Levenskunst van een levenskunstenaar...

Terwijl het koud en vies en nat weer is, heb ik vanmorgen heerlijk in de tuin gewerkt. Veel blad weggehaald, lekker dode takken weggehaald, wat klaverpollen uit mijn grasveld gestoken, verzakte tegels in het terras weer opgevuld met zand. En ondertussen begon het te regenen en ik, ik ging gewoon door. Lekker met mijn kruiwagen, mijn hark, mijn gereedschap, mijn zak met zand, en verse tuinaarde, kortom ik was eventjes helemaal buiten. En de kou die voelde ik niet. Wat ik zag, was overal bolletjes die boven de grond komen. Gaaf vind ik dat. Een tijd, vol verassingen. Een tijd, waar van alles naar boven komt, en soms word je verrast, door wat je zelf in september in de grond gestopt hebt. Prachtig he...dat nieuwe leven. Maar ook zag ik een grasveld, waar veel klaver en andere rommel in zit. In maart ga ik daar weer mee verder. Zin in nu al.

Ik verheug me erop, maar het voelt zo koud aan, dat ik denk dat er nog wel sneeuw gaat komen. Voordat het zover is, dat je het terras weer schoonmaakt, de tegels schrobt, de tafel weer schoonmaakt en voordat we weer lange lange zomeravonden buiten zullen doorbrengen. Heerlijk, en daar ben je wel aan toe, althans ik wel. Gisteren realiseerde ik me, toen ik eten ging halen bij het Wagenhuis, hoe erg je die gezelligheid, een glas wijn in de kroeg, een lekker hapje eten, mist. Hoe heerlijk het was, toen het weer mocht, als we zomaar op een avond naar de Hoogte liepen en een hapje gingen eten, achter op het terras. Gezellig met vrienden, of zomaar fijn samen. 

Ondertussen lees ik een boek van en vooral over Martine Bijl. Een vrouw die indruk op me maakte, door haar keuzes, door haar taalkunst, door haar puurheid. Een beetje netjes om te zien, maar als ik nu haar boek lees, samengesteld door haar man Berend Boudewijn, dan zie je hoe zij een levenskunstenaar is, op het gebied van taal, en volgens mij op veel meer gebieden. Prachtig, en ook tussendoor heb ik het boek gelezen over Amalia, geschreven door Claudia de Breij. Mooi en bijzonder, hoe zo'n jong mens zo wijs is, en zo weet wat haar te wachten kan staan ooit. Maar  ook hoe zij haar authenticiteit vasthoudt. Prachtig. En door te lezen over mensen, over bijzondere mensen, sta je stil bij je eigen levenspad. Vrijdag vroeg ik iemand, die ik mag coachen, haar levensreis met hoogte- en dieptepunten in kaart te brengen. Wat heeft je gemaakt tot wie je nu bent en wat wil je meenemen, naar ooit, en wat wil je achterlaten en wat heb je daarvoor nog nodig. Ik heb heel veel achter me gelaten. Ook mooie dingen soms. Afscheid nemen, loslaten en verder gaan. Soms denk ik nog wel eens aan mensen, die ooit in mijn leven waren. En die nu doorleven met iemand anders, die gelukkig zijn, althans dat hoop ik, en die gezond zijn en dat hoop ik bovenal. En dan glimlach ik, om de herinnering en ga ik weer door. In mijn auto, waar ik dagelijks toch wel drie uur in doorbreng, komen deze gedachten langs. Die jongen waar ik verliefd op was, toen ik vijftien ofzo was. Dat meisje, die ik zo leuk vond, maar ik durfde het niet te zeggen toen. Dansen in de Boko, de Venice, oh wat een heerlijke herinneringen. Mijn eerste gay feest, 'oh wat zou mijn moeder hiervan vinden' en nog veel meer mooie dingen komen dan langs. Vrijdagavond kwam het liedje 'Born te be alive' en ik zat keihard te zingen in de auto. Heerlijk, die oude vrolijke muziek. Afgelopen zomer, op mijn verjaardag, met die gekke partybox, dansten we er vrolijk op los, hier in de tuin. En al die heerlijke nummers van vroeger, die kwamen voorbij. En veel mensen werden vrolijk. Ook omdat iedereen het zo gemist heeft, die zomer, die vrolijkheid, dat feest! 

En ondertussen ben ik vakanties aan het inplannen, heerlijk. Ik doe eventjes net, alsof alles gewoon door mag en kan gaan. Even leuke dingen bedenken. Een huisje ergens midden in de natuur, van Staatsbosbeheer. Een vakantie naar Santorini en straks in de winter een vakantie naar ons stekje El Gouna. Heerlijk. Genieten, de zon, het water, de warmte op je huid. Ik kan er zo naar verlangen. Gisteren ging ik even onder de zonnebank, en toen voelde ik die warmte weer, en droomde ik dat ik in de Rode Zee aan het zwemmen was. Heerlijk warm, heerlijk dat prachtige blauwe water. Wat ik altijd graag doe, is dromen over een huisje in het buitenland. En daarom kijk ik altijd naar 'Ik vertrek'. En zie ik bijzondere verhalen, waarover ik mij verwonder. Ik zou nooit vertrekken. Ik ga gewoon dood in Nieuw-Vossemeer ooit, over heel veel jaren, want de vrouwelijke tak van de van Loon familie, is oersterk. Ik heb nog een hele oude tante, die wordt 98. Een tante die geen onderdeel meer uitmaakt van mijn leven, maar toch zij leeft nog. En ook mijn oma werd 91. Dus ja, deze van Loon, wordt ook zo'n oude krasse tante. Althans daar ga ik voor. Voorwaarde is volgens mij, dat ik probeer iedere dag minstens één mooi gesprek te hebben, of één leuk iets te doen. En wat dat betreft, is vandaag al een goede dag. En ik geloof zomaar dat dat een medicijn kan zijn, voor een goed leven - doe iedere dag, hoe groot of hoe klein het ook is, één ding, dat je blij maakt. Lees dat boek. Luister naar dat leuke nummer, waar je gelukkig van wordt. Of zoen die vrouw van wie je houdt. Of...vul maar in, het mag nog leuker, het mag stout, ondeugend, spannend zijn, het is van jou toch...

En ook in deze tijd, waar veel dingen niet mogen of kunnen, is levenskunst een houvast. Probeer jezelf dagelijks iets leuks te geven. Ook al is dat lekker liggen op de bank met een dekentje over je heen. De bank, jawel, wij hebben een nieuwe bank gekocht, en de levertijd bedraagt.... ongekend 22 weken. Niets bijzonders hoor een prachtige groene bank, een L-vorm 1.80 meter bij 3.96 meter. Een stevige bank, goed voor dit oude lijf. Iets minder groot dan wat er nu staat. En over 22 weken is Teuntje nog keuriger dan hij nu is, dus dat komt gewoon goed. Als we terug komen uit Santorini, dan is er zomaar een nieuwe bank. Komen nog nieuwe gordijnen bij. En dan ziet het er hier weer heel netjes uit. Leuk...en daarbij komt mijn droomstoel. Een stoel die ik al jaren op mijn verlanglijstje heb staan. Een geweldige stoel om te liggen, om dat boek te lezen. En die stoel komt al eerder. Die zetten we gewoon dan even in het atelier, dan kunnen we daar al heerlijk liggen en lezen. 

Tja, dus dit weekend zijn er al zoveel mooie dingen gebeurd, en dat realiseer ik me nu, dat het gewoon een heel mooi weekend is. Een weekend samen, stil en rustig. Straks even gezellig naar de verjaardag van onze buurvrouw, een borrel drinken, en dan ben ik weer helemaal klaar voor Hilversum. Het lijkt alsof ik van de volledige rust, zomaar de wereld van de drukte en de hectiek in stap. Veel overlijdens nog steeds, gisteren een mooi verhaal in de Gooi & Eemlander, dankzij een collega, die ons genoemd heeft als een organisatie, die prachtige dienstverlening biedt in deze bijzonder drukke tijden. Mooi verhaal, met mooie foto's van onze locaties. En als ik dan in de auto stap morgenochtend, dan lijkt het alsof ik een andere wereld in stap. Gek hoe dat werkt en voelt. En geloof me, als het ooit zover is, dan is het goed. Deze wereld hier, onder de prachtige uitgelichte kerktoren, bevalt me erg goed. De omgeving, het water, de kleine strandjes, daar waar Zeeland ons Brabant kust, is het fijn om te zijn.

Hier tik ik die hoge leeftijd wel aan. Als levenskunstenaar, als Anita van Loon, als vrouw van Annemarie, als eigenaar van die 'mooie oude dame' uit 1795, en dan spreken ze hier in het dorp straks over die twee oude dames in dat hele oude huis in de Achterstraat. Zou toch mooi zijn he...ik teken er nu alvast voor. En ik hoop dat jij dan een keer de tuin inloopt, lekker aanschuift, een omhelzing geeft want dat mag dan weer, en dan schenk ik je een glas wijn in en dan proosten we op het leven. Proost op jou en mij, op je gezondheid, op de vriendschap, op....proost!

Mooie mistige momenten....

Mooie mistige momenten. Vandaag is ook weer zo'n dag, waar de mist een soort van deken over het leven legt. Alles ziet er anders uit. Het is koud, beetje miezerig en ik moet goed kijken om alles duidelijk te zien. En dan nog zie ik het anders. Maar dat lijkt bij mij te horen....

Hier een foto van een plekje waar we langskomen als we naar Flakkee gaan, een klein strandje, waar Teun lekker kan rennen en op de een of andere manier vind ik dit beeld heel mooi. Die vele windmolens, die mooie wolkenlucht en dat donkere water, het voelt koud aan, het is koud. 

Deze week is een week vol bijzondere ontmoetingen, en dan spreek ik over Hilversum. Want als ik hier thuis ben, zwaai ik af en toe naar iemand, maar ben ik helemaal alleen. En dat vind ik heerlijk eerlijk gezegd. En daarbij heb ik mijn handen vol aan Teun, en die twee poezen. Niet elkaars beste vrienden, maar ja, het leeft onder één dak. En Teun is wel schattig vind ik. Vanmorgen zei een mevrouw me dat hij jaloers is. Omdat ik een ander grote hond aaide, die bij me kwam liggen en staan. En Teun deed net alsof hij super groot was, en sprong tegen die hond op. Ja want Teun wil wel graag mijn aandacht. En ik, diep in mijn hart, vind ik het wel heel leuk. Ik vind het ook een heleboel gedoe, maar ach...thuiskomen en een blije hond zien, is geweldig en dat meen ik. 

Terug naar Hilversum. Ik mocht een natuurgraf verkopen en maandag nog een erbij. Gert-Jan verkocht er twee. Er kwam een meneer, en hij was familie van een familie, die een prachtig familiegraf bij ons op de Bosdrift heeft. En hij wordt 'vriend van de Bosdrift' hij doneert een boom, een bank, gebruik van een graafmachine en schenkt ons ook nog wat geld. Hoe geweldig. En deze meneer heeft heel veel verstand van bomen. Ik heb hem gefotografeerd op de begraafplaats, toen hij mij uitleg gaf, over zijn cederboom. Een Libanese cederboom. En ik vind dit zo geweldig om te ervaren. Dat je door met mensen in gesprek te gaan, over de begraafplaats, over je visie en je plannen, dat er donaties komen, dat mensen je willen helpen, bij alles wat er is of bij alles wat er nog komen gaat. Ik voel me dan trots, want mijn gedachtengoed wordt uitgedragen, en mensen houden ervan. Mensen kiezen ervoor, om mee te helpen, dit gedachtengoed vorm te geven. Ik ben er stiekem een beetje trots op. Trots op mijn eerste 'vriendin van de Bosdrift' die ervoor zorgt, dat er meer mensen een graf willen kopen. Trots op al die mooie mensen, die ik dagelijks mag ontmoeten daar. Een wereld op zich, in de wereld van de Uitvaartstichting Hilversum, daar op die Bosdrift. Een plek, waar ik hoop ik nog lang zal blijven komen. Nu, straks en ooit. Ik zie er naar uit daar ooit als wandelaar rond te mogen lopen, als oude dame wellicht met mijn vriendinnen en dan een kopje Nespresso te gaan drinken, in dat prachtige  inloop rouwcafé. Te genieten van de kunst van Monique van Wijk, het prachtige doek van Leonard Springer, of van die heerlijke houtkachel, die dat gevoel van intimiteit zo vergroot. En daar in Hilversum lijkt dit pand te verworden tot een pand vol verbinding, een pand, waar het leven de dood omarmt, of waar de dood aan tafel mag zitten, besproken mag worden en kan worden. Waar gehuild en gelachen mag worden. En in die context hoop ik dat u allen komt, op zondagmiddag 27 maart, kijk op onze website, naar een lezing van Geerteke van Lierop over haar verlies, van haar geliefde waarover zij het boek schreef 'een zee van glas'. Voor 6 euro, contant betalen bij de entree, kunt u deze lezing op zolder bijwonen, fijn napraten met elkaar, u krijgt een consumptie en u ontvangt het prachtige boek van Geerteke 'een zee van glas'. Meldt u zich aan via aanmelden@uitvaartstichtinghilversum.nl het wordt een prachtige middag. Er zijn slechts 65 plaatsen te vergeven....en ik hoop u te zien daar.

Terug naar hier, naar de deken van mist die over mijn leven hier ligt. De stilte omringt me en bevalt me. Een teken dat mijn hoofd overuren draait. En ik geloof dat ieder mens af en toe even die stilte moet omarmen. Even niks wil, niks wil zeggen, niks wil doen. En in die kadans leef ik nu even. En terwijl i het woord kadans opschrijf, denk ik opeens aan een liedje van een band, die Kadanz heet volgens mij en een van hun liedjes is 'dagen dat ik je vergeet' prachtig. Ik beluister dit nu. Zij hadden een aantal hele mooie liedjes, ballades en eigenlijk allemaal een beetje verdrietig. Gek, hoe ik heel erg hou, van wat verdrietige muziek, van ballades, van serieuze teksten. Terwijl ik toch veelal wordt gezien als een vrolijke en optimistische vrouw. Maar die andere kant in mij, van mij, is die bedachtzame serieuze Anita. Die denkt en denkt, die dromen heeft, die onzichtbaar lijkt te zijn soms. Mooi die twee kanten in mezelf te zien, en hoe die soms uit balans zijn, en dan weer even stilte nodig hebben, om weer in de juiste vorm terug te keren. Vandaag een dag als vandaag helpt me daarbij. Straks even langs de garage, even tanken, even wat te eten halen, voor als Annemarie thuiskomst. Verder niks, alleen mijn gedachten, wat regeldingen en morgen weer een dag vol afspraken, ontmoetingen, gesprekken. En weet je die balans is goed. 

En vanuit die stilte, geef ik je een tekst mee, zomaar voor jou, die dit leest. Een citaat van Anne Holthausen, en dit staat ook op mijn website www.anitavanloon-levenskunst.nl 

"je leert in het ondertussen. Op die momenten dat je het moeilijk hebt, dan verandert je leven echt. Op de momenten dat je het even niet meer weet. Dan leer je het meest. Dus als je me ziet lopen in gedachten, laat me dan maar. Dan ben ik 'in het ondertussen' omdat ik het even niet meer weet'". 

En maak je nu geen zorgen over me. Dat hoeft niet. Ik leer weer en ik hou hiervan. Ooit leerde ik, dat jezelf de regie kunt nemen over jouw leven. En dat is wat ik nu aan het doen ben. Mijn eigen regie weer herpakken. Soms neemt het leven het even over, de oversterfte, je werk, de vele issues die er zijn op mijn bordje. En geloof me, ik kan het aan. Ik, ik kan alles aan. En ik geniet nog even, van de deken van mist. Van die stilte, en ik hou deze nog even vast. Nog een paar uurtjes. Heerlijk. Een fijne dag jij!

 

Goedemorgen!

Ken je dat gevoel? Zaterdagochtend, ik ben vrij, na een weer zeer intensieve week.  Een week die heerlijk werd afgesloten, ik  helemaal alleen in het Bosdrift pand. Een collega in quarantaine, een andere collega bij het team uitvaarten op Zuiderhof. En ik alleen op kantoor daar. Als ik een afspraak had, dan was ik even beneden om mijn gasten op te vangen. De stilte overviel me en maakte dat ik een hele lange dag heerlijk veel werk heb kunnen verzetten. Gek, wat dat pand daar op die bijzondere plek, met me doet. Het voelt als een heerlijke jas. Een jas vol verhalen. Een jas die een beetje versleten is, maar die je nooit weg wilt doen. Hier en daar wat scheurtjes, wat ongemakken, maar toch is dit de fijnste jas. En zo voelt het ook daar in Hilversum. Ik heb de fijnste jas gekregen, en daarmee wil ik niets afdoen, aan al die bijzondere en unieke plekken waar ik ook directeur van mag zijn. Geweldig. Sowieso is mijn baan in Hilversum een heel fijne baan. Een baan, die net zo goed bij me past, als die hele oude jas. Die lekker zit. En soms, en gisteren was zo'n dag, dan ben ik helemaal alleen, in dat pand, of voor mijn gevoel. Iedereen werkt hard, iedereen is bezig. Overal, op allerlei plekken. En ik was helemaal alleen. Fijn, ik hou zo van helemaal alleen zijn.

Ooit toen ik nog een stuk jonger was, en mijn huis in Schoonhoven kocht, dacht ik dat ik de rest van mijn leven, helemaal alleen zou blijven. En mijn leven is, gelukkig zeg ik nu, zo anders gelopen. Ik ben getrouwd met Annemarie, heb een prachtig leven, door onze plek hier en mijn werk daar. Door die twee werelden, die volledig los van elkaar staan. En ook dat wil ik zo houden. Gek, hoe dit voelt. Ik ben nu in een fase in mijn leven gekomen, dat ik af en toe eens terugkijk. Over mijn schouder kijk, of in gedachten terug ga, naar een bepaalde tijd. En zo terugkijkend, realiseer ik me, dat ik soms mensen heel dichtbij liet komen. En ik, ik ben niet zo goed in afscheid nemen van mensen van wie ik hou, zo nu en dan raakte ik hen kwijt. En soms deed dat pijn. En je raakt mensen kwijt, doordat je leven een andere wending neemt of krijgt. Je raakt mensen kwijt, doordat zij overlijden. En soms raak je mensen kwijt, omdat ze keuzes maken die je niet passen. Of soms komt er een nieuwe partner in iemands leven en dan val je stil, heb je geen tekst meer, niks meer te delen. Het kan, de weg van je leven loopt zoals deze lopen moet. En soms heb je de regie, soms even niet. Soms moet je het even overgeven aan anderen, omdat je zelf even niet kunt. Of soms geef je het zomaar op. En laat je de dingen gebeuren. En zo mijmerend over mijn leven tot nu toe, denk ik dat ik wel een gelukkig mens ben. Zoveel overwonnen, ziek geweest en weer gezond geworden, kerngezond zelfs. Arm geweest, wat meer geld gehad, wat minder soms, en toch heel gelukkig, want ik realiseer me, dat het daar echt niet over gaat. Het allerbelangrijkste in mijn leven, is dat ik altijd weer heel dichtbij mezelf ben gebleven. En als ik even 'de weg kwijt was' dan stopte ik ergens mee, een relatie, een vriendschap, een baan. Diverse keren ben ik zelf gestopt, omdat een baan niet meer bij mij paste en ik niet meer bij die baan. Of doordat er strategische keuzes gemaakt werden, waar ik mij helemaal niet meer in kon vinden. En steeds op zo'n kruispunt, ben je even verward, ongerust soms, van 'hoe moet het nu verder'. Ik ben geloof nog steeds en heb dit altijd gedaan, dat als je een deur durft te sluiten, er nieuwe deuren voor je open gaan. Als je echt keuzes durft te maken, en je rug recht, en dichtbij jezelf blijft, dan komt het goed. En die les, die rechte rug, die kracht, dat 'een echte van Loon geeft nooit op' dat zit in mij. En ik denk nu wel dat 'een echte van Loon' misschien wel meer van mijn moeder afkomt dan van mijn vader. Want zij was een vrouw die oersterk was. En zij gaf nooit op. En wat de wereld ook zegt, ik lijk in dat opzicht echt op haar. Zij was de vrouw, die onze normen en waarden op tafel legde en je hierop attendeerde, als je ervan afdwaalde. Zij was het die je tot de orde riep. En zij was het die het gesprek aan ging. En hoe lastig ik het soms ook vind. Als ik mensen geen goed leiderschap zie geven in mijn team. Of als ik mensen zie, die meebewegen als bamboe in de wind, zonder een echte keuze te maken, dan ga ik het uiteindelijk aan. Niet meer zo stevig als vroeger, het is niet meer een halszaak voor me, maar ik laat het er niet bij. En dat etiket dat je dan krijgt 'zo die van Loon dat is een stevige', dat neem je dan voor lief. Als mensen met niet meer aardig vinden, dan kan dat ook. Want ja, ik ga nergens voor aan de kant. Ik loop niet weg. Dus bedankt Ma van Loon. Bedankt Pa van Loon. Voor alles wat ik heb mogen doen en laten in mijn leven. Voor de prachtige jeugd, die mooie basis daar in de Oostmoer, op Flakkee, dank je wel. En hier vanuit mijn kleine domein in Nieuw-Vossemeer, vanuit mijn Levenskunst, vanuit mijn Uitvaartstichting Hilversum, probeer ik de dingen te doen, zoals dat nu een onderdeel is van mijn zijn. Mensen helpen, de weg wijzen, richting geven. En als je je weg gevonden hebt, dan ga ik weer door. Mijn reis is nog lang niet klaar, ik heb mijn bestemming wel al bereikt, maar er is nog genoeg te doen. Daar en hier. En spreken mijn vrienden soms al over pensioen, of niet meer werken. Los van het feit, dat ik dit financieel niet kan, wil ik het nog niet. Ben ik nog niet zover. Heb ik nog veel te realiseren. En ga ik nog even door. Met richting geven, met duiden, met onderzoeken, met samenwerken, met leren. En als ik het niet meer aanga met je, of als ik geen opmerkingen meer maak. Als ik je niet meer help, dan moet je me een seintje geven. Want dan is het tijd voor mijn pensioen. Nee nu nog niet...

Dus neem zo nu en dan eens de tijd, om naar jezelf te kijken. Naar wat je doet en hoe je de dingen doet. En stel jezelf dan eens wat vragen. En de belangrijkste vraag is altijd - ben ik gelukkig? Een lastige vraag, als je in een prachtig huis woont, genoeg geld, hebt en een dikke auto voor de deur. Want wat is nu geluk. Dat is zo anders voor jou dan voor mij. Maar durf dit gesprek met jezelf aan te gaan. En als je dagelijks naar je werk gaat en denkt 'ik moet nog zoveel jaar en zoveel maanden..' trek dan de stoute schoenen aan en ga in gesprek of ga weg, ga iets anders doen. Of als je naar je vrouw kijkt en er gebeurt niks met je, zoek dan die oude jas op, trek hem aan en ga. En natuurlijk is ons leven niet zo simpel. Maar heb het lef, met jezelf het gesprek aan te gaan. En als je een leidinggevende bent, en je echt een leider wilt zijn, doe dat dan ook met de mensen in je team. Pak je verantwoordelijkheid, doe wat. Recht je rug kind. Zou mijn moeder zeggen. En...loop niet weg, bedek niets met de mantel der liefde, heb lef, tja....Waarom ik het hier nu over heb, omdat ik soms zie, dat lef ontbreekt, en dat mensen dan ongelukkig zijn of worden. Dat we aardig willen zijn. Elkaar willen ontzien. Lief zijn voor elkaar, en weer is daar zo'n spreekwoord 'zachte heelmeesters....'. Dit gezegd hebbende, zie ik mijn eigen verantwoordelijkheid weer. En ga ik het dus aan. Mooi, die stille zaterdagochtend, mooi die reflectie ook voor mij. Vandaag heb ik weer een lesje geleerd, door het hierover te hebben. Teun die slaapt. Annemarie ook hoop ik. Ik ga nog een Nespresso nemen, de krant halen en de kachel wat hoger zetten. Ik hoor de kerkklok 10 keer slaan. Goedemorgen Nederland. Een fijn weekend!

2022 met een heart of gold...van Neil Young

Heerlijk, terwijl Neil Young zijn 'heart of gold' zingt met die mooie zin 'and I am getting old' zit ik heerlijk aan de keukentafel. De werklaptop open, want ik heb telefoondienst en net de 35e plechtigheid geboekt voor dit jaar, onvoorstelbaar, hoeveel mensen nu verdrietig aan de keukentafel zitten. En ik, ik zit gewoon lekker te zingen hier. An is met Teun naar het veldje bij de brandweer, en dan komt Teuntje terug, als een zielig nat, frommeltje, helemaal onder de modder, want hij rent en hij racet over dat veldje, achter honden aan, achter de vogels, kortom hij geniet intens. Teuntje is lief en stout, hij pikt kussentjes van de bank. Hij doet van alles, en vooral dingen die niet mogen. Hij doet me denken, althans zo voelt het, aan hoe ik als kind was. Poepen waar het niet mag, klimmen wat niet veilig is, iets aanraken wat niet mag. Ach ja, en het komt vast wel goed. Ik denk altijd, althans zo zei mijn moeder 'het is toch nog goed gekomen met je'. En dat zal met Teun niet anders zijn toch. Het is een geweldig hondje. 

En ondertussen is het 2 januari 2022. Een nieuw jaar. Voornemens heb ik niet, nooit eigenlijk. Ik denk niet meer ik zou wel 10 kg minder willen wegen, of ik zou minder rimpels willen hebben, ik denk vooral, ik ben kerngezond, ik ben gelukkig met mijn leven, mijn liefde, mijn plekje hier, mijn baan. Ik barst van de plannen, het ene plan nog leuker dan het andere. Ik zoek alleen nog een geldschieter, iemand die gewoon een paar ton heeft liggen, daar niks mee doet, en die aan mij toevertrouwt. Haha. Ik betaal je wel terug, geloof me. En dan ga ik iets heel leuks beginnen hier. Een plek waar veel mensen geluk gaan voelen en ervaren, een huis van en vol van  levenskunst. Een plek, waar leven en dood elkaar raken, en samenkomen. Waar je naar toe gaat, als het leven je even de adem beneemt. Een plek waar je wilt zijn, om te luisteren naar mooie muziek. Waar je verhalen kunt vertellen, waar je kunt genieten, waar de natuur mooi is, waar jij mag zijn wie jij bent. Een huis vol levenskunst. Zie je het voor je? Ik ontmoet zoveel prachtige mensen en ik geloof zomaar, dat wij met elkaar hier in Nieuw-Vossemeer, nog zoveel meer levenskunst kunnen toevoegen. Nu doe ik er niet zoveel mee, omdat ik mijn baan in Hilversum nog heb. En nog een aantal jaar wil behouden, maar uiteindelijk ga ik hier mijn dromen echt uitpakken en vervullen. Ik ben ervan overtuigd. Ik praat er niet zoveel over, maar er is iets aan het ontstaan. En 2022 wordt het jaar, om dit plan eens nader uit te gaan werken. Ik heb natuurlijk plannen met mijn Uitvaartstichting in Hilversum. Die ook uitgewerkt gaan worden. Met mijn uitbreidingen, de Joodse begraafplaats erbij, kortom mooie en vooral nieuwe ontwikkelingen die ik ga realiseren en uitvoeren. Met mijn team. Mooie mensen erbij, zorgen dat er een prachtig inloop rouwcafé ontstaat, waar mensen graag komen. Binnenwandelen, samenkomen, samen zijn. Hoe mooi is dat. Maar hier, bij die grote kerk, gaat ook iets gebeuren. Ik heb er zin in...heel veel zin. Dus 2022 wordt het jaar van de nieuwe initiatieven. Het jaar waarin ontmoeten en elkaar ontmoeten centraal staat. Het jaar waarin mensen, die ik lang niet heb gezien weer langskomen en het jaar waarin we het gesprek met elkaar opzoeken. Jij en ik. Jij en de ander. Wij. 

Heb je zin om mee te denken, mee te doen. Voel je je aangetrokken tot dit soort gedachtes, dan wil ik graag met jou aan tafel. Hier of in Hilversum. In Hilversum een keer na half vijf, in mijn eigen tijd, scheelt je wellicht rijden, hier op donderdagen heb ik tijd, om samen met jou te praten en natuurlijk ook met Teun te lopen. 

2022 wordt het jaar van jou en mij. Wordt het jaar van de nieuwe verbindingen, het jaar waarin we met elkaar dromen gaan realiseren. En zoals Eva Jinek zegt 'droom groot'. En droom met me mee. 

Voor nu, wens ik je dat je dromen uit mogen komen. Gezondheid, energie en liefde. Heel veel liefde, in honderdduizend vormen, en dat we vooral met elkaar de mooiste dingen gaan doen. Uit liefde, met liefde, vol liefde. Ik wil lachen, huilen, dansen en dromen. En dan daarna dromen waarmaken, uit laten komen. En moet je nu het ziekenhuis in, deze week, dan ontstaat zelfs van daaruit voor jou weer nieuw perspectief. Sterkte. En geloof in je herstel. Blijf geloven, steeds maar weer. Het kan, het lukt, het is echt waar. Al het goede voor iedereen in 2022. Maar vooral veel  plezier! Doe het goed! Liefs van mij, Anita of voor sommigen Aniet!

Kerstverhaal

Vandaag 23 december 2021, de verjaardag van Annemarie, ben ik thuis. En wacht ik totdat zij thuis komt. Om zomaar in alle stilte, passend bij deze tijd in ons leven, samen te zijn voor haar verjaardag. Fijn. Eigenlijk past me dit wel, dat kleine, dat stille, dat rustige in het leven. Zo anders dan vroeger, waar het altijd volle bak was in mijn leven. Druk, gevuld, met vrienden en vriendinnen. En nog steeds vind ik dat leuk, maar dat kleinschalige is voor nu veel fijner. Omdat je dan tijd hebt, voor een gesprek, omdat je dan stil staat bij elkaar. En zo zal ook de kerst zijn. Gisteren had ik in het inloop rouwcafé (dat nu gesloten is in verband met Corona en nu gebruikt wordt, als plek voor een gesprek), een gesprek met een familie, mevrouw was plotsklaps overleden. En meneer vertelde dat zijn kleinkinderen van 1 en 3 hem lieten zien, juist nu, dat het leven gewoon doorgaat. En zijn zoon sloeg zijn arm om vaders rug, en die arm, die warmte gaf zoveel troost. En dit zijn de momenten waarop ik voel en weet, waarom ik zo van mijn werk hou. Die momenten van ontmoeting, die momenten van liefde, die paar woorden soms. Wat een rijkdom. Daar is mijn woord weer. Ik heb woorden die ik veel en vaak gebruik, er wordt soms om gelachen, door mijn collega's. En eigenlijk zijn het allemaal 'zachte' woorden. Woorden die vanuit het hart gesproken worden. Mijn taal is de taal van mijn hart. 

Een gesprek in het Metaheerhuis van de Joodse begraafplaats in Hilversum gisteren, was ook weer zo'n bijzonder gesprek, drie heren, waarvan Gert-Jan er een was, met een keppeltje op en wij werden ingewijd in de verhalen van de Joodse Gemeente. Werkelijk waar, hoe bijzonder. Wij mogen deze begraafplaats gaan beheren en onderhouden, vanuit de Uitvaartstichting Hilversum. En ik voel me vereerd en meer dan dat. En ondertussen bruis ik van de gedachten om de toekomst van deze Stichting tot iets heel bijzonders te maken. Ik voel het als een opdracht. Ik heb het gevoel dat mijn moeder me stuurt in deze. Klinkt gek, is echt zo. Alsof zij mij langzaam aan een kant op duwt. En ik, ik kom steeds dichter bij mijn hart. Ik wijk er niet meer van af. Het maakt me rustig en nietig bijna. Ik voel soms dat ik eigenlijk terug wil naar een hele pure eenvoud. Ook in mijn leven, en Teun helpt me hierbij. Vanmorgen zat hij onze gaai te pesten, die even op bezoek was, en Teun ging er als een kleine dolle hond achteraan. Beetje jammer, maar gaai komt wel terug. Hij is vaste klant hier in de straat. Gaai komt ook bij het Wagenhuis, allemaal dankzij de buurman met zijn nootjes. Hoe fraai zo'n gaai. Gisteren liep ik met Teun over de Bosdrift. En mensen gaan door de knieën mensen aaien hem en vinden hem leuk en lief. Teun die papieren pakt, verscheurt, die ervoor zorgt dat alle prullenbakken op de kasten worden gezet. Teun, die harten verovert en verwarmt. Gisterenavond stond ik in de tuin en keek ik naar onze kerk, zo mooi uitgelicht nu, een baken van licht. En ook dat moment, was voor mij een moment van simpelweg gelukkig zijn. Deze plek, deze oude keuken, de vele vogeltjes in de tuin, de bolletjes die voorzichtig omhoog komen weer, de vogeltjes die drinken, en eten vinden in onze tuin, en daar tussendoor onze Teun, die intens rondrent en geniet. 

Kerst 2021. Ik wens iedereen oprecht een fijne kerst toe. Ondanks het feit dat je niet zoveel mag. Ondanks het feit, dat er niet zo veel ruimte is, maar toch, als je alleen bent, of samen, of samen met je nieuwe lief, of met je familie, of met.....vul maar in, dan wens ik je, dat je eventjes stil mag zijn. Eventjes mag terugdenken, eventjes je zegeningen mag tellen. En dat je dan het glas heft, glimlacht naar degene waar je van houdt of hebt gehouden. Dat je even naar boven kijkt, naar al die mensen die niet meer hier bij ons zijn, maar toch altijd bij ons zijn. Dat je toast op het leven, op je gezondheid, op je werk, je collega's.

En ik, ik bedank iedereen, voor het feit dat zij in mijn leven zijn. Of ooit waren en nu in mijn hart zijn. Ik bedank mijn collega's, mijn Raad van Toezicht, de gemeente Hilversum, al die uitvaartondernemers, maar ook al die families en nabestaanden. Ik bedank iedereen, die ergens zijn of haar bijdrage heeft geleverd, om mij te laten zijn wie ik nu ben. Ik bedank mijn huidige werkgever, en mijn vorige werkgevers. Ik bedank mensen die ik ooit heb mogen liefhebben en mensen die nog steeds bij me zijn. Ik bedank mijn familie, en de familie van Annemarie. Ik bedank jou en jou en jou...en ook al noem ik hem soms terror Teun, ik bedank dit hondje dat hij in ons leven is gekomen. Met al zijn rommel, en al zijn lieve ondeugende dingen. Ik ben een gelukkig mens. Ik ben een ware levenskunstenaar, en ik ga ooit weer iets leuks doen met al die levenslessen. Wordt vervolgd. 

En nog even dit - zie niet om in wrok, of boosheid, want ook de afgelopen twee jaar, hebben ons veel inzichten gebracht. Hebben ons laten zien, dat ook wij als mensen gewoon maar hele simpele wezens zijn, en dat we zuinig moeten zijn op elkaar, op onze gezondheid, dat we af en toe even nederig moeten zijn. En terug moeten naar af, net als bij Monopoly, om te leren. En nu, nu weer rustig voorwaarts, booster erin, en goed zorgen voor elkaar. En als iemand het anders ziet, of hier anders over denkt, dat mag, we leven in een vrij land. En ik, ik hou ervan. Je mag zijn wie je bent, geniet ervan. Dag, tot in 2022. Dan gaan we weer mooie dingen beleven met elkaar. Een dansje maken wellicht, een mooi glas drinken, en goed naar elkaar kijken. En stil staan af en toe. Tot rust komen, eventjes op adem komen. Jij en ik, samen of alleen. Dag vriendjes, dag vriendinnetjes...tot volgend jaar!

Op slot....

En als ons land dan op slot is, of weer op slot gaat, probeer dan maar gewoon om je heen te kijken. Vanmorgen lag Teuntje op een kussen dat hij had meegesjouwd naar buiten, in het natte gras volledig tevreden voor zich uit te kijken. Naar de vogeltjes die genieten van alles wat we hebben opgehangen in de tuin, de vetballen, de huisjes met voer. Naar de bladeren, en afgelopen week maakte mijn collega Anne, deze mooie foto. Ons uitzicht vanuit De Einder, hoe prachtig. Die mooie bijna serene rust. En ondertussen gaan we door, met allerlei vervelende maatregelen, iemand in quarantaine, rouwcafé dicht tot 14 januari 2022, extra bemensing, vijf dagen Hilversum, voor het eerst en vervroegd Teun mee. Ik heb geen keuze meer, dus het zal zo zijn. Weg met de serene rust...weg stilte, weg achterover leunen. Maar ach, ook op de Bosdrift, ook in Hilversum is het goed vertoeven. De stilte is daar ook voelbaar. En nu, nu ligt Teun stil in zijn mandje, hoor ik de klok tikken, zie ik de bolletjes langzaam boven de grond uitkomen, En zit ik tevreden aan tafel in de keuken. Nog eventjes zomaar niks. Soms is zomaar niks waanzinnig fijn. Dat gevoel van even niet hoeven. Je hoeft geen nette kleren aan, je hoeft geen rommel op te ruimen, je hoeft nog niet onder de douche...je hebt zomaar even niks dat moet. Oh wat een weldaad. 

Straks gaan we even wandelen met Teun, door de regen of door de miezer, bij de Grevelingen, het strand waar ik vroeger naar toe ging, met mijn vrienden. Fijn, lekker zwemmen. Nu een mooie plek, waar Teun even heerlijk kan rondrennen, zonder riem. Lijkt me ook fijn als hond, dat je gewoon mag rennen, zonder vast te zitten. Onafhankelijk zijn, haha. daar is ie weer...mijn grote drang om onafhankelijk te zijn. 

En ik weet het, ik ben in loondienst, jawel ook in loondienst, ik doe ook af en toe wat leuks erbij, ernaast, een coachtraject, een wandeling, een gesprek, vul maar in. Zomaar omdat het fijn is, omdat ik dat wil. Omdat ik hiervoor gevraagd word of ben. En ook hier, zowel in mijn baan als in mijn 'levenskunstzaken' ben ik vrij genoeg, en kan ik keuzes maken. En altijd zijn dit keuzes, die het grotere geheel dienen. Het gaat namelijk in dit leven nooit om jou alleen, het gaat altijd om ons, om wij, om het gezamenlijke doel. Ik gedij daarin goed. Wel en dit realiseer ik me, als ik mijn huidige baan vergelijk met mijn vorige, dat ik wars ben van gedoe tussen mensen onderling. Dat ik wars ben van macht, of mensen die denken macht te willen uitoefenen. En dat ik nog meer moeite heb met mensen die elkaar op de man af aanvallen of laten vallen. Ik gedij goed in een organisatie die staat voor 'samen'. Samenwerken, samen optrekken, samen ergens voor gaan en staan. En dit alles is nu aanwezig in mijn leven, bij de Uitvaartstichting Hilversum en hier, in mijn privé leven. Een stichtingsvorm past mij dus ook goed. 

Lieve mensen, met de kerstdagen dichtbij, Annemarie haar verjaardag dichtbij, waar weer niks gevierd gaat worden, want we zitten weer op slot, met de afsluiting van 2021 en de opmaat naar 2022 voor ons, wens ik iedereen alles wat je nodig hebt. Rust, stilte, liefde, geluk, heel veel gezondheid, vooral dat. En ik hoop dat we elkaar in 2022 weer mogen ontmoeten. En ik hoop dat we elkaar dan weer in de armen mogen sluiten. Ik wens je vergezichten, dromen, het realiseren ervan. Ik wens je vooral dat we weer 'open' mogen leven. En dat we ons ervan bewust zijn, hoe rijk ons leven is. Iedere dag maar weer. Voor mij is dat de opbrengst van deze tijd, ik ben me zo bewust van wat er wel is. Dank je wel daarvoor. En daar heb jij, en jij, aan meegeholpen. Door ons gesprek, ons samenzijn, door onze vriendschap. Dag!

En hier, bij deze brug, gaan we zo lopen met Teun. Daar waar Zeeland Brabant kust....

Mijn favoriete moment van de week....

Ja dit moment, zaterdagochtend vroeg. Doodse stilte, het NRC en mijn Nespresso in ook nog mijn favoriete kopje. Dit kopje had ik al in 1997 en heb ik nog steeds. Het is ook overal mee naar toe gegaan en altijd bij me gebleven. Ik had het in Groot-Ammers, in Schoonhoven, in Voorschoten, in Wassenaar en nu hier op tafel in Nieuw-Vossemeer. Fijn, ooit waren er meer, verloren gegaan in het leven, zoals soms meer verloren gaat in het leven. Geeft niks en laatst waren we bij Roel en Karin en toen kreeg ik er weer eentje mee. Dus nu heb ik er weer twee. Maar op de een of andere manier, zijn deze gekke kopjes alleen voor mij. Het lijkt wel alsof er nooit iemand anders uit drinkt. Grappig, een ritueel in eigen huis. Rituelen. Afgelopen week sprak ik heel veel mensen, op de Bosdrift, in Hilversum, tijdens een plechtigheid, maar ook zo aan de grote tafel in het inloop rouwcafé. En een familie vertelde me, dat een kopje koffie na het grafbezoek van hun kind, ook een soort ritueel is geworden. Een ritueel tussen de dood en het leven, tussen het zijn bij je dierbare en de overgang weer naar de dagelijkse gang van zaken. En zo'n kopje koffie bij de haard, is dan een bruggetje van de ene situatie naar de andere. Mooi hoe wij als Uitvaartstichting dan bruggetjes mogen en kunnen zijn. En dit kopje koffie hier aan tafel, terwijl Annemarie met onze Teun, soms een beetje onze terror Teun naar de puppy cursus is, is het hier heel stil en rustig. En geloof me, dat is wat ik mis, nu we een klein hondje hebben. Rust en stilte, en zomaar iets kunnen laten liggen. Want onze Teun is continue op ontdekkingsreis, en gisteren zei ik tegen Annemarie, ik denk dat ik als kind hetzelfde deed, en gelukkig zo gaf mijn moeder op haar sterfbed aan 'is het toch nog goed gekomen met me'. En met Teun komt het heel erg goed. Hij is te lief voor woorden, hij is een klein brallertje soms, en een schatje en hij is ook zo lekker zacht. Welnu, genoeg over Teun, hij is er nu even niet. En dit is mijn moment. Zaterdagochtend, de stilte van Nieuw-Vossemeer ervaren en lekkere koffie drinken. En daarna me onderdompelen in de krant. Leuk stukje las ik net over 'laten we wat meer met elkaar kletsen' en ik moest glimlachen om dat 'met elkaar'. Een favoriete uitspraak van mij is 'praat niet over de ander, maar met de ander'. Ook op het werk merk ik dat soms. Maar overal eigenlijk. En in dit artikel staat dat een supermarkt inspeelt op de diversiteit van mensen en hun winkelgedrag, wil je snel met de scanner door de winkel heen en hup weer weg, zonder dat je met iemand hoeft te praten, dat kan. En wil je gezellig door die winkel lopen, producten vergelijken, prijzen bekijken, zien wat er allemaal is, en dan uiteindelijk bij een gezellig mens aan de kassa, nog een praatje maken, dat kan ook. En zo ontstaan er juist in die bijzondere Corona tijd ook mooie nieuwe initiatieven. Waar mensen weer naar elkaar omkijken. Waar mensen voor elkaar zorgen. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan intens genieten van reclames van supermarkten nu in deze tijd op tv. Omdat die gaan over 'kinderen van een vader, reikt elkaar de hand'. Haha...daar komt mijn opvoeding weer om de hoek kijken. Omzien naar je medemens, die ergens is, of niemand heeft, of...niks heeft. Prachtig. Dit is ook de tijd van kerstgeschenken, voor mij hoeft dit niet. Ik heb al zoveel. En ik heb jou veel liever bij me, dan dat ik cadeaus krijg, ik zit liever met jou te genieten aan tafel, dan dat ik pakjes krijg. Waarom, omdat ik, als ik om me heen kijk, me al zo rijk voel. En omdat mijn vrienden, de mensen die ik lief heb, me zoveel meer waard zijn, dat dure of grote cadeaus. Dus ik heb me voorgenomen, om al die cadeaus af te gaan schaffen. Ik geef je voor je verjaardag een lunch, of iets leuks. Bloemen omdat die je blij maken, leuker nog, bloembollen voor in de tuin, heb je veel langer lol. En jawel, ik schenk er wel een mooi glas bij, speciaal voor jou...

Zo, deze zaterdagochtend, dwarrelen mijn gedachtes over de tafel, kijk ik naar grote witte Amaryllis bloemen en zie ik overal buiten al bolletjes hun kopjes, groene stengeltjes uit de grond steken. Ik hoop nog op sneeuw, winter, ja niet handig op de weg, maar de Benz brengt mij overal, met stevige grote winterbanden eronder, kom ik er wel. 

Als ik nu nog iets zou willen schrijven, speciaal voor deze winterse maand, voor de kerst of ter afsluiting van het jaar 2021, dan is het dit. Ik gun een ieder de wijsheid, om je bijdrage te leveren, om met elkaar een einde te maken aan deze Corona tijd. Draag je steentje bij, zodat we straks weer allemaal ongemaskerd over straat kunnen, en elkaar kunnen ontmoeten. Ik wens je, dat je stil staat bij wat er allemaal wel is. Ik zie ondernemerschap, ook hier in mijn dorp, waarbij men altijd kijkt 'naar wat er nog wel mogelijk is'. Ik wens je momenten van reflectie, een goed gesprek met je vriendin, of je vriend. Ik wens je dat je omkijkt naar je buurman, of naar iemand anders die alleen is. Ik wens je liefde en geluk. Maar bovenal wens ik je gezondheid. Ik wens mijn team, wat meer rust, na twee bijzonder drukke jaren. Ik wens mijn team, plezier en tijd met elkaar, zonder werk, dus gewoon een keer lekker eten en drinken samen, plezier maken, genieten, lachen, dansen voor mijn part. En ik hoop dat je je zomaar realiseert, wat een prachtig leven ons leven hier is. Ik geniet ervan als ik naar buiten kijk, de kleuren van de winter zie, bruin, geel, groen, bijna goud soms. Ik hou niet van jassen, maar als ik dan een dikke jas aandoe, dan voel ik weer die wind, die kou. Dan glimlach ik, en wandel ik door. Ik wens je rust, in je lijf, in je hoofd, in je hele zijn.

En nog meer wens ik dat je heel snel weer mag zien. Want ook door Corona heb ik veel mensen gemist het afgelopen jaar. Was het soms stil om me heen, en ooit hoop ik weer een keer te dansen met al mijn vrienden, hier in de tuin. Maar dat komt wel. Ik wens je heel veel favoriete momentjes op zaterdagochtend, omringd door wat jij wilt. Ik geniet er zo van. 

En als het dan weer zover is, dat we hier, met uitzicht op de kerk, lekker kunnen eten samen, dat ik je mag omhelzen, als ik dat toevallig zou willen en jij ook, haha...dat we dat gewoon doen. En nu wens ik je een prachtig weekend. Geniet ervan. Alleen of met elkaar. Als je op een verjaardag bent, geniet dan van de mensen met wie je bent. Feliciteer ze van mij. En dan proosten we op het leven! Op je gezondheid, op onze ruimte in dit leven. Dag!