Paasdagen 2021

Terwijl den Haag nog na siddert over het debat en de rol van Mark Rutte, zit ik hier op de zaterdag voor Pasen, met een trui aan. De zon schijnt, de tuin straalt je tegemoet en het is fris. Misschien nog wel een keer sneeuw, kan niet waar zijn toch....totaal geen zin meer in. Afgelopen donderdag in mijn polo en korte broek buiten in de tuin, en nu dit.

Het lijkt wel alsof ons leven, alle kanten op buitelt, van links naar rechts, van herstel naar terugval, van enorm druk, naar even rustig, van angst naar opgetogenheid, van verstopt onder of achter je mondkapje, tot de neiging krijgen iemand zomaar weer te willen omhelzen. Krijg ik nu wel dat vaccin, waar mensen soms ziek van worden, of niet...geen idee. En soms lijkt dat een beetje op 'in het ondertussen zijn' totaal niet weten, welke kant dit leven nu opgaat. Hoe onze regering zal worden samengesteld, of we een goed jaar krijgen, of we op vakantie mogen, of we die pup nu wel of niet krijgen, of...vul maar in. En eigenlijk hoort dit ook wel bij het leven. We houden van in controle zijn, van weten wat er morgen komt, van werken van maandag tot vrijdag, het liefst van 08.00 tot 17.00 uur. En nu...nu weten we helemaal niks. Het is net als ziek worden, je bent volkomen de regie kwijt, iets anders neemt het over van je. Je gaat van de ene dokter, naar de ander, van het bloedonderzoek, naar de neuroloog, je gaat maar door, van chemo naar bestraling en weer terug soms. Het is zo verdomde onzeker allemaal...en ik zie en voel om me heen, dat dit voor velen lastig is. Wij, wij Nederlanders leken alles zo goed voor elkaar te hebben, nu zitten we al een jaar lang op slot. Kunnen we niet zo maar de straat uitlopen, op het terras gaan zitten, een goed glas wijn bestellen en vrienden ontmoeten. Nu kun je niet zomaar even je vriendin, die 50 wordt, vasthouden, knuffelen en dansen met haar. Nu steken we benen omhoog, ellenbogen naar voren, leggen we onze hand op het hart en doen we heel onhandig over en weer. Paasdagen 2021...een dunch op afstand met de familie, ja we doen het toch maar, net zoals zovelen het toch maar doen. Wel op afstand, uit angst voor ziekte en of besmetting. De tulpen bloeien prachtig, de tuin straalt ons tegemoet. De prachtige paaswijnen, de Loire deze keer, een aantal bekroonde wijnen gaan we proeven hier. Asperges, zalm, kortom, het lekkere leven is er ook. Is er eigenlijk altijd geweest en zal er altijd zijn. Ik heb, zoals al eerder geschreven, mijn weg wel gevonden in deze tijd. Mijn tuin, genoeg te doen daar, nu meneer pastoor ooit een vreselijk onkruid heeft geplaatst in zijn tuin, een prachtig geel bloemetje wat langs de slootkant groeit, en zich vermenigvuldigt, nog erger dan zevenblad en dat bloemetje tiert hier welig. Ik graaf, spit en snoei me gek. Maar ook dat is wel leuk.

Want het bloemetje is prachtig, en ik hou haar klein en kort...en geniet van haar vrolijke geel. En lieve mensen, soms krijg je in dit leven zomaar allemaal hele mooie kadootjes, zo kreeg ik gisteren van twee ongelooflijk lieve mannen, prachtige rozen voor Annemarie, en een schitterende witte chocolade schoen, omdat ik altijd van die leuke schoenen draag, haha. leuk he...En toen ik in Haarlem was, bij Anita en Jasper, kreeg ik mooie wijnen en een schitterend boek over rouw en verlies. En dan kom je zomaar thuis, met allerlei leuks...en voel ik me verwend, verwend door al die aandacht. Ik lach dan en voel me nederig en klein, verlegen bijna....

En vandaag is de dag, dat ik zomaar hier mag zijn, mag lezen, mag nadenken, mag wandelen door mijn mooie tuin. Ik luister nu naar het nummer Hero van Enrique Iglesias, heerlijk een beetje mijmeren, mijn leven komt steeds vaker langs. Mensen van vroeger zijn er weer, of nog, en ik leef van dag naar dag. Denk aan al die mensen, van wie ik hou. Die me dierbaar zijn. En denk, dat dat is waar ik me druk om maak. Om mijn dierbaren. En wat er komt, of ik wel of niet naar Egypte mag, dat maakt me niet zoveel uit. Wel wil ik dansen, zingen, wijn drinken met al die prachtige mensen in mijn leven. Ik hou me aan de richtlijnen, ik geniet van mijn kleine kring nu, maar ik leef wel. En daar ben ik me zo bewust van. Dat we echt vandaag moeten leven. Jij en ik. Ook al ben je ziek. Want morgen lijkt nog ver weg...en wat morgen is, dat weten we niet...dus geniet maar, van alles wat er nu is, heel dichtbij....bijzonder vind ik, dat er steeds meer mensen zijn, die nu vrolijke berichten posten, van jonge veulentjes, lammetjes, mooie bloemen, of luchten. Het lijkt wel alsof we, wellicht noodgedwongen, steeds puurder gaan leven, kijken en voelen. Alsof je hart het soms even overneemt van je hoofd. En dat is waar ik me aan vast hou, aan het feit, dat ik omringd lijk te worden, met mensen die op deze manier kijken. Naar zichzelf, naar elkaar, die omzien naar een ander. Die nadenken over het effect van je eigen zijn, je eigen persoonlijkheid, mensen die wat minder oordelen. En ach, als ik dan echt mijn ogen open, hoor hoe Mark Rutte ongeveer gefileerd wordt, door velen, dan realiseer ik me, dat ik me misschien wel heel bewust omring, met dit soort mensen die dit niet doen. Dat ik geniet van de veulentjes die geboren worden bij Mirjam, of de lammetjes in de wei. Van de tulpen, de gele bloemetjes van meneer pastoor, of van die mooie reactie van Aleksandra en haar moeder. Ach, ikzelf ben maar heel nietig in dit aardse bestaan, en als mijn hele kleine wereldje, hier en in Hilversum, dan mag dienen om het leven van onze medemens, een klein beetje aangenamer te maken, dan ben ik tevreden. Vanmorgen stond ik in de keuken en was ik een gerechtje aan het voorbereiden voor onze 'paas dunch' en toen dacht ik aan mijn moeder. En hoe zij het debat in de Tweede kamer zou ervaren, als recht geaarde VVD mevrouw. Hoe zij altijd zorgvuldig was in haar politieke loopbaan. Hoe zij zich nimmer verlaagde om mensen kapot te maken, hoe zij oordeelloos bleef en mij dit leerde. En geloof me, dat is een lastig lesje. En toen ik al kokend, uit het raam keek, de mooie tuin zag, toen had ik zomaar een wens, dat zij eens even mee zou kijken in mijn leven, gewoon hier echt even bij me aan tafel zou zitten, dat ik haar weer even zou horen lachen. Dat ik haar zo af en toe eens om raad zou kunnen vragen. Mijn moeder. Al 18 jaar geleden overleden, wat een tijd. En nog steeds is zij in gedachten bij me, stapt ze af en toe in gedachten heel vroeg in de ochtend bij me in de auto, en vraag ik haar om raad, of vraag ik haar me te helpen bij geduldig zijn. En ook vandaag, als ik hier met de familie van Annemarie samen ben, dan ben ik niet alleen, dan is zij ergens in mij en heel dichtbij. Want ook ik voel me wel eens alleen, ondanks al die liefde die er is. Ook ik voel me soms een einzelgänger in dit leven. Maar ach, dit is wie ik ben. Wat er van mij geworden is, een vrouw van bijna 62 jaar, hier in Nieuw-Vossemeer. Gelukkig, en tevreden, soms wat bezorgd over die gekke rug, met een prachtige baan, een prachtige vrouw, een mooi leven, vol lieve mensen, die echt van me houden. Nu op afstand, sommigen dichtbij, mijn leven is rijk en gevuld. En toch...mis ik soms, heel soms, mijn vader en mijn moeder. Het geborgen zijn, het eventjes 'klein' mogen zijn, of mogen leunen. Ik word geacht het zelf te weten en goed te weten. Ik doe mijn best, echt heel erg, en volg mijn hart, en ik geloof er heilig in, dat mijn hart me de weg wijst, een beetje gestuurd door mijn ouders, mijn moeder, haar wijsheid draagt me...tja, een beetje een verdrietig einde van mijn blog deze keer. En dat is niet erg, want dat is er ook. Het gemis. Op dit soort dagen, kerst, Pasen, enzo, dan mis ik mijn ouders, mijn familie. En gelukkig is daar dan altijd mijn onverbrekelijke band, met mijn nicht in Breskens. Mijn nicht, met wie ik zoveel verbinding voel. Ik zie haar weer deze maand. En verheug me erop, zij en ik, gewoon wandelen over de dijk bij de Westerschelde, daar bij de vuurtoren het is zo fijn daar. En nu, terwijl de kerk vol zit, althans dat denk ik, de klokken mij al vroeg wekten vanmorgen op deze eerste Paasdag, wens ik jullie veel eieren, gezelligheid, liefde en vooral gezondheid. En als je ziek bent, en je vandaag mag omringen met mensen van wie je houdt, hou je maar even vast aan dit moment vol geluk. Leef maar even vandaag, en dan gaan we morgen weer verder met de chemo, de behandeling, het ziekenhuis, en al die zorgen die er ook zijn. En ik, ik hou je vast, op afstand, altijd....fijne dag!

En zomaar is het voorjaar...2021.....pluk de dag....

Het voorjaar, die mooie periode, waarin alles in de tuin lijkt te ontploffen, waar hyacinten, krokussen, narcissen, tulpen, blauwe druifjes openbarsten. Waar geleidelijk aan diverse kleuren groen zich weer laten zien, de eerste keer het gras weer maaien, kortom prachtig...en eigenlijk zou ik een weekje vrij zijn. Zomaar vrij, en ongedwongen kunnen doen wat ik wil, binnen de Corona maatregelen natuurlijk he...dus op 1,5 meter, met de avondklok. En gek om te zeggen, dat lukt me wel. Hier met deze mooie tuin, ons mooie werk in Hilversum, de omgeving die ons omarmt en die je laat genieten. En nu, op deze donderdag 25 maart 2021 zit ik aan de keukentafel. Mijn vrije dag deze week, want gisteren ben ik op kantoor in Hilversum geweest, en morgen ook weer, dus een weekje is niet gelukt, een paar dagen wel. En dat is al geweldig. Een weldaad aan rust, veel slapen, want oh wat ben ik moe...maar ook werken in de tuin, bloemen planten, genieten van de zon, het mooie gras. Heerlijk...

En ook al is het begin van deze blog vrolijk gekleurd, het leven zelf, laat schaduwkanten zien, en dan denk ik aan mijn vriendinnetje Monique, het verlies van de vader van haar kinderen. Dan denk ik aan Jannie, geopereerd, en nu aan de nabehandeling, dan denk ik aan Mark, aan die jonge vrouw die ziek is, aan de familie waarvan eerst de moeder en nu een week later de vader is overleden, en dan sta je gewoon weer met twee benen op de grond. Dan denk ik aan die ontmoeting op de Bosdrift, van die moeder en haar zieke dochter, met wie ik een graf heb uitgezocht, omdat zij, slechts 28 jaar jong, euthanasie gaat krijgen. Een mooi gesprek, een natuurgraf, een lach en een traan, een ontmoeting zoals mevrouw zei 'door God ingegeven'. Dan voel je weer de verankering met het aardse bestaan. Dan kun je niet zoveel meer doen, dan je hart laten spreken. En oprecht luisteren en er zijn, voor de mensen van wie je houdt. En dan spreek ik de hoop uit, dat ook zij de verschillende tinten groen zien, tussen alle tranen door. Dat zij genieten van 'een zee van bloemen' en de bonte vrolijke kleuren. Dat het kleine wat er is, ook zichtbaar blijft. En tussen licht en schaduw door, daar loop ik. Soms geraakt door de duistere kant van dit leven, soms blij en aangenaam verrast, door een mooie lichtstraal, die zomaar ons leven eventjes oplicht. Of een mooi beeld, wat me raakt juist door de symboliek van deze hand die haar borst vasthoudt. Bizar, dat je al wandelend, soms zomaar geconfronteerd wordt met de pijn van iemand die je liefhebt.

En vandaag, hier aan mijn keukentafel, met mijn krantje, mijn Nespresso en mijn stilte, ben ik zomaar heel stil. En laat ik die stilte even binnenkomen...Mijn leven lijkt een sneltrein, die razend snel rijdt, me van de ene indruk naar de andere slingert, van druk naar rustig en weer terug, en alles wat daartussen zit. Een trein die soms heel lekker zit, en soms echt te hard gaat. Emoties, 'himmelhoch jauchzend zum Tode betrübt' en alles wat daartussen zit. Het hoort blijkbaar bij mij. Ik zeg altijd tegen Annemarie, 'als ik rustig op de stoel ga zitten, en niks meer onderneem, dan is mijn leven voorbij...'dus ja...ik veer af en toe maar op, loop een stukje heel hard, voor zover ik dat nog kan, en pluk de dag, die zich aanbiedt. Ik leef,  en ik realiseer me, dat leven zo ongekend mooi en intens is. Dat leven alles is, en als het leven er niet meer is, tja...wat dan...en nu lees ik een tekst 'als ik mezelf voorbij loop, lach ik wel altijd even vriendelijk' mooie tekst uit een mooi boekje..'Things not to do'. 

Het voelt gek, zo te voelen. Het leven tikt me soms aan. Raakt me diep van binnen. En ik leef zo intens, althans zo voelt het...soms stap ik mijn bed in, en ben ik volkomen kapot, op, over en uit. En weet je wat zo leuk is, dan slaap je genadeloos lekker. Deze dag vandaag stond wel in het teken van dingen moeten doen, belasting invullen, wat opruimen, mijn gezaaide bloemetjes water geven, afspraak maken voor de zomerbanden, nieuwe velgen kopen, kortom...genoeg te doen. En verder niets, stilte, alleen maar stilte. Fijn hoe je hier aan went. In Wassenaar hoorde ik mensen, een draaiorgel, drukte, en hier hoor je vogels, en als er dan iemand ergens een radio aandoet, dan schrik je van het geluid. De herrie, want dat ben je niet meer gewend. Hier ben ik gewend aan meneer Pastoor, die met zijn armen omhoog de tuin inloopt en roept 'oh wat is het gras weer mooi gemaaid'. En veel meer spannends is er niet, op dit moment...ik glimlach als ik dit schrijf. Want het lijkt wel alsof de cirkel rond is. Dat zei ik nog tegen Carla gisteren aan de telefoon, mijn leven is rond, compleet en fijn zo. Nieuw-Vossemeer en Hilversum, het zijn twee plekken, op enige afstand van elkaar weliswaar, die mijn leven compleet maken. 

Gek, hoe ik altijd dit soort foto's maken. Van kettingen, sloten, oude deuren en huizen. Stegen, afgebladderde ramen, en hoe ik me probeer voor te stellen, wat er ooit is geweest. Deze ketting ligt bij een graf op de Bosdrift, ons renovatie project, waar we prachtige dingen aan het doen zijn. Waar we medio april gaan verbouwen, waar we grafmonumenten gaan herstellen, waar paden gerenoveerd worden, waar we het leven terug gaan geven aan deze bijzondere plek. En daar, ligt zomaar een ketting, en die ketting die hoort daar. Zoals ik hier hoor, met een hordeur die afgebladderd is, met een tuin vol  herinneringen, en nieuwe herinneringen die gemaakt worden, een nieuw leven op een plek vol verhalen. Dat is daar in Hilversum, en dat is hier in Nieuw-Vossemeer. Het leven gaat door, en ik, ik mag er zomaar een tijdje onderdeel van uitmaken...dus pluk de dag...

Saudade...

Saudade, staat voor melancholie, gemis, heimwee, weemoed, en is een soort van mengeling van gevoelens. Het komt uit Portugal, maar het heeft ook iets in zich van iets dat nooit echt helemaal te realiseren, te bereiken is, een soort van onbestemd verlangen. Mooi woord. Ik hou van dit soort woorden. Woorden met een laagje...het woord kwam bij me voorbij, toen ik luisterde naar mijn playlist 'relax' een aaneenschakeling van prachtige liedjes, vrolijk, gek, leuk, verdrietig...weemoedig soms. En ook zitten daar liedjes in van het afscheid van mijn ouders. En toen die liedjes langskwamen, toen dacht ik aan mijn vader en zijn vriendschap met oom Leen. Hoe dit twee mannen, ze zijn niet zo lang na elkaar overleden, en volgens mij zijn ze nu samen ergens anders en hebben ze het weer heel goed samen, vrienden waren. Oom Leen kwam vaak bij mijn vader op bezoek. En samen zaten ze te praten over van alles en nog wat, en als ik hen een hapje of drankje gaf, dan ging het maar door. Die twee mannen, die elkaar al heel lang kenden, dat waren vrienden. Door dik en dun, de mannen, hun vrouwen waren vriendinnen, tante Liezeke en mijn moeder. En het was goed. Simpelweg goed. Mooi, en toen kwam natuurlijk mijn eigen vriendschap langs. Mijn vriendschappen moet ik zeggen. En opeens realiseerde ik me, dat er soms zomaar mensen in je leven langskomen, met wie je zoveel deelt. Vorige week kreeg ik zomaar een prachtig gedicht van Joris Vincken toegestuurd met een mooie tekst, vol zielsverwantschap. Prachtig een oud collega, die nu dicht in mijn hart zit. En saudade gaat over dit soort gevoelens, je wilt die mensen in je armen houden, een goed glas met ze drinken, hen dichtbij je hebben en houden. En het mooie is, het komt er weer aan, het zal er weer zijn. En dat gemis, dat heimwee gevoel hoort ook bij deze stille tijd. Vandaag mijn vrije dag, wat rommelen in de tuin, blad harken, takken rapen, opruimen, hout bij de houtkachel zetten. Het mooie hout werd van de week door Miek gebracht. Geweldig...ook mooi hoe zij in mijn leven rondloopt en blijft. En saudade gaat ook over de vergankelijkheid en het verlies, de weemoed die daarbij hoort. En daar kan ik ook nog een boekje over open doen. Dat doe ik niet. Want dat voel ik gewoon, dat hoort bij mij...'would you dance if I ask you to dance' prachtig en terwijl dit liedje door mijn keuken galmt, wil ik dansen, heel dichtbij je, zomaar even dansen, even dat intense gevoel weer voelen. Fijn is dat. Dansen...af en toe dans ik door de kamer. Soms alleen, soms samen. Het is fijn, het is intens, het is goed zo...en vandaag rolt er zomaar een heel schattige trouwkaart in de brievenbus 'there were bells on a hill, but I never heard them ringing, no, I never heard them at all, till there was you'....saudade...mooi door de intensiteit van deze woorden. 

Dus voel jij ergens gemis, heimwee of een stil verlangen. Voel jij je intens alleen, in je strijd, in je zijn, heb je het gevoel, dat het leven doorgaat en het jouwe even niet, laten we dan maar even samen zijn, even praten met elkaar. Een stukje muziek erbij, een kopje Nespresso. Gek hoe Nespresso nu een andere lading krijgt of heeft gekregen. Afgelopen week, een uitvaart, en de familie, ik had hen ontmoet en Nespresso gegeven, vroeg bij het intieme afscheid om deze koffie. Dus het hele kleine apparaatje neergezet voor deze ene keer...en nu is het een herinnering, een mooi intens iets geworden. Ook hier past een woord als saudade bij...het is ook iets wat voorbij is soms, wat niet meer weerkomt. Iets wat overgaat naar iets anders...en zo bouw ik herinneringen op, een verzameling aan mooie indrukken. En gek, hoe ik voel dat ik verander, dat ik geen zin meer heb in gedoe om niks. Omdat het zo niet de moeite waard is. Omdat het leven, zoveel meer te bieden heeft en in zich heeft. Omdat het meedragen van herinneringen, je zoveel rijkdom geeft. En ik soms het gevoel heb, dat we dit vergeten in ons leven. Dat we de essentie uit het oog verliezen met elkaar. En ik voel me soms een eenzame reiziger, die af en toe eens even leunt, of mag uitrusten, mag stil staan, door zomaar die lieve mail, of dat berichtje...en die dan weer verder gaat. Daarom ook is de rol, die ik nu vervul, als mens, in dit leven ,mijn rol. Dichtbij, soms wat verder weg, de kleine dingen waarderen, de essentie van mijn leven voelend, de pijn die daarbij hoort. 'dream baby dream' zingt Bruce nu...heerlijk...afgelopen week sprak een dame op de radio, zij mocht massages verzorgen voor popartiesten en zij vertelde wat een fijn mens Bruce Springsteen is. Hoe zij zich verbonden voelde met hem...'we're gonna keep the fire burning'. En dat doe ik ook met jou, kom op, we blijven dromen, we laten het vuurtje branden, kom op, we gaan door. Altijd maar weer...heerlijk. En als je nooit stopt met dromen, als je het niet opgeeft, hoe klote het nu ook kan zijn. Je tent dicht, je bent ziek, je doet er even niet meer toe, kom op, we blijven dromen, we gaan door. En we blijven mijmeren, verlangen naar, hunkeren naar, kom op, we gaan door. Niet opgeven alsjeblieft, ik zal er zijn, altijd weer. En voel het maar...saudade...

Zomaar een zaterdagochtend.....

 

Goedemorgen, op deze mooie wat nevelige zaterdagochtend, zit ik met mijn Nespresso aan de keukentafel. En mijmer ik wat, want de afgelopen week, was enerzijds een mooie werkweek, en anderzijds een soort achtbaan vol emoties. En die achtbaan, die gaat maar over een ding. Kanker. Ongekend, en ik denk dan ook, dat mijn rol in het leven is, of kan zijn, om mensen die te maken krijgen met deze rotziekte, ergens een stukje te helpen, of bij te staan. Waarom, op mijn weg in dit leven kanker een soort van gekke plek heeft gekregen. Zoveel mensen, die dichtbij me staan, of soms wat verder weg, krijgen deze ziekte. Een gesprek met een jonge vent, 44 jaar en zijn ouder, over zijn laatste afscheid, over zijn uitvaart. Bij hem aan de keukentafel, zijn ziekenhuisbed ernaast, hij aan het zuurstof, en ondertussen vertel ik een verhaal, en inventariseer ik, wat zijn wensen zijn. Het is alsof alles een beetje door elkaar loopt, werk, privé, mijn eigen verhaal, vriendschappen, liefdes, mensen die me even nodig hebben. En toen ik zocht naar een foto kwam ik deze apothekersweegschaal tegen. Deze kreeg ik van mijn lieve nicht uit Zeeland. Deze stond altijd in haar praktijk en nu bij mij in huis. Een zeer waardevol geschenk. Een balans, het in balans zijn, zo kenmerkend voor hoe ik me voel hier. Het is goed, het klopt, het is in orde en in evenwicht, vooral dat. Een prominente plek in ons mooie huis heeft deze weegschaal nu. En ik kijk er vaak naar. Het geeft aan, hoe ik ben, hoe ik me voel, en hoe ik in dit leven sta. Rustig en in balans. En jawel, vandaag krijg ik een vraag, van iemand die ik in een ver verleden heb mogen coachen, een prachtige jonge vrouw nog, of ik haar wil begeleiden bij haar kanker. Onvoorstelbaar, hoe de dingen zijn nu. Ik voel me vereerd, geraakt, maar ik realiseer me ook, dat het leven echt vandaag leven betekent. In het hier en nu. En in het hier en nu zal ik zijn en blijven, steeds maar weer. 

En ondertussen heb ik dit weekend telefoondienst voor de Uitvaartstichting. Zoeken we een nieuwe collega, omdat er iemand met pensioen gaat. En geniet ik van de mooie bloemen, bollen in de tuin. De tuin kleurt langzaam paars, blauw en geel. De bolletjes schieten open, en geleidelijk aan, krijg je weer dat spannende gevoel, van het ontluiken. Een nieuw voorjaar komt er aan, voorjaar 2021. Een jaar vol verrassingen en wendingen. Corona heeft impact op ons leven. De avondklok, maar 1 persoon op bezoek, mondkapjes, het went, maar wat zal het heerlijk zijn, als er een keer weer wat meer ruimte komt. Ruimte een begrip dat zo bij mij hoort. Ruimte om te leven, ruimte in mijn eigen comfortzone, ruimte om te kunnen beslissen wat ik wel of niet wil doen. 

Waarom ik nu juist deze foto hier plaats weet ik niet. Ik hou wel van dit soort beelden, als ik hier in de kerk ben, geniet ik ook van die prachtige beelden. Van die mooie kleuren, beetje vaal, beetje vaag. Grappig hoe ik hoop dat we straks in de Bosdrift ook ergens een keer een zo'n beeld kunnen krijgen. Zomaar als een soort symbool. Ik weet niet zo goed, waarom dit zo voelt, maar het voelt als een soort van zegening van boven. Een lijntje naar al die mensen, die me lief zijn en die niet meer hier zijn. Een gekke gewaarwording, dit zo te voelen. Op zaterdagochtend 27 februari 2021. Een engel doet me altijd denken aan Engel van Bezu...een man, die ik ooit mocht ontmoeten in het ziekenhuis. En toen ik daar zo zat met Engel, zijn vrouw, dochter en schoonzoon, toen vroeg hij of ik zijn uitvaart wilde begeleiden. Ik had het nog nooit gedaan. En nog steeds heeft hij een plekje in mijn hart. En als ik een mooi stuk hout zie, of een hertengewei dan denk ik aan hem. Aan Engel. En afgelopen week kreeg ik een mail van iemand, met een zakelijke context, en zijn voornaam is Engel. En weer kwam deze uitvaart bij me langs. Alsof hij me even op mijn schouder tikte. Zomaar, en me een glimlach schonk. Soms is dat het denk ik, dan tikt iemand je even aan. Om je eraan te herinneren, dat het leven een geschenk is. En dat je dit leven op een prachtige manier kunt uitpakken, door simpelweg te zijn. Door stil te zijn, door te genieten van het kleine, en ik glimlach. Want afgelopen week kreeg ik van en ondernemer, een pot vol paaseitjes. En Judith en Gert-Jan haalden voor mij alle witte eitjes eruit. Zo slecht en zo lekker. En in mijn bureaulade heb ik er nog een paar, voor zomaar een moment, een Nespresso met een wit eitje, het is zo ongekend lekker samen. En dus zit ik in mijn porto, in mijn caravan, zoals het ook wel genoemd wordt op de Zuiderhof, te genieten van dat moment. Die smeltende chocolade vermengd met een heerlijk kopje Nespresso. Het zijn de kleine dingen die het doen. Zong onze Willeke ooit. En juist die kleine dingen, die maken je zo rijk. Gisteren, veel te koud, in een polo met korte mouwen op een kussentje op de stoel, eventjes in de zon. Genieten. Simpelweg genieten, op vrijdagmiddag. Wat een rijkdom. 

En terwijl ik spreek over rijkdom, realiseer ik me zo, hoe betrekkelijk ons leven is. Hoe je leven, zomaar in één klap totaal anders kan zijn. Ik denk aan Jannie, en aan al die andere mensen, dichtbij of wat verder weg, voor wie het leven op geen enkele manier een rijkdom is nu. Ik voel verdriet en kracht en alles wat daarbij hoort. Ik voel me sterk en  in balans. En ik huil van binnen, juist voor al die mooie mensen, die nu zo worstelen, met die klote ziekte kanker. Of met iets anders, iets dat je totaal belemmert of lam legt, en ik weet, ik ben er voor je. Echt en oprecht. Met lange haren, dat wel, want mijn kapper kan me pas 17 maart knippen. Geeft niks, als een woesteling loop ik erbij, maar van binnen ben ik zacht en aangenaam. Geloof me, net als die witte chocolade die smelt door de Nespresso, ruwe bolster, blanke pit, haha. Ik lach er zelf om. Doe ik wel vaker....mooie dag, vol kracht. Ik denk aan je. 

Turangawaewae ofwel gegrond zijn

 Ja in Nieuw-Zeeland heeft een groepje wijnmakers zich 'turangawaewae' genoemd. Dit staat voor 'gegrond zijn' of 'een plek die je kracht geeft'. En jawel, daar ben ik in alle opzichten beland. Zowel hier in het prachtige Nieuw-Vossemeerse als in Hilversum. Ik ben gegrond. Ik ben op een plek terechtgekomen, waar ik voel dat ik kracht krijg, kracht heb, en vooral in mijn kracht sta. En op deze mooie plek in het Zuiden van het land, zo dicht bij mijn geboortegrond, heb ik net de lunchtafel gedekt in de tuin. Jawel buiten eten, het kan zomaar op 21 februari 2021.

De tuin, gisteren al mijn hortensia's teruggesnoeid en de grassen, de blauwe druifjes, de krokusjes, en de madeliefjes laten zich alweer zien. Een eerste mini narcis glimlacht je tegemoet. Ja glimlachen....en eigenlijk ben ik helemaal niet blij, want gisteren belde mijn vriendinnetje, die dit jaar al zo ongelooflijk veel pech heeft, en een nieuwe nekwervel heeft gekregen, zij heeft borstkanker, drie tumoren in haar borst. En toen ik ons telefoongesprek had afgerond, begon ik zomaar zachtjes te huilen. Weer die kanker, weer die ziekte, die al zoveel heeft verwoest. En deze vrouw, deze vriendin, daar hou ik zielsveel van. Al heel lang in mijn leven. We hebben zo ongekend veel gedeeld, gelachen en gehuild, in ons broek geplast van plezier, gefietst, gedanst, vul maar in...en nu is zij zo ziek. En als ik dan in stilte hier door mijn tuin loop, dan hoop ik, dat ik er voor haar mag zijn, zoals zij er voor mij was. Al die tijd dat ik ziek was. Intens, heftig en nog veel meer dan dat. En gelukkig dat ik nu zo 'gegrond' ben en zo sterk, want dan kan ik er goed voor haar zijn. Huilen, het heeft even geduurd, voordat ik huilde...ik huil niet zo vaak van buiten, van binnen wel. Soms om wat we met elkaar doen, of hoe we elkaar raken, door een zin, een woord, een opmerking. Is dat ouder worden, is dat meer kwetsbaar zijn, of is dat bewuster leven. Als ik een zin 'oordeel niet verwonder je' op schrijf en een collega lacht me hierom uit. Dan raakt dat me, want dit is wat we doen in het leven, elkaar veroordelen, elkaar afserveren soms. En dat is zo, waar ik niet meer voor sta of wil staan. Dus vanuit mijn kracht, ga ik het gesprek aan, en kijk ik niet meer toe. Benoem ik wat ik zie, of voel. Vanuit oprechtheid, of vanuit zorg. Omdat ik denk, dat we het met elkaar zo goed kunnen doen. Het 'naboarschap' uit Drenthe, probeer ik te vertalen naar Nieuw-Vossemeer. Hier is het ook al zo, alleen zonder veel woorden, zorg je voor de ander. Sta je gewoon klaar. Reik je elkaar de hand. En dat laatste dat zal ik doen, voor mijn vriendinnetje. Ik zal haar vasthouden, beschermen, haar tranen drogen en de mijne. Het doet pijn, het maakte dat ik gisteren heel verdrietig ging slapen. En het enorm benauwd kreeg zomaar een paar uur, ik was ziek, gewoon ziek. Ziek van de zorgen, van verdriet. En steeds weer realiseer ik me, dat ik nergens bang voor ben. Niet voor grote boze mensen, niet voor lelijke woorden, maar wel voor kanker. Kanker is mijn grootste angst in dit leven. Teveel mensen verloor ik aan deze ziekte. Zelf mocht ik het overwinnen, maar nog steeds is er ergens die angst, als ik een bultje voel, een klier, een plekje, en steeds weer ben ik opgelucht, als het niks blijkt te zijn. Dus voel ik mij die mazzelaar in het leven. Die hier straks buiten luncht, geniet van de bloemetjes die zich voorzichtig laten zien. De unieke plek in Nieuw-Vossemeer, ons Rijksmonument uit 1795 maar vooral het feit, dat we mogen leven. De beperkingen, de avondklok, die voel ik niet zo als ik hier ben. Ja een ding mis ik, eten op het terras bij het Wagenhuis. De gezelligheid, de saamhorigheid, het elkaar mogen ontmoeten. Een glas wijn zomaar ergens in Hilversum drinken, in een van die mooie horeca aangelegenheden. En gisteren las ik in de krant, dat Corona nooit meer zal verdwijnen. Het zal een soort van griep worden, waar velen last van kunnen krijgen, ieder jaar weer. Dus die griepprik, of Corona prik, die heb je nodig, jaarlijks denk ik. Maar als dan die mondkapjes weg mogen, ik je lach weer kan zien op je gezicht, of je mond die beweegt, dan ben ik nog meer gelukkig dan ik nu al ben. Maar ik heb geduld, ik zorg ervoor dat mijn tuin prachtig is deze zomer, en dan ben je welkom voor dat glas wijn, als het nog nergens zou mogen, dan is het hier. Maar diep van binnen hoop ik een feestje te mogen geven dit jaar, om alles te vieren, wat er te vieren valt. 15 jaar getrouwd, 62 jaar, al 2 jaar in Nieuw-Vossemeer, al 2 jaar bij de Uitvaartstichting, en hoe mooi zou het zijn, als ik dan mag vieren, dat Jannie er bij is. Het doet me denken aan toen zij 50 werd, en ik met mijn kale kop bij haar feestje was. En zij op een krukje klom en ging speechen en toen zij zei dat ze zo bang was geweest, dat ik haar 50e verjaardag niet meer zou kunnen meemaken, begon ik te huilen. En nu zal ik op een krukje klimmen en haar zeggen hoeveel ik van haar hou. En hoe blij ik ben, dat zij er nog is, nog bij mij, bij ons is. Mijn vriendinnetje, ik hou je vast...vanuit mijn Turangawaewae...vanuit mijn Nieuw-Vossemeerse plek, hou ik je vast, altijd...

Mijn zaterdagochtend.....

Een krantje, een kopje koffie, en de telefoon…

En vandaag is zo’n dag, buiten wordt het lekker koud, dat voelde ik al tijdens mijn rondje door de tuin, zonder jas. Ja nog kouder natuurlijk. Al heel vroeg uit bed gebeld, over een muziekinstallatie tijdens een plechtigheid. En alsof het zo moest zijn, tijdens mijn ‘weekenddienst’ blijft de telefoon gaan. Een boeking, een vraag, een bezoeker die onderweg is en de weg niet weet en ga zo maar door. Het is zaterdag, de laatste alweer van de maand januari 2021. Onze eerste maand zit erop dit jaar. En wat voor een maand. Druk, ingewikkeld en vol gedoe. Herrie, de kranten staan er vol van, forse kritiek op onze demissionaire ministers, een vaccinatie beleid, wat verwarrend is en traag gaat en een dichtgespijkerd Nederland. Ongekend, waar we in terecht zijn gekomen. En dan lees je zomaar een leuk berichtje, dat George Brassens, een chansonneur, zegt ‘de beste wijn is de wijn die je met een ander drinkt’. En zomaar kleurt dan mijn dag, alsof er een mooi zonnetje door de wolken breekt. Alsof er even niets anders is, dan gezelligheid en samenzijn, met mensen van wie je houdt. Want dat mooie glas wijn, dat verbindt. Leuk hoe afgelopen week een van onze uitvaartondernemers, mijn personeel op kantoor spontaan trakteerde op verse erwtensoep. Hele chique erwtensoep. En dit zijn ook van die ‘kleuringen’ aan je dag. Zomaar verrast worden, door iets spontaans. Of die mevrouw die aan mijn collega een mailtje stuurde ‘dat ze zich zo gehoord voelde’. En dit soort kleine dingen, maken het leven, te midden van al die zorgen rondom Covid-19, weer eventjes mooi. En hier thuis, staan de hyacinten en de tulpen vrolijk in vaasjes, in de tuin komen overal prachtige groene stengeltjes, blaadjes omhoog, en weet ik dat over twee maanden mijn tuin zo vriendelijk glimlacht naar me. En ook dat vooruitzicht maakt me gelukkig. Heel simpel gelukkig. En terwijl ik dit schrijf realiseer ik me, dat Corona gemaakt heeft, dat het weer die kleine dingen zijn, die het doen. Die kleine dingen, die een glimlach brengen op mijn gezicht of op jouw gezicht. Een mooie zin, een vriendelijk gebaar, een lach. Of zomaar dat gesprekje met die ander, of samen met mijn collega dat kopje koffie heel vroeg in de morgen in onze porto op de Zuiderhof.

Op zaterdag is de het lezen van de krant een ritueel, steeds weer geniet ik hiervan. Welnu, genieten is het eigenlijk niet, want de nieuwsberichten zijn niet erg optimistisch vind ik. Een vast onderdeel is altijd dat ik rouwadvertenties bekijk. Ik kijk naar leeftijden, maar ook naar woorden en teksten en dan zie ik deze…..‘Mijn streven was te leven vanuit nieuwsgierige verwondering’. Wat een mooie tekst….en mooi dat woord streven, want soms streef je ergens naar, en lukt het niet altijd…je doet stinkend je best en het gaat niet. Of je kunt het echt niet, ingewikkeld hoor, en dan is je streven mislukt…rouwadvertenties en uitvaarten geven me altijd zo’n mooi beeld van de mens van wie we afscheid nemen. Hoe hij of zij echt was. Prachtig….en dat is ook een levenskunst, om een afscheid zo vorm te geven, alsof je de mens om wie het gaat, weer even mag ervaren in alle fasen van zijn of haar leven. Dat je mag glimlachen, huilen, genieten en herdenken…mooi!

Voor vandaag wens ik jou een beetje levenskunst toe. Een beetje genieten van alles wat er is. Van een mooi gebaar, een groet, een glimlach, een stukje in de krant, of zomaar van dat eerste sneeuwklokje dat voorzichtig zijn kopje boven de aarde uitsteekt. Dat je aan iemand mag denken van wie je houdt, die er nog wel of niet meer is. Dat je een oude foto bekijkt en lacht, of huilt. Dat je wandelt door je leven, en stil staat bij waar het echt over gaat in dit leven. Dat je elkaar vasthoudt en dat je respecteert dat het is zoals het is. Dat je stopt met je verzet, met je gedonder, met het relschoppen en dat ook jij ervoor zorgt, dat het morgen misschien een klein beetje beter gaat. Doe je best, ik doe met je mee. Een fijn weekend gewenst, dag!

Van spiegeltjes en andere mooie dingen....

Van spiegeltjes en andere mooie dingen…deze tekst schreef ik een week geleden, 16 januari 2021

In deze bijzondere tijd, kom je soms zomaar een prachtig bericht tegen. Zo las ik op LinkedIn over een werkgever, die zijn medewerker in het zonnetje zette…en haar naam is Linda. Linda kwam binnenlopen bij het bedrijf en wilde alles doen. En nu doet Linda ’s morgens vroeg het licht aan, rijdt op de rouwauto, verzorgt overledenen, maakt de toiletten schoon, ververst de bloemen, dweilt de vloer, doet de administratie, en doet als iedereen naar huis gaat, het licht weer uit. En iedere werkgever zoekt een Linda. En vaak is die Linda al bij je. Zo heb ik ook wel wat Linda’s in mijn team, en gisteren dacht een oude dame, dat ik ook een Linda was. Omdat ik bloemen aannam, mensen koffie gaf, de deur openhield, de telefoon aannam, mensen aan het troosten was. En die mevrouw was erg verrast dat ik de directeur was. Haha…en ik moest lachen, omdat een functienaam zo niets zegt. En omdat het voor mij niks uitmaakt wat je functie is, maar vooral wie je bent en waar jij voor staat. En hiermee zijn we allemaal Linda’s in mijn Stichting. We doen allemaal wat we kunnen in deze bizarre tijd, om onze uitvaartleiders, onze families tegemoet te komen, juist nu! We zijn dienstbaar, we gaan nog net niet dag en nacht door, we zorgen en ontzorgen, we hebben onze stressmomenten, we werken meer dan keihard, we zijn bang voor Corona, of voor besmetting, we zijn lief en soms helemaal niet lief voor elkaar, maar we zijn een team. Wij zijn het team van Uitvaartstichting Hilversum. En vandaag zie ik via de app mooie zorgzame berichten over en weer. Waaruit steeds weer blijkt, dat we met elkaar met hetzelfde doel voor ogen bezig zijn.

En ondertussen ben ik bezig met opruimen, zet ik van alles en nog wat op marktplaats. Ruim ik oud papier op, ruim ik mijn wijnkast op en haal ik de spiegeltjes van mijn wijnkistjes af. Een spiegeltje is het deksel of het stuk hout van een wijnkistje, waarop de naam van het chateau staat, vaak met een wapen of logo erbij. Ik timmer deze eraf en bewaar deze. Wat ik ermee ga doen, geen idee. Ooit heb ik een keer een bar gezien, die betimmerd was met spiegeltjes. Ik heb er nog niet zoveel. Hooguit 20. Ik heb deze al eerder gespaard en stop er dan weer mee. Want ik kende ooit iemand, en ik noemde hem Malle Pietje. Omdat hij alles bewaarde. En ik wil geen Malle Pietje worden. Het risico is groot, want er is hier ruimte zat, maar toch, ik probeer dus weg te doen wat weg kan. Heerlijk vind ik dat, een beetje opruimen, handelen op marktplaats, andere mensen blij maken soms, want gratis af te halen is ook leuk he…dan maak je mensen echt blij.

En buiten is het koud, ik moet zo de regenmeter nog even leeg gooien. Vannacht nachtvorst en wellicht wat sneeuw en morgen maak ik dan hele mooie foto’s hier. De tuin lijkt dan op een sprookje…ik hou er zo van. De groen-mannen van mijn team staan klaar om even wat sneeuw te gaan ruimen, fijn is dat! Leuk is dat ook, de herinnering aan sneeuw, doet me denken aan vroeger. Met je slee achter de tractor of achter de Mercedes en dan door de weg getrokken worden, wat een feest. Ik heb er nog foto’s van. Je moest je goed vasthouden, want mijn vader ging steeds wat harder, en dat gevoel is spectaculair. En zeker als je klein bent, 1963 een van de meest strenge winters, deden we dit ook. Ik was vier jaar, wow hoe leuk was al die sneeuw. We waren ingesneeuwd op de boerderij, konden er niet uit. Welnu, hier zal het hooguit 5 centimeter gaan sneeuwen denk ik. We gaan het zien.

En nu verder op zaterdag 23 januari 2021

Een vrij en leeg weekend. Avondklok vanavond en nog maar 1 persoon tegelijk op bezoek. Voor mij geen bezoek dit weekend, even helemaal niks. De krant, Nespresso, takken rapen, mijn boek uitlezen, zonnebankje, kortom genieten van de leegte en de stilte. Annemarie is in haar atelier van alles aan en het doen en ik doe simpelweg niks. Hoe fijn is dat…want ik ben moe. Bekaf, moe van vijf dagen per week Hilversum, moe van een soort van spanning rondom alles wat met Corona te maken heeft. Moe van het feit, dat contacten zo gek verlopen. Dat je die mens, die stikt van verdriet niet even in je armen mag nemen. Dat je die collega die even niet meer kan, niet even een hand op de rug kunt leggen. Kortom moe, omdat we op de een of andere manier, het nog niet voor elkaar hebben in onze wereld, om Corona te weren. Om een antwoord te geven, op dit onbestemde, bijzondere virus. En respect voor iedereen die keihard werkt, om de effecten van dit virus in te dammen. En wij, en ik, wij doen ons best, door onze verantwoordelijkheid te nemen. Door afstand te houden. Zorgvuldig te zijn over en weer. En dus is dit weekend gewoon mijn weekend. Met straks een mooi glas, zomaar om van te genieten. Met de krant, de bladen, de boekjes. Lekker wat takken rapen in de tuin, de kerstboom die een pak op zijn donder heeft gehad van de storm deze week, weer even goed in de grond zetten, en verder niets dat indrukwekkend is of lijkt.

En als ik dan in deze stilte mag zijn. De helleborus zie die zo mooi wit, mijn tuin bijna verlicht, het mooie groene gras zie, en als ik dan de laatste bladeren weghaal en alle bolletjes de grond uit zie komen, dan weet ik dat het voorjaar er aan komt. En voorjaar betekent buiten zijn, met een dikke trui aan, mijn Nespresso op de stoel buiten drinken. De tafel waar groene aanslag op is gekomen, lekker schoonschrobben, de auto weer wassen achter, de grasmaaier een beurt geven en dan lekker weer aan de bak de hele zomer. Ik geniet al op voorhand. Deze week in Hilversum iets meer lucht, waardoor mensen weer tijd hebben voor een praatje, een gesprekje, een woord, een beetje aandacht voor elkaar. Fijn, het is fijn, en ik weet dat het gek klinkt, omdat vele mensen boos zijn, om die avondklok, of die ene persoon die nog maar op bezoek mag komen per dag. Maar met die boosheid kom je niet zo ver volgens mij. En met die boosheid maak je het ook voor jezelf niet zo leuk. Dus probeer eens om je heen te kijken, naar de plek waar je zit, je woonkamer, je tuin, je ….vul maar in. En geniet van wat het is. Wie het kleine niet eert…zij mijn moeder altijd. Ja daar is ze weer, die bijzondere vrouw, al ruim 18 jaar geleden overleden, ongekend wat een tijd.

De komende week komen er nieuwe bomen, voor op de bomenweide. Familiebomen, vriendenbomen, vul maar in…mooie momenten van ontmoeten liggen voor ons. De komende week gaan we elkaar wat meer rust geven, af en toe een dagje niets, een wandeling over de begraafplaats met iemand, met wie je toch een gesprek wilt voeren. Buiten zijn, ontspannen zijn, geen grote doelen deze week, kleine stapjes vooruit. Doe maar met me mee, geniet van het kleine, het stille, het simpelweg er zijn. Heb een mooie rustige week. En blijf voorzichtig, nog even. Ramses zingt ‘we zullen doorgaan…’. En we gaan door. Jij, en ik, wij, allemaal. Dag!