Vrijheid....

En vandaag 16 september 2021 ben ik vrij, na best een stevige tijd. Lange lange werkdagen, weekend dienst, avondbijeenkomsten, kortom hoog tijd om uit te slapen. Heerlijk, kopje Nespresso, korte broek aan, en in de tuin, ik schat in ca. 20 graden en af en toe komt die zon heerlijk door. Vrijheid noem ik dit, gewoon zomaar vrij kunnen zijn, niets hoeven, en voor je gevoel genoeg te doen hebben. Al boodschappen gedaan in Steenbergen voor mijn nicht en haar Golden Girls met wie ik morgen ga fietsen in Zeeland. En daarna landen we hier in de tuin, voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd, haha met een mooi glas wijn. Wat zou het leven zijn zonder wijn! Voor velen heel normaal, maar dat glas wijn is voor mij als de slingers die het leven nog mooier maken. En ja, ik hoor het sommigen denken, echt een kind van haar vader. 

De tuin alweer bezaaid met bladeren van de bomen, de kleuren veranderen en groen wordt doffer en soms al geel, en toch kan dit najaar nog zoveel mooie dagen brengen. Een nazomer die fijn is, en waar ik optimaal van ga genieten. Ondanks de enorme drukke periode waarin wij als Uitvaartstichting Hilversum beland zijn, want morgen over 2 maanden openen wij de deuren op de Bosdrift. Een meer dan unieke plek, met prachtige verhalen, een gebouw, waar je intens van gaat houden, op het moment dat je er binnenstapt. Een inloop rouwcafé met vrijwilligers, een groep mensen, die een deel van hun tijd klaar willen staan om er te zijn voor hun medemens. Een opening met van alles erop en eraan, met live muziek, met mooie woorden, vol verrassingen, kortom kom er naar toe. Het weekend van 20 en 21 november zijn wij open voor iedereen, voor een kop koffie, een rondleiding, een glas wijn, eventjes luisteren naar mooie muziek, wat wil je nog meer...kom gewoon, alle informatie kun je terugvinden op onze website www.uitvaartstichtinghilversum.nl 

Vrijheid, gisteren kreeg ik een lief bericht van een oud collega van me, over vrij zijn en hierover met elkaar in gesprek zijn. Hij en ik vonden elkaar in die mooie gesprekken, bij een kop koffie, of zomaar aan het bureau. En geloof me, ik ben zo vrij, ik voel me vrijer dan ooit tevoren, in alles. In mijn leven hier en in mijn werk. Ik merk dat ik bevrijd ben van alles waar ik wellicht ooit last van had. En daar komt mijn energie vandaan, daar komt mijn optimisme, mijn vrolijkheid vandaan. Ik geniet punt. En terwijl ik dit schrijf, valt het licht zo mooi over het grasveld, weet ik dat ik straks de rest van mijn bollen ga planten. En ondertussen staat er een lekker beenhammetje in de oven. Lekker vind ik dat, een plakje beenham, met een dikke snee vers gebakken brood met zoute roomboter uit de Camarque...tja, als dat geen genieten is.

Bijzonder ook om te voelen en te ervaren, dat ik vanuit deze staat van zijn, als vanzelf vragen om coaching krijg. Gewoon, omdat iemand anders voelt wat ik voel, rust en ruimte, en mensen hier behoefte aan hebben. Aan rust in je zijn, ondanks drukke werkzaamheden, maar deze rust heeft vooral te maken met tevredenheid. Ben je blij met wat er is, ben je blij als je wakker wordt, als je kijkt naar je vrouw, of je man. Als je liefhebt, als je praat met die ander. Ben je blij, ook al heb je nog wensen, ben je blij, met je leven, met wat het leven je brengt, gebracht heeft en wellicht nog zal brengen ooit. En blij betekent niet dat ik de hele dag jubelend door de tuin loop, blij betekent dat ik rust heb in mij zelf. Dat ik ben geworden wie ik nu ben. En dat ik glimlach bij herinneringen, dat ik mensen mis, die niet meer hier in dit leven bij me zijn, dat ik hen met me meeneem ongeacht waar ik zal gaan. Tja...hier zit dus gewoon een tevreden mens. Met een stapel tijdschriften, de krant, dat hammetje dat gaar gaat worden, een prachtig boek - Hard land - van Benedict Wells, gekregen van lieve vrienden voor mijn verjaardag. En met de wetenschap, dat ik hier zomaar tijd voor heb en krijg, om dit te lezen, en ondertussen maai ik straks het gras, zodat als de Golden Girls morgen komen, het er strak bij ligt hier. 

Zoek je vrijheid, en vind je het niet, dan help ik je wel. Het is niet zo moeilijk denk ik. Begin maar met vandaag te genieten, waar je ook bent, in de zee, op het strand, in binnen- of buitenland, op je werk, of thuis. Geniet maar van het moment, van nu. En nu, nu ben ik even in het ondertussen, nu ben ik eventjes op mezelf en met mezelf. Kijk maar op www.anitavanloon-levenskunst.nl 

 

Miezerig en mooi Delfts blauw...

En als je dit beeld ziet, dan denk je misschien aan opa en oma, aan vroeger tijden, aan een oude boerderij, of aan een plekje van vroeger. Maar dit is onze keuken, en voor de goede kijker, heb ik er zomaar een Delfts blauw tegeltje met een houten lijstje bijgekregen. Dit omdat ik tijdens de bijeenkomst op begraafplaats Zuiderhof vertelde over onze boerderij, de gang, waar een heleboel van deze tegeltjes hingen. Ik heb er twee gekregen en de rest is ergens anders. Geeft niks, maar nu kreeg ik van een lief iemand, zomaar een derde tegeltje uit haar leven erbij. En nu zijn twee levens hier zomaar verenigd bij mij op de oude schouw in de keuken. Gek, hoe herinneringen nu belangrijk zijn. Hoe het verhaal van hoe het ooit was, steeds meer gestalte krijgt in hoe ik nu ben. Hoe vaak ik vertel, over mijn leven, mijn vader, mijn moeder. Hoe ik kan genieten van een man, die een beetje ondeugend is en me doet denken aan mijn lieve vader. Hoe ik hou van slimme wijze vrouwen, die me ergens doen denken aan mijn moeder. Mijn grote voorbeeld als het gaat over wijsheid. En hoe ik vaak diep in mijzelf denk, dat ik echt hele mooie dingen van deze twee mensen in mij mee mag dragen. En ook deze week zat ik weer in zo'n gesprek waar ik als het ware mijn moeders woorden, uit mijn eigen mond hoorde komen. Rustig, zonder opsmuk, maar oprecht en eerlijk. Soms niet zo fijn om te horen, maar toch, welgemeend. En uit dit soort gesprekken, komt vaak een vraag, een coachvraag, of een ander verzoek. En ik hoop, dat deze week de basis is gelegd voor een samenwerking met twee bijzondere mensen. Omdat ik denk, hen te kunnen helpen, met hun vraag. Deze week, een week die bol stond van de emoties, grote emotievolle plechtigheden, mooie ontmoetingen, een weerzien, een rollercoaster, vijf dagen heen en weer naar Hilversum, mooie gesprekken aan de tafel in de tuin, met een glas wijn, en vrienden. Kortom, een week, die me bij blijft, omdat ik hoop dat er veel uit voort zal komen. Vage zinnen denk ik, als je niet weet waar ik het over heb. Maar voor mij geen vage zinnen, maar werkelijk unieke ontwikkelingen, die later wel helder zullen worden. Ik wil alleen maar zeggen, dat deze week, een prachtige intense week was. Hier en in Hilversum, met een kleine afvaardiging van mijn team, snoeihard gewerkt, dagen van 10 uur of meer, files van honderden kilometers of meer, telefoongesprekken, boosheid, emotie en verdriet. Weet ik hoeveel grijze haren erbij, maar ook weer die dankbaarheid. Want wat een rijkdom, een vriendin met een doos supermooie gebakjes voor mijn team, omdat zij jarig was. Hoe lief dan. En nu, in de miezerige regen met mijn telefoon in mijn bh, het gras gemaaid, want ik heb telefoondienst. Haha, hilarisch, en ondertussen gewoon weer crematies en begrafenissen geboekt, en ondertussen ook mijn gras gemaaid, mijn stappen gemaakt. Wat aan het snoeien en knippen en natte brillenglazen krijgen, maar lekker bezig, hier thuis. Genieten van dit alles. Morgen een klein samenzijn met An's familie, want mijn lieve schoonvader wordt 75 jaar. Ongekend en dan nog zo goed eruit zien. Genieten toch, lekkere hapjes, drankjes, een klein feestje met alleen de kinderen en Reynaud en Emmy. Fijn. An is al druk bezig. 

Mooi hoe geloof, hoop en liefde, steeds weer lijkt te zijn in mijn leven nu. Afgelopen week kwam onze oude buurman even een kopje thee drinken, hij was een beetje verdrietig nog, voelde het gemis van een verloren vriendin en hoe fijn is het dan, om dit gevoel te mogen delen. En ik vertelde hem over de Bosdrift, en hoe deze weer tot leven komt. En vanmorgen terwijl ik het gras aan het maaien was, kwam hij de tuin in gelopen en vertelde dat mijn verhaal over de Bosdrift hem geïnspireerd heeft om een stukje te schrijven over onze begraafplaats hier bij de kerk. Een vriendin van ons met wie we dromen, over een leven hier in dit mooie dorp. Een ander iemand, die vrijwilliger wil worden bij mij op de Bosdrift, omdat zij vanuit haar hart bij wil dragen aan al dat moois, wat wij daar gaan doen, nu, straks en ooit. En weet je ik geloof er zo in, dat alles wat we nu doen en aan het doen zijn, op die mooie Bosdrift, straks zoveel zal bijdragen aan het samenzijn, het verbinden van mensen in Hilversum en omgeving. Hoe de liefde daar voelbaar zal zijn, en hoe mensen daar weer hoop zullen krijgen, na verlies, kortom of het nu hier is, of daar, het komt allemaal samen. Ik voel het zo...en dit alles maakte dat ik en pebble 'geloof, hoop en liefde' van Henk Schiffmacher heb besteld, zomaar, omdat deze zo mooi past bij mijn Delfts blauwe tegeltjes hier. En natuurlijk ook die andere, de Wave, voor Annemarie. Fijn....en straks als wij er niet meer zijn, zitten die kinderen met al die oude Delfts blauwe dingen, en zullen zij glimlachen en liefde voelen, en herinneren aan wat ooit was. Mooi toch...

Dit leven is van jou......

Terwijl de kerkklok hier al weken stil is, en op iets voor 7 uur staat, mis ik nu in deze vroege ochtend, dat intense geluid. Een buurman zei me ooit 'als de kerkklok van slag is, dan ben ik het ook'. En soms ben je als mens gewoon even een beetje van slag. Door diverse redenen, dichtbij en ver af. Door iets wat je leest, of hoort. Een verhaal, een intens verdriet, of zomaar doordat het even niet zo goed gaat. En wat ik dan doe, dan lees ik een boek. En boeken, oh ik heb zoveel mooie boeken mogen ontvangen op mijn verjaardag. En een van die boeken is een boek van mijn favoriete schrijfster, ik heb er meer hoor, Tatiana Rosnay. Haar nieuwste boek heeft een mooie titel - dit leven is van jou -.

En als ik me ergens bewust van ben, dan is het hiervan. Mijn leven is van mij. En voor zover ik kan, maak ik hier het allerbeste, allermooiste van. Probeer ik te genieten van wat er is, accepteer ik wat er is, en probeer ik vooral mijn steentje bij te dragen. Er te zijn, voor de mensen om me heen. En voor vandaag betekent dit dat ik eventjes wat later op sta, en wat later richting Hilversum ga. Ik ben er vier dagen per week, lange en lange dagen. Ik werk wel 40 uur daar schat ik zo in, en dan nog 12 uur reistijd. Nee ik klaag niet, ik doe het zelf, maar toch, soms is het best wel even wat. En haha, als je dan 62 bent geworden, is het echt veel. Vooral omdat er zoveel onderwerpen zijn, in een kleine Stichting, waar je verantwoordelijk voor bent. Maar gelukkig voel ik mij omringd door mooie mensen. En worden dat er een paar meer, want wij werven nieuwe vrijwilligers voor ons rouwcafé op de Bosdrift. Geweldig. Wat een leuke mensen reageren nu, en wat een gaaf opleidingsprogramma staat klaar om te worden gevolgd. Ik word er meer dan blij van. Leuk om een groep nieuwe mensen te mogen ontmoeten, die op vrijwillige basis, er willen zijn voor hun medemens. Die met elkaar iets moois willen neerzetten, zodat we iemand die het nodig heeft, een veilige plek kunnen bieden. Kinderen van een vader reikt elkaar de hand. Dat zongen we vroeger op de zondagsschool en dan stond je in een kring en hield je elkaars hand vast. En later in de kerk tijdens het kerstpel, waar ik een van de kinderen van een vader mocht spelen, ik was een soort bijzonder kind, mijn enige tekst was, (en die zou nu echt niet meer kunnen) 'en ik, ik ben een negertje' en ik had zwarte krulletjes, een zwart rokje, een zwarte maillot, een zwart truitje, alleen een wit gezichtje. Want ik was allergisch voor dat spul wat op mijn gezicht gesmeerd moest worden. En toen ik mijn zin uitsprak als 10-jarige en een stap naar voren deed, de kerk in, begon iedereen, inclusief mijn moeder, keihard te lachen. En daar stond ik dan, als kind van een vader. Ik wilde nooit meer meedoen. Ik voelde me zo voor lul staan. Ja echt. Dit is een van die familie verhalen, die je bij zijn gebleven, omdat het ook jaren later, door mijzelf zo werd verteld, en ik lachte erbij. En gelukkig ben ik geworden tot wie ik nu ben. Ben ik niet gefrustreerd geraakt ofzo. Ben ik vrolijk en opgewekt, maar ik zie soms mensen die echt beschadigd zijn door het leven, door hun jeugd, door wat dan ook. En ook dan weer probeer ik maar die hand uit te steken naar de ander.

Lieve mensen, vandaag 1 september 2021, ben ik alweer 62 jaar. Een geweldige verjaardag had ik in de tuin, een record aantal flessen in de glasbak, een geweldig muzikaal optreden van een vriend, en bezoekers overal vandaan, die elkaar leerden kennen, op deze bijzondere dag. Een weerzien na twee jaar geen verjaardag te hebben gevierd, voor mijn vrienden onderling, een dag vol ontmoetingen, ontboezemingen en ongelooflijk veel verwennerij. Bloemen, boeken, wijnen, op de dag zelf werd ik in Hilversum door mijn team al zo geweldig verwend. Kreeg ik prachtige cadeaus en ging ik met een auto vol lekkers terug naar Nieuw-Vossemeer. De kinderen en Annemarie zorgden voor me, en ik, ik was alleen maar jarig. Ik danste door de tuin, en genoot van alle bloembollen die het volgend voorjaar mijn tuin zullen opfleuren. Het is, het was geweldig. Een diner op de dag zelf met mijn schoonouders, en wederom verwennerij na verwennerij. Grappige dingen, mooie dingen, wijnkisten vol met bloembollen, kortom Anita is 62 geworden. Wat een rijkdom. 

En ondertussen is het alweer 4 september, gisteren werd Roos alweer 24 jaar. Ik leerde haar kennen toen ze 8 jaar was. Prachtig al zo lang een bonusmoeder te mogen zijn. Trots en blij maakt me dit. En als ik dan denk aan die twee meiden en hoe hard zij gewerkt hebben om mijn verjaardag tot een prachtig feestje te maken, dan koester ik dit. Dan voel ik mij rijk. En vandaag is nog een bijzondere dag, want onze Teuntje, we weten nog niet welke pup Teuntje gaat worden, is geboren. 10 kleine labradoodle pups zijn geboren, hier in onze mooie dorp. En wij krijgen er eentje, hoe gaaf is dat. Dus over ongeveer 8 weken, dan huppelt er hier iets door de tuin, schattig volgens mij. En ook wel ingewikkeld, als ik al die boeken zie die Annemarie leest nu. Als ik al die spullen zie, die besteld worden, dan is het krijgen van een pup niet zomaar iets. Maar volgens mij klopt het dan, klopt alles nog beter dan het al deed. En zullen we in ons leven hier, ook deze bewuste keuze, goed doorleven en er vooral van genieten. 

En terwijl ik geniet van mijn glaasje Rivaner uit Beilstein, wens ik iedereen een mooie nazomer toe. De bollen zijn al voor een deel de grond in, vandaag was een lange intensieve tuindag, en was het heerlijk om buiten te zijn. Annemarie sproeit nu nog even in het donker het laatste stukje van de tuin en de borders, want de plantjes hebben dorst. Dit leven, dit leven is van jou...maak er wat moois van. Je kunt het nooit meer over doen. Proost! Met liefs van mij....

Tenslotte nog een foto van het stucwerk in ons toekomstige kantoor, op de Bosdrift, zo fraai.....

De hoogste tijd!

Het is de hoogste tijd, om weer eens een blog te schrijven. Mijn leven is de afgelopen weken, ook tijdens de vakantie, gevuld geweest. Mijn hoofd is vol indrukken, ervaringen en vooral heel veel prachtige momenten. Een soort treintje vol rijkdom rijdt op dit moment door mijn leven heen, en weet je, ik zit zelf op de bok, ik mag sturen en stoppen en bovenal intens genieten. Al weken wil ik een blog schrijven, en nu dit weekend, met telefoondienst zit ik al heel vroeg met mijn Nespresso en heel veel rommel om me heen aan de keukentafel. De tuin is al 'open' overal liggen kussens, de zon schijnt, de tuinhekjes zijn open, het atelier staat open. Het is nu al fijn en de dag is nog maar net begonnen. Wat is er veel gebeurd. Zo heb ik in mijn vakantie gecoacht, gefietst, op en mijn eigen fiets en op een elektrische fiets in Duitsland (en het ging lekker zeg op een elektrische, ik ben wel om). Ik heb gewandeld, geklommen, ben uitgegleden, heb gepraat, ontmoet, wijn geproefd (stel je voor dat deze zou ontbreken), verschrikkelijk gelachen, me zorgen gemaakt, herinneringen opgehaald, kortom in twee weken vakantie, heb ik ongeveer ervaringen voor zes weken opgedaan. Maar ook heb ik zomaar niks gedaan. Urenlang voor me uit zitten staren, een onkruidje weg trekken en nog een Nespresso nemen en door de tuin lopen. Ook heb ik nog gedanst en me gerealiseerd, dat mijn rug meer zeer doet, dan goed voor me is. Dus heb ik gisteren kennis gemaakt met mijn nieuwe huisarts en wordt er dinsdag bloed geprikt en komt er een rugfoto en een bekkenfoto. Fijn wel, want paracetamol is mijn vriend geworden en ik heb zelfs medicijnen tegen de krampen gekregen, een medicijn dat ik nog kende van vroeger. Gek. En nu op deze mooie zaterdag zit ik heerlijk hier aan tafel. De wasmachine draait, de krant ligt klaar, de tuin is al gemaaid en ik ben klaar voor alles dat komen gaat. 

Ooit in mijn leven wilde ik heel graag moeder worden. En ik was er van overtuigd, dat ik een Basje van Loon op de wereld zou zetten. Zo'n jongetje uit de pindakaas reclame, beetje blond en vooral heel ondeugend. Zo'n jongetje dat je hart steelt en je hart raakt, en een beetje stout is, maar wel iedere keer weer je gevoelige snaar weet te raken. Welnu, een lang verhaal, maar Basje is er nooit gekomen. Vrouwen met kinderen passeerden in mijn leven en nu ben ik gewoon bonus moeder. Van twee prachtige meiden. En hebben we vrienden, die jonger zijn, met prachtige kinderen. En hier zie je me met twee prachtige meisjes hier in Nieuw-Vossemeer. Gisteren waren zij hier op bezoek, tekenen, steentjes verzamelen, de kindertrommel met snoepjes op tafel (ja ik weet het, het is niet goed en gezond) en een show met muziek en dans. Geweldig, en natuurlijke patatjes eten en broodje knakworst. Ik hou ervan. En als ik dan zo'n foto zie, dan denk ik, ach ik word dan wel geen moeder, maar met een beetje mazzel nog wel een keer oma. En als ik mijn vriendinnen hoor, die oma zijn, of mijn collega's, dan is dat rijkdom in optima forma. En anders, dan geniet ik van dit soort mooie bezoekjes, hier gewoon bij mij in de tuin. 

En ondertussen luidt de kerkklok. Rina is overleden. De hulp van onze meneer pastoor, en hij is erg verdrietig. Hij organiseert vandaag een herdenkingsdienst speciaal voor haar, om half elf. Hij zal zelf voorgaan. Ach zo bijzonder, hoe dit soort verhalen ook ons hier bereiken en ook raken. Zo'n oude man, die verdrietig is, zijn verhaal komt vertellen en een kaartje met haar afbeelding komt brengen. En terwijl de kerkklok vervaagt besluit ik, om toch even achter in de kerk te gaan zitten. Heel stilletjes en klein, om hem te mogen horen. Een korte dienst, mijn telefoon op zacht, zodat ik de kerk uit kan lopen als deze gaat. En terwijl ik dit schrijf, zie ik hier de hangbrug uit Duitsland, waar Annemarie en ik overheen zijn gelopen. Prachtig, spannend en mooi, eventjes eng, maar dan is het voorbij. Wij hadden een vakantie, heel kort in het Moezelgebied, in Beilstein, wij proefden Rivaner en Riesling wijnen en dit beviel goed, meer dan goed zelfs. Wij fietsen, wandelden, klommen, en genoten. Een vakantie dichtbij huis en zo fijn. Zo ontspannen. Heerlijk. Ik merk, dat ik steeds meer lijk op mijn vader. Die wilde eigenlijk niet weg, hij vond zijn eigen plek zo fijn, hij was zo intens gelukkig. En ik merk, dat ik dit ook zo voel. Het hier zijn, het rommelen rond en in mijn eigen huis en tuin, is heerlijk. En stel je voor dat ik straks die elektrische fiets heb, dan fiets ik gewoon 80 kilometer op een dag, ontdek ik de mooie omgeving en dan vergroot ik toch dagelijks mijn gezichtsveld. Dan verruim ik mijn blik. En zal mijn wereld altijd groter zijn dan mijn eigen achtertuin. Sowieso zal mijn wereld groter zijn. Door al mijn ervaringen in Hilversum, door al die mooie ontmoetingen daar. Gesprekken over leven en dood, gesprekken met mensen, die me raken. Gesprekken vanuit verbinding. Zo mocht ik deze week twee keer geïnterviewd worden, een keer over de Bosdrift en het hergebruiken van materialen en middelen, het inzamelen van borden, kopjes en glazen om daar te gaan gebruiken. Een prachtig verhaal, want hoe leuk zal het zijn, als je straks bij ons komt en je krijgt thee of koffie uit zo'n mooi oud kopje met roosjes, net zoals je oma die gebruikte, een beetje chique, maar dan een beetje sleets, het kopje vertelt een verhaal, een verhaal van een leven. Ook de oude deuren, die we vonden in het pand, worden weer opgehangen, soms in een combinatie, die niet helemaal klopt, maar nu weer wel. Het is net het leven zelf, soms komen mensen samen, die heel verschillend zijn en toch klopt het, toch sluit het goed aan. En zo is het ook met die deuren, met die oude piano, met dat oude sleetse perzische tapijt. Een tapijt vol voetstappen en indrukken, en als iemand zijn leven voorbij is, verhalen we over die mens en de stappen die hij of zij gezet heeft in zijn leven. En dan neem je nog een slokje wijn, uit dat mooie wijnglas, dat mooie kristallen wijnglas. En dan maakt het niet uit, dat mijn glas wat kleiner is en die van jou wat groter. Het is net als het leven zelf. Mijn auto is wat ouder, de jouwe wat groter, maar dat is niet waar het over gaat. Het gaat over hoe je het samen doet in dit leven. En wat jij er van maakt of hebt gemaakt. Dus het inzamelen van oud serviesgoed is veel meer dan het inzamelen zelf. Het is een nieuw verhaal maken in dat prachtige pand aan de Bosdrift, het is het leven teruggeven wat we doen met elkaar. Mooi he, als dat je werk mag zijn. En het andere interview mocht ik hebben in het Yardenhuis Zuidoost. Grappig, de hele documentaire van Paul Rigter, ging over de realisatie van dit huis, althans dat was het vertrekpunt. En ik, ik was er nog nooit echt geweest. En hoe leuk, toe ik er kwam, dat ik werd rondgeleid, door mijn lieve collega Peter, een soort 'welkom terug' en dat ik hartelijk werd ontvangen. En hoe fijn was het, toen ik terug kwam in Hilversum en dacht 'ik ben weer thuis'. Mooi hoe het leven zelf deuren voor je sluit, en hoe jij nog eens omkijkt, glimlacht, herinnert en weer verder gaat. Dat is leven, omzien in verwondering, herinneren en dan weer doorgaan, er gaan nieuwe deuren open...met prachtige vergezichten, met mooie wandelingen en vooral met nieuwe ontmoetingen...heb een mooi weekend, de zon schijnt, geniet ervan....

Ongekende stilte

 

Goedemorgen, en met een goed gekleurd hoofd, door de prachtige fietstocht op Schouwen Duiveland gisteren samen met mijn nichtje, jawel gewoon 50 km ongetraind op de teller gezet, is de stilte nu ongekend. Het is net acht uur geweest, woensdagochtend en ik ben (nog even) alleen thuis. Straks is de stilte weer voorbij, maar nu, wordt deze hooguit verstoord door de Nespresso machine. Toen ik vanmorgen wakker werd, rook ik een gierlucht, en daarmee was mijn herinnering aan de boerderij weer daar. Daar moest je soms door de polders naar school fietsen en dan rook je overal die indringende gierlucht. En vanmorgen was dat eventjes ook hier. Het lijkt nu weer weg, en doet me eigenlijk glimlachen, want ook dit hoort bij wonen op het platteland. Gisteren fietsen nichtje en ik, vanaf Schuddebeurs richting Zierikzee, en genoten we ook van die rust, de stilte, nog niet zoveel fietsers, en fietsen we weg van de toeristen. En wat ons opviel, was de vriendelijkheid van de mensen. Een oude dame, kwamen we wel een paar keer tegen, zij op haar elektrische fiets, wij op onze gewone Koga fietsen, en toen ik foto's stond te maken, sprak ze me aan. Mooi hoe je met volslagen vreemden zo leuk in gesprek kunt gaan. Past ook wel bij mijn nichtje en ook wel bij mij. Wij praten wel gemakkelijk met vreemden, we maken contact en groeten een ieder. Leuk om te zien, wat de ander dan doet. Bijzonder ook om te zien, dat sommigen niet groeten, of geen gedag zeggen. Gelukkig zijn er maar weinig mensen, die niks tegen je zeggen. Ik hou van een gesprekje zomaar, in de winkel, op de fiets, een glimlach, een groet, het maakt je dag steeds weer een beetje leuker. Welnu gisteren was een dag vol weldaad, een prachtige dag. En toen we thuiskwamen hebben we heerlijk gegeten, Annemarie had lekker gekookt, en buiten in de tuin nog lang gepraat, over honden, over fietsen, over alles wat dit leven ons te bieden heeft. Heerlijk. Fijn, om dan met mijn nicht zo samen te zijn. En al fietsend constateerden wij, hoe fijn het is, dat wij elkaar nog hebben. En dat voel ik oprecht zo. Dat stukje 'alleen' zijn, zonder familie zijn, is wel een gevoelig stukje in mij. Het gemis voelen van mijn ouders. En uiteindelijk ook het accepteren dat alles is zoals het is. Vrienden mag ik hebben, ik mag me omringen met liefdevolle mensen, ik mag prachtige mensen ontmoeten en coachen, ik heb een geweldig lief team. En ik heb mijn nichtje. En jawel, gisteren hebben we besloten samen een keer onze andere nicht, in Middelburg te bezoeken, gecombineerd met een fietstocht in die omgeving. Dus ja, dit is wat het is. En het is goed. Ik ben tevreden met alles wat er is. Met mijn leven, het afgelopen weekend waren de meisjes hier, en was het een intens liefdevol weekend, waaruit maar weer blijkt, hoe verbonden we zijn, door al die jaren heen. Ik voelde me bonusmoeder in optima forma. Haha...ik bonusmoeder. 

Ergens achter de dijk, lag een prachtig natuurgebied met een uitkijktoren. En gek is, hoe ik altijd bouwwerken fotografeer. De constructie, van beneden naar boven. En ik deed het gewoon weer. Ook maakte ik doorkijkjes, naar de werkelijk prachtige omgeving. En wat ik vooral deed was intens genieten. Van het rustig fietsen, het zomaar samen praten, en stoppen waar we wilden stoppen, het genieten van de kleine dingen, maar vooral ook van de schoonheid van ons Nederland. En in het bijzonder van Zeeland. Wat hou ik toch van Zeeland. 

Mooie foto he. Gisteren kwamen we er achter, dat zowel mijn nicht als ik erg houden van hout, van houten constructies en bouwwerken. En we gaan kijken of we in het najaar een cursus houtbewerken, of houten meubels maken, kunnen gaan volgen. Nichtje had iets gevonden in Goes. Lijkt me geweldig. En later ga ik een cursus volgen waarbij ik bijvoorbeeld houten beelden kan maken, met zo'n gutsmes ofzo. Heb ik ooit mogen doen bij handenarbeid op de HAVO, een lepel gemaakt uit een stuk hout. Ik vond en vind het geweldig. Dan maken we werkelijk van het atelier een werkatelier, voor Annemarie en voor mij. Ik zie het al voor me, een gezellig werkatelier. De hond in de mand, bij het haardvuur, en ik maar timmeren. Haha, ik heb nog wel dromen, maar die zijn heel dichtbij. Die zijn realiseerbaar en klein. Dichtbij huis, in en rond dit mooie huis. Gisteren heeft Annemarie de goot nog mooi geschilderd, en de kleine beschadigingen na de wateroverlast bijgewerkt. Dus onze achterpui ziet er prachtig uit. Trots op ons werk. Ik kreeg een bericht van een voor mij onbekende dame, die mijn blog leest en we gaan elkaar ontmoeten. Mijn woorden van 22 juli jl. hebben haar geraakt. Prachtig toch. Hoe je door een tekst, een zin, een verhaaltje soms, elkaar mag ontmoeten. Ik hou erg van dit soort spontane reacties. Ik ben blij dat mijn blog voor veel mensen, een stukje afleiding, of ontspanning is. Terwijl ik eigenlijk gewoon schrijf, over mijn leven. En schrijf omdat ik het fijn vind, om te schrijven. Soms maak ik een foto en denk ik, oh die is mooi voor mijn blog. Omdat ik graag deel, en van delen houd. Ik realiseer me, en dat bevestigde mijn nichtje gisteren ook weer, dat mijn ouders mij geleerd hebben te delen, op onze boerderij was altijd plek voor iedereen. Als het even niet goed met je ging, of als je even in de zorgen zat, of als je ziek was, of vul maar in, er was een plekje voor jou. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan Jan Smit 'er is een tuintje in mijn hart...' en hij zingt dan, 'maar alleen voor jou' en mijn tuintje is wat groter. En mijn tuintje is voor veel mensen, om samen te praten, te dansen, te huilen en te lachen. Om te genieten van dit mooie leven, en ook van dat mooie gesprek, of soms van die stilte in mijn tuintje...net ging de telefoon, en ik heb hem laten gaan, want het is zo fijn stil nog hier...ik geniet nog even door, ik wil nog niet uit deze stilte komen...

Dus wil je soms even stil zijn, samen met mij, of wil je in gesprek of wil je zomaar niets, dan weet je de weg en zoals ik tegen Monique zeg 'kom maar achterom'. Haha, dat was ook zo op de boerderij. De voordeur was voor rouw en trouw. De achterdeur was er voor jou. En hier, in Nieuw-Vossemeer is dat ook zo. Het voelt goed om hier te zijn. Ik ben simpelweg gelukkig. En ik neem je graag hierin mee...

Half twaalf donderdagochtend...

En vandaag is het de verjaardag van Oma van Loon, zij is geboren op 22 juli 1900 en is uiteindelijk 91 jaar geworden. Gek, ik zie deze datum en denk even aan haar. Ik denk niet zoveel aan mijn familie merk ik, even los van mijn ouders, daar ben ik wel mee bezig, met grote regelmaat. En op een fijne manier. Mooie herinneringen, die ik terugzie in mijzelf, en soms door een klein voorwerp, ook in mijn huis hier. Op deze mooie stille en lekkere donderdagochtend, zit ik aan de tuintafel in Nieuw-Vossemeer. Twee vrije dagen liggen voor me. En dan wandelt zomaar mijn buurman Jan even de tuin in, vanavond gaan we een steiger opbouwen en gaan we de achtergevel schilderen. Fijn, want hij heeft alle spullen, en we mogen zijn steiger lenen. Het komend weekend staat in het teken van lekker bezig zijn in en rond het huis. Heerlijk. En bijzonder om steeds weer te ervaren, hoe anders mijn leven is geworden, sinds ik hier woon. De tuin, de stilte, mevrouw Groen, een wandeling naar de Spar, een simpel bestaan, maar oh zo fijn. Was ik vroeger misschien wel onrustig, wilde ik naar een terras, om mensen te zien, om buiten te zijn, hier wil ik bijna niet naar binnen, ben ik altijd bezig in de tuin. Zie ik prachtige bloemen, hoor ik vogels, zie ik kleuren, ruik ik geuren, kortom genieten. Meer dan genieten en eigenlijk van de kleine dagelijkse dingen. 

En ondertussen laat ik je hier wat prachtige foto's zien van de zolder in het Bosdrift gebouw. Puur, ruw, rauw bijna, ongepolijst. Die zolder vertelt je een verhaal, vertelt over het leven van de Bosdrift. En dat is wat we aan het doen zijn met elkaar, we vertellen over het leven. We laten zien, wat er door de jaren heen, hier is gebeurd. Prachtig. Gek wat ouder worden met me doet. Ik coach, ik begeleid, ik deel, ik ontmoet, ik ben wie ik ben. Niks meer en niks minder. Ik hoef me niet meer groter voor te doen dan ik ben. Een gewoon meisje, met een prachtig leven. Een leven vol ontmoetingen, met bijzondere en mooie mensen. Mensen komen naar me toe en ik ga naar mensen toe. Ik krijg een boek, een kaarsje, een lichtje, een glimlach, en ik ontvang. Simpelweg ontvangen, en geven zoals mijn moeder het me leerde 'je geeft niet, om iets terug te verwachten, je geeft omdat je wilt geven'. Mooi, hoe al deze wijsheden samenvallen en samen komen. En hoe dit ervoor zorgt, dat er balans is. Zo ook bij mijn Uitvaartstichting, we zijn op weg naar iets heel unieks, we zijn er al mee bezig. Met elkaar, met al die mooie verschillende mensen, met verschillende achtergronden en karakters, doen we iets heel moois. En als het schuurt dan mag dat ook, daarna glanst het weer, soms nog wel mooier. Het aanraken, het aantikken maakt dat het de moeite waard is. Zo ook afgelopen week. Het gesprek met een afvaardiging van de Ghanese Gemeenschap in Amsterdam Zuidoost. Bijzonder om daar weer te mogen zijn, en elkaar weer te mogen ontmoeten. Elkaar niet goed verstaan, en uiteindelijk elkaar weer heel goed begrijpen. Meer respect dan ooit, ontstaan door mijn opmerking in de documentaire 'die man is gek'. Boosheid, onbegrip en uiteindelijk respect. Mijn ontmoeting weer met Paul, fijn. Samen hebben wij een avontuur beleefd, ruim zes jaar lang, en het resultaat de documentaire 'Dood in de Bijlmer' is een bijzonder document in de tijd geworden. Voor mij persoonlijk, door de rol van mijn vader in deze film. Voor anderen, omdat het document laat zien, hoe onmachtig we soms zijn om elkaar goed te begrijpen in onze samenleving. En deze documentaire heeft een prachtige spin off voor mij als mens. En hierdoor krijg ik bijzondere vragen, soms een coachvraag, soms iets heel anders, een tentoonstelling openen, een expositie bijwonen, kortom, wederom worden deuren geopend, die normaal niet voor mij geopend zouden worden. En weer voel ik die dankbaarheid. Overal doorheen. 

En vandaag is een dag, zoals deze foto. Ik zie zoveel, ik ervaar zoveel en heb werkelijk nog geen idee, waar dit naar toe zal gaan. Wat hieruit voort zal komen. En het mooie is, dat geeft ook niet. Vandaag is mijn dag, mijn dag die mag stromen zoals deze komt. Een gesprek hier in de tuin, met iemand die ik wellicht mag gaan coachen. Leuk, coachen hier in Nieuw-Vossemeer. Dat wordt uiteindelijk mijn vertrekpunt, vanuit dit huis, deze plek ga ik mensen begeleiden, naar een nieuwe bestemming. En terwijl ik dit schrijf, zie ik vlinderstruiken in drie verschillende paarstinten zachtjes bewegen. De grote paarse gladiolen, paars met wit, staan erbij, en de tuin straalt harmonie uit, in alle opzichten, rust en soms ook onregelmatigheid. Het komt zoals het komt, het stroomt zoals het stroomt. Toen ik deze foto kreeg van Michael, de man die een prachtig filmpje maakt van de bouw van de Bosdrift. Waarbij je geleidelijk aan, het pand ziet ontstaan en verworden tot mijn droom, tot mijn plek in de funeraire wereld. Toen ik deze foto zag, zag ik zoveel meer, ik zag licht en diepte, ik zag oud en nieuw, ik zag vergezichten en veel mogelijkheden....en zo wil ik graag naar het leven kijken. Ik geloof erin, en ik geloof heel erg, dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan. En dat ik mee mag bewegen. En bovenal geloof ik, dat het goed is. Het is werkelijk goed zoals het is. Vandaag, morgen en ooit. Ik laat het los en het komt goed. En alles in mij ervaart dit zo. Gek om de blog nu te eindigen, maar ook dat is goed. Het is een mooi moment, een mooie dag, het begin van heel veel meer. Kijk maar....

Gute Morgen, gute Morgen, gute Morgen Sonnenschein...

Goedemorgen. En met dit liedje in mijn hoofd en de herinnering aan een super leuke avond een paar weken geleden alweer met de collega's van Annemarie, begint deze zondag. De zon echter laat zich nog niet zo goed zien, maar dit liedje is niet meer uit mijn gedachten geweest, na die prachtige avond en ochtend met de collega's van Annemarie. Heerlijk soms is het er opeens in de auto en dan zing ik heel hard mee, soms een Nederlandse versie, maar de vrolijkheid spat er van af. En ik zie steeds weer al die leuke vrouwen voor me. Werken met fijne mensen, is zo ongekend veel waard. En zo ervaart An dat en zo ervaar ik dat in Hilversum. Je raakt aan elkaar en elkaars bijzonderheden, of eigenaardigheden gewend, soms is er wel iets dat schuurt, maar ach alles wat schuurt gaat glanzen en wordt uiteindelijk mooier. 

En gisteren waren wij bij Arie en Fransje in Rotterdam, voor een prachtige lunch, op hun terras met uitzicht op de Maas. Heerlijk, de Waterbus naar Dordrecht, de geel zwarte taxiboten, maar ook vrachtschepen, kano's, sloepjes en nog veel meer vertier op het water. Een unieke plek met unieke vrienden. Al 35 jaar en dan voel je, hoe snel de tijd gaat. Ik was een jaar of 28 toen ik hen mocht ontmoeten, en het is altijd leuk geweest. Het gesprek, de etentjes op bijzondere plekken, het samenzijn, het delen, kortom, de basis voor een vriendschap en dit zal nooit meer veranderen. 

Dit weekend is een lekker rustig weekend, de rust van Nieuw-Vossemeer, een wijntje met de buren vrijdagavond, gezellig. De tuin, wat gerommel in die mooie tuin en telefoondienst, ook best fijn weer. De ondernemers even aan de lijn. Dit alles na een meer dan intense week, of paar weken eigenlijk, het overlijden van Mark, een oud collega, zijn afscheidsdienst in Alkmaar, de radio opname voor Op weg naar morgen, een cursus, twee gastcolleges, een dag levenskunst, en natuurlijk de uitzending van de documentaire 'Dood in de Bijlmer' op NPO2 afgelopen maandag. Een ongekende hoeveelheid reacties, intense reacties en veel herinneringen, aan wat ooit was. En mooi is, dat met deze uitzending, dit boek voor mij nu ook echt dicht is. Het was al verworden van een intens stevig boek tot een prima boek, om nog eens door te bladeren. En nu, nu is het boek dicht. Soms is het goed ook dingen af te sluiten. Als ik nu naar een foto van mijn vader kijk, glimlach ik alleen nog maar, omdat ik zoveel van hem hou. Maar het doet geen pijn meer. Mijn neef stuurde me een prachtige foto toe, van mijn vader in jonger jaren. Een heerlijke man, en die man is altijd gebleven. 

En als ik naar deze foto kijk, dan glimlach ik. En ondertussen ben ik ook weer verder gegaan. Met hem in mijn hart. Mooi hoe je als mens, dingen, herinneringen een plek kunt geven. En hoe je verder kunt gaan, hoe sterk en weerbaar we zijn in ons leven. En ik merk aan mijzelf, dat ik bladzijdes omsla, soms nog een keer terugkijk, maar het ook laten kan. En dat gevoel is fijn. En ik leef vooral in het nu. Dit komt ook, door de werkelijkheid, door het feit, dat het voor sommige mensen, zomaar opeens voorbij is, denk aan Mark, denk aan Evelien, aan Loes, aan Jan, aan Cees, aan mijn moeder, aan al die prachtige mensen die niet meer hier bij ons zijn, door ziekte, en voor wie het leven veel te vroeg ophield. Dus Carpe Diem, of pluk de dag, is mijn motto nu. Genieten, lief zijn voor elkaar, zo'n tekst die nu bij me opkomt is 'heb het leven lief...' en dat is wat ik doe. Zorgzaam zijn voor diegenen om me heen. Maar ook nuchter blijven, en me niet meer zo vreselijk verbinden aan bijvoorbeeld een werkomgeving als vroeger. Want het loslaten doet pijn, en terwijl ik dit schrijf denk ik aan een gedichtje, dat vaak voorkomt op een rouwkaart 'niet het loslaten doet pijn, maar het afgesneden zijn'. En ik realiseer me, dat als je elkaar niet meer dagelijks ziet, of niet meer ziet, deze pijn gewoon een plekje krijgt. En ook dat is goed, want het leven is er om geleefd te worden. En jij bepaalt hoe en in welke vorm. 

Lieve mensen vandaag een dagje met de telefoon in de broekzak, en de planning dichtbij. De tuin in het vooruitzicht, samen zijn met Annemarie. Hoe heerlijk. Niks meer en niks minder. Gek, hoe mijn leven hier veel meer in balans is, ik zeg het zo vaak, dan vroeger. Ik hoef er niet zo nodig meer uit, het is goed zo. De tuin, de rust, de stilte, de vogels, het is goed zo...ik wens iedereen een goedemorgen, een mooie goedemorgen. Een dag voor jezelf, of voor jou en je geliefde, een dag met een goed boek, een lekker ontbijtje, een Nespresso of een glas champagne, kies zelf maar. Het kan er allemaal zijn. Dank jullie wel voor alle prachtige reacties op de documentaire, op mijn vader, op mijn eigen stukje in de film. Dank je wel, ik was er een beetje stil van. Dank je wel Paul, en John, en Majid, dank je wel Yarden. Het is goed zoals het is. De nieuwe deur is al een paar jaar geleden open gegaan, en het vooruitzicht is geweldig. Hilversum, Nieuw-Vossemeer, ach wat een rijkdom, wat wil ik nog meer. Ik ben gelukkig...en draag het mee, ongeacht waar ik zal gaan, ik draag alles mee...en weet je, het voelt niet zwaar, het is goed zoals het is. Het leven heeft het gewoon geregeld voor me, bedankt!