En toen begon het te regenen...

Ik lag gisteren een boek te lezen op de bank, want het was heel hard gaan regenen en toen ik uit het raam keek, de Achterstraat in, toen wist ik niet wat ik zag, een straat vol met water, een buurman, die druk bezig was met zijn bezem en de hele straat stond blank. Bijna liep het bij ons de stoep op en de hal in, nog net niet. De steeg was al nat. En het bijzondere van zo'n moment is dat je samen met de buren, tegenover je, buiten staat, en ik stond met een klein buurmeisje in het water. Ze kwam naast me staan, want daar was het water op zijn diepst. Schattig ze tilde haar jurkje op, zodat deze niet nat kon worden. Leuk, hoe kinderen zijn en reageren. De putten konden het niet aan. En als er een auto heel hard doorheen reed, dan was de kans op water binnen groot. Dus buurman Jan zette zijn auto met knipperlichten op het hoger gelegen gedeelte en we maanden de andere auto's tot heel rustig rijden. En geleidelijk aan zag je het water kolken boven de putten en zakken. Spannend, weer een nieuwe ervaring, weer een manier van samen met de buren zijn. Bijzonder hoe het leven in dit mooie dorp toch zijn kan. Meneer pastoor kwam nog even naar buiten en toen zei de buurman 'ik dacht u komt met uw surfplank' deze beste man heeft tot zijn 80e levensjaar gesurft. Meneer pastoor kwam trots vertellen dat er wel 22 mm regen was gevallen. Geweldig toch! Maar ook wel spannend, zo'n oude dame waarin wij nu mogen wonen, kent hier en daar wel wat spannende dingen. Zo viel van de winter ineens een deel van de stroom uit. En daarna kwam het gewoon weer terug. Een soort van heel fijn en mooi spookhuis. Maar niet om bang van te worden, gewoon om van te houden. Om te koesteren en goed te verzorgen. En dat doen we dus, ik heb de stoep aan de voorkant schoongemaakt, alle sprieten uit de leilinde geknipt, netjes weer. En de tuin achter, het gras wordt door die mooie regenbui, weer mooi groen, we hielden het redelijk, maar het trekt nu goed bij. Fijn. De bloemen en planten, met al die groentinten daar geniet ik van. Intens. En inmiddels is een druk weekend voorbij. De Nederland-Indië herdenking op de Noorderbegraafplaats, met allerlei hoogwaardigheidsbekleders erbij, een lange dag weer, zeker voor Gert-Jan en Jacob, die pas rond half zeven klaar waren. Wij waren toen al onderweg weer, naar Bloemendaal. Een live concert in de openlucht van Willeke Alberti.

Willeke is voor mij de 'moeder van de gay-scene' nadat de Zangeres zonder naam was overleden. En deze vrouw is nog zo kwiek, die Willeke en Caprera is zo'n gaaf theater in Bloemendaal. Zo prachtig gelegen, zo sfeervol, en zo goed ingericht op 1,5 meter. Echt super. Ja die 1,5 meter houdt ons bezig. Nog steeds, steeds meer landen weer code oranje, of rood zelfs. En mensen die terugkeren verplicht 2 weken in quarantaine. Ik ben het er mee eens. Ik hoop zo, dat we met elkaar, het vol kunnen houden, en er voor kunnen zorgen, dat een feestje kan, een samenzijn kan, maar wel met die 1,5 meter. En volgens mij zou dit moeten lukken. Ik realiseer me, dat ik het wel jammer vind, dat ik bepaalde mensen niet mag knuffelen, een aai over hun bol mag geven, of even tegen me aan mag houden. Het is zo dubbel, het went en toch zal het nooit helemaal wennen denk ik. Een verandering in mijn leven is het in ieder geval. Ik ben wel een mens die houdt van het fysieke contact. Niet overdreven, maar wel een hand, een aanraking. En nu probeer ik mijn hand maar steeds op mijn hart te leggen, zodat ik op die manier ook jou kan begroeten. Want de taal van het hart, verstaat iedereen volgens mij. Heerlijk, maandagochtend 17 augustus, de verjaardag van mijn vriendin Nathalie (ik heb haar al gefeliciteerd en doe dit nu weer omdat ik weet dat zij mijn blog leest), nog een paar dagen vrij en dan begin ik weer met werken. Dan begin ik ook met mijn lessen in levenskunst, samen met Monique. Geweldig, dat dit concept zo bijzonder is. Zo aanspreekt ook. We gaan ermee door. In welke vorm dan ook. Daar denken we nog over na samen. Wordt vervolgd. Ik heb wel zin om weer te gaan werken, maar ik geniet ook nog enorm van dit moment. Het wakker worden, Nespresso drinken, krantje, boekje, wat er ook maar te lezen is. Wandeling door de tuin, even een moment voor jezelf. Ik stel mij zo voor, dat dit mijn leven is, na mijn werkzame leven, maar ach, dat duurt nog een jaar of 7 dus nog tijd genoeg om het goede te doen toch. Nu vooral genieten. Van a.s. vrijdag de Raad van Toezicht, van de persconferentie, van mijn collega's, van al die mooie dingen die er mogen gebeuren in Hilversum. Zaterdag stond ik nog even met de burgemeester te praten, hij vroeg me naar de Uitvaarstichting, leuk hoe hij hierin geïnteresseerd is. Leuk, hoe ik hem nu mag kennen en we tijd hebben voor een gesprekje. Ik, Anita vanuit mijn rol als directeur. Ik ben trots op waar we nu staan als Uitvaartstichting en trots dat iedereen dit ziet. Mijn team, daar ben ik trots op, ik zeg het vaak en voel het in me. Trots is zo'n mooi gevoel. Trots staat voor erover willen vertellen, gaan glimmen als je er aan denkt, een glimlach op je gezicht krijgen, een gevoel in je hart. Trots is iets dat ontstaat, door het samen te doen, door er samen aan te werken, door het samen op te lossen. Trots ook, op het rouwcafé, gisteren Annette en Evelien, samen hebben zij weer 8 mensen mogen ontvangen, door met hen te praten, door hen een kopje thee aan te bieden, mensen die verlies kennen. En sommigen onder u zullen denken, 8 maar, dat levert toch niets op. En dan zeg ik heel trots - ja het levert heel veel op. Het brengt iets naar deze mensen toe, het geeft houvast, het geeft vertrouwen, het zorgt ervoor, dat mensen hun verhaal kwijt kunnen, ook al is het al tien keer verteld, het mag er zijn, jouw verdriet doet er toe. Jij krijgt de ruimte, de aandacht, die jij nodig hebt. Dus ja, dit rouwcafé, of er nu 1 of 10 mensen komen of 30, dat maakt niet uit. Dit doet er toe. Omdat jij er toe doet. Altijd weer. Dus ook hierop ben ik trots. En eigenlijk is trots wel iets dat bij mij hoort. Te trots soms om hulp te vragen, omdat ik altijd vind dat ik het zelf moet kunnen, ik die onafhankelijke Anita van Loon. Maar ook trots op waar ik nu sta, nu ben, vandaan kom, en trots op waar ik naar toe zal gaan. Trots op dit leven, op de mensen die van me houden, op de mensen die bij me zijn. Simpelweg trots en tevreden.

En met deze mooie foto, gemaakt tijdens de boottocht met Hans en Jacqueline in het Westland, eindig ik deze blog. Een blog, die begon met wateroverlast, en me deed beseffen, dat ik naarmate ik ouder word, me minder druk maak, om de buitenkant, maar steeds meer stil sta, bij wat ik voel en ervaar. En ik probeer, heel dicht bij mijn hart te blijven, bij alles wat ik doe. Bij alles wat ik voel. Ik, die bijna 61 mag worden, over 9 dagen is het zover, en ik voel dat ook deze fase in mijn leven, voor mij heel bepalend is. Dat ik me zo bewust ben, van die kleine dingen en in gedachten hoor ik Willeke zingen 'het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen, het zijn de kleine dingen die het doen'. Dus dat kaartje in de brievenbus, dat appje op mijn telefoon, dat lieve mailtje, of zomaar dat liedje op de radio, die zelf geplukt bloem uit de tuin, die hand die je me reikt, dat kaartje met 'dag lieve vrouwen' en daarop twee kussende zangeressen, geweldig, het maakt me blij. Het feit, dat ik met mijn schoonouders ga eten als ik 61 word, het maakt me blij. Simpelweg blij, omdat ik hen mis. Omdat ik jou mis. Dag, geniet van deze dag, tot snel weer!

Herinneren en dan weer doorgaan!

Deze vakantie is een soort van tocht door mijn leven. Herinneren, er nog eventjes naar terug kijken en weer doorgaan. Zo kreeg ik een dezer dagen van Paul Rigter, de documentairemaker van de film Rouwen, het stukje te zien van mijn vader. Het stuk, dat verwerkt is in de film. En zomaar hier in de tuin, hoorde ik de stem van mijn vader. Sprak hij tegen me, en zoende hij me weer. Prachtig, en even later, zie je mij stil zitten, bij zijn kist in de kamer in de zorginstelling. Intens, en ook mooi omdat je soms denkt dat je het allemaal bedenkt, dat je bedenkt dat die liefde tussen hem en mij zo sterk was, en dan opeens zie je het terug op beeld. Mooi en intens. Dank je wel Paul, dank voor deze mooie film. Ik hoop dat we deze nog een keer te zien gaan krijgen, intens, dichtbij, rouwen in Nederland, en dan mag het ook gaan over mijn vader. Wat eervol eigenlijk. En zo ook was ik in Schoonhoven, de stad, die op een aantal momenten in mijn leven zo belangrijk voor mij was. De stad, waar ik met mijn moeder bij Belvedere op het terras heb gezeten, haar laatste bezoekje aan mij in haar leven, en ze was al zo ziek. Ze zat daar onder een van die grote bomen, en gisterenavond zat ik daar met Annemarie. De stad, waar ik gelukkig was, de stad, waar ik mijn leven weer opbouwde en toen ik gisteren door Schoonhoven liep, kon ik ook hier de streep zetten. En werd Schoonhoven een herinnering in mijn hart, net zoals mijn vader dat is, net zoals mijn moeder dat is. En toen we vandaag langs de Giessen op een terrasje zaten en droomden van een huisje aan het water met een sloepje aan je eigen steiger, toen realiseerde ik me, dat mijn droom hier in Nieuw-Vossemeer is. En toen we thuiskwamen was de tuin en het terras een grote chaos.

Een parasol kapot gewaaid, overal blad en takken want ook hier stormde het vannacht. En ach, alles is weer opgeruimd, de tuin heb ik net gemaaid, de sproeier staat te sproeien en de tuin, die het echt te kwaad heeft nu, drinkt gulzig. En hier zit ik dan met een glas wijn, een bandje in mijn haar, omdat het zo lang is (morgen naar de kapper)en geniet ik van deze vakantie. Van thuis zijn, van de warmte, ja bloedheet echt waar. Denk ik aan mijn collega's, die ongeveer overal uitdrijven. Pfffttt wat heftig. En ondertussen heb ik met Monique een prachtig programma in elkaar gedraaid voor 4 dagen, 39 aanmeldingen, top, werkelijk top. Dus nog 1 plekje te gaan, wat geweldig. En wat zullen we het goed hebben met elkaar. Ik verheug me erop. Maar eerst lieve mensen, word ik gewoon 61 jaar. Gek he...en die dag werk ik, heb ik een bijeenkomst met de architecten, ben ik gewoon lekker bezig. En 27 augustus starten we met onze levenskunstlessen...wat een feest! En tussendoor heeft Max Verstappen gewonnen, en werd Mercedes 2e en 3e. Bijzondere ontwikkelingen allemaal. Is er weer een gevecht voor Rico afgekondigd, en lees ik heerlijk boeken. En deze zomer is een heel mooie en bijzondere zomer. Met leuke gesprekken in de tuin, met stiltes, met overpeinzingen, met prachtige nieuwe bloemen steeds maar weer, deze zomer is op zich zo de moeite waard, dat ik deze schaar bij al die mooie herinneringen die ik al heb in mijn leven. Dankbaar is het woord, dat hierbij past. Dankbaar voor deze rustmomenten, voor die ontmoetingen, Aram met Marjan, zijn moeder, hier in de tuin. Wat een rijkdom. Zomaar mensen in je leven, die er zijn en blijven. Monique en ik hard werkend en lachend, genietend, en Monique die haar zolder opging en de volgende dag heel vroeg weer weg was, zij moest werken, ik ben vrij. Fijn, en vertrouwd. Ik wens iedereen op zijn of haar manier een hele mooie zomer toe. Vol van die momenten, die je koestert, die je dichtbij je houdt. Dag, heb het goed!

Vakantie in 2020

En vandaag is het echt zover. Vakantie, gewoon zomaar 2 weken vrij zijn. Geen plannen, anders dan af en toe iets leuks ondernemen. Een soort van memory lane door je leven. Terug naar plekjes waar je ooit hebt mogen wonen of zijn. Maar vooral veel uitrusten, genieten en samenzijn. Vakantie in 2020 zou sowieso al in het teken van onze mooie woonplek staan. De rust van de achtertuin, de zon, de buitendouche, het is er allemaal en vergeet niet al die prachtige bloemen en planten. Zij hebben dorst met deze temperaturen, en dit is zomaar genieten. Buiten op het grasveld voor de kerk zijn allerlei dames uit Nieuw-Vossemeer aan het lachen, praten en bewegen. Leuk hoe je op een ochtend als deze ontdekt, hoe leuk het leven dichtbij is. En als je in de tuin zit hier, dan hoor je deze geluiden. Ik vind het altijd heel leuk om zomaar in een dorpje op een bankje te gaan zitten, en te zien hoe het dagelijks leven daar verloopt. En nu gaan we eenzelfde avontuur ervaren in ons eigen dorpje, en in allerlei andere kleine dorpjes om ons heen. Ik ben een beetje bang voor Corona en wat dit allemaal voor effect op ons kan hebben, dus ik mijd drukke plaatsen en winkels enzo. Gisteren kreeg ik een lief boekje van een collega uit mijn team 'Things not to do'. Fraai op allerlei dingen in op te schrijven, niet om te doen, maar voor mij om te onthouden, om vast te houden. Soms kom je een zin tegen, zie je een foto, en dan blijft zo'n beeld, zo'n citaat bij je hangen, daar ga ik dit boekje voor gebruiken. En als ik dan later oud en grijs ben, haha, dan ga ik al die boekjes van mij terug lezen. Ik denk weleens, stel je voor dat ik dood zou gaan. En degenen na mij, die moeten mijn kastje in mijn werkkamer hier boven opruimen. Dan komen zij honderden kaartjes tegen, zinnetjes, woordjes, citaten en heel veel verschillende opschrijfboekjes. Ik schrijf altijd dingen op, steeds maar weer. Ik weet niet zo goed waarom, meestal omdat ik het door wil geven, wil delen met jou of iemand anders. In dit boekje wat ik gisteren kreeg, zitten ook kaartjes die je op kunt sturen aan anderen.

En dit is precies waar ik van hou. Juist omdat het zo fijn is, om al jouw rijkdom, ook je emotionele rijkdom te mogen delen. Gisterenavond waren we in De Einder, met 11 mensen samengekomen, om te ontmoeten, te delen, te praten over afscheid bij leven. Een boeiende avond, met ondernemers uit Hilversum en anderen. En dit soort avonden, die vind ik aangenaam. Juist omdat het zo anders is. Juist omdat je elkaar dan weer eens in een totaal andere context ziet. Ik vind het ook altijd leuk als mensen mij komen bezoeken op mijn werk. Omdat ze dan zien, hoe ik daar ben, wie ik daar ben en wat ik daar doe. Maar vooral omdat ik zoveel moois kan laten zien. Ik heb me nog nooit eerder zo trots en zo verbonden gevoeld met mijn werk en vooral mijn werkomgeving. Heerlijk.

Als ik weer ga beginnen de 21e komen goede vrienden van mij, fietsen in Hilversum en bezoeken ze mij ook op mijn begraafplaats. Heerlijk toch. Ik kan er nu al naar uitkijken, juist omdat ik weet hoe zij kunnen genieten van die prachtige natuur om mij heen daar. Welnu lieve mensen, ik heb even niet zoveel tekst. Ik heb namelijk vakantie, en het lijkt alsof ik alles uitzet of uitgezet heb. Ik ga slapen, fietsen, lachen, spelen, genieten, wandelen en zomaar buiten zijn. Ik ga zwemmen, onder de buitendouche staan, een beetje kleur krijgen en vooral ga ik niks doen! Ik wens jou, jullie een prachtige mooie zomer. En doe vooral wat jij wilt. Tot later weer!

Levenskunst

Levenskunst, de naam die ik ooit een paar jaar geleden heb gegeven aan mijn eigen bedrijfje. En het woord bedrijfje is eigenlijk te groot, want dit jaar, heb ik door Corona nog helemaal niks verdiend met dit bedrijfje. Het is meer een manier van zijn, van denken en van kijken geworden, die heel erg bij mij past.

Het gaat niet zo zeer om geld verdienen, maar wel om plezier hebben, om de kunst van het leven echt te ervaren. En zo ontstond in mij, de gedachte om een dagje te gaan organiseren, samen met mijn vriendin Monique, die hierover gaat. Een dag, die voor iedereen bereikbaar moet zijn, qua tariefstelling, een dag waar een mooie mix van mensen elkaar mag ontmoeten, op deze unieke plek, waar ik nu woon. Daar waar Zeeland Brabant kust, in Nieuw-Vossemeer. En hoe geweldig, dat dit nu al drie dagen zijn geworden. Met iedere dag 10 mensen, met wie wij dit avontuur, op 1,5 meter afstand van elkaar aangaan. Buiten, en als het hoost van de regen, of te koud is, ook binnen. In het atelier, in dit bijzondere huis, en op nog een andere unieke plek hier in dit dorp. Met lekkere Nespresso, thee, warm, koud en bubbeltjes water uit de Quooker, en natuurlijk met een overheerlijke gezonde lunch, en jawel hoe kan het ook anders, eindigend met een prachtig glas wijn. Want bij Levenskunst hoort ook dat glas wijn, of iets anders als je dat liever hebt, om eventjes intens te genieten van al het moois dat dit leven ons te bieden heeft. En dus zal op 27 augustus 2020 de eerste dag hier gaan plaatsvinden. Een leuk programma, maar vooral hoop ik, dat iedereen weer in zijn of haar auto stapt, en zich bewust is dat de kunst van het leven te leven, in jouzelf zit. Ik heb er zin in. Vanmorgen liep ik door de tuin, en plukte ik wat bloemetjes, voor bij het bed van een vriendinnetje, die op weg naar Frankrijk, morgenavond hier komt slapen, even lekker eten met elkaar, glas wijn erbij en dan gaat ze weer door. Mooi, ons huis als een soort van herberg, waar mensen die op reis zijn, even landen, even bijkomen en dan weer verder trekken. Het voelt alsof ik het leven van mijn ouders, op mijn eigen wijze voortzet. Je mag hier zomaar even zijn. Als het even niet zo goed met je gaat, of als je moe bent, of als je pijn hebt. Of als je zin hebt om even niets te doen. Dit huis heeft het in zich, om te herbergen, om bescherming te bieden. Deze oude dame, zoals de vorige bewoonster, dit prachtige pand noemde, omarmt je. En onze tuin, ademt diezelfde liefde uit. Prachtige bloemen en bloemetjes piepen op, bloeien en groeien onder en door en langs elkaar. Niet heel gecultiveerd, niet door een ervaren hovenier ingedeeld en opgezet, maar gewoon recht vanuit mijn hart is deze tuin vormgegeven. En langzaam aan, ontpop ik me als een tuinvrouw. Sta ik stil bij de schoonheid van al die bloemetjes en bloemen en planten. De lathyrus, die zo heerlijk ruikt en bijna de hemel inschiet zo hoog als zij is.

Ik pluk af en toe wat bloemetjes en zet deze in een klein vaasje overal neer. Ook bij meneer pastoor breng ik af en toe een vaasje. Fijn, om samen te genieten van deze pracht. Het fijne is, dat er om mij heen mensen zijn, mijn schoonvader Reynaud en Pauline, onze vriendin, die ik mag en kan raadplegen, als ik het even niet meer weet. Maar soms ook ben ik eigenzinnig en doe ik het op mijn manier. Ik, die eeuwige onafhankelijke geest. In Hilversum, liep ik eergisteren met een weduwe over de begraafplaats. Prachtig, mevrouw koos voor een prachtige boom, om de as van haar man bij te plaatsen. En we genoten samen van die mooie natuur, de wilde bloemen op de bomenweide. Eind september, begin oktober planten wij weer een aantal nieuwe bomen. Echt uniek, en zo ontstaat er een prachtig natuurlijk veld, vol nieuwe bomen, en bij deze bomen worden urnen bijgeplaatst. Zo heb je een familieboom voor 6 urnen, een partnerboom voor jou en mij samen, een vriendenboom, waar je met je vriendengroep samen jullie urnen later kunnen plaatsen. Hoe mooi is het...om met die mensen, van wie je zielsveel houdt, ooit samen 'verder te leven' na dit leven, onder jullie eigen boom. Wij zorgen voor je boom, en wij geven haar water. Wij laten het leven voortleven bij onze Uitvaartstichting. Een bijna ideële gedachte, maar wel een gedachte die wij kunnen realiseren. En hoe mooi is het als mijn medewerkster Evelien zegt 'ik ben zo blij dat ik dit mag doen'. Het raakt me, want dit is waar wij als Uitvaartstichting voor staan. En dat is wat ik graag wil in mijn leven. Het leven teruggeven, ook nadat een leven voorbij is, door de verhalen te blijven vertellen, door de natuur, door iets achter te laten voor diegenen die na je komen. Mooi vind ik het altijd, als je in een huis komt, en daar vindt je iets, waaruit die liefde voor de vorige generatie en voor het leven blijkt. Zo hebben wij hier in dit huis, in de keuken blauwe tegeltjes met de molen en een huisje van Sint Anna Termuiden. De opa van de vorige bewoner staat er op. Prachtig, en wat er ooit wellicht gaat gebeuren met deze keuken, dit tafereeltje zal blijven bestaan. Of die hele oude tegeltjes in de bijkeuken, sleets en echt oud, zo fraai. En nu ik bijna 61 jaar ben, realiseer ik me, dat ik nooit zo goed naar onze boerderij heb gekeken. En straks als ik daar op bezoek ben, dan zal ik kijken met de ogen van mijn vader, met de ziel van mijn moeder, en proberen het verhaal te vertellen. En ook al heb ik zelf geen kinderen, ik hoop dat de kinderen van Annemarie, straks iets zullen bewaren, van mijn verhaal, van het verhaal van Anita van Loon. Ik weet een verhaal, dat zij zullen blijven vertellen, en dat zal gaan over mijn levenskunst rondom de wijn. En ik glimlach terwijl ik dit schrijf, volgend weekend ga ik een wijnproeverij organiseren voor een heleboel leuke jonge mensen, hier in de tuin. En ik heb er nu al zin in, de vriendinnen van Floor, en Roos met haar vriendinnetje komen en ik kan op voorhand al genieten, van wat ik hen ga aanbieden. Heerlijk...en nu vandaag, tijd voor het gras, voor de tuin, maar eerst wat te eten halen, want ik ga koken voor vandaag en morgen. Zin in...heb een mooie dag!

Fietsen door de regen....

Mooi he, al die kleuren, ik weet nog dat ik vroeger als kind, gewoon kon spelen met een doosje kleurpotloden, om kleuren bij elkaar te zoeken, die goed matchen, die mooi op elkaar aansluiten. Die elkaar versterken, of nog mooier maken. En eigenlijk ben ik dat mijn hele leven blijven doen. Kijken hoe ik in dit leven de dingen een klein beetje mooier kan maken, dan ze van zichzelf al zijn. En dit, dit doe ik niet alleen, dit kun je alleen maar samen doen met anderen. Vroeger op school leerde je dat dit het synergetisch effect heet, ofwel één en één maakt drie of meer. En vandaag op donderdag 9 juli 2020, ga ik samen met mijn vriendinnetje Monique kijken of we iets kunnen gaan doen met een paar mensen, hier in onze tuin, of althans in mijn omgeving Nieuw-Vossemeer, waarmee het effect is, dat het allemaal nog mooier en beter wordt dan het nu al is. Tja en wat zeg ik nu eigenlijk...haha, Mo en ik we gaan een nieuw leiderschapsprogramma maken. Samen, voor kleine groepen. Zodat mensen zelf, als individu dit kunnen betalen uit eigen zak. Een dagje, een dagje met allemaal mensen, die kritisch willen kijken naar zichzelf, die plezier willen hebben, en die met een gevuld hart en hoofd, hier na een dag weer weggaan. Ambitieus, vaag, zweverig, je mag er van alles van vinden. Maar geloof me, en ik denk nu terug aan ons verleden samen, Monique en ik hebben prachtige programma's gedraaid met elkaar, voor Politie mensen, voor Defensie, voor OCW, voor Dunea, kortom tot nu toe was het echt onwijs gaaf. En vandaag gaan we verder, op naar 2021, of misschien nog wel een keer dit jaar. Dus wil je meer weten, mail me gewoon info@anitavanloon-levenskunst.nl en ik stuur je meer informatie toe. Heb je een klein team, een groep vrienden, en wil je er iets mee gaan doen, om elkaar te versterken, om samen beter te worden dan je al bent, mail me! Dus vandaag gaan we aan de slag. Met een lekker broodje erbij, een Nespresso, de regen, de mooie tuin. Vanmorgen fietste ik al een rondje door het dorp, en toen begon het te regenen, haha, in mijn korte broek. Lekker fris. Daarna de lathyrus opgebonden, zodat deze kan klimmen, fraai hoe deze plant prachtige gekleurde bloemen geeft, blauw, paars, wit, donker rood, mooi...en nu hoor ik Danny Vera, en geniet ik zomaar eventjes van dit heerlijke moment.
Ik wens je een mooie dag. De mijne wordt fijn, dat weet ik nu al. Een vriend van vroeger, Aram, komt bij me op bezoek. Dat maakt me blij, samen terug in de tijd, en samen weer vooruit. Bijpraten over onze vaders, bijpraten over alles wat ons gemaakt heeft tot wie we nu zijn. Fijn...dag!

Joie de Vivre = Levenskunst

De afgelopen week, was best een intensieve week. Althans zo heb ik het ervaren. Een hoofd vol met nieuwe ideeën, nieuwe perspectieven en die probeer ik dan realistisch te maken, door er een business model van te maken. Is het wel/niet realistisch en haalbaar. En dit doe ik bij alles. Privé en zakelijk, nu voor mijn Uitvaartstichting Hilversum. Hoe krijg ik hier een nog betere dienstverlening, en waar zit een mogelijkheid tot groei. Hoe krijgen we daar meer middelen voor renovatie en herstel. Van al die onderdelen, die oude grafmonumenten, dat mooie gebouw, kortom, de kop staat niet stil. Helemaal niet stil. En als ik in zo'n week vier keer naar Hilversum rijd en op mijn vrije zaterdag een keer naar Almere, voor de Algemene Ledenvergadering van Vereniging Yarden (waar ik tenslotte lid van ben, al ruim 11 jaar nu), dan is dat wel even genoeg. En mijn vrije donderdag, was gevuld met hard werken in de tuin, ik heb in een record tempo het gras gemaaid, omdat het voelde en leek alsof er ieder moment een enorme regenbui op mij neer zou dalen. Dus ik liep niet met de grasmaaier, ik scheurde werkelijk door de tuin. Tja...en toen ik mijn kop koffie dronk, mijn Nespresso, toen voelde ik de vermoeidheid, in mijn rug. Ja die rug...ach en nu, lekker aan de keukentafel, want het is te fris om buiten te zijn. Natuurlijk wel al mijn ochtendwandeling door de tuin gemaakt, op zoek naar nieuwe bloemetjes, of bijzondere planten die opeens opengaan, echt genieten is dat. Nooit geweten, dat de natuur, de bomen en de planten, de vogeltjes mij zo kunnen inspireren. De tuin ligt er mooi bij, ik hou het goed bij, onkruid wieden, schoonhouden, en het is echt heel fraai. Ik zag gisteren een foto, van de tuin een jaar geleden en dan zie je nu, dat er veel is gebeurd. Fijn vind ik dat. Trots ben ik dan. Gisteren was een bijzondere ervaring, ik ben naar Almere geweest, naar Vereniging Yarden. Voor mij een echte afsluiting enerzijds, en een informatieve bijeenkomst anderzijds. Ik reed toen naar huis, vorig jaar april ofzo, met pijn in mijn hart. Om meerdere redenen voelde ik die pijn. Afscheid nemen van Yarden, en op deze manier, dat deed zeer. En ik wilde voor mijzelf ervaren, of mijn geluk van vandaag klopt, in alle opzichten, qua werk, qua leven, qua samenleven hier. En toen ik het van der Valk Hotel binnenstapte, en een aantal mensen mocht begroeten, voelde ik dat het goed was. Dit is nu verleden tijd. Het is klaar, voorbij en over. En het heden is Hilversum, de Uitvaartstichting, en Nieuw-Vossemeer, ons huis, ons samenzijn hier. En op de terugweg mijmerde ik nog wat na, belde ik met wat mensen, en realiseerde ik me dat de weg naar vrijheid soms pijn doet. En dat het volgen van je hart, soms ingewikkeld is, maar je ook veel brengt. Dat kiezen wat goed voelt, en niet kiezen voor status of materie, echt fijn is. En dat is wat ik mijn mensen nu ook steeds zeg, je moet hier willen zijn. Omdat je  het leuk vindt, omdat hier je passie ligt. Dat is wat ik je gun. En die zoektocht, ja die doet pijn, die doet je beseffen, dat het zo de moeite waard is, om in je leven heel dichtbij je hart te blijven. Dichtbij jezelf. En dan, dan lijkt het alsof alles zomaar vanzelf gaat. Alsof je in een soort energie komt, die maakt dat het leven lichter lijkt en ook daadwerkelijk lichter is. Fijn. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan het boek 'Joie de Vivre' van Sacha de Boer. Een prachtig boek, met geweldige gerechten, wijn en spijs, van diverse chefs met daarin prachtige foto's gemaakt door Sascha de Boer. Een boek vol leven, vol levenskunst.

Levenskunst is Joie de Vivre. Mooi hoe een en ander hier samenkomt. En nog leuker is, dat ik samen met Monique komende donderdag, hier in Nieuw-Vossemeer, een nieuw programma ga maken. Voor Anita van Loon - Levenskunst samen met het bedrijf van Monique Verhoeven. Zomaar omdat we er zin in hebben, omdat deze omgeving het in zich heeft. Wordt vervolgd, je hoort ervan! En ondertussen eet ik een heerlijk vers gebakken broodje, met heerlijke grilworst van de lekkere slager uit Bergen op Zoom. Grappig, hoe je in iedere omgeving weer een lekkere slager, of bakker vindt. En hoe ik, ook hier mijn weg weer heb gevonden. De kapper, gezellig, alsof je elkaar al jaren kent. De mensen van de Spar, of het Wagenhuis. Daar gaan we vanavond weer eten, met Jan en Annie. Gezellig. Joie de Vivre toch? Terwijl het buiten regent, en de tuin hiervan geniet, geniet ik nog even van deze mooie rustige dag. Telefoondienst, dus af en toe belt er iemand, en dat is fijn. Dat voelt goed, een uitvaartondernemer, die een reservering maakt, voor de komende week. In gesprek zijn over mogelijkheden, over wat kan en mag, gerelateerd aan de Covid-19 maatregelen. En ondertussen hoor ik de stilte en is dit fijn, om in te zijn, om stil te zijn. Afgelopen donderdag lag ik uiteindelijk na een dagje werken in de tuin, heerlijk op mijn bedje in de tuin, te luisteren naar de wind en te kijken naar de lucht. Prachtig. Dag, een mooie zondag voor jou. Met een boek, gewoon op de bank een filmpje kijken, of zomaar even samen stil zijn, of alleen. Het doet me denken aan mijn leven alleen in Schoonhoven. Daar kon ik mij soms een heel weekend terug trekken, met een stapel boeken, kranten, tijdschriften, een lekker hapje in de koelkast, een mooi glas wijn, en steeds weer dacht ik toen (2003) 'wat een rijkdom'. En ja dat is het echt, rijkdom, gewoon simpelweg gelukkig zijn. Niets hoeft, en alles mag....haha!

Licht en liefde...

Een bijna spirituele titel. Op deze mooie woensdagochtend, waar de zon al heerlijk schijnt, zomaar een blog. Na een meer dan intensief weekend en al weer halverwege de week, de tijd gaat zo snel, juli glimlacht al op afstand. Een Raad van Toezicht op vrijdagochtend, en al met al veel indrukwekkende momenten. De fles wijn, uit Piëmonte, de vast aanstelling als directeur van Uitvaartstichting Hilversum en dan een tocht door het Westland, met een schitterende sloep, vertrekkend vanuit Maasland. Prachtig, met Hans en Jacqueline, een dag vol gouden momenten en zoveel indrukken. Die titel komt uit een kerkje in Schipluiden volgens mij, Op Hodenpijl. Toen ik dat kerkje binnenkwam stond er een bordje - 'dit kerkje heeft godsdienst ingeruild voor licht en liefde'. Prachtig toch...licht en liefde. Een kerkje waar je kunt exposeren, vergaderen, samenkomen, vol met mooie engeltjes. Echt heel bijzonder. Ook een kerkje om afscheid te nemen, mooi hoe ik steeds bij bijzondere plekken denk, hoe mooi een afscheid daar zou kunnen zijn. En nu op mijn vrije woensdag, onder de parasol in de tuin, mijn Nespresso dichtbij, luisteren naar al die vogeltjes, die in onze tuin aanwezig zijn.

Zodra het gras wat droger is, ga ik gelijk maaien. En dan, even heerlijk lezen in de zon. De tuinsproeier op afstand, want die zal ik nodig hebben. Ik ben niet meer zo iemand, die vooral bruin wil worden. Ik wil vooral buiten zijn, in deze tuin is altijd iets te doen. De dahlia's komen uit. Prachtig, bijna fier, witachtig en ondertussen is er een mooie witte vlinder, die me omringt. Zal mijn vader wel zijn, ha ha..hij is er volgens mij altijd. Heel dichtbij...ik lees net in een blad, dat zestigers gelukkiger zijn dan vijftigers. Ik voelde me altijd wel heel gelukkig merk ik. Maar ik realiseer me wel, dat er nu iets van me af gevallen is. Nu ik bijna 61 ben, gek he...ik voel dat ik me niet meer zo wil laten zien of hoef te laten zien. Ik wil er gewoon toe doen. Meer niet. En als mensen me niet aardig vinden, of me niet willen, dan is het ook goed. Het voelt als een vorm van loslaten, een vorm van rust. En die rust, gecombineerd met dit leven hier en mijn leven in Hilversum, is de perfecte match. Het klopt. Alles klopt. En dat ervaren, dat voelen, dat is de grootste rijkdom die een mens hebben kan. En ja als alles klopt, dan hoort daar absoluut gezondheid bij, en liefde, en geluk, en vriendschap. En ja, als ik dan met mijn vriendinnetje in Wassenaar een ochtend app-contact heb, en weet dat zij binnenkort weer komt logeren, dan klopt dat ook. Dichtbij zijn heeft soms niets met afstand te maken. Hier in Nieuw-Vossemeer wonen, voelt alsof ook vriendschappen anders zijn, intenser bijna. Je ziet elkaar niet zo vaak, maar het is goed zoals het is. En als je elkaar ziet, is er tijd, en rust, om samen te zijn. In datzelfde kerkje hing een tekst 'leef het leven waarvoor je geboren bent'. En die tekst doet me wel nadenken over mijn eigen leven. Ik heb het gevoel, en dat heeft ook te maken met het gevoel dat alles klopt, alsof alles op zijn plaats is gevallen. En bij dit gevoel hoort ook het missen. Want ja, ik mis soms wel heel erg mensen, die niet meer bij me zijn in dit leven. Laatst zei ik nog tegen Annemarie, toen ik een beeldje zag staan dat ik ooit in Schoonhoven van Evelien heb gekregen 'en Evelien is er ook bij'. En degene die ik het meest mis in mijn leven, dat weet iedereen, dat is mijn vader. Mijn grote vriend. Gisteren liep ik met Gert-Jan over de begraafplaats Bosdrift en toen kwam hij zijn opa tegen, meneer zat te lezen op een bankje. En later in de auto, leuk Gert-Jan rijdt mij altijd rond in mijn cabrio, hij met zo'n hippe zonnebril op, en ik als oude dame zit er naast, ik grinnik terwijl ik dit schrijf...zei ik 'fijn he...als je familie zo dichtbij is'. En op dit soort momenten realiseer ik me, dat mijn familie niet meer hier dichtbij me is. En later in de auto voer ik een gesprek in stilte met mijn vader. Over hoe het gaat. En ik weet zeker, dat hij glimlacht, steeds maar weer naar me glimlacht. En ik, ik ben dan eventjes dat kleine meisje, achterop die fiets bij haar vader. Haar houvast. En altijd zal hij mijn houvast zijn. En ook dit gevoel klopt.

Op deze foto ben ik een jaar of 20 denk ik. En zit ik achterop de fiets bij mijn vader op de boerderij. Ik woonde toen in Bezuidenhout, had net op mijn 19e mijn eerste eigen huis gekocht. In de van Lansbergestraat 44. Bijzonder, als ik bij Hans en Ria ben, die wonen daar vlakbij, dan kijk ik wel eens naar deze straat, dit huis en realiseer ik me, dat hier veel gebeurd is. Dat hier mijn volwassen leven begon. Hier werd ik verliefd, hier heb ik in totaal 9 jaar gewoond. Hier heb ik geleerd, zoveel geleerd. Tijdens onze prachtige vaartocht afgelopen zaterdag, zag ik ook een schitterende tekst op een gebouw 'gaat niet bestaat niet'. En Hans zei, 'dat is echt een typische tekst voor het Westland'. En volgens mij is dat een typische tekst, voor optimisten zoals ik en hij. Voor mensen, die best wat hebben meegemaakt in het leven, en steeds weer opstaan en verdergaan. Voor mensen die denken in mogelijkheden en kansen. Voor de bouwers onder ons, voor de knokkers, en ik reken mezelf tot die categorie mensen. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat er wel een beetje geluk bij moet komen, om uiteindelijk weer door te kunnen gaan. Want soms heb je pech. En ik heb helaas genoeg mensen om me heen, die pech hebben, pure pech, door ziekte, ellende, gedoe, banen wellicht. Dus 'gaat niet bestaat niet' tja, daar kunnen we wel een avond over vullen. Hoe dit dan zit. En dan zorg ik voor de wijn, ha ha en mijn vader glimlacht en is er bij, dat weet ik nu al! De merel hupt een beetje door het gras, eet lekker wormen, en de poes ligt onder de eikenbladhortensia en vindt het wel goed zo. En ik, ik neem nog een Nespresso en ga dan het gras maaien, voor de temperatuur nog hoger wordt. Het is nu al 27 graden, wat een rijkdom. Heerlijk....ik glimlach, want na het maaien, piep ik wel anders... heb een mooie dag! Vol licht en liefde...