Champagne en het leven vieren....

Vanuit onze B&B zagen we de toren van champagnehuis Castellane in Epernay. Champagne drinken, proeven en prachtige grote en kleine kelders bezoeken. Wat een heerlijkheid, de auto vol laden, en als het ware met een gevulde rijdende schatkist weer terug naar het prachtige Nieuw-Vossemeer. En dan thuiskomen en je realiseren dat een prachtig mens hier in ons dorp overleden is. Je wist dat het zou komen, en toch als die kaart dan op je tafel staat, dan voel je een soort van leegte. Een mens, zo verbonden aan dit bijzondere huis. En wat doe je dan? Roos die met haar vriendinnen voor onze Teun had gezorgd was er nog. Dan open je een van je nieuwe flessen champagne en breng je een toost uit op het leven. En dan vier je het leven. Want op dit soort momenten, realiseer je je zo goed, hoe belangrijk het leven is. Hoe geweldig het is, dat je het leven mag leven. In gezondheid, in geluk, in liefde, in goed gezelschap, in alles. Dus vieren wij het leven. Ook omdat er in mijn nabijheid mensen zijn, die nu afscheid nemen van hun dierbare, mijn collega wiens vader zaterdag is overleden, na een lang ziekbed ook. En voor al die mensen breng ik een toost uit op het leven van hun dierbare. En gisteren kon dat nog heerlijk in de zon, buiten. Vanmorgen maaide ik het gras, heb ik graszaad ingezaaid en regende het, vanmorgen zag het leven er heel anders uit. Verdrietig bijna. De hemel huilt, omdat we afscheid moeten nemen van mooie mensen. En deze mensen dragen we bij ons, als ik hier de trap op loop naar boven, of door de tuin loop, dan denk ik aan deze man. Als ik zondag bij het afscheid ben van de vader van mijn collega in Hilversum, dan denk ik aan die andere man. Een vader, een opa, een echtgenoot. En bij ieder afscheid komt je eigen verdriet weer boven. En dan toost ik op het leven. 

Vanmorgen las ik in de krant de rouwadvertenties, die lees ik altijd op zaterdagen. En dan lees je van die prachtige woorden, over mensen. Dan zeggen we het mooiste over iemand. En als ik dat lees, dan neem ik me altijd voor, om bij leven, al die dingen tegen mensen te zeggen. Dus ik zeg nu gewoon tegen mijn vriendinnetje - ik mis je heel erg - of - ik hou van jou - of - fijn je weer te zien, ik heb je gemist - en ik hoop dat iedereen dat doet. Zo zei ik nog niet zo heel lang geleden tegen de man die hier ooit woonde, - ik zal goed voor je tuin zorgen hoor - een gekke zin. Zomaar omdat hij kwam kijken en nu realiseer ik me, dat dit de laatste keer was. Hij nam afscheid van deze plek. En ik hoop dan maar, dat hij dacht dat het goed is, dat wij nu hier wonen. Gek, hoe ik mezelf een rol geef in iemands leven. Maar ik geloof er heilig in, dat het niet voor niets is, dat wij nu hier wonen. In dit prachtige huis vol liefde. Dat voel je, dat ervaar je, als je hier bent, dat dit een huis vol liefde is, en dat dit altijd zo is geweest. Het huis omarmde me toen ik het voor de eerste keer zag. En ik, nee wij, omarmden het huis en dat is nooit meer weggegaan. Gisteren toen we terug kwamen uit Epernay, toen was ik zo blij dat ik weer thuis was. En ik zei tegen Annemarie - dit huis voelt echt als mijn thuis -. Meer nog dan alle huizen hiervoor. Dit is mijn thuis. Niet zo ver weg van mijn geboortegrond, maar als ik hier rondloop, de krakende vloeren hoor, de oude deuren, soms wat afgebladderd, de mooie nu zo fleurige tuin, dan weet ik, ik ben thuisgekomen. Op mijn 60e ben ik hier weer thuisgekomen. Ik heb rondgereisd, op veel plekken gewoond, veel dingen gedaan, en ik ben thuisgekomen, thuis in Nieuw-Vossemeer. 

Bij deze wijnboer, Champagne Brugnon, hebben wij een fles champagne mogen sabreren. Met een sabel de kurk eraf slaan. Prachtig, je hoort mij op het filmpje lachen van trots. Omdat mijn kurk nog in de hals van de fles, perfect met een sabel door mij eraf werd geslagen. En hoe leuk zou het zijn, als ik hier een keer een diner in de tuin organiseer en we sabreren onze champagne zelf. Prachtig. Annemarie en ik kregen allebei onze kurk nog in de glazen hals mee in een mooi fluwelen zakje. En in Nederland kunt je lid worden van een speciale orde, met rangen en standen, de Confrérie du Sabre d'Or. Geweldig. Ik ga gelijk op onderzoek uit, en dan gaan we hier thuis sabreren. Of met elkaar genieten, want dat is de basis van dit alles. Ik hou jullie op de hoogte. 

Mijn droom is hier in de tuin, in het atelier wijnproeverijen te gaan organiseren, voor liefhebbers, voor levenskunstenaars. Interesse om deel te nemen? Van eenvoudig tot meer uitgebreid, het is mogelijk. Ik doe dit al regelmatig, mooie wijn-spijs middagen, en ik ga dit meer doen zodra ik meer tijd heb. Zin om mee te doen? Blijf me volgen. 

En dan gaan we ooit sabreren hier aan toevoegen. 

Een gek einde van een blog. Een blog vol levenskunst eigenlijk. Een verhaal over mooie mensen van wie we afscheid gaan nemen. 

Op de rouwkaart staat 'positief, tot het tegendeel is bewezen...' als dat geen levenskunst is. 

Veel kracht, veel sterkte, veel liefde gewenst. En even een brugje slaan naar mijn werk, op mijn graf mag wel een champagnesteen zoals hierboven, als monument staan met de tekst 'ik verwonderde me, steeds maar weer'. En dat blijf ik doen, me verwonderen, omdat er steeds weer van die bijzondere momenten zijn, waarop alles samenkomt en liefde en verbroedering, de boventoon voert....

Ken je dat gevoel....

Ken je dat gevoel. Je wilt buiten zijn en eigenlijk is het te koud. Ik zit nu al heel vroeg aan de tafel buiten op het terras, met een dikke shawl om, te genieten van de vogels, de stilte en van Teun die gewoon weer even lekker stout is. Al gewandeld met Teun en geprobeerd de lessen die ik krijg van Annemarie, over het opvoeden van een ondeugende lieve hond, zo goed mogelijk door te voeren. Het dorp ontwaakt, een vrachtwagen die stil staat, een auto, een moeder die zich klaar maakt, om haar kinderen voor te bereiden op een schooldag. En ik, met een Nespresso buiten. Zomaar om nog even te genieten voordat we weer massaal naar binnen gaan, de kou is al voelbaar, en maart roert zijn staart. Het is vandaag 30 maart 2022. Alweer drie volle maanden achter de rug van het jaar 2022. Mijn tuin, onze tuin staat bomvol prachtige tulpen, narcissen, blauwe druifjes, hyacinten en de magnolia bloeit al volop. Kleur, vrolijkheid, en de klimhortensia, zit bomvol knoppen, zo ook de eikenbladhortensia, groentinten tuimelen over elkaar heen. En ik, ik geniet ervan. De juttepeer van meneer pastoor uit 1853, althans zo zeggen de verhalen, staat mooi in bloei, en zilverberk is mooi groen. Mijn kasje vol met bloemenzaden, laat van alles zien, en ik wacht nog even met de dahlia's en canna's. Zo lijkt het net alsof ik een soort van Hendrik Jan de tuinman ben. Maar ik merk wel, dat ik er verstand van begin te krijgen. Ik denk groep 3 ongeveer, maar er zit vordering in. Vrienden van mij hebben echt verstand van tuinen, en ik kan hen af en toe om raad vragen. Bij het snoeien, wat doe je wel en wat doe je niet. Heerlijk is dat. En ondertussen is het ook ervaringen opdoen. Als ik zie hoe ik onze tuin heb laten veranderen en hoe mooi en rijk deze nu al is. Heerlijk.

Het jaar 2022 is een raar jaar. Oorlog, verlies, persoonlijk verlies, nieuwe ontmoetingen, bestuurlijke rollen wellicht, nieuwe uitdagingen bij de Uitvaartstichting, ziekte, Corona en de besmettingen, krijg ik mijn bezetting rond, nieuwe coachtrajecten, littekens en zoeken naar balans in dit alles. Het lijkt wel alsof Corona ook met mensen veel gedaan heeft, we zijn teruggeworpen op onszelf. We zoeken naar verbinding of houvast en weten niet zo goed hoe. Op een feestje krijg je van alles, een hand, een voorzichtige omhelzing, een boks, een groet, een zwaai, we doen maar wat en weten het niet. Na een vergadering krijg je berichtjes 'u was eergisteren langer dan 15 minuten met iemand samen die corona heeft' en dan test je jezelf maar weer. Gek, als je het nog niet hebt gehad die besmetting. Energieprijzen die omhoog schieten, bizar. En in dit jaar, waar ik 63 mag worden, stoppen vrienden en bekenden al met werken, zijn mensen al met vervroegd pensioen gegaan of aan het gaan. En als ik daaraan denk, dan ben ik blij, nog een jaar of vijf te mogen werken, bij de Uitvaartstichting in Hilversum. Omdat er nog zoveel moois te doen is. Omdat er nog zoveel uitdagingen zijn. Omdat we nog lang niet klaar zijn. Omdat er nog veel meer gebruik gemaakt moet worden van de Bosdrift, en van al het moois dat bij ons is. Gek, hoe ieder jaar weer, mensen je ontvallen, en ook hoe generaties doorschuiven. Mijn ouders, mijn ooms en tantes, wij zijn nu de senioren, de vergrijzende generatie. Eng ook wel een beetje, soms dan. 

En ondertussen gebeurt er best ook veel met mijzelf. Ik coach af en toe wat jonge mensen, zie hun uitdagingen en verwonder me met regelmaat. Ik ben gevraagd voor een aantal besturen of stuurgroepen en ik maak keuzes, wat wil ik wel en wat wil ik niet. Ik mag dagvoorzitter zijn voor een congres, ik mag interviewer zijn. En ik mag nog steeds directeur zijn in Hilversum. En daarnaast wil ik een goede partner zijn, een leuke vrouw en een goede vriendin. En als ik dan in mijn eigen leven, verlies ervaar, dan komt dat harder binnen dan ooit. Omdat het me doet beseffen, hoeveel verlies ik al heb gehad, dichtbij, mensen van wie ik hou, of mensen die me dierbaar zijn, vrienden en vriendinnen. En dan koester ik wat er is. Hoe weinig ik soms mijn vrienden ook zie. Ik hou zoveel van ze. Ik ben zo gelukkig met alles en iedereen in mijn leven. Ik ervaar mijn eigen rijkdom. En ik kom mezelf ook tegen. Ik stel mezelf van die reflectievragen 'doe ik het goed' ik voel me soms eenzaam in mijn rol. Een rol, die weinig ruimte geeft om te sparren. Een rol, die klein lijkt maar veelomvattend is. En hoe fijn is het dan om samen met een andere directeur van een andere begraafplaats rond te rijden in een golfcar, en te praten over mogelijkheden, nieuwe kansen en uitdagingen. Want ik realiseer me, dat ik dit mis. Het delen en praten over mijn eigen rol. Mijn eigen werk. En daar gebruik ik dan mijn netwerk voor. De mensen uit de branche, met wie ik kan sparren. En met mijn vrienden praat ik over hun leven, hun emoties en hun verdriet. En ik realiseer me, dat ik niet zo goed praat over mijn pijn. Mijn eigen pijn. Die er is, ja ook ik heb soms een thema, een vraagstuk. En dan ben ik blij, als ik dit hier thuis deel. Als ik erover praat met een goede vriendin. Of als ik erover schrijf, zoals nu. 

En terwijl Teun me terugroept naar het leven van nu, naar vandaag. En hij probeert violen te eten, met een kwispelende staart, geniet ik nog even van mijn Nespresso. En de krant, en alles om me heen. En verheug ik me op een lang weekend vrij, lekker even erop uit. Heerlijk. Dag, een fijne dag allemaal. Zorg goed voor jezelf en voor die ander. Heb lief!

Genietoloog

Afgelopen week overleed Lars. Zomaar...nog jong en zijn kaart is net zo prachtig als de man zelf. Een man volop in het leven, wij ontmoeten elkaar bij Yarden en we hadden prachtige gesprekken. Over het leven, over wijn, over elkaar. Soms wandelt iemand je leven in, en dan voel je hem of haar dichtbij. Zo'n mens is hij. Zijn vrouw belde me om dit te vertellen en mijn hart huilt. En op zijn kaart stonden allerlei woorden, en waarden passend bij wie hij is. En een van die woorden is - genietoloog -. En dat woord dat draag ik bij me voor de rest van mijn leven. Ik noemde mezelf altijd een levenskunstenaar, maar als je genietoloog bent, dan ben je al een stukje verder op de ladder van de levenskunst. Dan ben je in staat, om alles en iedereen te omarmen. En jawel, dit is mijn invulling. En hij, hij was een genietoloog. Een prachtig mens en hij liet je meegenieten. Echt iedereen, ik herinner me nog een culinair diner met champagne en wijnen in Amstelveen, we werden getrakteerd door Lars. Zo was hij, hij nodigde wel 30 man uit, om met hem en zijn gezin te genieten. Wat een kerel. Ik weet nog hoe blij ik was, als hij weer terugkwam na een vakantie. Hoe we samen in mijn kamer koffie dronken en onze levens deelden. Gek, hoe je dan als je weggaat bij een organisatie, ook dit soort genietologen niet meer dagelijks ziet, soms nog spreekt, hoe dit hoort bij samenwerken. Maar we zijn elkaar nooit vergeten. Een genietoloog kan genieten volgens mij van een stukje witte chocolade in je mond, en hier dan langzaam een slokje Nespresso overheen laten gaan, ongekend, een explosie van heerlijkheid in je mond. Ik ga vrijdag afscheid nemen van Lars...

En deze levenskunstenaar, Anita van Loon, want ik ga nu lessen volgen of ervaren, zodat ik ooit ook een genietoloog genoemd mag worden, woont hier in dit prachtige dorp. Met dat mooie gouden haantje op de kerktoren. Hier is mijn haven, hier is mijn thuis....ken je dat liedje. Dat gaat vast over Nieuw-Vossemeer. Grappig gisteren zocht ik een foto, en ik vond er velen, alleen die ene niet...en toen zag ik mezelf in 2017, 2018 etc. tot nu. En grappig dan zie je dat ook een levenskunstenaar lijnen van het leven krijgt, ouder wordt, en dat dit zichtbaar is, dus in dit jaar, waar ik 63 mag gaan worden, zie ik dat de butsen en de deuken, de lijnen van het leven, ook mij raken. Haha...ik dacht altijd, dat dit niet zo was. Welnu, troost jezelf en ga eens door je fotoboeken. En het leuke is, dat iedereen om mij heen, ook deze tekenen van sleetsheid krijgt. En voor mij, ik weet nog hoe mooi ik de handen van mijn vader vond, is dit een teken van schoonheid. Van het leven leven, van genieten, van lessen volgen tot levenskunstenaar, en dan ga ik nu voor mijn master, ik wil genietoloog worden. In een tijd, die bol staat van de spanning, oorlog, Corona in allerlei varianten, uitdagingen op zakelijk gebied, thema's die mijn hoofd doen duizelen soms, mogelijkheden om toe te treden tot diverse besturen, juist in deze tijd, ga ik proberen nog meer te genieten. Gisteren zei iemand dat je aan mijn tuin kon zien, dat Teun er is. En ja dat klopt, Teun plast af en toe in de tuin, sjeest erdoor heen, maar ik leer Teun vooral ook te genieten, en als dit dan betekent, dat mijn grasmat iets minder mooi is, of dat er een narcisje geknakt is, omdat hij nog niet weet dat dit een narcisje is, tja...dan is dat maar zo. Teun moet ook genieten. En soms doet hij dat niet. Net hadden we een tafereel hier, Teun lag binnen voor het kattenluik en de poes wilde naar binnen. En Teun hield het luik dicht, tja...een hond en een poes, En uiteindelijk is de poes toch binnengekomen en was het eventjes een klein beetje spannend hier. Nu liggen beiden te slapen, de een op de tafel (ja dat mag niet) en de ander eronder. En ik, ik probeer een stap te maken als levenskunstenaar, een trede hoger of breder te komen, zodat ik, maar ook jij, nog meer kunt waarderen, hoe ons leven is. Hoe bijzonder...

En ook al ziet de wereld om me heen, er soms echt zo uit als hiernaast, toch blijf ik dit doen. Want dat liedje van Willeke Alberti of zo 'het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen' schiet me nu te binnen. En ik zet deze muziek nu maar aan. En zachtjes zing ik mee...

Zingen, soms zing ik in de auto. Met een grote glimlach, want nu pas begrijp ik waarom ik in de kerk mee moest zingen met de heren. En mijn mond moest houden als de dames zongen. Tja, maar als je tien bent ofzo, snap je dat niet. Doet dat bijna zeer. En gelukkig moest ik veel fietsen, omdat we op de boerderij woonden, maar zingen deed ik, op mijn moment, op mijn eigen plek. En nu zing ik in de auto. En realiseer ik me, dat dit beter is, voor jou. Voor de ander in mijn leven. Maar zingen en muziek en dansen is wel heel fijn. Ik kan intens genieten van onze partybox en keihard muziek draaien in het atelier of buiten in de tuin. Dansen met Annemarie, of dansen met mezelf, of op mijn verjaardag met vrienden in de tuin. Ik hou er zo van...mijn vriendinnetje Jannie, heeft altijd van die mooie verjaardagen, met live muziek van haar man en allerlei vrienden. En hoe leuk was het toen haar vader vroeger op zijn mondharmonica ging meespelen en haar broers de pannenset als drumstel gebruikten. Volgens mij is dit alles zien en waarderen, al een eerste voorwaarde om genietoloog te mogen worden. 

Gisteren op mijn werk, kwam er een prachtig kunstenaarsduo het rouwcafé binnen. Geweldige mensen, tachtigers al, op de fiets, ze wonen nog in Zeeuws-Vlaanderen, maar keren terug naar Hilversum. Ik ga iets doen met hun kunst. Geweldig, hoe mensen je leven binnenstappen, en hoeveel plezier je dan hebt met elkaar. Plezier op een begraafplaats. Ik hoop zo, dat mensen onze plek gaan zien als een plek met een glimlach. Waar je komt en binnenkomt, waar je stil mag zijn, maar waar je ook muziek mag spelen, kruip achter die piano en speel een liedje voor mij. Ik zou het zo fijn vinden, doe het maar...

Lieve mensen, terwijl het leven soms en nu heel vaak, getekend wordt door verdriet, verlies, pijn, en juist die rauwe kant laat zien, probeer ik kleine momentjes van geluk te ervaren, te delen. Probeer ik afscheid te nemen morgen, van een prachtig mens en draag ik hem in mijn hart. Hij zal bij mijn vrienden en vriendinnen boven weer verder gaan met genieten, althans dat gun ik hem. Er zitten genoeg leukerds daar, waar hij naar toe gaat. En geloof me, mijn moeder staat bij de hemelpoort, en zij laat deze mens er zeker in. Welkom, een warm welkom. Ik zal je intens missen en je mooie werk als genietoloog voortzetten. Met al die mensen om me heen. Deze levenskunst gaat nooit verloren...dag!

In de schaduw van het leven, zal ik altijd een toost op je uitbrengen!.

 

Zaterdagochtend....

En vandaag is zo'n zaterdagochtend, stil, Annemarie is met Teun naar de hondenschool. Een soort van eerste examen. Ik heb graszaad ingezaaid en de tuin lekker gesproeid, ben benieuwd. Want ook mijn gras is lelijk geworden, door die gekke natte wintermaanden. Mos, modder, rommel, nu maar zien wat er gaat gebeuren. De eerste keer alweer gemaaid, en voor dit moment best tevreden.

Zaterdagochtend dat was voor mij altijd langzaam samen wakker worden, kopje koffie, relaxed en dan beginnen aan een weekend zonder verplichtingen. En nu, met Teun zijn alle dagen anders. Even wennen, even schakelen, uitslapen, dat is er niet meer bij. Wakker worden en gelijk 'aan' staan. En ik, ik was me er niet bewust van, wat een impact een hondje heeft op je hele leven. En aan de andere kant, zie ik een beestje, dat blij is, als je thuis komt, dat lief is, en super trouw, dat je doet lachen (en soms huilen) en dat beestje, dat gedijt wel goed hier. Op kantoor een crime in mijn beleving, omdat hij druk is, onrustig soms ook. Maar voor dit moment kan het even niet anders. Het gaat beter, steeds beter...en ik geniet er nu wel van. Ik moest even wennen...maar ik moet altijd wel even wennen geloof ik. En ik ben in een fase in mijn leven aangekomen, dat ik heel graag zelf de regie wil hebben, de ruimte wil hebben en krijgen om de dingen te doen, op een manier die bij mij past. En nu, met een pup in huis, gaat er niks meer over mij of over jou, alles draait even om dit prachtige lieve beest. Teun. 

En Teun doet me denken aan Bas. De Bas die nooit geboren is, de Bas die in mijn gedachten er uit zou zien, als het jongetje van de Calvé reclame, die op dat voetbalveld rent en dan scoort en zijn shirtje over zijn hoofd trekt en gekke bewegingen maakt. Mijn Bas. En mijn Bas is nooit gekomen. Door de keuzes die ik gemaakt heb, in mijn leven. En in al die keuzes zit een patroon. Want ik kies en laat dan soms mijn idealen, mijn eigen dromen gaan, voor de ander. Ik stap dus altijd eventjes op zij. Ik geef dan veel van mezelf, en zet mezelf aan de kant. En manier van zijn, die bij mij hoort. En ik denk, dat sommigen nu deze zinnen nog eens lezen en zich afvragen, is dit Anita van Loon? Ja dit is ook Anita van Loon. Maar dan die kwetsbare, raakbare Anita van Loon. Die Anita van Loon, kennen niet zoveel mensen. Ik heb liever zelf iets minder, dan dat degene van wie ik hou dit heeft. Ik geef mijn laatste euro aan jou. En als ik dan zelf even pas op de plaats moet maken, dan kan en doe ik dat. Gek, hoe dat stukje ook in mij zit. En zo was dat ook met mijn droom over Bas. Ik heb Bas laten gaan, ik heb het idee van een Basje van Loon losgelaten. En nog steeds als ik moeders zie met hun kinderen, dan voel ik een pijn, die me raakt. Een pijn van gemis. Ik had zo graag een Basje op de wereld gezet. En terwijl ik dit schrijf, rolt een traan me over de wangen. Zomaar, omdat die er ook zit, die traan. Omdat ik dit ook zo voel....en het mag er zijn. En wellicht overcompenseer ik dit alles, door lekker hard te werken, veel van mezelf in te zetten, voor iets anders, voor de mensen na mij. Omdat ik iets wil achterlaten, voor anderen. Welnu terug naar nu, vandaag 12 maart 2022.

De stilte is voelbaar. Ik ben stil, ik ben vaker stil dan ooit...in gedachten, over het leven, mijn leven. Over de mensen om me heen. Over alles wat er is en mag zijn. Gisteren een mooi gesprek met een vrouw van Joodse afkomst, beschadigd door het leven. En over wat de oorlog met haar pijn doen. Ongekend, wat oorlog doet. Ik denk aan mijn moeder en hoe zij haar bijdrage leverde aan mensen die niets meer hadden, en moesten vluchten. Prachtig. En ik denk dus ook aan mijn vader, die het mogelijk maakte, dat dit alles kon. Mensen met een groot hart. En als je dit leest, denk dan niet dat ik niet gelukkig ben. Want ik ben zielsgelukkig, meer dan gelukkig en gelukkiger dan ooit. Alleen in dit leven gebeuren vreselijke dingen, en die raken me meer, dan toen ik 20 was. Die raken me, omdat ik me realiseer dat er mensen zijn, die macht inzetten en daarmee zoveel kapot maken. Zoveel levens, gezinnen, families kapot maken. Ongekend.  Dus deze zaterdagochtend een wat serieuzer bericht. En terwijl ik nadenk en terugdenk, denk ik aan die lieve meneer, die vriend van de Bosdrift is geworden, en de naam van zijn overleden moeder, op het bordje voor de wand 'Vrienden van de Bosdrift' wil laten plaatsen. Hij schonk ons een cederboom, en gisteren hebben we die cederboom geplant op de Bosdrift. Prachtig, uniek en geheel volgens plan van Leonard Springer, de ontwerper van deze prachtige plek. Dus zomaar loopt er een meneer je leven in, en geeft je een kado, uit dankbaarheid voor die mooie begraafplaats, die we nu hebben of die we nu nog mooier aan het maken zijn. 'Dank u wel meneer...'. 

En terwijl de lucht wat lichter wordt, de Nespresso lekker smaakt, de krant voor me ligt, wens ik je een mooi weekend. De aanmeldingen voor de prachtige lezing van Geerteke van Lierop op zondag 27 maart a.s. op de Bosdrift, zie onze website www.uitvaartstichtinghilversum.nl druppelen binnen. Het wordt een prachtige middag, ik weet het zeker...dus wil je komen, geef je dan op via aanmelden@uitvaartstichtinghilversum.nl en haar verhaal zal je raken. Of aanraken...kom maar gewoon. Ik hoop dat je gaat wandelen, buiten gaat zijn, gaat dansen, gaat genieten, gaat liefhebben, gaat....vul maar in. Heb het leven lief....

Dag!

Stille zondag....

Terwijl heel Brabant carnaval viert, het druk is hier in 't Wagenhuis, ik op de achtergrond een blaasorkest hoor zo nu en dan, was ik vandaag op deze stille zondag, zomaar lekker buiten. De hele dag...mijn kasje voorzien van nieuwe aarde en veel zaden, spannend vind ik dat. Glasplaat erop, en maar kijken wat er komen gaat. Tegels ontdaan van groene aanslag, vlinderstruiken teruggesnoeid en ondertussen genieten van alle bollen die uitkomen, narcissen, tulpen, krokussen, sneeuwklokjes, kortom, het voorjaar lonkt. Heerlijk. De hele dag buiten gezeten en buiten gegeten en buiten gewerkt, hoe genadeloos fijn kan het zijn. Een strak blauwe lucht, wat prachtig!

En ondertussen is er simpelweg oorlog. Schuilen mensen, is er angst, is er moed en alles wat daar nog tussen zit. Vallen er onschuldige doden en voel je op afstand mee. Ik ken iemand, wiens ouders in een schuilkelder zitten, vlakbij Kiev. Ongekend, en dan zit jij hier en kun je niets doen. Niets anders dan hopen en bidden en wensen, dat hen verder niets zal overkomen. Maar de angst is er. Angst voor dwaze mensen die dit soort machtsvertoon laten zien. Angst voor de waanzin die er ook is. 

Ik was moe dit weekend, moe van veel indrukken, dialogen, stevige confrontaties en mooie ontmoetingen. Moe, van alles wat er op mijn bordje ligt. En moe van lange, lange dagen. En toen ik vrijdagavond om half tien hier binnenstapte, was ik helemaal op en leeg. Verward ook wel een beetje. Want weet je, ik ben een vrouw die houdt van de harmonie. En die het lastig vindt, om uiteindelijk stevige uitspraken te doen. En toch doe ik het, voor de ander, voor mijn organisatie, voor de toekomst, of om mijn visie en ambitie niet verloren te laten gaan. En als de impact dan confronterend is, dan worstel ik wel een poosje met mijzelf. Maar uiteindelijk voel ik, dat het goed is. Soms laat ik iets te lang lopen, wil ik niet mevrouw de directeur spelen en ingrijpen. En dan opeens, dan is het moment daar. Omdat het simpelweg nodig is en dat heb ik deze week vele keren gedaan. En eigenlijk doe ik mijzelf dan wel geweld aan. Want dit is niet wie ik wil zijn. En soms dan hoort het er gewoon bij. En dit weekend betaalde ik een soort van tol. Wilde ik vroeg slapen , nadenken, tot mezelf komen. En dit heb ik ook gedaan. En vanmiddag, toen Annemarie thuis kwam, nadat zij Roos en Floor had weggebracht, had ik een glas champagne ingeschonken. In de glazen van Goutorbe en dacht ik even aan mijn vriendinnetje in het hoge Noorden, met wie ik altijd samen naar Goutorbe in Ay ging, om champagne te kopen.

Haar moeder is gisteren overleden. En nu is ook zij, een vrouw zonder ouders. Gek, hoe dat voelt, ook al ben je al wat ouder, geen ouders meer hebben. De leegte is daar. De herinnering blijft. Ik brand een kaarsje voor haar, en voor haar moeder natuurlijk. En ik zal er zijn. Verlies....een dagelijks onderwerp in mijn leven. Verlies, gemis, het zonder die ander moeten...een prachtig ritueel, dat heb ik vrijdag geleerd, is een kaarsje branden en de ander laten vertellen, wat rouw is voor hem of voor haar. Tranen stromen, bij al die verhalen...doe het maar. Neem zo'n doos met lange lucifers en steek een kaarsje aan, en zeg voor wie je dit doet. En vertel dan, zolang de lucifer brandt, wat rouw voor jou is. Prachtig, intens, keihard, het raakt, het helpt...en ik, ik brand een kaarsje voor jou...voor jouw verlies, voor jouw gemis.

En nu, nu eindig ik deze stille zondag, met zomaar wat woorden. Woorden die mij raken, die mij bij blijven, die indruk op mij maken of gemaakt hebben. Ooit zei iemand tegen mij 'dank je wel voor je aanstekelijke lust voor het leven'. En die lust voor het leven, die levenskunst, die draagt mij door het leven, op al die momenten, dat ik het even niet meer weet. Die doet me glimlachen, als Teun door de tuin sjeest, die doet me glimlachen bij een mooi gezicht. Vrijdag zat een van de vrijwilligers intens verdrietig te zijn, en toen ik haar zag, realiseerde ik me waarom ik haar zo prachtig vond, omdat zij zo echt is. Zo puur, zo eerlijk en zo vol leven en daarmee ook soms zo vol verdriet. En dus dank ik haar, voor wie ze is, dat ze bij me is, bij me in de buurt. En dat ik het genoegen heb, met al deze mooie mensen te mogen zijn. En dan komt natuurlijk mijn moeder weer langs, en mijn vader, en realiseer ik me, dat ik weer al mijn zegeningen aan het tellen ben. Dat ik gezond en wel, hier door die tuin aan het sjouwen was vandaag, bukken, overeind komen, en weer doorgaan. Mijn gezicht in de zon, genieten van alles en nagenietend van alles. Met de mensen om me heen van wie ik zielsveel hou...dank je wel.....Ik ben gelukkig, simpelweg gelukkig nu. Dag!

Ode aan een burgervader en nog veel meer....

Tja en daar is dan het prachtige portret van burgemeester Broertjes, de 'burgervader' van Hilversum, van wie we afgelopen woensdagavond afscheid hebben genomen. En in dit portret gemaakt van allerlei kleine stukjes hout, hout van plekken die voor de burgemeester heel belangrijk zijn geweest is zijn leven, zijn ook twee kleine takjes, gevonden op zijn familiegraf op de Noorderbegraafplaats, verwerkt, net onder zijn oren, kijk maar. Dit portret gemaakt door de kunstenaar Diederick Kraaijeveld, krijgt een plek in de portrettengalerij in het Raadhuis. En dit portret, waarvoor de burgemeester zelf de kunstenaar heeft uitgezocht, is net als deze man zelf, zo anders. Zo bijzonder. 

Terwijl ik nu, op donderdagochtend hier in Nieuw-Vossemeer, geniet van de specht, die bezig is in de oude Juttepeer, een nieuw nestje te boren, geniet ik na van het feit, dat ik dit afscheid mocht meemaken. Een man, die ik gewoon simpelweg in mijn hart heb gesloten, om wie hij is en hoe betrokken hij ook was bij mijn begraafplaatsen in Hilversum. En dit kunstwerk met die speciale blik erin gelegd, laat zo goed zien, hoe betrokken deze burgemeester is en waarom hij dus gezien wordt als een burgervader. In veel speeches gewaardeerd, woorden van lof, erkenningen, oorkondes, een ridderorde zoals de Koning dit heeft behaagd, het Gulden Boek, kortom allemaal volkomen terecht. Dus vanaf deze keukentafel ver weg van Hilversum, spreek ik mijn waardering uit, voor deze prachtige man. En ik zal nog vaak gaan kijken naar zijn mooie houten portret in het Raadhuis van Hilversum.

De specht, de tulpen, de narcissen, de blauwe druifjes, de krokusjes, de tuin ontwaakt en ik wandel er regelmatig wat rondjes doorheen. Vanmorgen al bergen met takken geraapt, na een kleine storm, en ik ben benieuwd wat er nog meer zal gaan komen de komende dagen. Ik weet nu al wat ik zaterdag ga doen hier thuis. En ik vind het ook weer zo heerlijk, dat werken in de tuin, buiten bezig zijn, lekker aan de slag! Op de begraafplaatsen zie je ook het leven terugkomen, de kleuren worden anders, meer mensen die er rond wandelen, graven die vrolijker worden en er fijner uit gaan zien, althans wat luchtiger. Voor mij een reden om rond te gaan wandelen, met bezoekers, om te kijken naar de bomen, het licht dat zo anders valt, en waardoor het leven je weer anders aankijkt. 

Terwijl de stilte zo duidelijk hoorbaar is, de geluiden van de natuur me omringen, de wind wat raast en de kou wat voelbaar is, omdat ik de achterdeur open heb staan en het zo lekker vindt, om buiten een beetje naar binnen te halen, zie ik hier die prachtige wat eigenzinnige bos tulpen staan, gekregen van een lieve vriendin. Iemand die me keer op keer verrast, met van die mooie gebaren. Bijzonder hoe vaak ik me in dit leven verwonder, over al het moois wat mij ten deel valt. En wat dit doet met je. Een heel klein stukje waardering voor je mens zijn, voor wie je bent en wat je doet. En jawel, ik weet het, een mens geeft niet om te ontvangen. Ik doe mijn dingen niet, om er iets voor terug te krijgen, maar ik doe de dingen vanuit mijn hart. Niks meer en niks minder. Omdat ik blij ben met alles wat ik doe. Mijn leven, mijn werk, mijn vriendschappen, mijn takjes in de tuin, mijn Teun, mijn ......vul maar in. Maar weet je, hoe leuk het is, als iemand gewoon zomaar iets heel bijzonders tegen je zegt. Als iemand je aan kijkt en glimlacht. Als iemand zijn rug recht en weer door kan gaan. Soms coach ik mensen, en dan zie ik dat het leven hen een andere richting geeft. Een richting die niet bij je past, een richting, waardoor alles in jou anders lijkt te gaan functioneren, waardoor je geleidelijk aan uitgeschakeld wordt. En geloof me, dat kan niet de bedoeling zijn. Het doet me denken aan die oudere collega, die dagelijks binnenkwam op het kantoor en zei 'nog 8 jaar, 6 maanden en 24 dagen' en hij heeft die 8 jaar, 6 maanden en 24 dagen niet gehaald. Hij kon niet meer. Dus mijn motto is altijd, stop met ongelukkig zijn. Stap er uit, je hebt twee handen, ga iets doen waar je gelukkig van wordt. Het leven is te kort, echt te kort, om ongelukkig te zijn...en volgens mij moeten we er echt alles uithalen wat er in zit. Soms is het zomaar opeens voorbij. In mijn werkzame leven zie ik dat helaas zo vaak. 'We hadden nog zoveel plannen...'

Dus lieve mensen, dit is een ode aan het leven. Leef, geniet, ruik, proef en voel, heb het leven lief! Een mooie dag, de vogels hoor ik zingen, de zon die schijnt, de wind waait, ik ga naar buiten!

Helden

Terwijl ik deze dagen in het mooie Nieuw-Vossemeer verblijf, realiseer ik me dat er veel mensen voor mij een echte held zijn. Dan denk ik aan onze geweldige schaatskampioene, dan denk ik aan die snowboardster, die continue doorging, en waar het leek alsof zij de eerste mens was die kanker kon overwinnen, maar toch helaas...Maar ook dichtbij zijn er helden. Hier een man in mijn dorp, voor mij een held, corona overwonnen, hartinfarct overwonnen, en altijd positief blijven, ondanks alle tegenslag van de afgelopen jaren. Dit zijn de stille helden, die minder erkenning krijgen, dan die bekende namen. Voor mij ben je een held. En dit soort helden sluit ik in mijn hart. Meer dan dat. Gisteren hoorde ik over een Canadese sporter Max Parrot, die non hodgkin heeft overwonnen en nu een gouden medaille heeft behaald. Voor mij was deze man niet bekend, maar nu, nu zit hij in mijn hart. Omdat het bij mij een zo gevoelige snaar aantikte, non hodgkin overwinnen, gewoon echt een verkeerde kaart trekken en het dan winnen. Het deed me denken aan mijn eigen strijd, en ook ik voel me een winnaar. Een onbekende stille winnaar. En ik heb het gefixt. En deze prachtige jonge vent, die sportman, die Max, die heeft het gefixt. En ik hoorde zijn verhaal en was zomaar trots op deze voor mij onbekende man. En ik voelde diep in mij mijn tranen, mijn verdriet. 

En tegenover al die helden, staan in schril contrast al die mensen, die zich zomaar van alles permitteren, ongewenst gedrag, en hoe dit onderwerp nu een groot thema is geworden, internationaal denk ik en hoop ik. Want wie ben jij, dat jij iets met iemand anders mag doen, wat ongewenst is. Dit zijn de anti helden en ik heb zoveel moeite met dit soort mensen. En ik voel een walging die heel groot is. Maar vooral heb ik de neiging om op te staan, voor al die vrouwen, al die mensen, die dit is overkomen. En het maakt me verdrietig, dat mensen, die een bepaalde status hebben, of die op een bepaalde manier bekend of beroemd zijn, denken zich dit gedrag te kunnen permitteren. En daarmee angst creëren voor een ander. Ongekend! Ik ben nooit agressief of echt boos, maar ik zou je wat kunnen doen. Echt.

Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan een foto die ik ergens zag. 

En ik gun iedereen, die ergens zit, of is, waar hij of zij niet gelukkig is, of waar je angst ervaart, dat je het lef hebt om er uit te stappen. Om te gaan. Want volgens mij is, ergens blijven hangen waar je niet meer hoort, waar je bang bent, of ongelukkig, funest voor je als mens. Voor je welzijn, voor je geluk, voor je gevoel, voor je gedrag. En ook dit is een gevoel dat ik herken, al een aantal keren in mijn leven, ben ik gestopt bij een werkgever, of in een relatie, waar ik niet (meer) thuishoorde. Ingewikkelde keuzes, maar keuzes gebaseerd op mijn gevoel, wijzen mij altijd de weg. Ik weet, dat mijn intuïtie me de weg wijst. En niets anders. En ja soms doet dat even pijn, maar geloof me, pijn voelen dat lukt meestal wel. Daar kom je wel doorheen. En zeker als je weet, dat het daarna beter wordt, of mooier, of...vul maar in. Alle keren dat ik gekozen heb, mijn hart heb gevolgd, was het effect, dat ik daarna een gelukkiger mens werd. Niet altijd rijker, of beter, maar wel gelukkiger. En een gelukkig mens, als je een gelukkig mens tegenkomt, dat voelt de ander, dat voel jezelf. Dan sta je dichterbij wie je echt bent, dan laat je datgene zien, wat echt is. En nu blijf ik weer hangen bij een ander woord - angst -. 

Ik geloof niet dat ik op dit moment in mijn leven angst ken, of voel. Nee echt niet. Ik weet wel wat angst is, want dit voelde ik, toen ik non hodgkin kreeg. Angst, angst om het leven los te moeten laten. Angst voor alles wat komen zou. Angst voor hele pijnlijke lumbaal chemo's of angst voor een botpunctie, of iets anders. En toch was er iets in mij, dat sterker was, dan die angst. En dat was liefde. Liefde voor het leven, liefde voor de mensen van wie ik hou, liefde voor, vul maar in. Liefde is volgens mij nog sterker dan angst. Althans voor mij. 

En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan een oom van Annemarie, die overleden is, aan kanker, een hersentumor. Gisteren. Zo maar onverwachts en keihard, slaat het noodlot toe. Is het gebeurd met een mensenleven. Pfffft...iedereen denkt dat ik, omdat ik werk in de wereld van afscheid nemen, de wereld van rouw en verlies, dat ik er wel mee om kan gaan. En geloof me, soms kan ik dat helemaal niet. Dan vullen ook mijn ogen zich met tranen, dan huilt mijn hart. Met grote regelmaat. En ik neem me altijd voor, als ik het niet meer voel, dan is het tijd om te stoppen. Om iets anders te gaan doen. Want verlies doet pijn. Dat schuurt, dat raakt, dat botst, dat tikt je aan. En mijn schoonmoeder zei het, en mijn oma zei het 'ouder worden is wel fijn, maar het is ook een tijd, dat veel mensen je ontvallen, dat je mensen kwijtraakt, steeds vaker, steeds frequenter....'. 

En vanmorgen nog, had ik me voorgenomen een heel vrolijke blog te schrijven. En geloof me, ik ben wel vrolijk. Vanmorgen werd mijn auto weer opgehaald, er is iets met een lampje, al voor de derde keer. En ook de auto van An hapert, en dan realiseer ik me, het zijn maar auto's. Maar toch, hier ver weg in Nieuw-Vossemeer is een auto wel handig. Maar geloof me, dit alles is te fixen. En het wordt ook weer gefixt. Mooi woord he fixen...dus nu zit ik hier, met mijn Nespresso, Teun aan mijn voeten, de poes die rondloopt en de krant op tafel, nog een paar dagen vrij, en dan, dan gaan we weer naar Hilversum. Ook daar heb ik zin in, heel veel zin. Omdat er prachtige dingen gaan gebeuren, omdat er weer veel op stapel staat, omdat ik in Hilversum, het zo fijn heb. Met van die hele mooie dingen bezig mag zijn. 

Gisteren waren we in Willemstad, een prachtige plek, om rond te lopen, te kijken, en we bezochten een erg leuk restaurant, Mauritz. Genieten van een mooie ambiance, een bezoekje aan de begraafplaats (honden niet toegestaan) en een mooi glas wijn. Wat zou het leven zijn zonder wijn....een fijne dag!