Genieten....

Deze blog gaat over genieten. Genieten van het leven. De liefde. De mensen in je leven. Je werk. De gesprekken met de mensen om je heen. Genieten. En hoe je dit vanuit jezelf kunt doen. Want vaak wordt genieten in verband gebracht met bezit, of materie. Maar steeds meer voel ik dat genieten voor mij ook de stilte, de eenvoud, het leven zelf is. En ik geloof, dat ik echt geslaagd ben in mijn leven als het om genieten gaat. Of het nu om een feestje geven gaat, of om zomaar in mijn eentje zijn, en al die mooie dingen daartussen. Ik kan wel genieten. Vanmorgen vroeg wandelde ik door het dorp, en sprak ik met Jack en Anja, de eigenaren van ons prachtige Wagenhuis, het beste terras van Noord-Brabant en nu stemmen via https://www.lipton.nl/acties/stemopjefavoriet.html om hen ook het beste terras van Nederland te laten worden. En nadat ik met Teun gewandeld had, lekker naar het kanaal, de molen en de rust van de polder, heb ik daar een kop koffie gedronken. Zomaar met wat bijzondere mensen, die hier in dit mooie dorp wonen. Een kunstenaar, een buurman, onze aannemer, en natuurlijk de mensen van het Wagenhuis. En als ik dan naar huis loop, een praatje met mijn buurman maak, de container bij meneer pastoor terugbreng, dan realiseer ik me, dat er niet zoveel voor nodig is, om simpelweg gelukkig te zijn! En zelfs als Teun dan een kussen helemaal kapotmaakt, en de vulling ervan door de tuin verspreidt, dan realiseer ik me, dat dit is wat mijn vader me geleerd heeft ooit. Mijn vader zat in de serre van onze boerderij en was intens gelukkig met die plek, zijn boerderij, zijn uitzicht, simpelweg met alles wat er iedere dag weer was. Hij gaf niks om merken, kleding, luxe, zijn enige luxe was zijn Mercedes, maar ook als deze 15 jaar oud was, was het de mooiste auto ooit. Hoe fijn om zo gelukkig te mogen zijn. En daarom heet mijn bedrijf Anita van Loon - Levenskunst. Want ik zou zo graag zien, dat andere mensen op deze manier naar zichzelf en hun eigen leven kunnen kijken. René Froger schreef er ooit een liedje over 'een eigen huis, een plek onder de zon..' en hij gebruikt ook die zin 'simpelweg gelukkig zijn'. 

Vanmorgen stond er een levensverhaal in de krant over een bekende pianist, een pianoleraar, en daarbij stond een tekst in de trant van 'mensen die de diepste liefde kennen, worden nooit oud. Zij kunnen wel doodgaan van ouderdom, maar zij sterven jong' en ik geloof hier wel in. 

Ik ken mensen die stokoud zijn in jaren, ooit leerde ik iemand kennen in Tasmanië, en deze man is heel oud geworden, ik denk wel 98 jaar. Hij reed auto, zeilde, wandelde, wist veel over wijn, geschiedenis, en hij hield zielsveel van het leven. En ook al zag hij er aan de buitenkant oud uit, hij was jong van geest en jong in zijn gedachtengoed. En zelf hoop ik dat ik ooit bij die generatie mag horen. Dat ik weliswaar oud ben, maar nog jong van geest en jong in mijn doen en laten. Gek om hierover te schrijven, als je bijna 63 bent. Een getal waar ik vroeger van schrok, bijna met pensioen dacht ik toen, en nu, nu denk ik absoluut niet zo. Pensioen, dat lijkt nog jaren weg. En ik hoop nog veel te mogen leren, nog veel te mogen ervaren en doen. Gisteren sprak ik ook zo'n dame die nooit oud gaat worden en toch wordt zij over twee jaar 80. We wandelden over de begraafplaats en keken naar een plekje waar zij ooit haar laatste rustplaats wil vinden. Bijna anoniem is haar wens. Zij sprak zo mooi over haar kinderen. Zij hoeven na haar overlijden niet meer voor haar te zorgen of naar haar graf te komen. Zij ligt daar dan gewoon lekker te liggen. En dan is haar wens dat haar kinderen nog een keer in haar huis rondlopen, meenemen wat ze mee willen nemen, alle wijn opdrinken, haar boeken verdelen en dan is het voorbij. Levenskunst toch....deze vrouw zal nooit oud worden, haar geest, haar gedachten zullen altijd jong blijven. Prachtig. Ik hou zo van dit soort mensen. Blij, en vrij. 

En terwijl ik hier aan de tuintafel zit. Mijn Nespresso erbij. Mijn krantje. Naar mijn slechte gras kijk, geel, bruin en ook wat groen, en geloof me daar baal ik van, dan ben ik simpelweg gelukkig. Straks lekker maaien, Teun onder mijn bank in de schaduw, vogels die ik hoor, zoveel tinten groen om me heen. Een verdwaalde klaproos, en bloeiende vlinderbomen, mijn appelboom die nu drie jaar oud is en al groter is dan ik zelf ben ( is niet zoveel voor nodig, haha ), mijn witte rozen net nieuw, na dit weekend, wat een schoonheid. Ik realiseer me, dat ik niet vernieuwend ben, veel herhaal, maar de intensiteit van mijn liefde voor dit leven is onveranderd. Zal ook nooit veranderen. Ik voel me soms alleen, door al mijn gedachten, door dagen op mezelf te zijn. En ook dat alleen zijn, hoort bij mij. Ik kan de drukte opzoeken, mensen om me heen hebben, dansend door het leven gaan, maar ook die stilte maakt me rijk. 

Gisteren had ik even een ontmoeting met twee mannen. Zakelijk. En soms ervaar ik dan dat ik zo anders naar het leven kijk. Zo vol vertrouwen. En dan voel ik wantrouwen en iets van macht, wat speelt of spelen kan tussen mensen onderling. Terwijl intenties over en weer niet verstaan lijken te worden, voel ik mij als het ware losstaan, hiervan. En op dit soort momenten, voel ik me alleen. En grappig hoe ik van een collega gisteren een tekst kreeg van Joanna Lumley die volgens haar op mij slaat en ik herken mezelf hier ook wel in :

'Het geheim liefje is, om van iedereen te houden die je ontmoet. Vanaf het moment dat je hen ontmoet. Geef iedereen het voordeel van de twijfel. Begin hen te zien, alsof ze mooi zijn en jij van hen houdt. De meeste mensen zullen aan dit beeld voldoen en liefdevol zijn en ook van jou houden. Het wordt als het ware een vanzelfsprekendheid, het gaat vanzelf. Op deze manier kun je ongelooflijk veel mooie prachtige dingen bereiken met elkaar. Maar neem afscheid van de hufters, de mensen die niet goed voor je zijn. Zorg dat je daar vanaf komt.'

Dit is ook mijn credo altijd. Ik ga met open vizier de verbinding aan met mensen. Ik geef je vertrouwen. Tot dat je dit kapot maakt. Dan neem ik afscheid. Voor eeuwig. En ook dit maakt me soms alleen. Ik leef vanuit mijn hart. En mijn hart doet soms een beetje pijn. Nooit voor lang, zou zonde zijn. Gelukkig zie of hoor ik dan weer mooie dingen, die ik kan en mag omarmen. Als levenskunstenaar. Zodat genieten er weer mag zijn, zoals mijn moeder altijd zei, toen ze heel ziek was en je haar vroeg hoe het met haar ging 'iedere dag een beetje beter mijn kind'....mooi toch. Glimlach naar het leven en het leven glimlacht naar jou, groet de mensen om je heen, en er gebeuren mooie dingen, dag....een fijne dag, en lekker genieten....

 

Ik zie zoveel....

Een dooddoener misschien.... Ik weet het. Maar mijn waarheid is het ook. Vanmorgen liep ik door de polder met mijn kleine vriend en als je dan goed om je heen kijkt, zie je zoveel kleuren groen. Zoveel mooie bloemen, grassen en planten. En Teun die snuffelt er vrolijk op los, tilt overal even zijn poot op, valt soms om, want hij doet wel stoer, maar is het nog niet. En ook als ik in mijn tuin om me heen kijk. Of zomaar op een bankje op de Bosdrift eens even ga zitten, dan zie ik zoveel. Laatst liep ik over de Zuiderhof begraafplaats en was ik onder de indruk van de kleuren, de graven, de schoonheid. En deze foto is ook weer zo'n prachtig beeld. Als ik op een van de bedden in de tuin zit of lig, zie ik dit. Ons atelier met de stoeltjes ervoor. Ik vind dit altijd zo mooi. Al die verschillende kleuren groen. Ik hou ook erg van de 'andere tuin'. Gek we hebben een tuin achter het huis, met uitzicht op de kerk, en nog een tuintje ernaast, oorspronkelijk van de buren. Nu staat daar het atelier, mijn 'plantbak' en een apart stukje gras, met mooie borders. Witte hortensia's, blauwe grassen, een vlinderstruik, paars blauwe ridderspoor. En het bankje voor de kop koffie in de ochtend, in het eerste zonnetje. Heerlijk. Leuk vind ik het, dat ik nu een tuin heb, met allerlei plekjes. Waar je kunt zitten, liggen of staan. Wat kun je je een rijk mens voelen he. Gisteren realiseerde ik het me weer, toen ik met een dame op een bankje bij het graf van haar man zat te praten. Over het leven. Over hoe en waarom we de dingen doen, zoals we ze doen. En toen ik samen met Gert-Jan voor twee dochters een mooi plekje op de Bosdrift voor hun moeder uitzocht, realiseerde ik me, wat een mooie dingen wij mogen doen. Iedere dag maar weer. En dan vallen kilometers rijden weg, lange dagen van 10 uur of meer, vervagen, want het besef dat je iedere dag mag doen, wat past bij jou, is rijkdom. Pure rijkdom. Terwijl ik dit schrijf luidt de klok en is het tien uur. Ik ben al een paar uur op, en heb de krant gelezen. Wat gemaild, wat telefoontjes gehad, en ik ben zomaar thuis. Heerlijk, om af en toe gewoon hier thuis te zijn. Ik ben verlof aan het opnemen, wegwerken, en probeer een dag per week in Nieuw-Vossemeer thuis te zijn. Samen met Teun. 

Teun. Bijzonder hoe de liefde tussen mens en dier is. Vanmorgen kreeg ik van Ellen, een vrijwilligster het aanbod om een document, over rouwen na verlies van je huisdier, toegestuurd te krijgen. En natuurlijk wil ik dat lezen. Want de liefde voor deze Teun, die ik nu voel, is echt oprecht intens. Hij is blij als hij me ziet, hij daagt me uit, hij verpest mijn humeur, hij maakt me vrolijk, hij schuilt bij me, kortom ik heb een nieuwe vriend. En natuurlijk mag hij niet op tafel liggen, zoals hij hier doet buiten in de tuin. Maar hij wil gewoon dichtbij zijn. Naast me op de bank zitten, als ik buiten de krant zit te lezen. Als ik de auto pak en de deur opendoe, zit hij al naast me, samen op weg. Gek, ik ben best nuchter. En was ook niet direct een voorstander van een hond nemen. Maar nu, nu wil ik niet meer zonder Teun. Wat een heerlijkheid. Ik merk het ook, ik maak foto's van Teun, selfies van Teun en mijzelf. Het moet niet gekker worden. En weet je, hij is ook ondeugend en ook daar hou ik zo van. 

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik geniet intens. Van de kleine dingen die er zijn. Van de mensen in mijn leven. Van het werken in de tuin. Van mijn baan in Hilversum, van dat incidentele coachgesprek, van dat mooie glas wijn. Of die wandeling in de polder. Het lijkt wel, alsof ik alles tien keer intenser ervaar. Zal wel mijn leeftijd zijn. Zal wel te maken hebben, met hoe ik nu naar de dingen in het leven kijk. En gisteren zei ik het nog tegen Liesbeth 'ik probeer samen met mijn team, het leven van mensen die verdriet hebben, net een beetje 'mooier' of 'liever' te maken'. Iemand die verlies kent, komt terecht in allerlei regeldingen, en hoe fijn is het dan, als je juist op die momenten, er voor mensen kunt zijn. Iemand de hand kan toesteken, of even vasthouden, of iemand laten glimlachen. Gisteren zei een dochter, wiens moeder net overleden was, 'gek hoe je gelukkig kunt zijn met zo'n mooie plek, bij zo'n mooie oude boom, als je moeder net overleden is'. Waarop ik zei ' maar hoef fijn is het als je steeds weer naar het graf van je moeder gaat, en je zeker weet, dat zij dit een prachtige plek zou hebben gevonden, bij die mooie oude beuk, met dat bijzondere licht'. En zij glimlachte en haar zus ook. Zij dachten dat er geen plaats meer was, want zij kenden alleen de verwaarloosde Bosdrift begraafplaats en zij hebben nu het gevoel in een chique park rond te lopen. Prachtig toch. En dat is mijn werk....kun je je dit voorstellen? Ik zeg het vaak, rijkdom is voor mij zoveel meer, dan de dingen kunnen kopen of bezitten. Rijkdom is het ervaren, het voelen, het beleven van rust, liefde, geluk en rijkdom is bovenal gezond mogen zijn. Hier in de stilte van mijn dorpje met zingende vogels op de achtergrond, met diverse tinten groen, met kleurrijke bloemen en Teun aan mijn voeten. Rijkdom.

En met mijn Nespresso, mijn krantje, wens ik je een mooie dag toe. Pluk de dag. Maak er iets moois van. Dag!

Weer aan de slag!

Terwijl ik net het gras nog heb gemaaid en nu voorzichtig wat regendruppels vallen, de parasols weer ingevouwen zijn, de tas voor kantoor weer ingepakt, nog even zomaar wat woorden op papier zetten. Deze vakantie, die voor mijn gevoel veel te kort was, zit er weer op. Annemarie is al begonnen, en ik ga morgen weer van start. En hoe heb ik nou deze vakantie, de eerste weer na lange tijd, ervaren....welnu, als heerlijk, als ontspannend, alsof ik alle tijd van de wereld heb of had. Geweldig dus. En ik stel mezelf de vraag 'heb ik zin om weer te gaan beginnen' en jawel dat heb ik wel. Mijn werk is fijn. Maar een ding heb ik me voorgenomen, het mag niet meer zo de overhand krijgen als het had. Dus ik maak af en toe pas op de plaats. Eventjes rust. Een dagje vrij, een dagje voor mezelf. Jawel, natuurlijk met Teun, want Teun hoort erbij nu. Maar wel af en toe een dagje niks. Kwaliteitstijd voor mijzelf. Want mijn oude lijf, heeft het gewoon nodig. Naast de vele kilometers heen en weer naar Hilversum, dure kilometers nu ja, dat realiseer ik me volkomen, is het zo belangrijk om af en toe even niks te hebben, niks te doen. Zomaar rust te nemen is goddelijk lekker. En vanuit die rust kan ik creëren, denken, plannen bedenken, nieuwe leuke gave dingen organiseren. Voor op onze begraafplaatsen, om mensen die dit fraai vinden, naar ons toe te halen. Zodat iedereen kan zien, hoe waanzinnig mooi onze plekken zijn. En hoe leuk onze mensen zijn, hoe fijn het is, om bij de Uitvaartstichting Hilversum te zijn. Hoe gek dit ook klinkt, want niemand wil bij ons komen, maar ooit komt voor iedereen de dood een beetje dichterbij. En als je daar dan toch mee te maken krijgt, hoe fijn is het dan, om je verdriet, je pijn, je rouw wat te mogen laten verzachten door mijn team. Door al die mooie mensen in loondienst, maar ook al die mooie vrijwilligers, die je als het ware omarmen en met jou je verdriet een beetje dragen. Ja dat doen wij. Niks meer en niks minder. En daarom is het zo fijn, om dit werk te mogen doen. 

En terwijl ik dit schrijf overvalt de stilte me weer. Ik ga nog even wandelen met mijn grote vriend Teun. Een rondje rond de Kreek, een fijne wandeling is dat altijd vind ik. Met al die geluiden, de vogels, de eenden, de waterhoentjes, het ruisende riet, en het mooie pad erom heen. De bruggetjes, kortom een plek die fijn is.

Ik wens iedereen, een mooie rustige zomer toe. Ik maak me soms wat zorgen over alles wat er voor ons ligt, wat er komen gaat, wordt het weer een gekke zomer, of toch niet....gaan we weer 'op slot' of mogen we gewoon lekker onze dingen blijven doen. Pas goed op. Pas goed op jezelf en op de ander. Hou elkaar gewoon maar even vast. 

En geniet maar, van alles wat er is. Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen...

Ik ga. En ik kom weer terug, want de zomer duurt nog lang. Ik heb er zin in. Fijne zomer.....

Liefs van mij. 
 

De kerk in ons mooie dorpje....

Terwijl mijn vriendje Teun en ik weer verenigd zijn, na een goddelijke vakantie in Santorini, zitten we nu in de tuin en luisteren naar een buitendienst van onze naburige Katholieke kerk. De dienst is voor de kerk op het grasveld, en de muziek klinkt, het kerkgezang kun je letterlijk meezingen en ook het gebed kan ik horen. Welnu, als dit geen 'welkom terug' mag heten in ons prachtige dorpje Nieuw-Vossemeer. 

Teun ligt stil onder de tuintafel en luistert, want hij wordt niet zo gelovig opgevoed, wel netjes hoop ik, maar hij kent deze liederen niet. Hij kent wel Buddha bar muziek, lounge muziek en Leonard Cohen, of dansen op muziek uit de 70'er jaren, maar deze muziek kent hij niet. Hij is er stil van...en ik eigenlijk ook. Ik hou van dit soort bijeenkomsten op de een of andere manier maakt het me nederig en klein. Respect voor de woorden van God, respect voor alles wat met de kerk te maken heeft. Ingegeven door Ma van Loon en ik, ik ben haar hier dankbaar voor. 

En ondertussen ruisen de bladeren aan de zilverberk, staat de tuin er prachtig bij, overal blauw, paars en roze, af en toe een verdwaald geel of oranje bloemetje en de charme van de tuin is voelbaar. Overal. Hans en Ria waren in ons huis, en zij hebben meer dan goed voor Teun, en de poezen gezorgd. Zij hebben genoten en wij hebben genoten. Hoe fijn is het, om zomaar eventjes helemaal weg te zijn. En toch ben ik net als mijn vader, dolblij om weer te thuis te zijn. En zojuist toen het lied 'laten wij nu samen loven de heer' ingezet werd, sloeg Teun even aan en begon hij vrolijk te blaffen. Oh jee...als dat maar goed gaat. Toen wij vrijdag thuiskwamen, kwam pater Bertus ons even begroeten, hij kwam een icetea drinken met een blokje kaas erbij. Heerlijk is dat, om zo'n bijzondere man, te hebben mogen leren kennen. Hier zit hij, vrolijk bij ons aan tafel in de tuin. 

In Santorini zijn, is een soort weldaad. Heel veel hebben wij te voet gedaan, over bergpaden heen, naar andere dorpen gewandeld, wijnproeven bij een wijnboer. Onze stappentellers maakten overuren, daarna lekker zwemmen en eventjes in de zon. Ook iets dat anders is geworden, vroeger wilde ik zo bruin mogelijk worden, nu wil ik vooral buiten zijn en genieten. En is die kleur op mijn lijf wat minder belangrijk, het gaat vanzelf. Mijn rug, mijn benen, ongelooflijk hoe ver en veel ik weer kan wandelen. Ik ben blij en trots. En sluit hiermee een hoofdstuk af, mijn ziekzijn nu alweer 15 jaar geleden, ligt ver achter me, en van Loon, die van Loon die nooit opgeeft, is weer helemaal gezond en sterk. Fantastisch gevoel. En dat meen ik. Trots op mijn sterke gestel, trots toen ik in Fira aankwam, na een wandeling van 3 uur minstens, in de bloedhete zon. Moe maar voldaan heet zoiets. Ik heb het gefixt. En ja, ik heb het gefixt. Ik ben weer 100% gezond. Ik hou me ver van alle verhalen, dat je nooit meer genezen zult van kanker. Welnu, ik wel. Na een stadium 3 tot 4, na een genezingskans van 30%, is het klaar. En sluit ik hiermee dit boek. Amen. Zou het komen door die kerkdienst, die ik nu zomaar meemaak. Ongevraagd, vanuit mijn eigen tuin. Hoor ik nu 'halleluja, halleluja'. En ik meen het, ik voel me volledig vrij. En hiermee ook dankbaar. Altijd vroeg ik me af, waar mijn eeuwige dankbaarheid voor het leven toch vandaan komt. Maar die dankbaarheid is echt ontstaan, toen ik mijn remissie bereikte in december 2008. Op dat moment, realiseerde ik me, dat ik nog een kans heb gekregen, dat ik nog een keer door mocht gaan met leven. Dat ik verder mocht. En lieve mensen, dat is het mooiste dat mij ooit is overkomen. Door mogen gaan met mijn leven. En hiermee realiseer ik me, hoeveel pijn het doet als levens moeten stoppen, en voor al die mensen die te maken krijgen met verlies. Die jongeman, van 23 jaar, die op het meest gelukkige moment van zijn leven, op de laatste dag van zijn vakantie, van een klif viel in Amerika en die nu begraven is bij mij op de Bosdrift. Gisteren was zijn afscheid. En op dit soort momenten, realiseer ik me, wat verlies met je kan doen. Hoe verlies een onderdeel van je zijn wordt, hoe verlies zich in kan vreten in je hele leven. Hoe je de pijn van de rauwe rouw kunt voelen, bij iedere stap die je zet. En daarom is onze Huiskamer van Springer zo'n prachtige aanvulling in het leven van velen. Een plek om te ontmoeten, te zijn, elkaar te spreken, met elkaar te delen. Kom gewoon eens langs in die prachtige huiskamer, kom eens op bezoek bij ons. Je bent welkom.

En met deze mooie foto van een adembenemend Santorini, sluit ik deze blog af, luister ik nog even naar de kerkdienst, het gezang hier naast onze tuin, buiten voor de kerk. Kijk ik naar al die mensen, die iedere zondag samenkomen, om elkaar te ontmoeten, om te delen, om elkaar te spreken en realiseer ik me, dat alles op zijn plek is gekomen. Hier in Nieuw-Vossemeer.

Vandaag komen mijn schoonouders en Roos, want jawel ook onze jongste dochter is afgestudeerd, toen wij in het vliegtuig zaten op weg naar huis, heeft zij met een 8 haar studie aan de School voor Journalistiek afgerond. Top, en vandaag lijkt ook het moment, waarop ook alles anders gaat worden. Zij vliegt letterlijk uit, gaat een paar maanden weg, en wie weet hoe je leven anders kan worden, door zomaar iets heel anders te gaan doen. Het leven gaat door, de cirkel van het leven draait door, en ik gun iedereen, dat alles voor jou en voor jou, op zijn plek valt. Dat werk en privé, dat geluk en gezondheid, dat liefde en vriendschap, elkaar aan mag vullen, en dat je als je net als ik, met Teun naast je, zomaar in de tuin luistert naar de vogeltjes en nu dan een kerkdienst eventjes erbij, dat je voelt - het is goed zo -. Volgens mij is dit de ultieme vorm van geluk. De ene keer met wat meer geld, de andere keer met wat minder geld, dat maakt niet uit, als je alles maar kunt betalen. Maar geluk zit echt in andere dingen, luister maar, kijk maar en voel maar. En leef, alsof het je laatste dag is. Leef, vooral vandaag, want wat morgen komt, dat weten we niet. En voor vandaag wens ik je, alle goeds. Halleluja.....

Donderdag is mijn vertraag dag......

 

Terwijl de tuin letterlijk zich opent, en prachtige kleuren bij elkaar en door elkaar laat zien, is mijn vertraag dag, mijn donderdag weer aangebroken. Een dag, waarop ik in mijn oude korte broek, met Teun ga wandelen door het dorp, en de polder. Een dag waarop de grasmaaier al klaar staat, de heg geknipt gaat worden, althans weer een stukje en ik wat laatste planten in de tuin heb gezet. Mijn vertraag dag. Een dag waarop ik zelf het tempo mag bepalen. En dat begint al met iets later opstaan. Hoe heerlijk. En dan geen net bloesje aan maar mijn vale zwarte of vale blauwe polo met hier en daar vast een gaatje. Mijn oude korte broek, en soms mijn knalblauwe schoenen, als ik ga wandelen. Maar in de tuin, mijn tuinschoenen. Charmant? Nee verre van dat. Fijn? Jazeker meer dan dat. Een touwtje in mijn haar, zodat ik geen 'dode hoeken' heb. Teun die alle potjes, touwtjes, schepjes probeert te 'pikken' en ik die soms als een dolle erachter aan sjouw. Heerlijk een vertraag dag, die begint met het NRC in de tuin, met soms wel drie kopjes Nespresso achter elkaar. Lekker lang onder de douche, in plaats van een paar minuten, om vijf uur in de ochtend. De auto in de garage en er echt niet meer uit. Een vertraag dag is een dag voor mezelf. Jawel, een coachgesprek vanmiddag in de tuin. Ook fijn. Altijd fijn. 

Gek, hoe verschillend mijn leven is. Ik vertelde het vanmorgen in de supermarkt aan Jack, hoe anders mijn leven hier is in Nieuw-Vossemeer. En iedere keer weer, realiseer ik me, hoe heerlijk ook dit leven is. Geen lezing, geen gastcollege, geen belastingdienst of accountant. Geen personeel, geen issues rondom graven, of onderhoud. Gewoon kijken of de passiebloem, die wat in de schaduw staat, al opengaat. Of de blauwe regen zien groeien. Mijn gras dat zich langzaam aan herstelt, zit dat vogeltje nu nog wel of al niet meer in dat huisje. Ik voel me bijna schuldig, als ik dit zo schrijf. Maar aan de andere kant ook helemaal niet. Want ik voel en merk, dat deze dagen ervoor zorgen, dat ik alle andere dagen 'aan' kan staan. Dat ik telefoondienst kan draaien, omdat ik vandaag deze mooie dag heb. Dat ik een mooi gesprek met iemand kan voeren, over zijn leven, of ontwikkeling, omdat ik dit soort momenten heb. Dat ik een leuke vriendin kan zijn, of een lieve partner, als dit er is. Ik zou niet anders willen, veel Hilversum en een mooi stukje Nieuw-Vossemeer. Veel werkdagen en af en toe een vertraag dag. 

Afgelopen week heb ik weer iets geleerd. Leuk, om dit te ervaren bij mezelf. Ik schreef al eerder, dat ik soms veel voor mezelf hou, niet zo mededeelzaam ben. Zeker niet als het over werk gaat. Lastig thema vind ik dat. Want wat deel ik met mijn team, en wat ook niet. Waar wil ik informatie over geven en waar niet over. Wat is handig nu te delen en wat later. Maar soms zijn er ook dingen die me hoog zitten, heel hoog. Waar ik in alles in mij, van voel dat ik dat niet prettig vind. En dan sluit ik me af. Voor alles en iedereen. En als ik het dan eruit laat komen, dan is dat knalhard. Dan lijk ik op een oude bokser, die alles en iedereen uit de ring mept. Tja...en dat is niet zo handig. En deze week heb ik dus geleerd, dat ik als ik dit soort signalen krijg, gewoon direct de telefoon moet pakken en beter kan zeggen 'heb je even voor mij'...is trouwens een liedje, een heel vrolijk liedje, en het dan uitpraten. Weet je, bijna 63 en nog zoveel te leren, dus soms wat beter voor mezelf zorgen en daarmee ook voor de ander, wat eerder aan de bel trekken. En dank je wel weer voor deze wijze les mevrouw van Loon. 

Kijk maar af en toe eens in de spiegel. Deze is nieuw, eigenlijk niet nieuw, maar deze spiegel krijgt een nieuw leven in ons huis. Van een vriendin overgenomen, voor een echt vriendenprijsje, leuk, past wel goed in deze oude dame hier. Ons huis heeft als bijnaam 'de oude dame'. Een oude dame uit 1795, een huis vol verhalen, een Rijksmonument. Met krakende deuren, met geluiden, de voormalige RK pastorie, staat er op het bordje bij de deur. Met de leilindes voor de deur, en de kettingen. Een pand vol leven. Ons mooie huis in de Achterstraat 9 in Nieuw-Vossemeer. 

En die oude dame die past als die oude korte broek bij mij. Ze zit zo lekker, ze is niet altijd even charmant, ze heeft wat mankementen, maar er is zo geweldig goed in te leven. Het huis is net als het leven. Soms doet het zeer, soms laat het je schateren van plezier. Soms ben je intens gelukkig, en soms ben je stil en in jezelf gekeerd. En als het over dit huis gaat, dan heb ik een wens, ik had zo graag gezien, dat mijn vader dit huis, deze plek had kunnen zien. Dat hij zou hebben geweten, dat ik weer heel dichtbij hem woon. Dat hij zomaar even langs kan komen, en dat ik zo bij hem ben, als hij het nodig heeft. En in gedachten zie ik hem glimlachen, bij deze gedachte. Krijg ik herinneringen aan Groot-Ammers, kort na het overlijden van mijn moeder. Waar hij zo vaak in de tuin op me zat te wachten, als ik thuiskwam van mijn werk. Omdat hij alleen was...en ik ook. Hij en ik. Voor altijd samen. En ook op mijn vertraag dag is hij weer even bij me, heel dichtbij...samen in onze oude dame...Pa van Loon en ik. Ik mis hem.

Overpeinzen en verder niet zo veel.....

 Op deze meer dan fijne ochtend, die begon met een prachtige wandeling alweer heel vroeg met Teun, realiseerde ik me, dat dit weer zo'n dag is.

Zo'n dag, waarop ik me het liefst volledig terugtrek, en me overgeef aan mijn overpeinzingen. En verder, niet zo veel...ik zie duizend dingen die ik kan en moet doen, en eigenlijk doe ik niks. De krant, de mails, het werk, mijn Nespresso, de achterdeur open, een dag die ik het beste kan omschrijven als een dag voor mezelf. En soms is het goed, om zomaar zo'n dag te hebben. Ik voel dit altijd als egoïsme. Maar dat is niet zo. Vandaag is hopelijk mijn Mercedes weer klaar, krijgt zij weer een prachtige nieuwe neus, met nieuwe ster en zal zij mij glimmend tegemoet treden. Vanavond een boeiende lezing voor de Kiwanis club in Hilversum, of is het net Loosdrecht, kan ook. Over rouw en verlies, gerelateerd aan onze huidige samenleving, waar religies, culturen samenleven, samen rouwen, en samen verlies ervaren. Welke rituelen kom je tegen. Dit soort lezingen is een soort van na-ijleffect van de prachtige documentaire over mijn vader. Zo noem ik de film 'Dood in de Bijlmer' ook wel eens, de film van mijn vader. Volgende week zou hij 93 zijn geworden. Mijn vader. Ik las ergens dat een jonge vrouw, en zij is ook haar vader verloren, af en toe thuiskomt bij haar lief, bij haar hondje en dan is het er weer. Die pijn, dat rauwe stukje rouw, dat gemis van je vader. Ik heb dat ook. Minder heftig denk ik, zal wel met mijn leeftijd te maken hebben, of met de tijd die hij heeft mogen leven, mijn vader. Maar ik heb dat ook. Ik kan hem zo intens missen. Ik zie soms zijn gezicht voor me, zijn ondeugende glimlach, en ik voel zijn grote handen op de mijne. Ik voelde me altijd zo veilig, 'schuilen bij jou' daar spreekt hij ook over in onze film. Dat we zo goed konden schuilen bij elkaar. Mooi is dat. Als er iemand is, bij wie je kunt en mag schuilen in dit leven. 

En ondertussen heb ik zomaar een klein vriendje gekregen in mijn leven. Een vriendje, die altijd blij is, als hij me ziet. Een vriendje, die bij me komt zitten, als ik in de tuin zit. Een vriendje waar ik soms bij schuilen kan. Zomaar het gaat vanzelf. Een vriendje, die mijn wonden likt, als het even niet gaat. Teun, kijk ons hier lekker zitten samen in de tuin. Die prachtige tuin, waar pioenrozen opengaan, waar paars, blauwe bloemen openknallen, waar de blauwe regen en de passiebloem opengaan, en waar de witte klimhortensia, de muur bedekt. Die tuin, waar mijn gras slechter is dan ooit, maar waar ik langzaam aan, door bij te zaaien, weer wat meer groen ga zien. En in die tuin, daar zit ik vaak, daar denk ik na, daar ervaar ik zoveel. En ook daar als ik daar ben, dan zou ik zo graag hebben gewild, dat mijn vader, deze prachtige plek hier, nog had kunnen zien. Hij zou hebben genoten. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het liedje 'genoten' van Guus en zo mooi verwoord door Suzan en Freek. Ik luister dit liedje nu. 'ik heb genoten, genoten, van jouw liefde, genoten van jouw vriendschap en van jou'. Prachtig. Soms zing je dit voor een verloren gegane liefde. Als je verkering uit is. Of als dat meisje jou niet meer leuk vindt, maar vaak ook hoor je dit mooie liedje bij een afscheid of een begrafenis. Prachtig als ze dit liedje voor je spelen toch? Dan heb je er wel toe gedaan, als je vrouw, je man, je vrienden dit liedje voor je zingen. Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan de receptie gisterenavond in de pastorie in Hilversum, ter gelegenheid van het 25-jarige jubileum van Jules Dresmee. Dit is zo'n man, voor wie ik een dergelijk lied van toepassing vind. Als je deze man spreekt, of hoort spreken, dan raakt hij je met zijn woorden. En gisteren in de tuin van de pastorie, omringd, door allerlei bijzondere mensen uit Hilversum. Oud burgemeesters en de huidige burgemeester, kerkeraadsleden, de pastores van Hilversum, maar ook vrienden, bekenden, raadsleden. Ik voel me daar wel thuis in Hilversum. Het is mijn tweede 'thuisplek' geworden. Door mijn super gave team. Door al die mooie vrijwilligers, bezoekers van mijn begraafplaatsen, door al die mooie mensen, die binnenwandelen, blijven, terugkomen, door alles wat daar is. En als ik dan na een lange lange dag, weer naar huis rijd, en de kerktoren van Nieuw-Vossemeer, met het prachtig glimmende haantje, voor me op zie doemen, dan kom ik echt thuis.

Dan ben ik er weer. Als ik dan de kreek voor me zie, dan klopt alles weer. Hilversum en Nieuw-Vossemeer zijn verbonden door eindeloze autoritten in die Benz, of zoals de afgelopen dagen in een KIA, haha...allemaal momenten van overpeinzen, van telefoongesprekken, van mooie liedjes, kortom ritten vol verbindingen. Ritten waar dingen samenkomen, soms zelfs met Teun naast me!

En deze dag vol mooie gedachten, aangevuld met mooie liedjes, maakt me tevreden en gelukkig. Haha, terwijl ik dit schrijf, moet ik glimlachen, want ik ben eigenlijk altijd wel gelukkig. Ik zie heel vaak de zon, de kansen en de mogelijkheden. En ik realiseer me, dat dit de opbrengst is, van dagen als vandaag. Dagen om na te denken, dichtbij mezelf te zijn. Vanuit rust te zijn. Het is een mooie dag vandaag. Dag!

Aapjes....

 

Dit aapje ligt met regelmaat ergens in de tuin, of in de auto. En dit aapje wordt opeens een heel stoer aapje, als Teun iets heel spannend vindt. Dan loopt hij met een piepend aapje in zijn bek, door de tuin of staat hij tegenover een poes, waar hij eigenlijk een beetje bang voor is. En geweldig om te zien, hoe onze Teun beertjes, aapjes, olifantjes, rendiertjes heeft, die hem steunen in moeilijke tijden. 

En ook wij mensen, hebben af en toe een aapje nodig. Om even iets aan te kunnen, of door een moeilijke fase in je leven te gaan. En ik geloof altijd, dat er steeds weer aapjes zijn die ons helpen. En gisteren ofzo, kreeg ik van een vriendinnetje van mij, een bericht over de betekenis of rol van een hond in je leven. En geloof me of niet, als ik thuis ben en Teun is er niet, dan mis ik hem. Nu al, na 6 maanden in ons leven hier. Teun werd gisteren 8 maanden. En hij is al 6 maanden hier in huis. Van terror Teun, is hij onze waakhond, onze vriend, onze boef, onze eigenwijze...vul maar in. Teun is heerlijk. En Teun met een aapje of rendier in zijn bek, is nog meer heerlijk.

Vandaag zijn Teun en ik naar Zeeuws Vlaanderen gereden, naar mijn nichtje. Teun naast me in de auto, op de passagiersstoel. Een schattig gezicht, Teun, die mijn hand likt, als het spannend wordt, of zomaar even zijn aapje bij zich houdt. En op het strand daar bij de vuurtoren in Breskens, daar genoot hij volop. Van het avontuur, van andere hondjes, van het water, en de vrijheid. Heerlijk.

Gisteren heb ik, nadat ik zomaar even voelde dat het allemaal wel heel veel is, qua werk, qua inzet, qua activiteiten en ook in mijn hoofd, want die aanrijding is een teken, zoals Elsie zegt, een teken dat het even genoeg is, mijzelf wat vrije dagen toegekend. Wat vakantie, lekker verlof, een weekje zomaar thuis, nog wat dagen aan een vakantie geplakt, want ja, dagen heb ik nog meer dan genoeg. En ik merk, dat thuis zijn, hier, lekker de tuin sproeien. Een coachgesprek, een ontmoeting, me veel goed doet. Ik geniet ervan. Maar ik kan ook intens genieten van zomaar niks. Van lekker wat blad opruimen, wat snoeien, wat schoffelen. En dus maak ik nu meer en beter keuzes. Wat doe ik wel en wat doe ik niet. En als iets niet goed voelt, dan stop ik ermee. Dat is ook beter voor mezelf zorgen. Heerlijk. En een dagje Breskens, een lunch met mijn nicht, helpt enorm. Een gesprek met een fijne collega, doet me goed. En soms moet ik even leren, om net zo goed voor mezelf te zorgen als ik voor anderen zorg. En dat doe ik dus bij deze.

Vandaag las ik mooie verhalen over moeders en dochters, omdat het natuurlijk moederdag is, zondag. En moederdag met een moeder die niet meer hier bij je is, is wel gek. Dat merk ik nu. Zoals ik nu alles anders voel en ervaar, in deze levensfase. Ik zit dichter bij mijn hart dan ooit. En mijn moeder, vandaag haalde ik met mijn nicht herinneringen op aan onze moeders. En dan lachen we om al die prachtige herinneringen. Mijn moeder. Mijn wijze vrouw. Mijn raadgever. Mijn soms wat kille moeder, maar een vrouw, waar je op kon rekenen. De dominee die mijn moeder kende. Hoe mooi weer, de Remonstrantse kerk in Sommelsdijk. Mirna en ik moeten er nodig weer eens naar toe denk ik. Mijn moeder, streng maar rechtvaardig, vrolijk en ongedwongen, trouw tot in de eeuwigheid. Haar grote hart, haar wijsheid, mijn moeder, ik moest aan haar denken toen ik deze tekst las. Want ik denk dat ik het beste van twee werelden heb gekregen, van mijn moeder en mijn vader. Maar wie krijgt nu het beste van mij....

En deze tekst is een tekst voor al die vrouwen net als ik. Zonder kinderen. Gisteren sprak ik met een man op mijn werk, over het feit dat hij en zijn vrouw geen kinderen konden krijgen en de impact die dit heeft op je leven. En ik geloof zomaar, dat ik super vruchtbaar was ooit, haha...maar ja, ik maakte keuzes, waardoor mijn Basje van Loon nooit geboren is. Even voor de duidelijkheid ook niet verwekt is he...ik droomde alleen van een Basje. Dus voor al die vrouwen even dit. In je leven geef je heel veel door, aan anderen, aan mannen en vrouwen, aan collega's, aan vrienden en dus geef je altijd dingen van jezelf door. En nee, er is geen Basje die op mij lijkt, of die net zo ondeugend is, als ik ben . Maar dat geeft niet. Ik geef mijn streken, mijn wijsheid, mijn ondeugd wel door aan anderen. 

En ik hoop dat ik voor al die mensen, iets, hoe klein dan ook, heb gegeven, gebracht. Een woord, een zin, een houding, een...vul maar in. Volgens mij kun je er ook toe doen, op jouw eigen wijze. Ik probeer het, en doe mijn best. En probeer dus ook, door mijn leven, door de wijsheid van mijn ouders, door te gaan met leven, en iets te zijn voor mijn medemens. En nu, ook voor Teun. Mijn grote kleine vriend. Ik ben gelukkig, simpelweg gelukkig. Ik heb aapjes genoeg, om me aan vast te houden, als het eventjes niet lukt. Dank je wel.....