Zin of geen zin....

Zin of geen zin. Soms heb ik er geen zin in, zomaar in iets, in die kop koffie, of in dat glas wijn met iemand. En vroeger was ik keurig en deed ik het dan toch maar. Nu niet meer. Ik heb heel vaak zin, in al die dingen en soms helemaal niet. En volgens mij is het hoog tijd, dat iedereen goed luistert naar wat hij of echt wil.  Want volgens mij is dat leiderschap, want als je leiderschap toont maak je keuzes. Je doet iets wel of je doet iets niet. Maar je doet iets niet een beetje wel en een beetje niet. Daar heb ik een broertje dood aan. Mensen die maar wat doen, omdat ze vinden dat het moet. En ik hou van mensen die keuzes maken. Je kiest voor een vak. Voor het werken bij een Stichting of organisatie. Voor de man of vrouw van wie je houdt, voor de mens die je wilt zijn. En als het je niet bevalt, wat je doet, dan ga je ermee aan de slag. Je kiest of je in de tuin werkt vandaag of niet. Heb je geen zin, prima dat is ook een keuze. En natuurlijk dat kan niet altijd. Soms heb je gewoon een klus te klaren die niet zo goed bij je past, maar het is het onderdeel van een groter geheel. Of het hoort bij je baan. 

Het leuke is dat ik me hier bewust van ben geworden, door Teun. Als hij geen zin heeft, gaat hij zitten, dan moet je hem bijna wegslepen. Als hij niet wil gehoorzamen, dan doet hij het gewoon niet. Als hij zin heeft om te blaffen, dan blaft hij. Als hij je niet leuk vindt, dan vindt hij je niet leuk. Dan gromt ie naar je...of laat je links liggen. Ik laat Teun heel veel los lopen. En hij kan hierdoor eigen keuzes maken, en nu hij wat ouder is geworden, luistert hij beter. En kan dit dus ook. Hij rent soms heel ver bij je vandaan, en kijkt zo af en toe om. Of je er nog bent, of je eraan komt. Ik geloof erg in ruimte en vrijheid, ook in een organisatie. Ik ben wars van hierarchie, ik kies ervoor om mensen vertrouwen te geven, en dus ook om Teun het vertrouwen te geven. En ik geloof in het goede, en in het feit dat mensen en ook dieren hier het beste bij gedijen. Dat je vanuit vrijheid mag leven, zijn en voelen. En dat jij kunt bepalen welke kant je op gaat, rechts of links, of ga je terug, het kan....vroeger had ik een collega, en zij had een of twee keer per jaar helemaal geen zin. Verder werkte zij geweldig goed, was betrouwbaar en een geweldig iemand voor de organisatie. Zij had met haarzelf en haar collega's afgesproken, als zij zo'n moment had, dat ze echt geen zin had. Dan kwam ze niet, dan belde ze, nam ze spontaan een vrije dag. En kwam de dag erna als herboren terug. Mooi leiderschap tonen. De consequenties voor lief nemen, maar hiermee wel staan voor waar je voor staat. En luisteren naar je innerlijke stem. Naar je hart.

'ik heb geen zin'. Een ingewikkelde zin om uit te spreken. Geen zin in wat dan...ik hoor mezelf wel eens zeggen 'ik heb geen zin meer om te praten'. Dan wil ik stil zijn, in mezelf terug keren, dichterbij mezelf komen. En in mijn werkzame leven, doe ik dit steeds meer. Soms maak je keuzes die uiteindelijk niet goed zijn, dan draai ik deze terug. Dan maak ik de keuze te stoppen. Of iets niet te doen. Zo ben ik voorzitter geworden van een Stichting, die uiteindelijk niet goed voor mij voelt. Waar ik me niet thuis bij voel. Waar ik duidelijk geen zin in heb. En dus. Want ik ben toch die vrouw die een broertje dood heeft aan iets een beetje doen. Dus doe ik het niet meer. Zo heb ik ook geen zin meer om groepen te trainen, iets wat ik vroeger heel veel deed, en met passie deed, voor organisaties, voor mijn eigen bedrijf. Soms is iets klaar. En dit is klaar. Fijn is dat eigenlijk. Steeds een punt durven zetten. En dan vanuit nieuwe energie weer verder gaan. Keuzes maken. Leiderschap is een keuze.

Ik heb geen zin meer om dingen te doen, die ik niet meer leuk vind. En volgens mij ben je dan eerlijk.  Eigenlijk wist ik dit al, toen ik door mocht gaan met mijn leven, nadat ik ziek was geweest. Toen maakte ik voor de allereerste keer de keuze vanuit mijn hart. Om te stoppen met een baan, waar ik geen zin meer in had. Spannend, want het was 'een grote baan' voor mij, vol zekerheid. Maar het was nu verworden tot iets anders. Waar ik niet meer bij paste. En dit ben ik blijven doen, alle jaren hierna. En ja, dan ben je eerlijk. Naar jezelf en de ander. Naar jezelf en de organisatie. Zo zei ik tegen een vriendinnetje van me, toen we probeerden elkaar te zien en te spreken, even tussendoor 'ik ga voor kwaliteit in onze relatie'. Ik zie je liever af en toe en dan heel goed, dan even snel tussendoor. De tijd samen is kwaliteit, de tijd mag dan stil staan, je kunt mijmeren, zijn, delen en vanuit rust. En het mooie is, dat zij tijd en zin had, en mij een brief stuurde hierover. Hoe gaaf. Een brief met een 'dank je wel voor de wake up call'. Want is dat niet wat we allemaal doen, rennen, vliegen en draven. Terwijl handelen vanuit stilstand, vanuit rust, vanuit je passie krachtig is, en laat zien dat je keuzes durft te maken. Dat je leiderschap toont. 

Ik hoop dan ook, dat jij doet wat bij je past. Waar je zin in hebt. Keuzes maakt. Leiderschap toont. Wel of niet uit de auto, of de rijdende trein stapt. Het maakt je gelukkiger geloof me...een mooie dag gewenst, ook namens Teun....

De reclamespot van mijn moeder 'iedere dag een beetje beter'....

Ja, die reclamespot, van een verzekeraar, gericht op duurzaamheid, gezond leven, hoor ik met regelmaat. En dan denk ik aan mijn moeder. Want haar tekst toen ze ziek was en je haar vroeg hoe het met haar ging was 'ach lief kind, iedere dag een beetje beter'. En nu hoor ik als ik de radio beluister in de auto, met grote regelmaat deze reclamespot. En weer is er de glimlach der herinnering. Aan wat ooit was. Das war einmal.....

En vanmorgen vroeg, wandelde ik met Teun, weer onze lange ronde. Eerst rond de kreek, en dan een stukje de polder in en daarna de andere kant op, naar het kanaal. Teun loopt ongeveer drie kwart van de ronde los en af en toe aan de lijn. En Teun lijkt op mij. Loslopen, vrij zijn is veel fijner. Aan de lijn is het een ander hondje, dan los. En ja, soms vertrouw ik er maar op, dat het goed gaat. Best eng soms, maar ja dat is toch ook ons gewone leven. Vertrouwen hebben, dat het goed komt, iedere keer maar weer. 

De afgelopen week was een ware rollercoster. Ongekend veel drukte in Hilversum, niet in het bijzonder met uitvaarten, wat dat betreft was het een gewone week. Maar veelal met afspraken, ontmoetingen, gezelschappen, bijwonen van lezingen, pech, idiote situaties, calamiteiten, en extreem lange dagen. Is een normale werkdag voor mij 14 uur uit en thuis. Kwart over vijf in de auto, en kwart over zeven, half acht thuis is gewoon. Deze week was met regelmaat 16 uur en vrijdagavond, na de stroomstoring en hierdoor een enorme rookontwikkeling bij het crematorium, doordat door de stroomstoring de luchtkoelingsinstallatie uitviel. Het effect van iets dergelijks op social media, publiek, bijna ramptoerisme, en de pers, veel 'eigen verhalen', veel gedoe, maar ook veel storingen doordat er door slechts 12 minuten de stroom was uitgevallen. Brandweer, polities, alles werd afgezet, veel publiek, niet altijd even gewenst. Maar mijn team coördineerde alles. Trots ben ik dan weer. Families zijn zorgvuldig begeleid door het team uitvaarten, ik heb hen nog na gebeld op zaterdag, kortom alles is onder controle. Er was geen brand! Nee gelukkig niet. Bizar dat mensen je dan een appje sturen 'alweer brand' en verder niets. En op dit soort momenten, heb ik ook altijd veel aan de wijsheid van mijn moeder en dan tel ik tot tien, voordat ik netjes reageer. 

En als je dus het jaar 2022 bekijkt voor mijn Uitvaartstichting Hilversum, dan was dit het jaar van de calamiteiten, het jaar vol pech, inderdaad twee keer brand gehad. Nu dit weer. Veel tegenslag, veel dingen (meubels, installaties) die kapot gingen. Bomen die dood gingen en gekapt moeten worden. Planten die niet aanslaan. Kortom een jaar, waarin je met alles wat er in je zit, je rug steeds weer recht en tegen jezelf zegt 'ach, het gaat iedere dag weer een beetje beter'. Op de foto hieronder zie je ons crematorium en een klein stukje van koffiekamer De Einder, op begraafplaats Zuiderhof.

En als je dan gisteren tijdens een prachtige lunch ter ere van iemands 75e verjaardag, in een mooi museum in Sint Annaland, de wijn mag schenken, dan voel je echt dat dit weer zo'n hele mooie dag is. Een prachtige lunch, van een bijzonder mooi mens, met mooie vrienden, en woorden recht uit het hart. Een dag met een gouden randje. De apotheker die tijdens het ziekteproces van mijn moeder, ongelooflijk veel betekende voor mijn familie, ik mocht hem gisteren ontmoeten met zijn vrouw, tijdens deze lunch. Hoe fijn was dat, ik heb hem bedankt, namens mijn ouders, voor alle goede zorgen. Deze man was zoveel meer dan apotheker. Je kon hem raad vragen, op onmogelijke tijdstippen kon je extra medicatie halen, ook op zondagavond, of laat in de avond. En hij dacht mee, en probeerde haar pijnen te verlichten. En zomaar tijdens de lunch ontmoet je zijn charmante vrouw en weet deze meneer wie je bent. En dit zijn de momenten waarop ik dankbaar ben. 

Nu ben ik dat heel vaak geloof ik, omdat ik me realiseer, dat het leven me zoveel brengt. Omdat ik zielsgelukkig ben. En kerngezond. Ik knip de leilindes en zorg dat alles er strak uitziet voor ons huis. Ik werk in de tuin. Ik wandel 15 duizend stappen kortom, hier zit een dankbaar mens. Met natuurlijk haar Nespresso. En natuurlijk ook de rust van deze heerlijke zondagochtend. Ik draai op dit moment oude Duitstalige nummers, onder andere van Hildegard Knef. Ooit was ik in een vrouwenbar in Berlijn, en daar hing zo'n aparte sfeer, die ik nu eventjes terughaal in mijn herinneringen. Een beetje jazzy bijna. Heerlijk. 

Ik wens iedereen een mooie dag. En als het vandaag niet lukt, geloof me, morgen zeg je misschien ' iedere dag een beetje beter'. Ik gun het je. 

Op reis....

Vandaag maakte ik een mooie ochtendwandeling, langs het kanaal, in het ontwakende gebied achter ons dorpje Nieuw-Vossemeer. Met een Teun die snuffelt, zoekt naar vriendjes, die allemaal nog binnen zijn, gelukkig kon hij de schapen wat opjagen en verder was het stil, heel stil. En na zo'n wandeling, zo'n dikke anderhalf uur verlang ik naar koffie. Koffie en de stilte. En in die stilte ga ik altijd op reis. Mijn leven is een grote mooie reis...

In dit leven ben ik steeds weer op reis, op reis door mijn herinneringen, of ik reis over nieuwe, voor mij nog nooit begane wegen. Ik daal af, en stijg op. Ik ontmoet, maak contact en laat soms ook weer los. Zo is het ook met alle mensen om mij heen. Sommigen blijven en zijn er al heel lang, oude vriendschappen, mensen van de kleuterschool, of uit mijn jeugd. En soms, zo zeg ik wel eens 'reis je een poosje samen met iemand op'. Zo gaat dat met vrienden, collega's, vrijwilligers, bezoekers. Je omhelst, je begroet, je laat weer los en laat weer gaan. 

En soms krijg je een berichtje, van iemand met wie je ooit een stukje samen gereisd hebt. Hij of zij is overleden. Of hij of zij gaat verhuizen, naar een ander land, of hij of zij stopt ergens mee. En soms ben je zomaar heel intens geraakt, door het verlies, de pijn, het moeten loslaten. En soms klopt het. Dan is het goed zo. Dan mijmer je nog wat na. Dan glimlach je met alles wat in je is en sluit je een hoofdstuk af in je leven. 

En je reis gaat verder. Je trekt weer door. Op naar nieuwe streken, op naar nieuwe ontmoetingen. En bij mij werkt het altijd zo, dat ik hier heel goed in ben. Omdat mijn basis goed is. Omdat ik ben waar ik wil zijn. Omdat....ik hier thuis de rust kan vinden, om alles te laten landen. Samenkomen. Omdat ik simpelweg gelukkig ben. Soms lees je mails, berichten, die scherp zijn, die raken, die aantikken. En ook dat hoort bij die reis die je maakt. Hoe ga je daarmee om. Blijf je dichtbij je hart. Jezelf. Reizen, ons kind is op reis nu. Leuk vanmorgen had ik een facetime gesprekje met haar. Een blij, vrolijk mens. Heerlijk. Foto's van prachtige stranden, zeeën, luchten, kleuren, vrolijke mensen. Heerlijk. Soms is op reis zijn zo overweldigend mooi. En gek, naarmate ik ouder ben, en wat lijk ik op mijn vader, is mijn kleine reis zo hier en daar al groot genoeg. Ik hoef niet ver weg. Ik geniet van de eenvoud, de bloemen in de tuin, mijn reis en daarmee misschien ook mijn leven is kleiner aan het worden. 

Vanmorgen wandelde ik de tuin in en zag ik allerlei kleuren in de tuin. Paars, blauw, roze, de winde bloeit volop. Mooi, de herfstkleuren, oranje, geel, bruin, rood. Prachtig...als je het hebt over een kleine reis....

Gisteren was ik op reis in de wereld van het funeraire cultureel erfgoed, in Amersfoort. Een lezing over de Bosdrift en hoe we het doen daar, hoe zorgen we nu voor nieuw leven op deze unieke plek. Een wereld waar ik graag over vertel, omdat de geschiedenis het verhaal van deze plek, ook een soort van reis is. Een wandeling door de tijd. En de mensen die bij ons komen, maken de reis compleet. Voegen er hun verhaal aan toe. Maken het groter. En iedere keer als ik daar wandel, dan bedenk ik me wat er nog meer zou kunnen gaan gebeuren daar! 

En vanmorgen heel vroeg, liep ik hier. Met in het hoofd een enorme to do lijst. En ondertussen heel ontspannen. Nadenkend over wat komen gaat. Hoe mijn reis, onze reis door dit leven er de komende tijd uit zal gaan zien. Wat komt er allemaal nog.  Ik probeer bij veel dingen, niet al te ver vooruit te zien. Ik probeer rustig te zijn en te blijven. In situaties waar andere in paniek raken, ga ik handelen. Ik probeer zorgen niet groter te laten worden. Ik ben een optimist in veel dingen. Ik voel de rust, die maakt dat ik ga handelen als het heel ingewikkeld dreigt te gaan worden. En ik leef met de wetenschap dat er altijd een oplossing is. Dichtbij of ver weg. Ik geloof hier heel erg in.  

En vandaag brengt mijn reis me bij een van mijn meest favoriete zangers, Stef Bos. Een concert al vier keer verplaatst. Heerlijk, die man van het lijflied voor die vele vaders, ook de mijne 'Papa ik lijk steeds meer op jou' en ik hoop dat hij dit, maar ook al die andere prachtige liedjes vanavond zal zingen in Rotterdam. Ken je zijn lied 'geen ander'. Prachtig...'ik klom tot aan de poorten van de hemel, ik was verder weg dan ik ooit ben geweest' prachtig! Of hoe hoor jij zijn lied 'mooier met de tijd' zo knap, hoe deze man woorden kiest, teksten schrijft. En vanavond maak ik een reis door zijn muzikale leven, rij 3, samen met Annemarie, een rendez-vous in Rotterdam. En deze tekst 'mooier met de tijd' gaat over ouder worden, over het leven leven, prachtig. Je wordt mooier met de tijd, daarom hou ik zo van de rijpheid van dit leven.

Want ook het leven, wordt mooier met de tijd. Gek om dit te zeggen, terwijl de wereld erg onrustig is. Terwijl er veel dingen gebeuren, die niet fijn of uiterst onaangenaam zijn. Toch voelt mijn leven zo....mijn reis. 

Belangrijke gebouwen, huizen in mijn leven, vanaf mijn basis tot nu.

Ik vraag mij vaak af waarom ik zo van mooie gebouwen, van oude gebouwen hou, van een bepaalde sfeer. En zomaar ging ik in gedachten terug in de tijd, naar al die gaven plekken, gebouwen en huizen waar ik ooit een tijdje mocht zijn. 

Zomaar in willekeurige volgorde hier wat plekken in mijn leven, die erg belangrijk voor mij zijn of zijn geweest. Hiernaast de plek waar ik geboren ben, op Goeree en Overflakkee, het raampje linksboven eerste etage was mijn kamertje van 3 bij 3. En daar ontmoette ik mijzelf. En daar ontdekte ik dat ik liever met een meisje danste dan met een jongen. Laat staan mijn leven delen. Daar  begon mijn weg naar onafhankelijkheid, daar in die Oostmoerpolder. Vanuit die veilige, warme en geweldige basis met mijn ouders, stapte ik als net 17-jarige het leven in. Op naar Den Haag. Daar waar alles begon. 

En in mijn periode in en rond Den Haag, heb ik op vele plekken gewoond. Een studentenhuis, de van Lansbergestraat, Zoetermeer, Boskoop en Groot-Ammers. Een stukje uit mijn leven, waar ik niet zoveel meer over spreek. Omdat het goed was. En goed is. Omdat het me gebracht heeft waar ik nu ben, onafhankelijk en vrij, levend vanuit mijn hart en gevoel. Maar ook omdat het voorbij is gegaan. En omdat ik niemand wil kwetsen, want iedereen in mijn leven heeft mij gevormd of mede gevormd tot wie ik nu ben. En dus ook deze bijzondere en intense periode in mijn leven. En dit deel was een mooi onderdeel van mijn levensreis.

De foto hier is een plek waar ik erg gelukkig ben geweest. Ik heb er niet zo lang gewoond, maar ik heb het huis (een appartement in een oude mannetjeshuis uit 1646 in het oude centrum van Schoonhoven. Een bijzondere tijd, mijn moeder net overleden, mijn relatie na 14 jaar voorbij. En ik begon totaal ergens anders mijn leven op te bouwen, helemaal alleen. Een bewuste keuze te gaan wonen in een Rijksmonument. Een prachtige unieke plek. Op deze plek mocht ik Annemarie ontmoeten en voor het eerst met haar zijn. Op deze plek, in deze stad heb ik de liefde leren kennen. Dus steeds weer als ik denk aan belangrijke plekken die mij gevormd hebben,  dat is dit huis er één van! En vanuit dit huis ben ik naar Voorschoten gegaan, samen met Annemarie en haar kinderen. De Papelaan, ook een bijzonder mooie plek. Nog wel overschaduwd door emoties vind ik, want daar werd ik ziek, in 2007 en 2008. Net getrouwd en toen kreeg ik kanker. Net een nieuwe baan, en toen werd ik ziek. Heel ziek. Maar in Voorschoten mocht ik ook weer beter worden, dankzij goede zorg van heel veel artsen in het LUMC. Geweldig. En toen begon er zo'n mooie periode in mijn leven. Ik nam ontslag bij het Amerikaanse bedrijf. Omdat ik na mijn ziekzijn zo anders ging leven en voelen en zijn. Ik begon als coach, als trainer, als interim manager en kwam terecht in die prachtige wereld van de uitvaart. In Haarlem, in Alkmaar, in Amsterdam, in Bergen. En ik werd geraakt, door alles rondom rouw, verlies en afscheid. En in die periode verhuisden we naar Wassenaar, een schitterend appartement in het centrum. Helpen in een wijnrestaurant en leuke mensen ontmoeten, vlakbij den Haag, waar alles was begonnen. Mijn reis naar onafhankelijkheid. Yarden. 

En hier was dus die mooie markante eethoek, onder de wijnflessen, met het ronde raam. Het draaiorgel op zaterdagmiddag. Ook hier weer die sfeer, die zo bij ons past. En toch was het op deze plek, dat ik me realiseerde dat ik hier niet oud kon worden. Dat ik op een andere plek mijn pensioen wilde gaan genieten, was het Drenthe, Zeeland, waar dan ook, die mooie luchten, dat water, die helderheid van vroeger sprak me aan. Ik reed een keer op weg naar het graf van mijn ouders en belde Annemarie of ze niet met mij, ergens in de buurt van mijn geboortegrond wilde gaan wonen. Niet op Flakkee. Nee, daar ligt ook een stukje pijn voor mij. Maar Zeeland, jawel, heel graag. En zo gingen we op huizenjacht, en zagen we allerlei moois op Tholen, Schouwen Duiveland, en jawel net op de grens van Brabant en Zeeland. Daar waar Zeeland Brabant kust. Vlakbij het kanaal, daar vonden wij onze oude voormalige RK-pastorie, met de kerk zo mooi in onze achtertuin. Het huis van een prachtige familie, die hier zoveel liefde hebben achtergelaten. Wonen naast Pater Bertus. Het werd een kwestie van omarmen, de mooie grote voordeur openen en het geheel naar onze eigen smaak maken. Een zolder met eigen badkamer maken voor onze kinderen en vrienden, een atelier in de tuin en heel veel werken in de tuin, om de kleuren van het leven daar te laten zien. Om mensen, onze vrienden, onze nieuwe vrienden en bewoners van dit dorp te ontvangen. Onze Achterstraat nummer 9 in Nieuw-Vossemeer. Om levenskunst te ervaren.

En hier ben ik nu, in een andere levensfase zo voelt het echt. Wat ouder, wat rustiger, wat meer tevreden met wat er is en zich aandient. Wat minder groots en meeslepend, de intensiteit van deze plek is zo fijn. Ik voel me hier zo gelukkig. En ik realiseer me, dat ik hiervoor eerst weg moest gaan al heel jong van die mooie boerderij vandaan. Dat ik moest onderzoeken wat ik voelde en wie ik wilde zijn in dit leven. Dat ik eerst op ontdekkingsreis mocht en moest, door het leven vol liefde. Dat ik mezelf moest tegenkomen in al mijn banen. In al mijn liefdes. Dat ik misschien zelfs ziek moest worden, om nog dichterbij mijn eigen kern te komen. Ik had het nodig om prachtige mensen te ontmoeten, overal weer. En soms ook om prachtige mensen te verliezen. De pijn van verlies ook zelf te ervaren. Mijn moeder al twintig jaar geleden, mijn vader, ook alweer bijna 8 jaar geleden, ongekend. Maar ook vrienden, oude liefdes, vriendinnen, mensen die je ergens hebt ontmoet en met wie je zomaar een klik had, velen zijn er niet meer. Dat ik les mocht geven, mag coachen, mag trainen, mensen en organisaties mag helpen bij grote veranderingen. En dat ik nu, vanuit Anita van Loon Levenskunst en vanuit die prachtige Uitvaartstichting in Hilversum, ben aangekomen waar ik wil zijn. 

En heel vaak, zit ik hier op het bankje achter in de tuin, bij het atelier, en lees ik een boek, of drink ik een Nespresso en dan voel ik me intens gelukkig. Niks meer en niks minder. Ik werk wat in de tuin. Ik maak wat foto's en ik laaf mij in stilte vaak. Heerlijk. En nu, terwijl ik zo door mijn geschiedenis wandel, aan de hand van al die plekken, dan voel ik dat ik thuisgekomen ben. Hier.

En als ik morgen weer naar Hilversum rijd, dan realiseer ik me, dat ik in mijn werkende leven, eenzelfde prachtige reis heb mogen maken. Mooie dingen heb mogen doen, geweldig fijne en leuke collega's heb mogen hebben en heb. Dat ik geniet van de wereld waarin ik werkzaam mag zijn. Hoe trots en vol liefde ik ook werk in dat prachtige pand aan de Bosdrift. Dat ik erover vertellen wil, en dat ik dagelijks voel, hoeveel liefde er in mij zit. In mijn werk, mijn leven, mijn zijn. Maar ook hoeveel plezier en levenskunst er in mij zit. Het leven omarmen. Het leven beschouwen. Zonder oordeel aanschouwen. 

En als ik vanavond mijn glaasje wijn drink, dan geniet ik. Van deze stille dag samen met Teun, hier thuis. Dan ben ik dankbaar. En realiseer ik me, dat ik alle redenen heb, om het leven te omarmen. Ik gun dit iedereen. Dit is echt zo fijn....

Conferentie over overgaan in levensbeschouwelijk perspectief.....'ik ga dood en wat dan?'

A.s. dinsdag mag ik dagvoorzitter zijn op een congres over doodgaan vanuit levensbeschouwelijk perspectief bezien. Een uitnodiging die al heel lang stond, nadat de film 'Dood in de Bijlmer' van Paul Rigter de IDFA prijs voor beste Nederlandse documentaire had gewonnen in 2020. Toen al kwam de vraag, of ik dit congres als dagvoorzitter wilde begeleiden. En na wat schuiven in de agenda, is het dan eindelijk zover. En juist nu, heb ik een zwoele stem, door een griepje. Geen corona, niks daarvan, maar gewoon een wat vastzittende hoest, dus met een flesje water in de buurt, ga ik het redden dinsdag. Zin in. Juist omdat er veel gasten zullen zijn, nu al  140 aanmeldingen, en juist omdat er prachtige inleiders zijn. En we gaan oefenen in culturele sensitiviteit. We sterven tenslotte allemaal, maar hoe we het sterven beleven, is eigen aan de persoonlijk achtergrond van iemand en zijn of haar levensbeschouwing. Een dag, waar ik ook weer gelouterd uit terug zal komen. Verrijkt door alle inzichten, en vooral weer door alle ontmoetingen. Mijn moeder zal er zijn, en vast ook mijn vader. Ik neem hen tenslotte overal mee naar toe. Mijn eigen inzichten, zo gevormd door wie zij zijn en waren. Door mijn opvoeding, door de Remonstrantse kerk in Sommelsdijk, door de openbare school, en toch dat ochtendgebed van meester Tanis. Maar ook door mijn werk in de uitvaartbranche, door mijn liefde voor deze wereld, door Yarden en nu vooral door Uitvaartstichting Hilversum. Mijn manier van kijken, vanuit vertrouwen en openheid, vanuit interesse en het zonder oordeel willen aanschouwen. En natuurlijk word ik hier regelmatig in teleurgesteld, maar hoe ga je hiermee om. Hoe ga je om met tegenslag, en hoe blijf je dicht bij je eigen hart. Je eigen intuïtie. Wat doe je met al die dingen die je tegenkomt in dit leven en waardoor je af en toe wankelt. Kies. Maak een keuze. En zo kies ik ervoor, om deze rol dinsdag te gaan vervullen. Niet ingekleurd, niet met een vaste speech, maar vooral vanuit mijn hart. Vanuit Anita van Loon zelf. Door dit congres leerde ik de term interfaith kennen. Een coöperatieve, positieve interactie tussen mensen met verschillende religieuze, traditionele en of spirituele en humanistische overtuigingen. Wat geweldig. En deze conferentie doet me ook denken aan die ontzettend lieve man, van wie we gisteren afscheid hebben genomen bij onze Uitvaartstichting in Hilversum. Een man vol emoties, een man die ik mocht knuffelen en een man die zo dichtbij die vraag kwam 'ik ga dood en wat dan...'. Ik ga hem morgen even begroeten, want zijn graf is heel dichtbij mijn kantoor. Het mooie vind ik dat ik soms in mijn eentje over deze mooie begraafplaatsen loop, en stil sta bij mensen die ik ken, of hun dierbaren. Alsof ik in gesprek ga met deze mooie bijzondere unieke mensen. In gesprek over het leven, over soms iets heel kleins, 'of ze last hebben van dat eekhoorntje' vroeg ik laatst toen ik bij een graf stond. Gek, hoe ik het leven steeds verbind aan de dood en andersom. Het klopt ook zo allemaal.

En ondertussen is er zoveel gebeurd. Na mijn kleine blogje over kastanjes, heb ik er alweer zoveel geraapt en iedereen raapt mee. Onze Huiskamer van Springer heeft schalen vol kastanjes (nee niet meer meebrengen hoor). Mijn meerjarenbegroting tot en met 2026 is af. Deze wordt in november besproken met het College van B&W ik hoop bij ons op de zolder. Hoe gaaf is dat. Nieuwe tarieven opgesteld, want ja ook bij ons zijn de kosten enorm gestegen. Maar ondertussen ook weer talloze mooie mensen mogen ontmoeten. Hoe vindt je dat drie jonge meisjes van 13 jaar komen hun BINK stage bij ons lopen. Ze gaan pannenkoekjes bakken voor de bezoekers van onze Huiskamer, hou de website in de gaten. Lekker in de wintermaanden, bij de houtkachel, een kopje Nespresso en een heerlijk pannenkoekje. Een geweldig medicijn tegen de eenzaamheid. En wat nog fijner is, gewoon gezellig met andere mensen samenzijn. 

We hebben een hele avond gedanst hier in ons prachtige Wagenhuis, op de bruiloft van twee jonge vrouwen hier in het dorp. Wat een waanzinnige dag. Foto's die krijg je wel via de dames zelf. Maar wat een mooi stel mensen. En wat een eer daar als twee 'oude dames' toch maar bij te mogen zijn. Ook in het Protestantse kerkje was de huwelijksplechtigheid werkelijk prachtig. Uniek...

We hebben lekkere gezellige momenten met familie gehad, met vrienden, met mooie wijn en spijs combinaties. 

Ik heb meer dan 300 bollen gezet, de klimopstam en halve boom weggezaagd, nieuwe planten en struiken geplaatst, gekregen van vrienden. Nieuwe border aangelegd, kortom druk genoeg. En weet je bij alles wat ik doe, voel ik zo intens, dat ik leef. Dat mijn lijf reageert op veel te veel inspanningen, dat paracetamol dan even je beste vriend is. Dat dat glaasje wijn met die dikke trui aan maar nog wel buiten in de zon, zo bijzonder is. Dat de winde met ongelooflijk veel bloemen, de passiebloem, de monnikskap, zorgt voor een prachtig gekleurde tuin nu. En als ik dan in het atelier een boekje lig te lezen op de bank, het houtvuur hoor knisperen, de warmte voel, dan voel ik mij rijker dan een koning. 

En ook de komende periode, zal ik genieten. Van alles dat er is. Van de appjes met ons kind, helemaal ver weg in Hawaï, van de vrienden die gaan komen, van het samen eten hier of daar. Van het houtvuur, van de dikke trui. Van de stoelverwarming in de auto. Van het rijden in het donker. Van de winterbanden die er straks weer onder gaan. Van jou. Van mij. En vooral van al die mooie mensen om me heen. Ik zei het al 'rijker dan een koning' dat voel ik me. Mijn leven is gebaseerd op vriendschappen, ontmoeten, mensen zien en spreken. Leven vanuit mijn hart, mijn passie. Fijn. En die kleine rimpelingen, die er ook zijn, die kun je glad strijken, daar kun je iets mee doen. Je kunt het oppakken, bespreekbaar maken en daarna weer doorgaan. Ik ga door, en hoop dat je met me meegaat. De weg is nog lang, het pad nog niet helemaal effen, maar geloof me het is een mooie weg die we aan het begaan zijn...geniet maar met me mee.....dag!

 

Hé mam ik doe het ook....

 

 

Gisteren realiseerde ik me, toen ik over de begraafplaats liep, dat ik weer in iets op mijn moeder lijk. 'Hé mam ik doe het ook, kastanjes oprapen en in mijn jaszak stoppen'. Zo fijn, zo'n mooie glimmende lekker aanvoelende kastanje in de palm van je hand, en als je dan door het bos loopt of hier door de polder met Teun, dan voel ik die kastanje. Een fijn gevoel, rustgevend bijna... Toen mijn moeder overleed vond ik in heel veel jaszakken van haar kastanjes, ook had ze veel mooie stenen, mooi gepolijst, mooi glad en toen ik een sollicitatiegesprek had in Hilversum, op de begraafplaats Zuiderhof, toen stapte ik uit de auto en lag daar een prachtige glanzende ronde steen, kristal. En nog steeds ligt die steen in mijn auto, alsof het een beschermsteen is. Alsof deze steen me iets biedt, een vorm van rust en veiligheid. En soms als ik in de file sta, dan raak ik deze steen even aan. En dit zijn de momenten in mijn leven, waarop ik denk 'hé mam ik doe het ook zoals jij het altijd deed'. Een moment van trots. Want natuurlijk vraag je jezelf af, als kind, 'hoe zou mijn moeder nu naar mij kijken, naar wat ik doe in mijn leven en hoe ik de dingen doe'. Gek, hoe je zoekt naar goedkeuring of waardering soms. En geloof me ik krijg waardering genoeg, ik krijg voldoende lieve en goede aandacht van mooie mensen in mijn leven. Verder weg en dichterbij. Maar eigenlijk ben ik soms in de essentie heel klein, en zou ik zo graag nog even, die aai over mijn bol krijgen van mijn moeder. Of die lieve omhelzing van mijn vader. En tja...als je dan gewoon 63 bent geworden, dan is dit iets, wat niet meer kan en zal gebeuren. Simpelweg, omdat zij er niet meer zijn. En dit soort momenten duren maar heel even. Dan herpak ik mezelf weer, voel ik aan mijn kastanje en kan ik met een glimlach weer doorgaan. Want al die herinneringen, die mooie kleine gedachten doen me beseffen, hoe mooi mijn waarden zijn, hoe stevig mijn basis is.

Zo dadelijk lekker lunchen met mijn schoonouders, een verlaat cadeau voor de verjaardag van mijn schoonmoeder, wauw we gaan naar Wouw. Zin in, een kastanje in mijn zak, zo ben ik nooit alleen...fijne dag...

Alsof alles zomaar ineens ophoudt....

Toen ik deze foto zag, wilde ik deze bewaren. Een foto die past bij het werken in de wereld van rouw en verlies en afscheid. De foto komt ook van een stukje over verlies en rouw denk ik, op LinkedIn. Ik bewaar zo'n foto dan. En nu staat deze foto hier in mijn blog...Het afgesneden zijn, het zomaar ineens het besef hebben alsof alles ineens ophoudt...er is geen weg meer terug en geen weg meer voor je...althans zo lijkt he...

Het leven brengt je soms in zo'n situatie. Dan wordt alles anders. Dan sta je daar en moet je keuzes maken. Wat ga je doen....ga je weg, sla je af, stop je echt even, of wat dan ook. Keuzes maken is goed. Een paar weken geleden zat ik op donderdag hier in de tuin, na een enorm hectische week, het afscheid van een jongeman van 18, de brand op Zuiderhof, boosheid, een Teun die het leek te voelen, en hier thuis in de tuin realiseerde ik me dat je keuzes moet maken. Steeds maar weer. Een mooi gesprek met een vriendin van me, helpt dan. We verstaan elkaar. En hoe fijn is het iemand te ontmoeten, met wie je echt een gesprek kunt voeren. Niet over koetjes en kalfjes, maar over die dingen die je bezighouden. Een zo'n vraag kan zijn 'doe ik wat goed bij me past, volg ik nog mijn gevoel, of laat ik verstand en materie overheersen...'. Deze vraag stel ik mezelf met grote regelmaat. En hoe fijn is het om hier met iemand anders over te praten. 

Inmiddels is het een paar weken later alweer. Terwijl de vogels zich nog wel laten horen, maar de zon zich minder laat zien, de regenmeter zich vult, steeds maar weer, zit ik voor het eerst sinds lange tijd weer binnen. Luister ik naar muziek van Leonard Cohen. Zware maar oh zo fijne muziek vind ik dat, melancholiek. En gek, ik hou al heel lang van deze man en zijn muziek, toen ik een jaar of veertien was. Ooit en ik zat nog op de middelbare school zijn we met een groepje mensen naar Rotterdam naar zijn concert gegaan. Ik heb er nog zwart wit foto's van ergens in een fotoboek op zolder. Cohen in een grijs kostuum, hij zong zijn oude nummers. En toen al hield ik van dat melancholieke, dat sombere soms. Gek, want ik zie mezelf niet als somber, als verdrietig of als zwaar. Ik geniet. Ook van dit soort stille dagen. Nadenkend achter mijn grasmaaier over al die enorme kostenstijgingen voor mijn Uitvaartstichting. En hoe moet dat nu verder, waar ga ik nu mijn focus naar toe verplaatsen. Wat gaan we anders doen, zodat we steeds weer dat mooie resultaat kunnen blijven schrijven. Energie, loonkosten, pensioen, verzekeringen, huur, kortom alles gaat gigantisch omhoog. En als ik dan de heg knip hier, dan kan ik even vanuit ontspanning nadenken over dit alles. 

Mijn kleine vriend geniet ook. Gisteren was hij in Hilversum, op kantoor, bij Monique, op de begraafplaats en vandaag hier bij mij. Samen een rondje kreek, samen de polder in, samen stil zijn. Leuk hoe hij je soms aankijkt, ondeugend, uitdagend, beetje stout. Maar ook hoe hij je voeten likt, of zomaar zijn snuit tegen je arm legt. Teun, alweer een jaar bij ons. Hoe fijn.

Achter me liggen gekke weken, de Open Monumenten Dagen in Hilversum, intensieve gesprekken, zorgen, kortom er is veel gebeurd. Er zijn twee Uitvaartstichting Hilversumse kindjes geboren. Twee mannen bij mij zijn allebei vader geworden. Leuk he... Veel uren zit ik gebogen over cijfers en meerjarenplannen. Lastig om goede prognoses te maken en af te geven.

Lieve mensen. En nu, deze dag is het zomaar eventjes op. Ik heb geen tekst meer. Ik luister naar 'You have loved enough' en dein een beetje mee. Zo mooi, ik denk altijd bij al die mooie liedjes, die moeten ze maar draaien als ik ooit dood ga. Niet te veel zeggen, lekker muziek luisteren en daarna lekker doorleven. Lijkt me fijn. Dit nummer komt op het lijstje. Prachtig....het schuurt zo mooi. Je voelt het overal. Heerlijk. Een mooie avond gewenst. Ik luister nog even verder....opeens moet ik denken aan een zin 'in de angst is de mist van de tijd verdwenen' ik weet niet hoe ik er aan kom. Soms lees ik een tekst, een zin en zet deze dan in mijn telefoon. Om later iets mee te doen. En met deze zin, deze foto aan het begin, is dit best een zware blog geworden. Een blog van bewustwording, een blog die ook bij me past. Ik heb mijzelf een kadootje gegeven. Een prachtig boek 'tussen twee werelden' met als ondertitel 'wat bijna doodgaan mij leerde over het leven'. Een boek vol herkenning voor mensen die heel ziek zijn geweest en toch weer een tweede kans hebben gekregen. Zo iemand ben ik ook. En daarom wilde ik dit boek zo graag lezen. Het is meer dan intens. Het gaat over rouw, over dankbaarheid, over keuzes maken, over het leven omarmen, over voelen, heel diep voelen. Suleika Jaouad heeft het geschreven. Prachtig.....