De hoogste tijd!

Het is de hoogste tijd, om weer eens een blog te schrijven. Mijn leven is de afgelopen weken, ook tijdens de vakantie, gevuld geweest. Mijn hoofd is vol indrukken, ervaringen en vooral heel veel prachtige momenten. Een soort treintje vol rijkdom rijdt op dit moment door mijn leven heen, en weet je, ik zit zelf op de bok, ik mag sturen en stoppen en bovenal intens genieten. Al weken wil ik een blog schrijven, en nu dit weekend, met telefoondienst zit ik al heel vroeg met mijn Nespresso en heel veel rommel om me heen aan de keukentafel. De tuin is al 'open' overal liggen kussens, de zon schijnt, de tuinhekjes zijn open, het atelier staat open. Het is nu al fijn en de dag is nog maar net begonnen. Wat is er veel gebeurd. Zo heb ik in mijn vakantie gecoacht, gefietst, op en mijn eigen fiets en op een elektrische fiets in Duitsland (en het ging lekker zeg op een elektrische, ik ben wel om). Ik heb gewandeld, geklommen, ben uitgegleden, heb gepraat, ontmoet, wijn geproefd (stel je voor dat deze zou ontbreken), verschrikkelijk gelachen, me zorgen gemaakt, herinneringen opgehaald, kortom in twee weken vakantie, heb ik ongeveer ervaringen voor zes weken opgedaan. Maar ook heb ik zomaar niks gedaan. Urenlang voor me uit zitten staren, een onkruidje weg trekken en nog een Nespresso nemen en door de tuin lopen. Ook heb ik nog gedanst en me gerealiseerd, dat mijn rug meer zeer doet, dan goed voor me is. Dus heb ik gisteren kennis gemaakt met mijn nieuwe huisarts en wordt er dinsdag bloed geprikt en komt er een rugfoto en een bekkenfoto. Fijn wel, want paracetamol is mijn vriend geworden en ik heb zelfs medicijnen tegen de krampen gekregen, een medicijn dat ik nog kende van vroeger. Gek. En nu op deze mooie zaterdag zit ik heerlijk hier aan tafel. De wasmachine draait, de krant ligt klaar, de tuin is al gemaaid en ik ben klaar voor alles dat komen gaat. 

Ooit in mijn leven wilde ik heel graag moeder worden. En ik was er van overtuigd, dat ik een Basje van Loon op de wereld zou zetten. Zo'n jongetje uit de pindakaas reclame, beetje blond en vooral heel ondeugend. Zo'n jongetje dat je hart steelt en je hart raakt, en een beetje stout is, maar wel iedere keer weer je gevoelige snaar weet te raken. Welnu, een lang verhaal, maar Basje is er nooit gekomen. Vrouwen met kinderen passeerden in mijn leven en nu ben ik gewoon bonus moeder. Van twee prachtige meiden. En hebben we vrienden, die jonger zijn, met prachtige kinderen. En hier zie je me met twee prachtige meisjes hier in Nieuw-Vossemeer. Gisteren waren zij hier op bezoek, tekenen, steentjes verzamelen, de kindertrommel met snoepjes op tafel (ja ik weet het, het is niet goed en gezond) en een show met muziek en dans. Geweldig, en natuurlijke patatjes eten en broodje knakworst. Ik hou ervan. En als ik dan zo'n foto zie, dan denk ik, ach ik word dan wel geen moeder, maar met een beetje mazzel nog wel een keer oma. En als ik mijn vriendinnen hoor, die oma zijn, of mijn collega's, dan is dat rijkdom in optima forma. En anders, dan geniet ik van dit soort mooie bezoekjes, hier gewoon bij mij in de tuin. 

En ondertussen luidt de kerkklok. Rina is overleden. De hulp van onze meneer pastoor, en hij is erg verdrietig. Hij organiseert vandaag een herdenkingsdienst speciaal voor haar, om half elf. Hij zal zelf voorgaan. Ach zo bijzonder, hoe dit soort verhalen ook ons hier bereiken en ook raken. Zo'n oude man, die verdrietig is, zijn verhaal komt vertellen en een kaartje met haar afbeelding komt brengen. En terwijl de kerkklok vervaagt besluit ik, om toch even achter in de kerk te gaan zitten. Heel stilletjes en klein, om hem te mogen horen. Een korte dienst, mijn telefoon op zacht, zodat ik de kerk uit kan lopen als deze gaat. En terwijl ik dit schrijf, zie ik hier de hangbrug uit Duitsland, waar Annemarie en ik overheen zijn gelopen. Prachtig, spannend en mooi, eventjes eng, maar dan is het voorbij. Wij hadden een vakantie, heel kort in het Moezelgebied, in Beilstein, wij proefden Rivaner en Riesling wijnen en dit beviel goed, meer dan goed zelfs. Wij fietsen, wandelden, klommen, en genoten. Een vakantie dichtbij huis en zo fijn. Zo ontspannen. Heerlijk. Ik merk, dat ik steeds meer lijk op mijn vader. Die wilde eigenlijk niet weg, hij vond zijn eigen plek zo fijn, hij was zo intens gelukkig. En ik merk, dat ik dit ook zo voel. Het hier zijn, het rommelen rond en in mijn eigen huis en tuin, is heerlijk. En stel je voor dat ik straks die elektrische fiets heb, dan fiets ik gewoon 80 kilometer op een dag, ontdek ik de mooie omgeving en dan vergroot ik toch dagelijks mijn gezichtsveld. Dan verruim ik mijn blik. En zal mijn wereld altijd groter zijn dan mijn eigen achtertuin. Sowieso zal mijn wereld groter zijn. Door al mijn ervaringen in Hilversum, door al die mooie ontmoetingen daar. Gesprekken over leven en dood, gesprekken met mensen, die me raken. Gesprekken vanuit verbinding. Zo mocht ik deze week twee keer geïnterviewd worden, een keer over de Bosdrift en het hergebruiken van materialen en middelen, het inzamelen van borden, kopjes en glazen om daar te gaan gebruiken. Een prachtig verhaal, want hoe leuk zal het zijn, als je straks bij ons komt en je krijgt thee of koffie uit zo'n mooi oud kopje met roosjes, net zoals je oma die gebruikte, een beetje chique, maar dan een beetje sleets, het kopje vertelt een verhaal, een verhaal van een leven. Ook de oude deuren, die we vonden in het pand, worden weer opgehangen, soms in een combinatie, die niet helemaal klopt, maar nu weer wel. Het is net het leven zelf, soms komen mensen samen, die heel verschillend zijn en toch klopt het, toch sluit het goed aan. En zo is het ook met die deuren, met die oude piano, met dat oude sleetse perzische tapijt. Een tapijt vol voetstappen en indrukken, en als iemand zijn leven voorbij is, verhalen we over die mens en de stappen die hij of zij gezet heeft in zijn leven. En dan neem je nog een slokje wijn, uit dat mooie wijnglas, dat mooie kristallen wijnglas. En dan maakt het niet uit, dat mijn glas wat kleiner is en die van jou wat groter. Het is net als het leven zelf. Mijn auto is wat ouder, de jouwe wat groter, maar dat is niet waar het over gaat. Het gaat over hoe je het samen doet in dit leven. En wat jij er van maakt of hebt gemaakt. Dus het inzamelen van oud serviesgoed is veel meer dan het inzamelen zelf. Het is een nieuw verhaal maken in dat prachtige pand aan de Bosdrift, het is het leven teruggeven wat we doen met elkaar. Mooi he, als dat je werk mag zijn. En het andere interview mocht ik hebben in het Yardenhuis Zuidoost. Grappig, de hele documentaire van Paul Rigter, ging over de realisatie van dit huis, althans dat was het vertrekpunt. En ik, ik was er nog nooit echt geweest. En hoe leuk, toe ik er kwam, dat ik werd rondgeleid, door mijn lieve collega Peter, een soort 'welkom terug' en dat ik hartelijk werd ontvangen. En hoe fijn was het, toen ik terug kwam in Hilversum en dacht 'ik ben weer thuis'. Mooi hoe het leven zelf deuren voor je sluit, en hoe jij nog eens omkijkt, glimlacht, herinnert en weer verder gaat. Dat is leven, omzien in verwondering, herinneren en dan weer doorgaan, er gaan nieuwe deuren open...met prachtige vergezichten, met mooie wandelingen en vooral met nieuwe ontmoetingen...heb een mooi weekend, de zon schijnt, geniet ervan....

Ongekende stilte

 

Goedemorgen, en met een goed gekleurd hoofd, door de prachtige fietstocht op Schouwen Duiveland gisteren samen met mijn nichtje, jawel gewoon 50 km ongetraind op de teller gezet, is de stilte nu ongekend. Het is net acht uur geweest, woensdagochtend en ik ben (nog even) alleen thuis. Straks is de stilte weer voorbij, maar nu, wordt deze hooguit verstoord door de Nespresso machine. Toen ik vanmorgen wakker werd, rook ik een gierlucht, en daarmee was mijn herinnering aan de boerderij weer daar. Daar moest je soms door de polders naar school fietsen en dan rook je overal die indringende gierlucht. En vanmorgen was dat eventjes ook hier. Het lijkt nu weer weg, en doet me eigenlijk glimlachen, want ook dit hoort bij wonen op het platteland. Gisteren fietsen nichtje en ik, vanaf Schuddebeurs richting Zierikzee, en genoten we ook van die rust, de stilte, nog niet zoveel fietsers, en fietsen we weg van de toeristen. En wat ons opviel, was de vriendelijkheid van de mensen. Een oude dame, kwamen we wel een paar keer tegen, zij op haar elektrische fiets, wij op onze gewone Koga fietsen, en toen ik foto's stond te maken, sprak ze me aan. Mooi hoe je met volslagen vreemden zo leuk in gesprek kunt gaan. Past ook wel bij mijn nichtje en ook wel bij mij. Wij praten wel gemakkelijk met vreemden, we maken contact en groeten een ieder. Leuk om te zien, wat de ander dan doet. Bijzonder ook om te zien, dat sommigen niet groeten, of geen gedag zeggen. Gelukkig zijn er maar weinig mensen, die niks tegen je zeggen. Ik hou van een gesprekje zomaar, in de winkel, op de fiets, een glimlach, een groet, het maakt je dag steeds weer een beetje leuker. Welnu gisteren was een dag vol weldaad, een prachtige dag. En toen we thuiskwamen hebben we heerlijk gegeten, Annemarie had lekker gekookt, en buiten in de tuin nog lang gepraat, over honden, over fietsen, over alles wat dit leven ons te bieden heeft. Heerlijk. Fijn, om dan met mijn nicht zo samen te zijn. En al fietsend constateerden wij, hoe fijn het is, dat wij elkaar nog hebben. En dat voel ik oprecht zo. Dat stukje 'alleen' zijn, zonder familie zijn, is wel een gevoelig stukje in mij. Het gemis voelen van mijn ouders. En uiteindelijk ook het accepteren dat alles is zoals het is. Vrienden mag ik hebben, ik mag me omringen met liefdevolle mensen, ik mag prachtige mensen ontmoeten en coachen, ik heb een geweldig lief team. En ik heb mijn nichtje. En jawel, gisteren hebben we besloten samen een keer onze andere nicht, in Middelburg te bezoeken, gecombineerd met een fietstocht in die omgeving. Dus ja, dit is wat het is. En het is goed. Ik ben tevreden met alles wat er is. Met mijn leven, het afgelopen weekend waren de meisjes hier, en was het een intens liefdevol weekend, waaruit maar weer blijkt, hoe verbonden we zijn, door al die jaren heen. Ik voelde me bonusmoeder in optima forma. Haha...ik bonusmoeder. 

Ergens achter de dijk, lag een prachtig natuurgebied met een uitkijktoren. En gek is, hoe ik altijd bouwwerken fotografeer. De constructie, van beneden naar boven. En ik deed het gewoon weer. Ook maakte ik doorkijkjes, naar de werkelijk prachtige omgeving. En wat ik vooral deed was intens genieten. Van het rustig fietsen, het zomaar samen praten, en stoppen waar we wilden stoppen, het genieten van de kleine dingen, maar vooral ook van de schoonheid van ons Nederland. En in het bijzonder van Zeeland. Wat hou ik toch van Zeeland. 

Mooie foto he. Gisteren kwamen we er achter, dat zowel mijn nicht als ik erg houden van hout, van houten constructies en bouwwerken. En we gaan kijken of we in het najaar een cursus houtbewerken, of houten meubels maken, kunnen gaan volgen. Nichtje had iets gevonden in Goes. Lijkt me geweldig. En later ga ik een cursus volgen waarbij ik bijvoorbeeld houten beelden kan maken, met zo'n gutsmes ofzo. Heb ik ooit mogen doen bij handenarbeid op de HAVO, een lepel gemaakt uit een stuk hout. Ik vond en vind het geweldig. Dan maken we werkelijk van het atelier een werkatelier, voor Annemarie en voor mij. Ik zie het al voor me, een gezellig werkatelier. De hond in de mand, bij het haardvuur, en ik maar timmeren. Haha, ik heb nog wel dromen, maar die zijn heel dichtbij. Die zijn realiseerbaar en klein. Dichtbij huis, in en rond dit mooie huis. Gisteren heeft Annemarie de goot nog mooi geschilderd, en de kleine beschadigingen na de wateroverlast bijgewerkt. Dus onze achterpui ziet er prachtig uit. Trots op ons werk. Ik kreeg een bericht van een voor mij onbekende dame, die mijn blog leest en we gaan elkaar ontmoeten. Mijn woorden van 22 juli jl. hebben haar geraakt. Prachtig toch. Hoe je door een tekst, een zin, een verhaaltje soms, elkaar mag ontmoeten. Ik hou erg van dit soort spontane reacties. Ik ben blij dat mijn blog voor veel mensen, een stukje afleiding, of ontspanning is. Terwijl ik eigenlijk gewoon schrijf, over mijn leven. En schrijf omdat ik het fijn vind, om te schrijven. Soms maak ik een foto en denk ik, oh die is mooi voor mijn blog. Omdat ik graag deel, en van delen houd. Ik realiseer me, en dat bevestigde mijn nichtje gisteren ook weer, dat mijn ouders mij geleerd hebben te delen, op onze boerderij was altijd plek voor iedereen. Als het even niet goed met je ging, of als je even in de zorgen zat, of als je ziek was, of vul maar in, er was een plekje voor jou. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan Jan Smit 'er is een tuintje in mijn hart...' en hij zingt dan, 'maar alleen voor jou' en mijn tuintje is wat groter. En mijn tuintje is voor veel mensen, om samen te praten, te dansen, te huilen en te lachen. Om te genieten van dit mooie leven, en ook van dat mooie gesprek, of soms van die stilte in mijn tuintje...net ging de telefoon, en ik heb hem laten gaan, want het is zo fijn stil nog hier...ik geniet nog even door, ik wil nog niet uit deze stilte komen...

Dus wil je soms even stil zijn, samen met mij, of wil je in gesprek of wil je zomaar niets, dan weet je de weg en zoals ik tegen Monique zeg 'kom maar achterom'. Haha, dat was ook zo op de boerderij. De voordeur was voor rouw en trouw. De achterdeur was er voor jou. En hier, in Nieuw-Vossemeer is dat ook zo. Het voelt goed om hier te zijn. Ik ben simpelweg gelukkig. En ik neem je graag hierin mee...

Half twaalf donderdagochtend...

En vandaag is het de verjaardag van Oma van Loon, zij is geboren op 22 juli 1900 en is uiteindelijk 91 jaar geworden. Gek, ik zie deze datum en denk even aan haar. Ik denk niet zoveel aan mijn familie merk ik, even los van mijn ouders, daar ben ik wel mee bezig, met grote regelmaat. En op een fijne manier. Mooie herinneringen, die ik terugzie in mijzelf, en soms door een klein voorwerp, ook in mijn huis hier. Op deze mooie stille en lekkere donderdagochtend, zit ik aan de tuintafel in Nieuw-Vossemeer. Twee vrije dagen liggen voor me. En dan wandelt zomaar mijn buurman Jan even de tuin in, vanavond gaan we een steiger opbouwen en gaan we de achtergevel schilderen. Fijn, want hij heeft alle spullen, en we mogen zijn steiger lenen. Het komend weekend staat in het teken van lekker bezig zijn in en rond het huis. Heerlijk. En bijzonder om steeds weer te ervaren, hoe anders mijn leven is geworden, sinds ik hier woon. De tuin, de stilte, mevrouw Groen, een wandeling naar de Spar, een simpel bestaan, maar oh zo fijn. Was ik vroeger misschien wel onrustig, wilde ik naar een terras, om mensen te zien, om buiten te zijn, hier wil ik bijna niet naar binnen, ben ik altijd bezig in de tuin. Zie ik prachtige bloemen, hoor ik vogels, zie ik kleuren, ruik ik geuren, kortom genieten. Meer dan genieten en eigenlijk van de kleine dagelijkse dingen. 

En ondertussen laat ik je hier wat prachtige foto's zien van de zolder in het Bosdrift gebouw. Puur, ruw, rauw bijna, ongepolijst. Die zolder vertelt je een verhaal, vertelt over het leven van de Bosdrift. En dat is wat we aan het doen zijn met elkaar, we vertellen over het leven. We laten zien, wat er door de jaren heen, hier is gebeurd. Prachtig. Gek wat ouder worden met me doet. Ik coach, ik begeleid, ik deel, ik ontmoet, ik ben wie ik ben. Niks meer en niks minder. Ik hoef me niet meer groter voor te doen dan ik ben. Een gewoon meisje, met een prachtig leven. Een leven vol ontmoetingen, met bijzondere en mooie mensen. Mensen komen naar me toe en ik ga naar mensen toe. Ik krijg een boek, een kaarsje, een lichtje, een glimlach, en ik ontvang. Simpelweg ontvangen, en geven zoals mijn moeder het me leerde 'je geeft niet, om iets terug te verwachten, je geeft omdat je wilt geven'. Mooi, hoe al deze wijsheden samenvallen en samen komen. En hoe dit ervoor zorgt, dat er balans is. Zo ook bij mijn Uitvaartstichting, we zijn op weg naar iets heel unieks, we zijn er al mee bezig. Met elkaar, met al die mooie verschillende mensen, met verschillende achtergronden en karakters, doen we iets heel moois. En als het schuurt dan mag dat ook, daarna glanst het weer, soms nog wel mooier. Het aanraken, het aantikken maakt dat het de moeite waard is. Zo ook afgelopen week. Het gesprek met een afvaardiging van de Ghanese Gemeenschap in Amsterdam Zuidoost. Bijzonder om daar weer te mogen zijn, en elkaar weer te mogen ontmoeten. Elkaar niet goed verstaan, en uiteindelijk elkaar weer heel goed begrijpen. Meer respect dan ooit, ontstaan door mijn opmerking in de documentaire 'die man is gek'. Boosheid, onbegrip en uiteindelijk respect. Mijn ontmoeting weer met Paul, fijn. Samen hebben wij een avontuur beleefd, ruim zes jaar lang, en het resultaat de documentaire 'Dood in de Bijlmer' is een bijzonder document in de tijd geworden. Voor mij persoonlijk, door de rol van mijn vader in deze film. Voor anderen, omdat het document laat zien, hoe onmachtig we soms zijn om elkaar goed te begrijpen in onze samenleving. En deze documentaire heeft een prachtige spin off voor mij als mens. En hierdoor krijg ik bijzondere vragen, soms een coachvraag, soms iets heel anders, een tentoonstelling openen, een expositie bijwonen, kortom, wederom worden deuren geopend, die normaal niet voor mij geopend zouden worden. En weer voel ik die dankbaarheid. Overal doorheen. 

En vandaag is een dag, zoals deze foto. Ik zie zoveel, ik ervaar zoveel en heb werkelijk nog geen idee, waar dit naar toe zal gaan. Wat hieruit voort zal komen. En het mooie is, dat geeft ook niet. Vandaag is mijn dag, mijn dag die mag stromen zoals deze komt. Een gesprek hier in de tuin, met iemand die ik wellicht mag gaan coachen. Leuk, coachen hier in Nieuw-Vossemeer. Dat wordt uiteindelijk mijn vertrekpunt, vanuit dit huis, deze plek ga ik mensen begeleiden, naar een nieuwe bestemming. En terwijl ik dit schrijf, zie ik vlinderstruiken in drie verschillende paarstinten zachtjes bewegen. De grote paarse gladiolen, paars met wit, staan erbij, en de tuin straalt harmonie uit, in alle opzichten, rust en soms ook onregelmatigheid. Het komt zoals het komt, het stroomt zoals het stroomt. Toen ik deze foto kreeg van Michael, de man die een prachtig filmpje maakt van de bouw van de Bosdrift. Waarbij je geleidelijk aan, het pand ziet ontstaan en verworden tot mijn droom, tot mijn plek in de funeraire wereld. Toen ik deze foto zag, zag ik zoveel meer, ik zag licht en diepte, ik zag oud en nieuw, ik zag vergezichten en veel mogelijkheden....en zo wil ik graag naar het leven kijken. Ik geloof erin, en ik geloof heel erg, dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan. En dat ik mee mag bewegen. En bovenal geloof ik, dat het goed is. Het is werkelijk goed zoals het is. Vandaag, morgen en ooit. Ik laat het los en het komt goed. En alles in mij ervaart dit zo. Gek om de blog nu te eindigen, maar ook dat is goed. Het is een mooi moment, een mooie dag, het begin van heel veel meer. Kijk maar....

Gute Morgen, gute Morgen, gute Morgen Sonnenschein...

Goedemorgen. En met dit liedje in mijn hoofd en de herinnering aan een super leuke avond een paar weken geleden alweer met de collega's van Annemarie, begint deze zondag. De zon echter laat zich nog niet zo goed zien, maar dit liedje is niet meer uit mijn gedachten geweest, na die prachtige avond en ochtend met de collega's van Annemarie. Heerlijk soms is het er opeens in de auto en dan zing ik heel hard mee, soms een Nederlandse versie, maar de vrolijkheid spat er van af. En ik zie steeds weer al die leuke vrouwen voor me. Werken met fijne mensen, is zo ongekend veel waard. En zo ervaart An dat en zo ervaar ik dat in Hilversum. Je raakt aan elkaar en elkaars bijzonderheden, of eigenaardigheden gewend, soms is er wel iets dat schuurt, maar ach alles wat schuurt gaat glanzen en wordt uiteindelijk mooier. 

En gisteren waren wij bij Arie en Fransje in Rotterdam, voor een prachtige lunch, op hun terras met uitzicht op de Maas. Heerlijk, de Waterbus naar Dordrecht, de geel zwarte taxiboten, maar ook vrachtschepen, kano's, sloepjes en nog veel meer vertier op het water. Een unieke plek met unieke vrienden. Al 35 jaar en dan voel je, hoe snel de tijd gaat. Ik was een jaar of 28 toen ik hen mocht ontmoeten, en het is altijd leuk geweest. Het gesprek, de etentjes op bijzondere plekken, het samenzijn, het delen, kortom, de basis voor een vriendschap en dit zal nooit meer veranderen. 

Dit weekend is een lekker rustig weekend, de rust van Nieuw-Vossemeer, een wijntje met de buren vrijdagavond, gezellig. De tuin, wat gerommel in die mooie tuin en telefoondienst, ook best fijn weer. De ondernemers even aan de lijn. Dit alles na een meer dan intense week, of paar weken eigenlijk, het overlijden van Mark, een oud collega, zijn afscheidsdienst in Alkmaar, de radio opname voor Op weg naar morgen, een cursus, twee gastcolleges, een dag levenskunst, en natuurlijk de uitzending van de documentaire 'Dood in de Bijlmer' op NPO2 afgelopen maandag. Een ongekende hoeveelheid reacties, intense reacties en veel herinneringen, aan wat ooit was. En mooi is, dat met deze uitzending, dit boek voor mij nu ook echt dicht is. Het was al verworden van een intens stevig boek tot een prima boek, om nog eens door te bladeren. En nu, nu is het boek dicht. Soms is het goed ook dingen af te sluiten. Als ik nu naar een foto van mijn vader kijk, glimlach ik alleen nog maar, omdat ik zoveel van hem hou. Maar het doet geen pijn meer. Mijn neef stuurde me een prachtige foto toe, van mijn vader in jonger jaren. Een heerlijke man, en die man is altijd gebleven. 

En als ik naar deze foto kijk, dan glimlach ik. En ondertussen ben ik ook weer verder gegaan. Met hem in mijn hart. Mooi hoe je als mens, dingen, herinneringen een plek kunt geven. En hoe je verder kunt gaan, hoe sterk en weerbaar we zijn in ons leven. En ik merk aan mijzelf, dat ik bladzijdes omsla, soms nog een keer terugkijk, maar het ook laten kan. En dat gevoel is fijn. En ik leef vooral in het nu. Dit komt ook, door de werkelijkheid, door het feit, dat het voor sommige mensen, zomaar opeens voorbij is, denk aan Mark, denk aan Evelien, aan Loes, aan Jan, aan Cees, aan mijn moeder, aan al die prachtige mensen die niet meer hier bij ons zijn, door ziekte, en voor wie het leven veel te vroeg ophield. Dus Carpe Diem, of pluk de dag, is mijn motto nu. Genieten, lief zijn voor elkaar, zo'n tekst die nu bij me opkomt is 'heb het leven lief...' en dat is wat ik doe. Zorgzaam zijn voor diegenen om me heen. Maar ook nuchter blijven, en me niet meer zo vreselijk verbinden aan bijvoorbeeld een werkomgeving als vroeger. Want het loslaten doet pijn, en terwijl ik dit schrijf denk ik aan een gedichtje, dat vaak voorkomt op een rouwkaart 'niet het loslaten doet pijn, maar het afgesneden zijn'. En ik realiseer me, dat als je elkaar niet meer dagelijks ziet, of niet meer ziet, deze pijn gewoon een plekje krijgt. En ook dat is goed, want het leven is er om geleefd te worden. En jij bepaalt hoe en in welke vorm. 

Lieve mensen vandaag een dagje met de telefoon in de broekzak, en de planning dichtbij. De tuin in het vooruitzicht, samen zijn met Annemarie. Hoe heerlijk. Niks meer en niks minder. Gek, hoe mijn leven hier veel meer in balans is, ik zeg het zo vaak, dan vroeger. Ik hoef er niet zo nodig meer uit, het is goed zo. De tuin, de rust, de stilte, de vogels, het is goed zo...ik wens iedereen een goedemorgen, een mooie goedemorgen. Een dag voor jezelf, of voor jou en je geliefde, een dag met een goed boek, een lekker ontbijtje, een Nespresso of een glas champagne, kies zelf maar. Het kan er allemaal zijn. Dank jullie wel voor alle prachtige reacties op de documentaire, op mijn vader, op mijn eigen stukje in de film. Dank je wel, ik was er een beetje stil van. Dank je wel Paul, en John, en Majid, dank je wel Yarden. Het is goed zoals het is. De nieuwe deur is al een paar jaar geleden open gegaan, en het vooruitzicht is geweldig. Hilversum, Nieuw-Vossemeer, ach wat een rijkdom, wat wil ik nog meer. Ik ben gelukkig...en draag het mee, ongeacht waar ik zal gaan, ik draag alles mee...en weet je, het voelt niet zwaar, het is goed zoals het is. Het leven heeft het gewoon geregeld voor me, bedankt!

Een beetje verdrietig....

En als er een foto is, die me raakt, of die symbool staat voor mijn relatie met mijn vader, dan is het deze foto. Een impressie uit de documentaire 'Dood in de Bijlmer' gemaakt door Paul Rigter en a.s. maandag 5 juli om 20.25 uur te zien bij 2DOC op NPO2. En deze foto maakt me niet verdrietig, maar ik zit zomaar te kijken naar de tv, alleen in de woonkamer, het miezert buiten en een oud collega, bijna vriend, is gisterenavond overleden, pas 45 jaar jong. Maandag is zijn uitvaart, en deze mag ik verzorgen, begeleiden, samen met Jolanda, mijn vriendinnetje, een co-productie, een eerbetoon aan een bijzonder mens. En weet je, op dit soort momenten, vier ik het leven, omdat hij, Mark, dit zo graag gewild heeft. Dat je het leven viert, dat je emoties voelt, dat je los laat en verder gaat. En dan opeens is deze foto daar, van de man van wie ik zielsveel hou, nu, toen en ooit. En deze foto raakt me, juist door die blik vol liefde. Dus ik kijk verder naar de tv, het gaat over verlies van mensen, door dementie, alzheimer, mensen die nog bij je zijn, maar zo anders worden, de emoties rollen door de kamer. En ik, ik voel maar gewoon. Ik denk aan mijn vorige partner, mijn vorige vriendin, die nu in een zorginstelling woont en alzheimer heeft. Ingewikkeld, verdrietig en pijnlijk. Ik voel het, ook al is het lang geleden dat wij samen waren.  Het mag er zijn...de hemel huilt een beetje, en ik, in stilte huil een beetje mee....ik laat los, ik herdenk, herinner, voel en leef. En weet je, dat laatste woordje, ik leef, doet me beseffen, dat leven soms een beetje zeer doet. Door een herinnering, door een afscheid, door een tekst, door een gedicht, door jou, of...gewoon zomaar, omdat het leven ook raakt, en omdat je als mens voelt, dat je emoties rollen van 0 naar 10 en terug, en alles wat daar tussen zit...en nu vanavond, een 7 denk ik, soms een 8, of zelfs een 9 en soms een 3, gemiddeld, een 7tje...Het doet me denken aan het thema eenzaamheid, daar ben ik mee bezig, met een van de mensen die ik mag coachen,  eenzaam zijn, alleen zijn, en hoe vindt je nu die vorm, die past, waarbij die eenzaamheid er is, maar het niet meer van je overneemt...en daar hoort ook verdriet bij. En ondertussen hoor ik een piano, en realiseer ik me, dat de Uitvaartstichting Hilversum vanaf volgende week een piano heeft in de aula op de Zuiderhof. Fraai toch...muziek, het tikt je aan, toen Gert-Jan vanmiddag in die pianozaak piano ging spelen, genoot ik van zijn blik, zijn handen, zijn manier van zijn. Stoer en zacht. En dat kwam allemaal door die piano en terwijl ik hier aan denk, verandert mijn verdriet, mijn gevoel van een 7 naar misschien wel een 9. En met die wetenschap, dat Noah morgen zijn gitaar meeneemt, we muziek gaan maken in De Einder, voelt mijn verdriet zo anders. Wordt het langzaam weer geluk, en beweeg ik mee, op de stroom die voelen heet...slaap zacht allen!

'Kan ik iets voor je doen, kan ik iets voor je zijn....'

 En deze zin, die schreef ik net aan een vriendin. Hoe mooi als iemand je zomaar deze vraag stelt, waarom? Omdat je het soms zo nodig hebt, dat iemand gewoon even iets liefs tegen je zegt. Of aan je vraagt, of ze je ergens mee kunnen helpen. Ik vind het fijn, en lastig soms, omdat ik het liefst zelf altijd de regie wil houden. En aan de andere kant, soms is het zo fijn, om even tegen iemand aan te praten, met iemand te mogen zijn. Even te mogen leunen. Het is woensdagavond, ik zit lekker aan de keukentafel. Zonder Nespresso, met een prachtig glas witte wijn en een glas bruisend water. Net lekker even in de tuin gewerkt, wat makkelijks gegeten, beetje mie, gewoon lekker. En nu, eventjes niks. Beetje sproeien in de tuin, omdat ik hier en daar wat graszaad heb gezaaid, en even wat water er aan toe wil voegen. Goed nat houden stond er op, dat doe ik dus...haha. Lekker deze avond. Morgen mijn vrije dag, tweede vaccinatie, met mijn oude dame naar de kapper, en een rondje rond de vijver in de rolstoel, boodschappen doen voor het weekend, kortom, genoeg te doen. Fijn. Nu doodse stilte hier, en in de tuin een weldaad aan kleuren. Prachtig. 

 En als je me nu vraagt waar ik deze mooie plant vandaan heb, geen idee. Maar ze zijn werkelijk prachtig, mooie paarse klokken, geen idee ook hoe deze plant heet. Maar deze staat in de border bij het atelier. Genieten. Vandaag was een mooie dag, een dag met een gouden randje, door een gesprek met Judith, door de verdwaalde meneer, die zijn vrouw niet meer kon terugvinden op de begraafplaats (zij was vrijdag jl begraven). Intens, en ik liep met hem mee en bracht hem weer bij zijn overleden vrouw. Het raakte me, de hele dag raakte me. En nu zit ik hier lekker stil te zijn, niks te doen, anders dan een blog schrijven. Een blog voor jou, voor iedereen. Gek hoe het begrip 'voor iedereen' door de situatie in Hongarije, opeens weer in een ander daglicht komt te staan. Hoe fijn het is, als je mag zijn wie je bent, mag houden van wie je wilt, mag liefhebben die je wilt liefhebben, en dat het gewoon simpelweg goed is. Een glimlach omdat ik dit zeg, Anita van Loon, en me vrijer voel als een vogel, op dit moment in mijn leven. Heerlijk gewoon. En daardoor nog dichter bij mijn hart dan ooit. Een levenskunstenaar, zoals mijn vriendinnetje Monique me soms noemt. En zo voelt het ook. En vaak denken mensen dat alles me dan dus makkelijk afgaat, en dit is echt niet zo. Ook ik, ook wij hebben tegenslagen soms. En vaak is dit pech, een schade, iets wat kapot gaat, of niet goed gaat, maar dat is allemaal niet zo belangrijk. Dat gaat allemaal over buitenkant zaken. Het allerbelangrijkste is hoe je je voelt. Ben je gelukkig, en gezond, ben je blij met iedere dag, sta je gewoon op, om een uur of vijf in de ochtend, en zit je mee te zingen in de auto, om half zes. Ik wel, soms zie ik mensen wel eens kijken naar me. En natuurlijk oordelen over me, of denken 'die is gek' en misschien is dat wel zo. Maar vandaag, een bouwvergadering in de Bosdrift, zien hoe de contouren ontstaan van het gebouw, waar ik zoveel om ben gaan geven. Omdat ik voel, dat dit gebouw ook ons bestaan als Uitvaartstichting een nieuw elan gaat geven. Omdat we hier hele mooie dingen gaan doen met elkaar. Omdat we hier veel warmte en aandacht kunnen geven, aan die mensen die dat nodig hebben. Aan die meneer die verdrietig verdwaalde en zijn vrouw niet meer kon vinden, of aan die mevrouw die iedere dag even langs haar man fietst. Niet eens meer afstapt, alleen hallo zegt en weer doortrapt. En misschien komt die mevrouw straks wel even binnen in onze wachtkamer tweede klasse, voor een kopje thee, een praatje, of zomaar even wat aandacht. En hoe mooi, dat wij er gewoon mogen en kunnen zijn. Wij van de Uitvaartstichting Hilversum. Mooi he...

Mooi he, onze eikenblad hortensia, vol prachtige grote bloemen, trossen bijna. Een schitterende plant, die volop groeit en bloeit hier in de tuin. Gek hoe ik ben verworden tot een ander mens, sinds ik hier woon. Ik hou van tuinieren, van bloemen en planten. Ik verdiep me in het snoeien ervan, probeer nieuwe bloemen te zaaien en uit te zetten en ik hou van de prachtige kleuren. Paars, blauw-rode borders, geweldig vind ik het. En af en toe een mooie diversiteit aan kleuren. Grappig nu ik dit woord gebruik, ik word maandag geïnterviewd voor de EO omdat op 5 juli a.s. de documentaire wordt uitgezonden op NPO2. Een interview over rouw en verlies, over de verschillende manieren van rouwen. Ter voorbereiding op de uitzending van de documenten Rouwen in de Bijlmer op 5 juli. Dit interview zal worden uitgezet via social media. Gek, hoe mijn vader ook nu weer gewoon met me mee doet en hoe heel Nederland kan zien, hoeveel wij van elkaar houden. Hij blijft altijd bij me. Echt altijd. Gek, hoe mijn leven bij Yarden me zoveel liefde heeft gebracht voor de wereld van afscheid, rouw en verlies. En hoe ik vind, dat wij nu, alles wat ik heb mogen leren in mijn leven, uit mogen en kunnen dragen bij onze prachtige Uitvaartstichting in Hilversum. Alsof alles zo bedacht is ooit. Alsof alles samenkomt en dit maakt ook, dat ik me ultiem gelukkig voel. En dat er tranen zijn, en dat er emoties zijn, en dat mijn vrienden zo dichtbij voelen. Mijn vriendinnetje die weer beter wordt, zich weer zoveel beter voelt. Mijn hart heeft gehuild toen zij ziek werd, mijn angst voor verlies was groot, en gelukkig gaat het weer goed. En ik hoop zo, dat met al die andere mensen die ook ziek zijn, heel langzaam het herstel haar intrede doet in hun leven. En dat het leven je weer tegemoet lacht. Hoe spannend het ook is. Ik bid nooit, en soms wel. Omdat ik denk dat als er ergens iemand is, die mij kan horen, dat hij of zij mij helpt mijn wensen uit te laten komen. Tot nu toe doet ie zijn best wel. Haha...en bedankt. Bedankt voor alles. En als ik iets voor je kan doen, of iets voor je kan zijn, ik zal het doen, ik zal er zijn...altijd weer. Ik wens je een mooi moment toe, nu of straks, of morgen....

Zin, zinnen....

Afgelopen donderdag lag ik op een bedje hier in de tuin en toen ik omhoog keek zag ik dit. Prachtig, twee heel oude bomen, een helblauwe lucht en een heel klein wolkje. Dit soort dagen, in mijn eentje koester ik. Een dag bijna niet spreken, nadenken over een zin, of mooie zinnen die ik tegenkom ergens. Of zomaar genieten van de stilte en niets anders. En lag ik vroeger te 'knetteren' in de zon, nu lig ik rustig een beetje onder de boom te lezen. En ik voel, dat mijn energie verandert en dat ik meer in een ruststand kan komen. Niet te lang, maar toch. Rust, om vandaar uit weer vol energie door te gaan. Met werk, met thema's, met vriendschappen, met gezelligheid, kortom, het leven geeft me de ruimte om dit alles te doen. Vanmorgen las ik een zin, die ik ook weer zo mooi vind - de eeuwigheid is de zee vermengd met de zon - hoe prachtig. En als ik zo'n tekst lees, dan denk ik dat het leven na dit leven ook best fijn kan zijn. En dat vanuit dit begrip eeuwigheid een eeuwigdurend graf dus ook iets heel moois in zich heeft. Eeuwigdurende grafrust voor iedereen, dit is mogelijk in Hilversum, al vanaf 1 januari 2021 en ik merk, dat dit rust geeft. Rust voor jezelf, rust voor diegene die na jou komt, of die voor jouw graf gaat zorgen. Mooi hoe vanuit andere religies deze eeuwigdurende grafrust nu een plek krijgt ook in Nederland. En terwijl ik dit schrijf denk ik even aan een artikel over de documentaire van Paul. Jawel deze komt op tv en al heel snel ook. 

Jawel op 5 juli op NPO2 om 20.25 uur. En voor al die mensen die mijn vader kennen, hij is er bij hoor. Ik glimlach, want hij zou best wel een beetje trots zijn, hij zou het daarnaast ook 'gekkigheid' vinden van die 'gekke meid' en die laatste dat ben ik dan he. Maar trots zou hij zijn, dat was hij altijd, bij alles wat ik deed. Trots op mijn lef, trots op mijn prestatie, trots op mijn auto, trots op het feit dat ik zijn kind ben. En die trots is geheel wederzijds. De documentaire laat onze liefde zien, op een heel bijzondere manier. Liefde, die ook eeuwigdurend is, die een eeuwigheid duurt...mooi toch...weer zo'n woord, zo'n zin, die bij me blijft. Gek, vroeger stond ik nooit stil bij al die dingen die zijn, die er zijn. En nu, nu leef ik vanuit mijn tenen, vanuit mijn ziel en mijn zaligheid, nu leef ik echt en oprecht. En voel ik alles veel meer. Op dit moment zit ik in de tuin, scharrel ik wat rond soms, haalde ik een prachtige gele bloem uit de grond, onkruid, maar zo mooi...soms laat ik het even staan, om te kijken hoe mooi onkruid ook kan bloeien. En dan haal ik het uiteindelijk weg. De tuin is prachtig, de pioenrozen knallen open, veel blauw, roze, rood tinten, paars erbij, kortom genieten, de rozana vermeerdert zich prachtig en die paarse bloemetjes duiken overal op. Heerlijk om te zien, wat een tuin je brengt. Mijn oude dame ga ik binnenkort halen en hier in de tuin laten genieten van de vogeltjes, de bloemen. Onze specht is vertrokken met zijn gezin, naar verre streken, zijn nestje is leeg. Ik mis hem. Voor nu, een mooie dag, vol mooie zinnen, of vol zin!