voor mijn medemens. Mijn energie bewaren voor mijn werk, en ondertussen, mezelf ontwikkelen en die dingen oppakken, die er al even liggen.

Ik ga ook voor het werk twee certificaten halen, HCCAP en allergenen. Alvast voor straks, voor Bosdrift. kan mooi in de tijd, dat vakanties niet doorgaan, dat we meer thuis zullen zijn, en wellicht wat minder te besteden hebben. Zinvol deze dagen doorkomen met elkaar.
Vandaag heb ik niet zo veel spannends te melden. Ik ben me enorm bewust, van de eenvoud van mijn bestaan. Grappig hoe dat doorwerkt in mijn hele zijn. Het liefst loop ik er nu heel gewoon bij, een broek, een trui, een polo en oude schoenen. En ik heb me voorgenomen om naar mijn werk, weer mijn oude of soms deels hernieuwde tenue te gaan dragen, mooie schoenen, een colbert en een overhemd. Om ook dat verschil te voelen en te blijven voelen, dus hier en daar, dus vrij zijn en werken. Altijd was dat te voelen en te zien aan mijn kleding, dit verschil. En deze tijd, maar ook de natuur om me heen, maakt, dat het eigenlijk een vloeiende lijn is, hier of daar, Nieuw-Vossemeer of Hilversum, het is allemaal prachtig en het is allemaal natuur, en als er hier regen en modder is, is het daar ook. En dan hebben die mooie schoenen niet zoveel zin, die worden alleen maar heel smerig, ook daar, en ook hier. En terwijl ik dit zo schrijf, voelt het alsof mijn hele leven in een vloeiende lijn verloopt. Dat gemaakte keuzes de goede zijn, dat leven me terugbrengt naar de essentie, naar mijn basis, naar mijn oorsprong. Dat ik anders kijk en voel en leef. En dat ik weet, dat het goed is. Ondanks de pandemie. Ondanks alles wat er nu aan het gebeuren is, het lijkt alsof de cirkel zich weer sluit. Alsof de plekjes zijn ingenomen, alsof het klopt. Dus nu is het tijd voor mijn bezoekje aan de Spar, op gepaste afstand, mijn zwaai naar meneer Pastoor, mijn rondje langs de graven, kortom, tijd voor eventjes niets, en zelfs dan nog blijf ik altijd onderweg. Zorg goed voor elkaar, zorg goed voor de ander, zorg goed voor jezelf. Bravoure is niet meer nodig, het is goed zoals het is. Geniet van de eenvoud, van alles dat er is. Heb een mooie dag. Hier een bosje vrolijkheid voor jou.

Heb jij dat ook....

Heb jij dat ook....dat je je zorgen maakt, over wat er nu allemaal aan de hand is. En hoeveel mensen we nu verliezen, door dit virus. En heb jij dat dan ook in je, dat je hoe dan ook je bijdrage wilt leveren. Dat je er alles aan wilt doen, om misschien dat ene steentje te verleggen in de rivier op deze aarde. Dat je wilt, dat het zal stoppen. Dat ons leven, met een flinke blauwe plek op onze ziel, weer door kan gaan. En hoop jij dan ook, dat we hiervan leren met elkaar. En dat al die mooie dingen, die we nu, zonder winstoogmerk, voor die ander doen, kunnen blijven. Dat we niet terugvallen in hebzucht, materie, en onderlinge verschillen. Heb jij dat ook? En als ik om me heen kijk, en denk aan die handkus in de lucht van die uitvaartleidster gisterenavond, aan die groet van die anders zo boze mevrouw achter het raam, aan de inzet van al die mooie mensen om me heen. Op dit soort momenten denk ik, dat we het nog kunnen - omzien naar elkaar. Elkaar de hand reiken, het oude liedje uit de kerk - kinderen van een vader, reikt elkaar de hand. En nu ik spreek over de kerk, ben ik toch wel een beetje verdrietig. Want in de zorginstelling waar mijn vader gewoond heeft de laatste jaren van zijn leven, is een ernstige uitbraak van het Coronavirus ontstaan en zijn al een aantal ouderen overleden. Want er is gewoon nog een kerkdienst geweest, dus die kerk, en sommige gelovigen, die denken dat er nog een hogere macht is, dan dit virus nu, daar heb ik wel moeite mee. En nu, alleen nu, ben ik blij dat mijn vader niet meer leeft. Dat hij dit alles niet mee heeft moeten maken. In een isolement zijn en leven, geen bezoek ontvangen, nergens meer naar toe kunnen, wat een toestand. En hoe mooi is dan, dat een rockband in de tuin van een tehuis gaat staan spelen. En dat ouderen in hun handen klappen en die ene dame die zegt 'je heel leuk, niet mijn smaak van muziek, maar heel leuk...'. Dus ook de humor is er nog. We lachen met elkaar, we genieten met elkaar. We zien de schoonheid van de bloemen, de bomen, en we waarderen al die kleine dingen die eigenlijk heel gewoon zijn, er altijd wel waren, maar we zien ze weer.

Dus hoe rot het nu ook is, hoe beangstigend het nu ook is, er zijn ook lichtpuntjes. Er zijn ook mooie dingen. Zo kreeg ik gisteren een bericht van een dame, voor wie ik een plekje reserveer op mijn natuurbegraafplaats in Hilversum. 'mevrouw van Loon zorgt u er wel voor, dat er een paar leuke mensen naast me en om me heen komen te liggen tzt, anders wordt het zo saai'. Geweldig toch. Ook nadat het leven hier op aarde voorbij is, in goed gezelschap verkeren. Mooie levenshouding. En veel mensen vragen nu naar mijn werk. En het enige dat ik hier kan en wil zeggen, is dat het team van Uitvaartstichting Hilversum, er werkelijk alles aan doet, om een afscheid, ook in zeer kleine kring waardevol te maken. En hoe mooi als mensen in een kring buiten rondom de kist zitten, zelf muziek maken, of in een erehaag staan met de juiste afstand van 1,5 meter er steeds tussen. Hoe mooi, maar soms ook hoe beangstigend, omdat mensen juist bij verdriet, toch naar elkaar toe willen kruipen, elkaar willen vasthouden en dan moet je mensen erop attenderen, dit niet te doen. Hoe mooi dat vrijwilligers ons helpen, hele lange dagen meelopen, en hulp bieden, waar nodig. Dus ook hier zie ik de rijkdom van deze tijd. En natuurlijk zou ik willen dat alles snel voorbij is. En dat ik gewoon weer in het Wagenhuis zelf kan gaan eten, en het niet af hoef te halen. Maar weet je, als we met elkaar gewoon dit eten blijven bestellen, dan kan ooit dit Wagenhuis weer de deuren openen, dan brandt er weer licht, dan hangen de bloembakken weer buiten, en glimlacht deze plek je tegemoet. Het hart van het dorp, en hoe mooi dat we met elkaar ervoor zorgen, dat dit hart kan blijven kloppen. Die symboliek vind ik wel mooi. Met elkaar kunnen we die dingen die waardevol zijn in leven houden. Jij en ik. Het vasthouden aan elkaar, ook al kun je dat nu even niet fysiek. Dat telefoontje, dat kaartje, dat berichtje 'he Aniet, nog gezond en wel?'. Of zomaar dat leuke gekke filmpje, waardoor je even glimlacht. En natuurlijk mis ik mijn schoonouders, omdat ik zo graag samen met hen, die ene hele mooie fles wijn zou drinken nu. Vond ik het heel leuk om bij mijn zwager verjaardag te gaan vieren en kan dit nu niet doorgaan. En zo kan ik nog wel doorgaan. En nu is alles anders. En is mijn achtertuin mijn wereld als ik vrij ben.

En is de natuur, de begraafplaatsen mijn wereld als ik werk. Twee hele mooie werelden die ergens in mijn leven zijn samengekomen, waarvan ik intens kan genieten. En waardoor ik ook nu, in deze ingewikkelde tijd in ons leven, mijn bijdrage kan leveren. Vanuit dit cruciale beroep, of vitale beroep - werken in de uitvaart, kun je nu je bijdrage leveren en blijven leveren. Als het wat betreft gezondheid zo kan natuurlijk. Als ik zelf niet ziek ga worden. En geloof me, ik word niet ziek, die kracht van een echte van Loon, laat zich nu zien. Vier keer per week, straks vijf keer per week, rijd ik naar Hilversum, met een gemiddelde van 1 op 18 (haha die Mercedes kan het..)en heel gestaag in 1 uur en 22 minuten, omdat er geen files zijn, omdat ook op de weg over het algemeen iedereen zich anders gedraagt. En daar in Hilversum daar hebben we het goed.

Een ontmoeting met een meneer of mevrouw, die naar zijn dierbare toegaat. De vogels, de natuur, de mannen van het groen, de vragen aan de telefoon, de rondleiding over de Bosdrift met een jong stel, die aan deze begraafplaats wonen. Die boomschijf die ik even langsbreng met de weduwe, kortom, het werk is uniek en anders. Het past, als een jas.
En op deze mooie zonnige zaterdag, waarbij ik me niet kan voorstellen, dat het weer morgen weer anders wordt, want zon en deze temperatuur, het went zo snel he...op deze mooie zaterdag wens ik iedereen een prachtige dag toe. Met je geliefde, je man, je vrouw, je kinderen, en als je iemand heel erg mist, stuur dan iets op, laat iets van je horen. Vergeet elkaar niet. Heb jij dat ook...dat missen soms. Dat zomaar even spontaan willen bedenken 'ben je thuis...ik kom even langs'. Welnu, nu kom ik anders bij je langs, in gedachten, in je hoofd en in je hart. Want ja, ik mis je soms. En soms heel erg, en weet dat ik je niet vergeet! Ik mail, ik schrijf, ik bel, en ooit dan kom ik langs, en glimlach ik weer gewoon face to face en ja ik ben niet van het facetimen, ik ga gekke bekken trekken. Ik ben ook niet zo van het bellen, maar ik doe mijn best om heel dichtbij te blijven. En geniet van de momenten hier thuis. Met Annemarie in de tuin. Dat wijntje, erbij...tja, het zijn de kleine dingen die het doen...

Stilte

Stilte. Voor de storm, voor een enorme golf van mensen die komt te overlijden, of gewoon stilte die ik nu hoor, omdat ik er klaar voor ben? Op onze toilet staat een dingetje, met iedere dag een spreuk over vriendschap en op een van deze dagen stond - vriendschap blijft ook bestaan, als een vriend er niet meer is - of iets in die sfeer. En bijzonder, natuurlijk dacht ik aan al mijn overleden vrienden. Maar nu lijkt het soms ook te gelden, voor al die vrienden met wie je nu app contact, of telefonisch contact hebt. Of zelfs geen contact hebt. Of vriendschappen die voorbij zijn gegaan ooit. Vriendschap is een onderdeel van je leven, heeft je gevormd. En ook al zie je die mens nooit meer, dan draag je een stukje van deze vriendschap bij je. Fraai. En vandaag mail ik met mensen, die ik al heel lang niet meer heb gezien. En misschien nog wel heel lang niet zal zien, of sommigen zelfs misschien nooit meer zal zien. Mooi hoe woorden verbinden. Teksten, woorden, muziek. Het overweldigt me, wat mensen nu allemaal schrijven, zingen en op heel mooie creatieve manieren aan elkaar laten zien. Een wereld die in crisis is, heeft ook heel mooie kanten. Laat ook iets zien, van overlevingsdrang, van door willen gaan, en er zijn altijd mensen, die door blijven gaan, als anderen allang stoppen. En vandaag de dag klappen we voor al deze mensen. En dus ook voor mijn team, mijn mensen. Een groot applaus, voor hen die doorgaan, terwijl anderen verplicht naar huis gaan of moeten gaan. Vanmorgen werd ik wakker, en toen ik de luikjes open deed, zei ik 'ik hoop dat er vandaag een tulp opengaat'. En ik realiseerde me, hoe ik hier geniet van de kleine dingen. Het vogelboekje ligt op tafel. Ik zoek de vogeltjes op, die ik zie vliegen of hoor zingen. Onze wereld wordt de komende tijd heel klein. Je zult als mens veel op jezelf zijn aangewezen, dichtbij jezelf moeten blijven. En hoe fijn is het dan, om te genieten van al die kleine dingen. Van de schoonheid van de natuur. Van die wuivende hand voor het raam. Of dat bloempje, nu nog zonder naam, dat zomaar in je tuin verschenen is. Vanmorgen kreeg ik een mail met foto's van een 'leeg Amsterdam'. En mooi hoe leegte, stilte een schoonheid liet zien, die we lang niet zagen. En dus op deze rustige, stille zaterdag, in een dorp dat nog stiller is, dan het al was, wens ik jullie veel kracht. Vooral voor diegenen die nu alleen zijn, of te maken hebben met eenzaamheid. Doe het goed, en als je behoefte hebt aan een gesprek, of een mail, ik reageer wel, ik zal er zijn. En aan iedereen in de wereld zeg ik....

Verbroedering, van ik naar wij naar samen....

Meneer Rutte adviseert ons om niet op reis te gaan, en mijn vader zou zeggen 'ik hoef niet op reis, omdat ik op t mooiste plekje op aarde woon' en opvallend vind ik, dat als ik thuis ben, en dit soort mooie foto's maak vanuit de tuin achter ons huis, ik weer zoveel op mijn vader lijk. Want is dit niet prachtig. Is het niet mooi, om dit soort schitterende luchten te zien. Gemaakt in ons mooie Nieuw-Vossemeer. Het dorp van de verbroedering, nee hiermee doe ik veel dorpen, plaatsen te kort, want hoe mooi om te zien nu, dat we ondanks de super ingewikkelde tijd waarin we nu terecht zijn gekomen, de verbroedering in onze samenleving een feit is. We zorgen voor elkaar. We zetten een pannetje met soep bij een buurman, die alleen is voor de deur. Hier in ons dorp is voor mij, het Wagenhuis, het hart van dit dorp. Onze allereerste kennismaking met een inwoner van dit dorp, was toen wij hier aan het verkennen waren, met de eigenaar van het Wagenhuis. En ik, ik was zo blij, dat er een gelegenheid is, waar je kunt eten en drinken. Waar je samenkomt, dus voor mij is het Wagenhuis zo ongeveer 'het hart van ons dorp'. En het Corona virus maakt, dat ik daar nu niet mijn Schnitzel a la Anita kan eten. Nee zo staat deze niet op de kaart. Maar zo noemt men mijn schnitzel, kaal, gewoon een pure schnitzel met lekkere groentes en frites. Verder niks. En gelukkig kunnen we voorlopig ons eten afhalen, of laten thuisbezorgen bij het Wagenhuis. En dus toen ik gisterenavond alleen was, belde ik om mijn vaste recept te bestellen. En in de keuken krijgt men dan dit te zien.

Nooit eerder in mijn leven, kreeg ik zo'n persoonlijke schnitzel. En, weet je, ook al mis je de sfeer van het Wagenhuis, het eten smaakt net zo lekker. En hiermee helpen we, om straks als alles weer voorbij is, gewoon elkaar weer te kunnen ontmoeten op deze plek. Dus doen! Inmiddels is het Coronavirus voor mij mijn leven. Maatregelen nemen, doorvoeren, alert zijn, er zijn voor allerlei vragen, voor het personeel, voor nabestaanden. En toezien, hoe verdrietig een afscheid nu is, met maximaal 30 mensen aanwezig te mogen zijn. Mensen moeten weren, die niet genodigd zijn. Een bizarre wereld. Gelukkig is de techniek, en live streaming, iets, waarmee we mensen mee kunnen nemen in bijvoorbeeld een plechtigheid. U kunt thuis inloggen en meekijken. Maar toch, het voelt zo anders. En dan heb ik het nog niet, of al die eenzame mensen, die nu kwetsbaar zijn, angstig zijn om besmet te raken, of die eenzame mens, die nu besmet is, op de IC ligt en komt te overlijden. Als je dan spreekt over eenzaamheid, dan heb je het hier in de puurste vorm. Dus wat deze tijd met mij doet, is me bewust zijn van de liefde die ik voel, voor al die mooie mensen om me heen. Ik probeer maar wat meer te bellen, bij te praten telefonisch, en ik stuur af en toe ouderwets een kaartje. Zomaar om aan jou te laten weten, dat ik je mis, en dat ik er ben. Verbroedering ontstaat, van ik naar wij, naar samen. Ik zie het op mijn werk, we doen het met elkaar. We zijn er voor elkaar. We houden contact en zorgen voor elkaar. We vragen meer en anders, hoe het met die ander is. We zorgen ook wel voor elkaar. We leven mee, anders mee dan eerst, omdat we ons realiseren dat de wereld echt enorm onder druk staat. Respect voor de regering, voor de mensen in de zorg, prachtig hoe Nederland een applaus gaf voor al die geweldige mensen in de zorg. Dus ook voor mijn team. Dus hier in Nieuw-Vossemeer op mijn vrije dag (de overige vier dagen rijd ik nu heen en weer naar Hilversum en misschien straks ook de vijfde dag) spreek ik mijn waardering en bewondering uit. Want waar het nu op aan komt, is dat we elkaar zo nodig hebben. Om als bedrijf overeind te blijven, of als mens niet te vereenzamen. Wat mij opvalt is dat mensen wel gaan wandelen in de natuur. Welnu vanaf vandaag kunt u zich aanmelden voor een wandeling over een van mijn prachtige begraafplaatsen, samen met mij, of een van mijn collega's. Zodat u gelijk een gesprekje kunt hebben met iemand anders, een ontmoeting met de nodige afstand, maar u bent er eventjes uit, u krijgt heerlijk frisse lucht en u kunt genieten van de explosie aan kleuren in de natuur.

Prachtig, hoe onze parken, maar ook mijn tuin, er nu al uitziet. Hoe je iedere dag nieuwe dingen ziet. Ook weer zo bijzonder, hoe mijn liefde voor de natuur hier weer is teruggekomen. Kan zoiets dan verdwijnen? Ik weet het niet, ik had er geen tijd voor, denk ik nu. En nu, op dit moment is een dag als vandaag, voor mij een dag voor de bollen, de tuin, het gras (alweer voor de eerste keer gemaaid, hoe fraai). En hoe mooi is het als die tulpen er bijna uitknallen. Hoe fraai is het als de vijg vol knoppen zit, of de magnolia bloeit. Ik kreeg van Jolanda een prachtige tekst toegestuurd, over wat er nu gebeurd in onze samenleving, onze wereld, en wat een mogelijke uitkomst zou zijn. En mocht dit zo zijn, mocht het zo zijn, dat we na deze vreselijk ernstige crisis, en nadat we waarschijnlijk, heel veel mensen zullen moeten verliezen, onze wereld er een beetje mooier uit zal zien, dan is dat een basis waar me mee verder kunnen. Dan kijken we weer echt naar elkaar, dan houden we elkaar weer echt vast, dan gaat het niet om materie, maar om jou. Dan reiken we echt onze handen weer uit naar elkaar, dan zijn we er gewoon weer. En dan gaat het niet om die Mercedes, maar dan breng ik je met liefde ergens heen. En ja, als het aan mij ligt, natuurlijk in een Mercedes, tja, ook dat heb ik van huis uit meegekregen, lekker makkelijk, nee ik hou er gewoon van. Net als van die schnitzel, en net als van die Nieuw-Zeelandse sauvignon blanc. Wat zou het fijn zijn als we elkaar weer echt zien, en zonder oordeel met elkaar samenleven, samen werken. Waarbij we zien, wat die ander ons brengt, waarbij we kijken naar kwaliteiten van elkaar, en waarbij we zomaar simpelweg genieten van alles wat er wel is. En vandaag de dag voelen we meer dan ooit, wat een mooi leven we hadden, wat een rijkdom er was. En beseffen we ons meer dan ooit, dat we keihard moeten werken met elkaar, om dit leven vast te houden. Ik ga ervoor, doe je met me mee, wij, wij samen?

Een heel bijzonder voorjaar - het voorjaar van 2020 is begonnen, althans daar lijkt het op....

En terwijl de hele wereld gebukt gaat onder de pandemie corona, mensen in verwarring zijn en het soms niet meer weten, schijnt de zon, na nachten, dagen, weken vol regen. Het gras staat hoog, maar de grond is nog te drassig om nu al te kunnen maaien. Hopelijk dit weekend dan.

De bollen knallen de grond uit, de kleuren zijn vriendelijk en open, en we wassen massaal onze handen, we niezen bedekt, we begroeten elkaar origineel en maken ons zorgen. Zorgen om al die ouderen, die kwetsbare groepen, die ergens dit jaar wel zullen overlijden. Zoals ieder jaar er ca. 70 tot 80 duizend ouderen en kwetsbaren overlijden aan kanker, longontsteking of wat dan ook. Als je goed luistert en de kranten goed leest, zijn de overledenen over het algemeen mensen die al ziek en kwetsbaar zijn. En ja, ik ben uitermate voorzichtig. Ik zoek het niet op. Ik blijf weg, bij grote evenementen (nu deed ik dat nooit zo, is niet zo mijn ding, carnaval en zo..), en scharrel wat in de tuin. Ik zoen gewoon maar niet meer en groet met een vriendelijke glimlach en steek mijn hand op. En ik vind het heel fijn, dat wij mensen onze handen meer wassen dan voorheen. Dat we de tafels meer schoonmaken dan voorheen, dat Dettol een van mijn meest gebruikte doekjes is geworden. En dat ik het stuur van mijn auto nu dagelijks schoonmaak, het ruikt een stuk frisser om me heen. Fijn. En toch ben ook ik bezorgd, want wij mensen, we weten het niet zo goed meer. De economie krijgt fikse klappen. De horeca gelegenheden, bedrijven gaan failliet. En dus hebben we als Nederlander onze zorgen. Maar ook hoe wij als mensen hiermee omgaan. Probeer elkaar maar eventjes niet te zien dan, probeer maar wat meer te bellen, te mailen en het contact op een andere manier te onderhouden. Ga maar weer eens ouderwets kaartjes sturen naar elkaar. Heerlijk is dat, post krijgen, een ouderwetse brief lezen. En blijf goed voor elkaar zorgen, en als je koorts hebt, hoest, verkouden of snotterig bent, in deze combinatie, blijf dan maar even thuis. En hou elkaar in de gaten. En ook die mensen die in Brabant wonen, blijf ook voor hen zorgen. Behandel elkaar zorgvuldig, blijf in gesprek. Ja ik woon ook in Brabant, daar waar Zeeland Brabant nu even niet kust, in de gemeente Steenbergen is nog niemand met dit virus. Concentratie ligt in Tilburg, Eindhoven, Breda. Maar opletten moeten we allemaal. Lastig wat te doen, voor elkaar zorgen, dichtbij of op afstand, dat is essentieel. Morgen NL Doet op de Bosdrift.

Leuk dat een klas met jonge jongens van de vakschool ons komt helpen, met twee begeleiders. En daarna nog een handvol vrijwilligers. Fijn, en leuk en bijzonder. Mijn team is al heerlijk bezig op deze prachtige plek, om hier ruimte te maken en het licht weer terug te brengen, de zichtlijnen van Springer. Het lijkt altijd alsof het voorjaar, de zon je helpt in het leven. Alles ziet er fijner uit, mensen zijn opgeruimder, ook al is de wind nog fris, het is leuk om met elkaar te zijn. Om samen te zijn, en samen bezig te zijn. Eigenlijk zou ik deze week in Budapest zijn, samen met Annemarie. Maar er speelt zoveel binnen mijn Uitvaartstichting, rondom die conversies en migraties, dat ik er voor gekozen heb, om thuis te blijven en te blijven werken. Gek, hoe je verantwoordelijkheid in deze rol anders voelt, dan wanneer je medewerker bent. Gisterenavond had ik het hier nog over met Annemarie. En zij zei 'jij hebt altijd je verantwoordelijkheid genomen en gevoeld'. En toch voelt het nu anders. Ik voel me verantwoordelijk voor het grotere geheel. En dit maakt ook dat het goed is en goed voelt, dat ik nu gewoon in Nederland ben. En gewoon gewerkt heb deze week. En op dit soort momenten realiseer ik me ook, wat een prachtig team daar werkt. Hoe we met elkaar de schouders overal onder zetten en ervoor gaan. En gisteren op diezelfde mooie Bosdrift, zag ik deze tekst.

En deze tekst is voor jullie, voor iedereen die me dierbaar is, en in het bijzonder nu voor mijn team. Mooi, hoe een grafmonument je soms zomaar een glimlach brengt. Een cadeautje tijdens je wandeling over deze mooie begraafplaats. Sowieso nodig ik iedereen uit, als je weer voelt hoe vrij je bent, en dit alles achter de rug is, voor een ontmoeting op een van mijn begraafplaatsen. De natuur is prachtig nu, alles ontwaakt, Ik krijg net een mail, dat we morgen nog vijf aanmeldingen hebben voor NL Doet. Kortom we zijn met ca. 27 vrijwilligers en ca. 10 mensen vanuit Uitvaartstichting Hilversum. Wat zullen we een hoop takken opruimen, en wat zullen de graven van de zusters van het Diakonessenhuis mooi worden. Wij verheugen ons er enorm op! Dank jullie wel! Pas goed op...tot morgen negen uur in onze toekomstige zichtlocatie op de Bosdrift. Ik heb er zin in!