Donderdag is mijn vertraag dag......

 

Terwijl de tuin letterlijk zich opent, en prachtige kleuren bij elkaar en door elkaar laat zien, is mijn vertraag dag, mijn donderdag weer aangebroken. Een dag, waarop ik in mijn oude korte broek, met Teun ga wandelen door het dorp, en de polder. Een dag waarop de grasmaaier al klaar staat, de heg geknipt gaat worden, althans weer een stukje en ik wat laatste planten in de tuin heb gezet. Mijn vertraag dag. Een dag waarop ik zelf het tempo mag bepalen. En dat begint al met iets later opstaan. Hoe heerlijk. En dan geen net bloesje aan maar mijn vale zwarte of vale blauwe polo met hier en daar vast een gaatje. Mijn oude korte broek, en soms mijn knalblauwe schoenen, als ik ga wandelen. Maar in de tuin, mijn tuinschoenen. Charmant? Nee verre van dat. Fijn? Jazeker meer dan dat. Een touwtje in mijn haar, zodat ik geen 'dode hoeken' heb. Teun die alle potjes, touwtjes, schepjes probeert te 'pikken' en ik die soms als een dolle erachter aan sjouw. Heerlijk een vertraag dag, die begint met het NRC in de tuin, met soms wel drie kopjes Nespresso achter elkaar. Lekker lang onder de douche, in plaats van een paar minuten, om vijf uur in de ochtend. De auto in de garage en er echt niet meer uit. Een vertraag dag is een dag voor mezelf. Jawel, een coachgesprek vanmiddag in de tuin. Ook fijn. Altijd fijn. 

Gek, hoe verschillend mijn leven is. Ik vertelde het vanmorgen in de supermarkt aan Jack, hoe anders mijn leven hier is in Nieuw-Vossemeer. En iedere keer weer, realiseer ik me, hoe heerlijk ook dit leven is. Geen lezing, geen gastcollege, geen belastingdienst of accountant. Geen personeel, geen issues rondom graven, of onderhoud. Gewoon kijken of de passiebloem, die wat in de schaduw staat, al opengaat. Of de blauwe regen zien groeien. Mijn gras dat zich langzaam aan herstelt, zit dat vogeltje nu nog wel of al niet meer in dat huisje. Ik voel me bijna schuldig, als ik dit zo schrijf. Maar aan de andere kant ook helemaal niet. Want ik voel en merk, dat deze dagen ervoor zorgen, dat ik alle andere dagen 'aan' kan staan. Dat ik telefoondienst kan draaien, omdat ik vandaag deze mooie dag heb. Dat ik een mooi gesprek met iemand kan voeren, over zijn leven, of ontwikkeling, omdat ik dit soort momenten heb. Dat ik een leuke vriendin kan zijn, of een lieve partner, als dit er is. Ik zou niet anders willen, veel Hilversum en een mooi stukje Nieuw-Vossemeer. Veel werkdagen en af en toe een vertraag dag. 

Afgelopen week heb ik weer iets geleerd. Leuk, om dit te ervaren bij mezelf. Ik schreef al eerder, dat ik soms veel voor mezelf hou, niet zo mededeelzaam ben. Zeker niet als het over werk gaat. Lastig thema vind ik dat. Want wat deel ik met mijn team, en wat ook niet. Waar wil ik informatie over geven en waar niet over. Wat is handig nu te delen en wat later. Maar soms zijn er ook dingen die me hoog zitten, heel hoog. Waar ik in alles in mij, van voel dat ik dat niet prettig vind. En dan sluit ik me af. Voor alles en iedereen. En als ik het dan eruit laat komen, dan is dat knalhard. Dan lijk ik op een oude bokser, die alles en iedereen uit de ring mept. Tja...en dat is niet zo handig. En deze week heb ik dus geleerd, dat ik als ik dit soort signalen krijg, gewoon direct de telefoon moet pakken en beter kan zeggen 'heb je even voor mij'...is trouwens een liedje, een heel vrolijk liedje, en het dan uitpraten. Weet je, bijna 63 en nog zoveel te leren, dus soms wat beter voor mezelf zorgen en daarmee ook voor de ander, wat eerder aan de bel trekken. En dank je wel weer voor deze wijze les mevrouw van Loon. 

Kijk maar af en toe eens in de spiegel. Deze is nieuw, eigenlijk niet nieuw, maar deze spiegel krijgt een nieuw leven in ons huis. Van een vriendin overgenomen, voor een echt vriendenprijsje, leuk, past wel goed in deze oude dame hier. Ons huis heeft als bijnaam 'de oude dame'. Een oude dame uit 1795, een huis vol verhalen, een Rijksmonument. Met krakende deuren, met geluiden, de voormalige RK pastorie, staat er op het bordje bij de deur. Met de leilindes voor de deur, en de kettingen. Een pand vol leven. Ons mooie huis in de Achterstraat 9 in Nieuw-Vossemeer. 

En die oude dame die past als die oude korte broek bij mij. Ze zit zo lekker, ze is niet altijd even charmant, ze heeft wat mankementen, maar er is zo geweldig goed in te leven. Het huis is net als het leven. Soms doet het zeer, soms laat het je schateren van plezier. Soms ben je intens gelukkig, en soms ben je stil en in jezelf gekeerd. En als het over dit huis gaat, dan heb ik een wens, ik had zo graag gezien, dat mijn vader dit huis, deze plek had kunnen zien. Dat hij zou hebben geweten, dat ik weer heel dichtbij hem woon. Dat hij zomaar even langs kan komen, en dat ik zo bij hem ben, als hij het nodig heeft. En in gedachten zie ik hem glimlachen, bij deze gedachte. Krijg ik herinneringen aan Groot-Ammers, kort na het overlijden van mijn moeder. Waar hij zo vaak in de tuin op me zat te wachten, als ik thuiskwam van mijn werk. Omdat hij alleen was...en ik ook. Hij en ik. Voor altijd samen. En ook op mijn vertraag dag is hij weer even bij me, heel dichtbij...samen in onze oude dame...Pa van Loon en ik. Ik mis hem.

Overpeinzen en verder niet zo veel.....

 Op deze meer dan fijne ochtend, die begon met een prachtige wandeling alweer heel vroeg met Teun, realiseerde ik me, dat dit weer zo'n dag is.

Zo'n dag, waarop ik me het liefst volledig terugtrek, en me overgeef aan mijn overpeinzingen. En verder, niet zo veel...ik zie duizend dingen die ik kan en moet doen, en eigenlijk doe ik niks. De krant, de mails, het werk, mijn Nespresso, de achterdeur open, een dag die ik het beste kan omschrijven als een dag voor mezelf. En soms is het goed, om zomaar zo'n dag te hebben. Ik voel dit altijd als egoïsme. Maar dat is niet zo. Vandaag is hopelijk mijn Mercedes weer klaar, krijgt zij weer een prachtige nieuwe neus, met nieuwe ster en zal zij mij glimmend tegemoet treden. Vanavond een boeiende lezing voor de Kiwanis club in Hilversum, of is het net Loosdrecht, kan ook. Over rouw en verlies, gerelateerd aan onze huidige samenleving, waar religies, culturen samenleven, samen rouwen, en samen verlies ervaren. Welke rituelen kom je tegen. Dit soort lezingen is een soort van na-ijleffect van de prachtige documentaire over mijn vader. Zo noem ik de film 'Dood in de Bijlmer' ook wel eens, de film van mijn vader. Volgende week zou hij 93 zijn geworden. Mijn vader. Ik las ergens dat een jonge vrouw, en zij is ook haar vader verloren, af en toe thuiskomt bij haar lief, bij haar hondje en dan is het er weer. Die pijn, dat rauwe stukje rouw, dat gemis van je vader. Ik heb dat ook. Minder heftig denk ik, zal wel met mijn leeftijd te maken hebben, of met de tijd die hij heeft mogen leven, mijn vader. Maar ik heb dat ook. Ik kan hem zo intens missen. Ik zie soms zijn gezicht voor me, zijn ondeugende glimlach, en ik voel zijn grote handen op de mijne. Ik voelde me altijd zo veilig, 'schuilen bij jou' daar spreekt hij ook over in onze film. Dat we zo goed konden schuilen bij elkaar. Mooi is dat. Als er iemand is, bij wie je kunt en mag schuilen in dit leven. 

En ondertussen heb ik zomaar een klein vriendje gekregen in mijn leven. Een vriendje, die altijd blij is, als hij me ziet. Een vriendje, die bij me komt zitten, als ik in de tuin zit. Een vriendje waar ik soms bij schuilen kan. Zomaar het gaat vanzelf. Een vriendje, die mijn wonden likt, als het even niet gaat. Teun, kijk ons hier lekker zitten samen in de tuin. Die prachtige tuin, waar pioenrozen opengaan, waar paars, blauwe bloemen openknallen, waar de blauwe regen en de passiebloem opengaan, en waar de witte klimhortensia, de muur bedekt. Die tuin, waar mijn gras slechter is dan ooit, maar waar ik langzaam aan, door bij te zaaien, weer wat meer groen ga zien. En in die tuin, daar zit ik vaak, daar denk ik na, daar ervaar ik zoveel. En ook daar als ik daar ben, dan zou ik zo graag hebben gewild, dat mijn vader, deze prachtige plek hier, nog had kunnen zien. Hij zou hebben genoten. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het liedje 'genoten' van Guus en zo mooi verwoord door Suzan en Freek. Ik luister dit liedje nu. 'ik heb genoten, genoten, van jouw liefde, genoten van jouw vriendschap en van jou'. Prachtig. Soms zing je dit voor een verloren gegane liefde. Als je verkering uit is. Of als dat meisje jou niet meer leuk vindt, maar vaak ook hoor je dit mooie liedje bij een afscheid of een begrafenis. Prachtig als ze dit liedje voor je spelen toch? Dan heb je er wel toe gedaan, als je vrouw, je man, je vrienden dit liedje voor je zingen. Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan de receptie gisterenavond in de pastorie in Hilversum, ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum van Jules Dresmee. Dit is zo'n man, voor wie ik een dergelijk lied van toepassing vind. Als je deze man spreekt, of hoort spreken, dan raakt hij je met zijn woorden. En gisteren in de tuin van de pastorie, omringd, door allerlei bijzondere mensen uit Hilversum. Oud burgemeesters en de huidige burgemeester, kerkeraadsleden, de pastores van Hilversum, maar ook vrienden, bekenden, raadsleden. Ik voel me daar wel thuis in Hilversum. Het is mijn tweede 'thuisplek' geworden. Door mijn super gave team. Door al die mooie vrijwilligers, bezoekers van mijn begraafplaatsen, door al die mooie mensen, die binnenwandelen, blijven, terugkomen, door alles wat daar is. En als ik dan na een lange lange dag, weer naar huis rijd, en de kerktoren van Nieuw-Vossemeer, met het prachtig glimmende haantje, voor me op zie doemen, dan kom ik echt thuis.

Dan ben ik er weer. Als ik dan de kreek voor me zie, dan klopt alles weer. Hilversum en Nieuw-Vossemeer zijn verbonden door eindeloze autoritten in die Benz, of zoals de afgelopen dagen in een KIA, haha...allemaal momenten van overpeinzen, van telefoongesprekken, van mooie liedjes, kortom ritten vol verbindingen. Ritten waar dingen samenkomen, soms zelfs met Teun naast me!

En deze dag vol mooie gedachten, aangevuld met mooie liedjes, maakt me tevreden en gelukkig. Haha, terwijl ik dit schrijf, moet ik glimlachen, want ik ben eigenlijk altijd wel gelukkig. Ik zie heel vaak de zon, de kansen en de mogelijkheden. En ik realiseer me, dat dit de opbrengst is, van dagen als vandaag. Dagen om na te denken, dichtbij mezelf te zijn. Vanuit rust te zijn. Het is een mooie dag vandaag. Dag!

Aapjes....

 

Dit aapje ligt met regelmaat ergens in de tuin, of in de auto. En dit aapje wordt opeens een heel stoer aapje, als Teun iets heel spannend vindt. Dan loopt hij met een piepend aapje in zijn bek, door de tuin of staat hij tegenover een poes, waar hij eigenlijk een beetje bang voor is. En geweldig om te zien, hoe onze Teun beertjes, aapjes, olifantjes, rendiertjes heeft, die hem steunen in moeilijke tijden. 

En ook wij mensen, hebben af en toe een aapje nodig. Om even iets aan te kunnen, of door een moeilijke fase in je leven te gaan. En ik geloof altijd, dat er steeds weer aapjes zijn die ons helpen. En gisteren ofzo, kreeg ik van een vriendinnetje van mij, een bericht over de betekenis of rol van een hond in je leven. En geloof me of niet, als ik thuis ben en Teun is er niet, dan mis ik hem. Nu al, na 6 maanden in ons leven hier. Teun werd gisteren 8 maanden. En hij is al 6 maanden hier in huis. Van terror Teun, is hij onze waakhond, onze vriend, onze boef, onze eigenwijze...vul maar in. Teun is heerlijk. En Teun met een aapje of rendier in zijn bek, is nog meer heerlijk.

Vandaag zijn Teun en ik naar Zeeuws Vlaanderen gereden, naar mijn nichtje. Teun naast me in de auto, op de passagiersstoel. Een schattig gezicht, Teun, die mijn hand likt, als het spannend wordt, of zomaar even zijn aapje bij zich houdt. En op het strand daar bij de vuurtoren in Breskens, daar genoot hij volop. Van het avontuur, van andere hondjes, van het water, en de vrijheid. Heerlijk.

Gisteren heb ik, nadat ik zomaar even voelde dat het allemaal wel heel veel is, qua werk, qua inzet, qua activiteiten en ook in mijn hoofd, want die aanrijding is een teken, zoals Elsie zegt, een teken dat het even genoeg is, mijzelf wat vrije dagen toegekend. Wat vakantie, lekker verlof, een weekje zomaar thuis, nog wat dagen aan een vakantie geplakt, want ja, dagen heb ik nog meer dan genoeg. En ik merk, dat thuis zijn, hier, lekker de tuin sproeien. Een coachgesprek, een ontmoeting, me veel goed doet. Ik geniet ervan. Maar ik kan ook intens genieten van zomaar niks. Van lekker wat blad opruimen, wat snoeien, wat schoffelen. En dus maak ik nu meer en beter keuzes. Wat doe ik wel en wat doe ik niet. En als iets niet goed voelt, dan stop ik ermee. Dat is ook beter voor mezelf zorgen. Heerlijk. En een dagje Breskens, een lunch met mijn nicht, helpt enorm. Een gesprek met een fijne collega, doet me goed. En soms moet ik even leren, om net zo goed voor mezelf te zorgen als ik voor anderen zorg. En dat doe ik dus bij deze.

Vandaag las ik mooie verhalen over moeders en dochters, omdat het natuurlijk moederdag is, zondag. En moederdag met een moeder die niet meer hier bij je is, is wel gek. Dat merk ik nu. Zoals ik nu alles anders voel en ervaar, in deze levensfase. Ik zit dichter bij mijn hart dan ooit. En mijn moeder, vandaag haalde ik met mijn nicht herinneringen op aan onze moeders. En dan lachen we om al die prachtige herinneringen. Mijn moeder. Mijn wijze vrouw. Mijn raadgever. Mijn soms wat kille moeder, maar een vrouw, waar je op kon rekenen. De dominee die mijn moeder kende. Hoe mooi weer, de Remonstrantse kerk in Sommelsdijk. Mirna en ik moeten er nodig weer eens naar toe denk ik. Mijn moeder, streng maar rechtvaardig, vrolijk en ongedwongen, trouw tot in de eeuwigheid. Haar grote hart, haar wijsheid, mijn moeder, ik moest aan haar denken toen ik deze tekst las. Want ik denk dat ik het beste van twee werelden heb gekregen, van mijn moeder en mijn vader. Maar wie krijgt nu het beste van mij....

En deze tekst is een tekst voor al die vrouwen net als ik. Zonder kinderen. Gisteren sprak ik met een man op mijn werk, over het feit dat hij en zijn vrouw geen kinderen konden krijgen en de impact die dit heeft op je leven. En ik geloof zomaar, dat ik super vruchtbaar was ooit, haha...maar ja, ik maakte keuzes, waardoor mijn Basje van Loon nooit geboren is. Even voor de duidelijkheid ook niet verwekt is he...ik droomde alleen van een Basje. Dus voor al die vrouwen even dit. In je leven geef je heel veel door, aan anderen, aan mannen en vrouwen, aan collega's, aan vrienden en dus geef je altijd dingen van jezelf door. En nee, er is geen Basje die op mij lijkt, of die net zo ondeugend is, als ik ben . Maar dat geeft niet. Ik geef mijn streken, mijn wijsheid, mijn ondeugd wel door aan anderen. 

En ik hoop dat ik voor al die mensen, iets, hoe klein dan ook, heb gegeven, gebracht. Een woord, een zin, een houding, een...vul maar in. Volgens mij kun je er ook toe doen, op jouw eigen wijze. Ik probeer het, en doe mijn best. En probeer dus ook, door mijn leven, door de wijsheid van mijn ouders, door te gaan met leven, en iets te zijn voor mijn medemens. En nu, ook voor Teun. Mijn grote kleine vriend. Ik ben gelukkig, simpelweg gelukkig. Ik heb aapjes genoeg, om me aan vast te houden, als het eventjes niet lukt. Dank je wel.....

Over krassen en kreukels en nog meer oneffenheden....

 

Terwijl verschillende bloemen in de tuin zich prachtig laten zien, zit ik hier met een wat geknakt ego. Haha...een paar weken geleden bedacht ik me, terwijl ik auto reed, dat ik ca. 30 jaar lang, al kilometers vretend mij een weg baande over Nederlandse wegen, nooit schade heb gereden. En jawel, gisteren, na een drukke, gekke, volle dag, met telefoondienst in de auto (nooit meer doen Anita) knalde ik zomaar, door even niet alert te zijn, bovenop een prachtige Alfa Romeo. Een mooi stel mensen, een erg rustige meneer en een wild op en neer springende mevrouw, sprongen uit hun auto en even kreeg ik de volle laag. Maar als je schrikt dan kan dit zomaar gebeuren. We hebben nu goed contact, over een best wel fikse schade. Zowel bij mijn mooie Mercedes als bij hun mooie Alfa. Mijn voorkant is beschadigd, ik raapte de geknakte ster op van de weg, en moest aan de Formule 1 rijden, zo voelt Hamilton zich vast ook. Onttroond, je imago van goed kunnen rijden, helemaal naar de knoppen. Nee onzin. Het is maar blik, het is maar een hoop gedoe. En de auto staat nu bij het schadebedrijf. Maandag weer verder, en zorgen dat alles snel geregeld gaat worden. En mijn ego heeft een seintje gekregen, iets rustiger aan van Loon. Kop bij de weg houden. Hoofd koel houden en je niet van de wijs laten brengen, door de dagelijkse dingen. Het komt allemaal weer goed. Alleen van Loon zonder auto, is als ....ja als wat, een glas zonder wijn. Of filterkoffie of...het klopt niet, het hoort niet zo te zijn. Maar ach. Er zijn zoveel ernstiger dingen in ons leven.

En terwijl ik hier toch weer met een trui aan zit, omdat het best fris is buiten, ben ik met veel dingen bezig. Op mijn werk, gaan we groot onderhoud inplannen op de Zuiderhof. Hebben we brand gehad in De Einder. Kortom ook daar zijn er veel kreukels, groot onderhoud van de oven, reparaties van de muren en de vloer buiten bij de aula. Net een meneer die een livestream wilde kijken, maar de uitvaart is morgen pas. Ach...het leven toont me nu ook, dat er meer oneffenheden zijn. En die moeten simpelweg weer wat worden opgelapt. Het is net als ouder worden. Opeens krijg je zo'n oude vrouwen vlekje. Die vroeger oude tantes hadden, en nu heb jij het zelf. 

En tussen al die oneffenheden door, ook mooie ontwikkelingen. Ik mag voorzitter worden van Stichting Terebinth, een Stichting die zich bezighoudt met Funerair Cultureel Erfgoed. Geweldig. Een mooie samenwerking vanuit mijn Levenskunst bezigheden, met een ondernemer in de branche. Een soort verbinding voor langere tijd. Een coachopdracht eigenlijk, maar dan anders. En ook een leuk nieuw traject met een jongeman rondom zijn loopbaan. Fraai, ik heb er zin in. 

En als ik dan naar mijn tuin kijk. Alle kleuren roze, paars en blauw door elkaar heen zie bloeien, dan ben ik simpelweg gelukkig. En afgelopen week was heel leuk, was er nog iemand heel gelukkig - onze buurman Pater Bertus. Hij had een lintje gekregen en stond in de krant. En heel trots op Koningsdag kwam hij dit lintje laten zien bij ons. Hebben we met elkaar een tompouce gegeten. Zijn lintje deed me denken aan het lintje van mijn moeder. Toen zij overleden was, hebben we haar kleding aan een inzamelingsactie voor Polen gegeven. En op een van die jasjes zat de pin, die bij deze erkenning hoorde. Dus in Polen loopt iemand heel trots met een Koninklijke onderscheiding rond, die van mijn moeder. Hoe leuk toch weer...

Hiernaast de foto van Pater Bertus met zijn oranje tompouce in onze keuken. Trots en blij. En hoe leuk is het, als deze man op Koningsdag zijn verhaal komt vertellen. Dit is het leven waar ik zo van hou. Het verbinden, het delen, het samenzijn, geweldig. 

Vandaag komen Hans en Ria, onze vrienden uit Den Haag. Zij passen straks weer op onze beestenboel en ons huis, als wij naar Santorini gaan. Gezellig. Een hapje eten in ons Wagenhuis met elkaar. En vooral veel 'lessen' voor hen van Annemarie. Wat doe je wel en wat doe je niet met een hondje als Teun. Echt een super aanwinst in ons leven, dit leuke hondje. Het huis ziet er minder (of juist meer) gelikt uit, maar dat geeft niet. Teun is zo'n geweldig lief beest. Hij verwarmt je leven, hij bewaakt de tent. Hij blaft, hij knaagt, hij speelt en rent. En is ook zo ongekend lief. Nooit geweten, hoe fijn het is om met een dier te leven, op deze manier. Onhandig soms, maar zo hartverwarmend vaak. En met wat meer krassen op mijn ziel, wat meer muizenissen in mijn hoofd, maar nog steeds met die glimlach op mijn gezicht, wens ik jullie een mooi weekend toe. De zon die komt weer terug. Geniet maar gewoon van vandaag, van nu. En als de Mercedes weer mooi is, zal ik een foto sturen. Nu niet, zij is zo verdrietig om te zien nu...alsof haar mondhoeken naar beneden hangen.... kijk dan maar naar deze knapperd, onze Teun....

Vertrouw in het goede.....

Een tekst, geleerd van Jan, een van mijn leveranciers. Een man, met wie ik graag samenwerk. Afgelopen maandag was hij met zijn bedrijf ook op onze inspiratiemarkt op de Bosdrift. Hij was bezig met het graveren, als het ware beitelen van een tekst, in een steen. En hij liet mij een van zijn gemaakte werken zien. En ik als levenskunstenaar werd zo gelukkig van deze steen. Maar vooral van deze tekst....

En vertrouwen op het goede, dat is ook wat ik doe. Een rollercoster daar heb ik in gezeten de afgelopen dagen. Zaten we eerste Paasdag nog heerlijk te brunchen in de tuin, met Emmy en Reynaud en de meisjes, zo was tweede Paasdag een prachtige dag vol inspiratie op de Bosdrift. Met mooie muziek, fijne gesprekken en ontmoetingen. Een lange intensieve dag. Trots op mijn collega's, trots op onze standhouders, trots op onze bezoekers, en ook onze vaste trouwe vrijwilligers. Wat een genot en wat een eer. Een etentje met vriendin Monique om alles af te ronden en een prachtig gesprek over onze vriendschap. Als dat geen levenskunst heten mag. En gisteren terwijl Evelien en ik net op het prachtige bootje Bolivar zaten, in Amsterdam. De koffie was net ingeschonken en zag al heel veel plannen voor me, werd ik gebeld met 'er is brand in De Einder'. Eef en ik in de auto, terug naar Hilversum en jawel de zijkant van onze prachtige koffiekamer De Einder had vlam gevat. Een gevalletje van pech, simpelweg pech, een droog blad of iets dergelijks vlam gevat, maar gelukkig was weer dat super team van mij bij machte, goed en adequaat te handelen. De brandweer gebeld, blussen met onze eigen blusapparatuur en de brand was snel onder controle. De schade zal best stevig zijn, en dan sta je opeens te bellen met verzekeringen, schoonmakers, agenda's omzetten, zodat families en hun afscheidsdiensten gewoon door kunnen gaan. De brommertjes met fotografen, verslaggevers komen snel ter plaatse en je praat met de pers. Een gekkenhuis. Tussendoor je kwartaalrapportage afronden, en uiteindelijk ben je om acht uur thuis en werkelijk kapot. Inspannend, geen mensen gewond, geen enge situaties maar toch, een soort angst maakt zich van je meester. Wat als...maar een levenskunstenaar hervat zich snel. En wat als...dat doe ik niet meer. Hooguit bij mijn scenario's voor de toekomst van de Uitvaartstichting. Maar dat is rationeel denken in kansen en mogelijkheden. Ik ga geen verhalen maken, die groter zijn dan de werkelijkheid. De realist, de nuchtere boerin in mij, neemt het dan over. En vanmorgen al grasmaaiend, bellend, regelend, realiseer ik me, dat ik moe ben. Lekker moe. Want de trein waarin ik zit, en waarvan ik in 2019 nog dacht, dat dit een boemeltreintje zou zijn, is een intercity, die met razende snelheid, overal doorheen gaat. En op de een of andere manier past me dit nog steeds. Dat lijf, bijna 63 jaren jong, redt het nog wel. Die kop houdt het ook nog goed bij. De Mercedes blijft goed rijden, dus in Hilversum kom ik steeds maar weer. Het is ver. Jawel ondertussen vind ik het ook ver. Maar met al mijn telefoontjes, al mijn acties, en afspraken is ver soms ook dichtbij...

En vandaag, in mijn korte broek, hier lekker thuis met Teun, best wel aan het werk weer, laad ik mijn accu even op. Morgen nemen we afscheid van twee heel bijzondere heren uit mijn team. Zij gaan met vervroegd pensioen. Een mooi afscheid op een bijzondere plek, de aula van de Zuiderhof, daar komen we samen. Met veel bezoekers, vrienden, familie en gasten van Ron en Hans. Met prachtige beelden, en heerlijke muziek. Met mijn speech, die ik hier en daar nog wat bijschaaf, maar bovenal, met twee mannen, ietsje ouder dan ik, die vervroegd met pensioen gaan. Levensverhalen, zoals we die kennen, met pijn, verlies, ziekte en ongemakken, maar ook met plezier, met mooie woorden. En ook voor deze mannen geldt, vertrouw op het goede...hoe ingewikkeld dit soms ook lijkt. 

En toen ik deze foto zag, toen werd ik zo blij. Een beetje vrolijk, een glimlach, verhalen die zomaar je te binnen schieten. Mijn vader. Kortom, een staaltje levenskunst in optima forma.

Afgelopen week mocht ik 'mama en oma' ontmoeten in mijn rouwcafé. Ze kwamen ons een bosje tulpen brengen voor in het rouwcafé. Hun (klein)dochter lis vorig jaar 11 mei op 28 jarige leeftijd overleden aan kanker en ligt bij ons op de Bosdrift begraven. En oma is ziek. Ze spreken niet zo goed Nederlands. En mama vertaalt altijd de woorden van oma voor me. En oma is ziek. Zij heeft chemo kuren en ze had het zo koud. Dus ze zat lekker voor de houtkachel, terwijl het al prachtig weer was buiten. Ze werd lekker warm. En ze zei iets. En haar dochter vertaalde 'ik mag nu niet doodgaan, want ik kan mijn dochter, na het verlies van haar dochter niet alleen laten'. En toen ik zei 'wij zullen altijd voor uw dochter zorgen hier op de Bosdrift' zei ze iets terug. En toen ik haar dochter vroeg 'wat zegt uw moeder nu' zei ze 'mijn moeder zegt dat jij voelt alsof je haar kindje bent'. En dit raakte me zo...

Tja, en bij alles in het leven, blijf ik vertrouwen op het goede. Blijf ik geloven in het mooie van de mens. Hou ik zo intens van het leven. Ben ik die levenskunstenaar, die altijd de warmte van de zon voelt, het mooie blauw van de lucht ziet. De glimlach van een mens voelt en ervaart. En probeert aan de mensen om mij heen, dit vooral te geven. Mijn levenskunst. Hoog tijd, om weer eens een mooi evenement te organiseren samen met Monique, mijn maatje in levenskunst. En voor vandaag, carpe diem, pluk de dag!

Bewust kiezen

 

Ik heb verschillende plekken in en rond mijn huis in Nieuw-Vossemeer waar ik rustig kan werken. En dit is een van mijn favoriete thuiswerkplekken. In het atelier, midden tussen de kwasten, potten, afbeeldingen, portretten en met Teun ergens of in de tuin, of hierbinnen. De grote kerk hier achter ons wordt omgebouwd voor de Passion, volledig uitverkocht. De Nieuw-Vossemeerse Passion, geheel bewerkt door Jordy, een bekende jongeman hier in het dorp. Jordy werkt in het Wagenhuis, Jordy schrijft, Jordy sport. Leuk hoe je mensen geleidelijk aan leert kennen. Vandaag kies ik even voor rust, voor niks. De kapper, wat werken, de houtkachel nog aan, want hier is geen verwarming verder. En einde van de middag, als het gras iets minder nat is, de tuin nog even maaien. Ik heb het druk. Vooral ook in mijn hoofd en gisterenavond sprak ik een dame, die zeker al 70 is, en die altijd actief is. Zij is eigenaar van een groot vastgoedbedrijf in het cultureel erfgoed. Interessant haar te spreken. En hoe zij kijkt naar arbeidsethos, naar werk, naar hoe je met werk kunt omgaan. Mooi, maar vooral haar verhaal over het cultureel erfgoed in Nederland. Projecten die zij heeft gedaan, Paleis Soestdijk, de Westergasfabriek, kortom enorme projecten, met een prachtig maatschappelijk karakter. De verbinding met mijn 'kruimeltje' de Bosdrift is snel gemaakt. En ik herken het gevoel van houden van een pand, een locatie, en geloof blijven hebben in de toekomst. En ik werd gesterkt door haar opmerking, dat het welslagen van een dergelijk project tijd nodig heeft. En ik merk, dat ik soms ongeduld voel bij mijzelf. En dat ongeduld, dat moet er niet zijn. Ik heb tijd. En het is niet zo dat de tijd mij heeft. Soms laat ik mezelf opjagen, of gek maken. Nee ik heb de tijd. 

Gisteren heb ik dus ook een keuze gemaakt, om op kantoor te blijven en niet naar een bijeenkomst te gaan in de middag. Een bewuste keuze. Omdat ik harder nodig was op kantoor. Omdat er veel is en speelt. Mensen en hun persoonlijke ongemakken, ontwikkelingen, onze inspiratie dag over duurzaamheid op de Bosdrift a.s. maandag, tweede Paasdag. En nog zoveel meer. En daarbij, een volle agenda, veel mensen die sterven, de kwartaalrapportage. Ik hou ervan. Ik ben er zo mee bezig. En soms moet je dan gewoon even op een hele andere plek gaan werken. Kijk maar waar ik nu zit. Hier ben ik dan. Geland en wel. Korte broek aan, iets te koud, dat wel. Vandaar verwarm ik mezelf bij, met onze houtkachel. Hoe heerlijk. 

Terwijl ik hier lekker zit, het af en toe nog wat warmer maak, omdat ik die korte broek vooral aan wil houden, hoor ik duiven, vogeltjes en het geroezemoes rond de kerk. Het wordt druk morgen, ruim 500 man in onze kerk. Wat een happening. Nieuw-Vossemeer leeft! Als nooit tevoren. En deze week was een week vol ervaringen, Stichting Terebinth, waar ik toe mag treden tot het bestuur. Leuke ontwikkeling, uitdaging zeker ook. Groot onderhoud Zuiderhof, kortom veel plannen, die aandacht nodig hebben. Daarnaast doe ik als mens ook hele mooie dingen. Buiten werk, buiten alles om. Met mensen. Vanuit mijn bedrijfje Anita van Loon - Levenskunst. Het is allemaal heel kleinschalig, maar zo mooi. 

En uiteindelijk komt mijn leven daar uit waar ik het wil, is het een leven, waar ik wel trots op ben. Juist omdat ik de dingen doe, die dichtbij mijzelf liggen. En dit is mijn koers, mijn weg die ik ga en te gaan heb. Ik mag hier van mezelf niet meer van afwijken. Ik luister naar andere mensen, zonder oordeel, ik observeer wat er gebeurt. Ik zie wat mensen doen, alleen en met elkaar. Ik lees erover en denk erover na. Ik zie hoe nieuwe generaties dingen anders doen, dan mijn generatie, ik zie hoe mensen leven. Ik zie ook hoe mensen elkaar raken. Ik hoorde gisterenavond hoe die dame uit het cultureel erfgoed haar bijdrage levert aan de vluchtelingen uit Oekraïne, door een van haar rijksmonumenten beschikbaar te stellen. Prachtig. 

Gisteren voor de houtkachel op de Bosdrift, een moeder en haar moeder, de familie van Aleksandra. Een jonge vrouw, begraven bijna een jaar geleden bij mij op de Bosdrift. En oma krijgt chemo's en spreekt alleen maar Russisch. Hun families verdeeld over Rusland en Oekraïne, soms 40 km van elkaar verwijderd, maar onmogelijk elkaar te zien. Soms ook elkaar te begrijpen. En deze twee vrouwen wonen in Hilversum. Verliezen hier aan kanker hun kind/kleinkind. En wij hebben elkaar ontmoet, twee jaar geleden, op de begraafplaats mama en haar dochter Aleksandra. Zij kwamen gisteren tulpjes brengen bij mij, voor ons, voor de mensen van de Uitvaartstichting. En oma was zo koud en had het zo koud, een dag tevoren had zij chemo gehad. En zij was nog een beetje ziek. Oma zei 'ik mag niet sterven, want dan sterft mijn kind ook, ik mag mijn dochter nu niet alleen laten'. En toen zei ze tegen mij dat ik voelde als haar kindje, dat woord gebruikte zij. Zo vertrouwd. Zo vol liefde. En ik dacht aan mijn moeder, net zo fragile, zo klein, zo kwetsbaar als deze vrouw. Ook zo ziek en ik zei tegen deze Russische oma 'als u komt te overlijden, dan zullen wij er zijn voor uw dochter, de moeder van Aleksandra, wij zullen voor haar zorgen'. En daar stonden we dan met elkaar, en mijn vrijwilligster Silvia erbij, geraakt door zomaar een ontmoeting, geraakt door het leven. 

En als ik dan daarna achter mijn bureau zit en uit het raam kijk, over die prachtige begraafplaats, dan voel ik me gelukkig. De mensen die ik ontmoeten mag, de gesprekken met cursisten van Apres la Vie, of zomaar die meneer die komt filmen voor een vergadering van de Gemeenteraad. Op dat soort momenten, voel ik me op mijn plek. Ik schrijf er vaak over, voel het ook vaak. En ook hier bij mijn houtkachel, met de vogeltjes als achtergrondmuziek, Teun liefdevol aan mijn voeten, ervaar ik hetzelfde geluk. 

En vandaag is dit mijn lieve vriendje, Teun. Hij ligt hier onder mijn 'thuiswerkplek', en hij is ondeugend, hij zoekt en onderzoekt. Hij is tevreden. Vanmorgen al heel veel gespeeld op het veld met zijn moeder, en nog twee honden. Hij geniet intens, grenzeloos bijna. En nu even niks. Even rust. Teun en ik. Wij samen. 

En zodra het gras wat droger is, pak ik de maaier en maak ik mijn grasveld mooi en strak. Heerlijk. Ik kan nog wat dahlia's in de grond zetten, en wat gladiolen. Zodat de tuin, die nu alweer heel leuk is, alleen nog maar leuker kan worden. Eind mei nog wat canna's erbij en ik ben tevreden. 

En tevreden zijn met wat er is, is ook een keuze. Heb een mooie dag. Geniet van nu. 

Champagne en het leven vieren....

Vanuit onze B&B zagen we de toren van champagnehuis Castellane in Epernay. Champagne drinken, proeven en prachtige grote en kleine kelders bezoeken. Wat een heerlijkheid, de auto vol laden, en als het ware met een gevulde rijdende schatkist weer terug naar het prachtige Nieuw-Vossemeer. En dan thuiskomen en je realiseren dat een prachtig mens hier in ons dorp overleden is. Je wist dat het zou komen, en toch als die kaart dan op je tafel staat, dan voel je een soort van leegte. Een mens, zo verbonden aan dit bijzondere huis. En wat doe je dan? Roos die met haar vriendinnen voor onze Teun had gezorgd was er nog. Dan open je een van je nieuwe flessen champagne en breng je een toost uit op het leven. En dan vier je het leven. Want op dit soort momenten, realiseer je je zo goed, hoe belangrijk het leven is. Hoe geweldig het is, dat je het leven mag leven. In gezondheid, in geluk, in liefde, in goed gezelschap, in alles. Dus vieren wij het leven. Ook omdat er in mijn nabijheid mensen zijn, die nu afscheid nemen van hun dierbare, mijn collega wiens vader zaterdag is overleden, na een lang ziekbed ook. En voor al die mensen breng ik een toost uit op het leven van hun dierbare. En gisteren kon dat nog heerlijk in de zon, buiten. Vanmorgen maaide ik het gras, heb ik graszaad ingezaaid en regende het, vanmorgen zag het leven er heel anders uit. Verdrietig bijna. De hemel huilt, omdat we afscheid moeten nemen van mooie mensen. En deze mensen dragen we bij ons, als ik hier de trap op loop naar boven, of door de tuin loop, dan denk ik aan deze man. Als ik zondag bij het afscheid ben van de vader van mijn collega in Hilversum, dan denk ik aan die andere man. Een vader, een opa, een echtgenoot. En bij ieder afscheid komt je eigen verdriet weer boven. En dan toost ik op het leven. 

Vanmorgen las ik in de krant de rouwadvertenties, die lees ik altijd op zaterdagen. En dan lees je van die prachtige woorden, over mensen. Dan zeggen we het mooiste over iemand. En als ik dat lees, dan neem ik me altijd voor, om bij leven, al die dingen tegen mensen te zeggen. Dus ik zeg nu gewoon tegen mijn vriendinnetje - ik mis je heel erg - of - ik hou van jou - of - fijn je weer te zien, ik heb je gemist - en ik hoop dat iedereen dat doet. Zo zei ik nog niet zo heel lang geleden tegen de man die hier ooit woonde, - ik zal goed voor je tuin zorgen hoor - een gekke zin. Zomaar omdat hij kwam kijken en nu realiseer ik me, dat dit de laatste keer was. Hij nam afscheid van deze plek. En ik hoop dan maar, dat hij dacht dat het goed is, dat wij nu hier wonen. Gek, hoe ik mezelf een rol geef in iemands leven. Maar ik geloof er heilig in, dat het niet voor niets is, dat wij nu hier wonen. In dit prachtige huis vol liefde. Dat voel je, dat ervaar je, als je hier bent, dat dit een huis vol liefde is, en dat dit altijd zo is geweest. Het huis omarmde me toen ik het voor de eerste keer zag. En ik, nee wij, omarmden het huis en dat is nooit meer weggegaan. Gisteren toen we terug kwamen uit Epernay, toen was ik zo blij dat ik weer thuis was. En ik zei tegen Annemarie - dit huis voelt echt als mijn thuis -. Meer nog dan alle huizen hiervoor. Dit is mijn thuis. Niet zo ver weg van mijn geboortegrond, maar als ik hier rondloop, de krakende vloeren hoor, de oude deuren, soms wat afgebladderd, de mooie nu zo fleurige tuin, dan weet ik, ik ben thuisgekomen. Op mijn 60e ben ik hier weer thuisgekomen. Ik heb rondgereisd, op veel plekken gewoond, veel dingen gedaan, en ik ben thuisgekomen, thuis in Nieuw-Vossemeer. 

Bij deze wijnboer, Champagne Brugnon, hebben wij een fles champagne mogen sabreren. Met een sabel de kurk eraf slaan. Prachtig, je hoort mij op het filmpje lachen van trots. Omdat mijn kurk nog in de hals van de fles, perfect met een sabel door mij eraf werd geslagen. En hoe leuk zou het zijn, als ik hier een keer een diner in de tuin organiseer en we sabreren onze champagne zelf. Prachtig. Annemarie en ik kregen allebei onze kurk nog in de glazen hals mee in een mooi fluwelen zakje. En in Nederland kunt je lid worden van een speciale orde, met rangen en standen, de Confrérie du Sabre d'Or. Geweldig. Ik ga gelijk op onderzoek uit, en dan gaan we hier thuis sabreren. Of met elkaar genieten, want dat is de basis van dit alles. Ik hou jullie op de hoogte. 

Mijn droom is hier in de tuin, in het atelier wijnproeverijen te gaan organiseren, voor liefhebbers, voor levenskunstenaars. Interesse om deel te nemen? Van eenvoudig tot meer uitgebreid, het is mogelijk. Ik doe dit al regelmatig, mooie wijn-spijs middagen, en ik ga dit meer doen zodra ik meer tijd heb. Zin om mee te doen? Blijf me volgen. 

En dan gaan we ooit sabreren hier aan toevoegen. 

Een gek einde van een blog. Een blog vol levenskunst eigenlijk. Een verhaal over mooie mensen van wie we afscheid gaan nemen. 

Op de rouwkaart staat 'positief, tot het tegendeel is bewezen...' als dat geen levenskunst is. 

Veel kracht, veel sterkte, veel liefde gewenst. En even een brugje slaan naar mijn werk, op mijn graf mag wel een champagnesteen zoals hierboven, als monument staan met de tekst 'ik verwonderde me, steeds maar weer'. En dat blijf ik doen, me verwonderen, omdat er steeds weer van die bijzondere momenten zijn, waarop alles samenkomt en liefde en verbroedering, de boventoon voert....